भैरवावतारवर्णनम् (Bhairavāvatāra-varṇanam) — “Description of the Descent/Manifestation of Bhairava”

Verse 1

अथ भैरवावतारमाह । नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्व्वज्ञ शृणु त्वं भैरवीं कथाम् । यस्याः श्रवणमात्रेण शैवी भक्तिर्दृढा भवेत्

ಇದೀಗ ಭೈರವಾವತಾರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸರ್ವಜ್ಞ ಸನತ್ಕುಮಾರ, ಭೈರವನ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು; ಇದರ ಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದ ಶೈವಭಕ್ತಿ ದೃಢವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 2

भैरवः पूर्णरूपो हि शंकरस्य परात्मनः । मूढास्तं वै न जानन्ति मोहिताश्शिवमायया

ಭೈರವನು ಪರಮಾತ್ಮ ಶಂಕರನ ಪೂರ್ಣಸ್ವರೂಪವೇ; ಆದರೆ ಶಿವಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದ ಮೂಢರು ಅವನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಅರಿಯರು.

Verse 3

सनत्कुमार नो वेत्ति महिमानं महेशितुः । चतुर्भुजोऽपि विष्णुर्वै चतुर्व्वक्त्रोऽपि वै विधिः

ಸನತ್ಕುಮಾರನೂ ಮಹೇಶ್ವರನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿಯನು; ನಿಜವಾಗಿ ಚತುರ್ಭುಜ ವಿಷ್ಣುವೂ, ಚತುರ್ಮುಖ ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಅದನ್ನು ಅಳೆಯಲಾರರು.

Verse 4

चित्रमत्र न किञ्चिद्वै दुर्ज्ञेया खलु शाम्भवी । तया संमोहितास्सर्वे नार्चयन्त्यपि तम्परम्

ಇದರಲ್ಲಿ ಏನೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ; ಶಾಂಭವೀ ಶಕ್ತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರ್ಜ್ಞೇಯ. ಆ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 5

वेद चेद्यदि वात्मानं स एव परमेश्वरः । तदा विहन्ति ते सर्व्वे स्वेच्छया न हि केऽपि तम्

ಯಾರು ಸ್ವಾತ್ಮವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವನೋ, ಅವನೇ ಪರಮೇಶ್ವರ. ಆಗ ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ಲೇಶಗಳು ಸ್ವಯಂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಆ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಯಾರೂ ಹತಮಾಡಲಾರರು.

Verse 6

सर्व्वगोऽपि महेशानो नेक्ष्यते मूढबुद्धिभिः । देववद् बुध्यते लोके योऽतीतो मनसां गिराम्

ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದ ಮಹೇಶ್ವರನೂ ಮೂಢಬುದ್ಧಿಗಳಿಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಾಣಿ ಮೀರಿದವನನ್ನು ಲೋಕವು ಕೇವಲ ದೇವನಂತೆ ಮಾತ್ರ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 7

अत्रेतिहासं वक्ष्येऽहं परमर्षे पुरातनम् । शृणु तं श्रद्धया तात परमं ज्ञानकारणम्

ಹೇ ಪರಮರ್ಷಿ, ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಪುರಾತನ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು. ತಾತಾ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳು; ಇದು ಪರಮ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಜೀವವನ್ನು ಶಿವಾಭಿಮುಖಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 8

मेरुशृङ्गेऽद्भुते रम्ये स्थितम्ब्रह्माणमीश्वरम् । जग्मुर्देवर्षयः सर्व्वे सुतत्त्वं ज्ञातुमिच्छया

ಮೇರು ಪರ್ವತದ ಅದ್ಭುತ ಹಾಗೂ ರಮ್ಯ ಶೃಂಗದಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದ ಈಶ್ವರ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ, ಸುತ್ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ದೇವರ್ಷಿಗಳು ತೆರಳಿದರು.

Verse 9

तत्रागत्य विधिन्नत्वा पप्रच्छुस्ते महादरात् । कृताञ्जलिपुटास्सर्वे नतस्कन्धा मुनीश्वराः

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಮುನೀಶ್ವರರು ಮಹಾ ಆದರದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು; ಎಲ್ಲರೂ ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು, ಭುಜಗಳನ್ನು ವಿನಯದಿಂದ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು।

Verse 10

देवर्षय ऊचुः । देवदेव प्रजानाथ सृष्टिकृल्लोकनायक । तत्त्वतो वद चास्मभ्यं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

ದೇವರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವಾ! ಹೇ ಪ್ರಜಾನಾಥಾ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತಾ, ಲೋಕನಾಯಕಾ! ನಮಗೆ ತತ್ತ್ವತಃ ಹೇಳು—ಆ ಒಂದು ಅವ್ಯಯ ತತ್ತ್ವವೇನು?

Verse 11

नन्दीश्वर उवाच । स मायया महेशस्य मोहितः पद्मसम्भवः । अविज्ञाय परम्भावं संभावं प्रत्युवाच ह

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಮಹೇಶ್ವರನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ಪದ್ಮಸಂಭವ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಪರಮಭಾವವನ್ನೂ ನಿಜಸ್ವಭಾವವನ್ನೂ ಅರಿಯದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 12

ब्रह्मोवाच । हे सुरा ऋषयः सर्व्वे सुमत्या शृणुतादरात् । वच्म्यहं परमं तत्त्वमव्ययं वै यथार्थतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವತೆಗಳೇ, ಸಮಸ್ತ ಋಷಿಗಳೇ, ಶುಭ ಹಾಗೂ ನಿರ್ಮಲ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಗಮನಿಸಿ ಕೇಳಿರಿ. ನಾನು ಪರಮ, ಅವ್ಯಯ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 13

जगद्योनिरहं धाता स्वयम्भूरज ईश्वरः । अनादिभागहं ब्रह्म ह्येक आत्मा निरञ्जनः

ನಾನೇ ಜಗತ್ತಿನ ಯೋನಿ ಹಾಗೂ ಮೂಲಸ್ರೋತ; ನಾನೇ ಧಾತಾ, ಸ್ವಯಂಭೂ, ಪರಮೇಶ್ವರನು. ನಾನೇ ಅನಾದಿ, ನಿರವಯವ ಬ್ರಹ್ಮ; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾನೇ ಏಕೈಕ ನಿರಂಜನ, ನಿರ್ಮಲ ಆತ್ಮನು.

Verse 14

प्रवर्तको हि जगतामहमेव निवर्त्तकः । संवर्तको मदधिको नान्यः कश्चित्सुरोत्तमाः

ಜಗತ್ತುಗಳ ಪ್ರವರ್ತಕ ನಾನೇ, ಅವುಗಳ ನಿವರ್ತಕವೂ ನಾನೇ. ಪ್ರಳಯದಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನಿಗಿಂತ ಮೇಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಹೇ ದೇವೋತ್ತಮರೇ, ನನ್ನನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ.

Verse 15

नन्दीश्वर उवाच । तस्यैवं वदतो धातुर्विष्णुस्तत्र स्थितो मुने । प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं संक्रुद्धो मोहितोऽजया

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮುನೇ, ಧಾತಾ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ವಿಷ್ಣು ನಗುತ್ತಾ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು; ಆದರೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ, ಅಜಾ (ಮಾಯೆ)ಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 16

न चैतदुचिता ब्रह्मन्योगयुक्तस्य मूर्खता । अविज्ञाय परं तत्त्वं वृथैतत्ते निगद्यते

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನಿಗೆ ಇಂತಹ ಮೂರ್ಖತೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಪರಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಹೇಳುವ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥವೇ.

Verse 17

कर्ता वै सर्वलोकानां परमात्मा परः पुमान् । यज्ञो नारायणो देवो मायाधीशः परा गतिः

ಅವನೇ ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಕರ್ತಾ—ಪರಮಾತ್ಮ, ಪರಾತ್ಪರ ಪುರುಷ. ಅವನೇ ಯಜ್ಞಸ್ವರೂಪ, ದೇವ ನಾರಾಯಣ, ಮಾಯಾಧೀಶ ಮತ್ತು ಪರಮ ಗತಿ (ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶರಣ್ಯ).

Verse 18

ममाज्ञया त्वया ब्रह्मन्सृष्टिरेषा विधी यते । जगतां जीवनं नैव मामनादृत्य चेश्वरम्

ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದಲೇ ನೀನು ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ನನ್ನನ್ನು—ಈಶ್ವರನನ್ನು—ಅವಗಣಿಸಿದರೆ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಜೀವಧಾರಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 19

एवं त्रिप्रकृतौ मोहात्परस्परजयैषिणौ । प्रोचतुर्निगमांश्चात्र प्रमाणे सर्वथा तनौ

ಹೀಗೆ ತ್ರಿಗುಣಾತ್ಮಕ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೋಹದಿಂದ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಜಯವನ್ನು ಬಯಸಿದರು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ವೇದಗಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾದವನ್ನೇ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ದೃಢಪಡಿಸಿದರು.

Verse 20

प्रष्टव्यास्ते विशेषेण स्थिता मूर्तिधराश्च ते । पप्रच्छतुः प्रमाणज्ञानित्युक्त्वा चतुरोऽपि तान्

ಆಗ (ಗುರು) ಹೇಳಿದರು—“ಇಲ್ಲಿ ಮೂರ್ತಿಧರರಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ, ಪ್ರಮಾಣಜ್ಞಾನದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ಅವರನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿರಿ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ನಾಲ್ವರೂ ವಿಚಾರಿಸಲು ಸೂಚಿಸಿದರು.

Verse 21

विधिविष्णू ऊचतुः । वेदाः प्रमाणं सर्व्वत्र प्रतिष्ठा परमामिताः । यूयं वदत विश्रब्धं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ವೇದಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಮ ಪ್ರಮಾಣ, ಅನುತ್ತಮ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಸ್ಸಂಕೋಚವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ—ಒಂದು ಅವ್ಯಯ ತತ್ತ್ವವೇನು?

Verse 22

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य तयोर्वाचं पुनस्ते हि ऋगादयः । अवदंस्तत्त्वतः सर्व्वे संस्मरतो परं प्रभुम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಇಬ್ಬರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಋಗಾದಿ ವೇದಗಳು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದವು. ಪರಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರೂ ತತ್ತ್ವತಃ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 23

यदि मान्या वयन्देवौ सृष्टिस्थितिकरौ विभू । तदा प्रमाणं वक्ष्यामो भवत्सन्देहभेदकम्

ನೀವು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರು ದೇವರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿಯ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಕರ್ತೃಗಳೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಸಂಶಯವನ್ನು ಛೇದಿಸುವ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ನಾವು ಹೇಳುವೆವು।

Verse 24

नन्दीश्वर उवाच । श्रुत्युक्तविधिमाकर्ण्य प्रोचतुस्तौ सुरौ श्रुतीः । युष्मदुक्तं प्रमाणं नौ किन्तत्त्वं सम्यगुच्यताम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳು ಶ್ರುತಿಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು: ‘ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ನಮಗೆ ಪ್ರಮಾಣ; ಆದರೆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.’

Verse 25

ऋग्वेद उवाच । यदन्तस्स्थानि भूतानि यतस्सर्व्वम्प्रवर्त्तते । यदाहुः परमन्तत्त्वं स रुद्रस्त्वेक एव हि

ಋಗ್ವೇದನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾವನೊಳಗೆ ಸಕಲ ಭೂತಗಳು ಅಂತಃಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ, ಯಾರಿಂದ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವು ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪರಮ ತತ್ತ್ವವೆಂದು ಹೇಳುವವನು—ಅವನೇ ಏಕೈಕ ರುದ್ರನು, ನಿಜವಾಗಿ ಒಬ್ಬನೇ।

Verse 26

यजुर्वेद उवाच । यो यज्ञैरखिलैरीशो योगेन च समिज्यते । येन प्रमाणं खलु नस्स एकः सर्व्वदृक् छिवः

ಯಜುರ್ವೇದನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾವ ಈಶ್ವರನು ಸಕಲ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ ಹಾಗೂ ಯೋಗದಿಂದಲೂ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನೇ ನಮಗೆ ಪ್ರಮಾಣವೂ ಜ್ಞಾನಮಾಪನವೂ; ಅವನು ಏಕ, ಸರ್ವದೃಕ್ ಶಿವನು।

Verse 27

सामवेद उवाच । येनेदम्भ्रम्यते विश्वं योगिभिर्यो विचिन्त्यते । यद्भासा भासते विश्वं स एकस्त्र्यम्बकः परः

ಸಾಮವೇದನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾವನಿಂದ ಈ ವಿಶ್ವವು ಭ್ರಮಿಸಿ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ, ಯೋಗಿಗಳು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಯಾರ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಜಗತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ—ಅವನೇ ಏಕೈಕ ಪರಮ ತ್ರ್ಯಂಬಕನು।

Verse 28

अथर्ववेद उवाच । यं प्रपश्यन्ति देवेशम्भक्त्यनुग्रहिणो जनाः । तमाहुरेकं कैवल्यं शंकरं दुःखतः परम्

ಅಥರ್ವವೇದನು ಹೇಳಿದನು—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅನುಗ್ರಹ ಪಡೆದ ಜನರು ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವನನ್ನೇ ಏಕೈಕ ಕೈವಲ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಅವನು ಶಂಕರನು, ದುಃಖಾತೀತನು।

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । श्रुत्युक्तमिदमाकर्ण्यातीवमायाविमोहितौ । स्मित्वाहतुर्विधिहरी निगमांस्तान्विचेतनौ

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅತಿಮೋಹಿತರಾದ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ನಗುತ್ತಾ, ಚೇತನಾಹೀನರಂತೆ ಆವೇ ವೇದವಾಕ್ಯಗಳನ್ನೇ ಕುರಿತು ವಾದಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 30

विधिहरी ऊचतुः । हे वेदाः किमिदं यूयम्भाषन्ते गतचेतनाः । किञ्जातं वोऽद्य सर्व्वं हि नष्टं सुवयुनं परम्

ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಓ ವೇದಗಳೇ! ನೀವು ಚೇತನಾಹೀನರಂತೆ ಏಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಿ? ಇಂದು ನಿಮಗೆ ಏನಾಯಿತು? ನಿಮ್ಮ ಪರಮ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿವೇಕವೆಲ್ಲ ನಾಶವಾಗಿದೆಯೇ?

Verse 31

कथम्प्रमथनाथोऽसौ रममाणो निरन्तरम् । दिगम्बरः पीतवर्णो शिवया धूलिधूसरः

ಆ ಪ್ರಮಥಗಳ ನಾಥನು ಹೇಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಲೀಲಾರಮಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ? ಅವನು ದಿಗಂಬರನು, ಪೀತವರ್ಣನು; ಶಿವೆಯ ಸಂಗದಿಂದ ಧೂಳಿನಿಂದ ಧೂಸರಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 32

विरूपवेषो जटिलो वृषगो व्यालभूषणः । परं ब्रह्मत्वमापन्नः क्व च तत्संगवर्जितम्

ಅವನು ವಿರೂಪ ವೇಷಧಾರಿ, ಜಟಿಲನು, ವೃಷಭವಾಹನನು, ಸರ್ಪಭೂಷಣನು. ಅವನು ಪರಬ್ರಹ್ಮತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದವನು; ಹಾಗಿರಲು ಅವನು ಎಲ್ಲಿ ಆ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಸಂಗದಿಂದ ವಿಯುಕ್ತನಾಗಿರಬಲ್ಲನು?

Verse 33

इत्युदीरितमाकर्ण्य प्रणवः सर्वगस्तयोः । अमूर्तो मूर्तिमान्प्रीत्या जृम्भमाण उवाच तौ

ಆ ಇಬ್ಬರು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸರ್ವಗಾಮಿ ಪ್ರಣವ (ಓಂ)—ಸ್ವರೂಪತಃ ಅಮೂರ್ತನಾದರೂ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ—ಆನಂದದಿಂದ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 34

प्रणव उवाच । न हीशो भगवाञ्छक्त्या ह्यात्मनो व्यतिरिक्तया । कदाचिद्रमते रुद्रो लीलारूपधरो हरः

ಪ್ರಣವನು ಹೇಳಿದರು—ಭಗವಾನ್ ಈಶನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದಿಂದ ಭಿನ್ನವಾದ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಲೀಲಾರೂಪ ಧರಿಸುವ ರುದ್ರ—ಹರ—ತನ್ನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 35

असौ हि परमेशानस्स्वयंज्योतिस्सनातनः । आनन्दरूपा तस्यैषा शक्तिर्नागन्तुकी शिवा

ಅವನೇ ಪರಮೇಶಾನ, ಸ್ವಯಂಜ್ಯೋತಿ, ಸನಾತನ ತತ್ತ್ವ. ಅವನ ಶಕ್ತಿ—ಶಿವಾ—ಆನಂದಸ್ವರೂಪಿಣಿ; ಅದು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದುದು.

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवमुक्तोऽपि तदा विधेर्विष्णोश्च वै तदा । नाज्ञानमगमन्नाशं श्रीकण्ठस्यैव मायया

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆ ಹೇಳಿದರೂ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಧಾತಾ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಇವರಿಬ್ಬರ ಅಜ್ಞಾನ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಶ್ರೀಕಂಠನದೇ ಮಾಯೆಯಿಂದಾಗಿತ್ತು.

Verse 37

प्रादुरासीत्ततो ज्योतिरुभयोरन्तरे महत् । पूरयन्निजया भासा द्यावाभूम्योर्यदन्तरम्

ಆಮೇಲೆ ಆ ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಮಹತ್ತಾದ ಜ್ಯೋತಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು; ತನ್ನ ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದ್ಯಾವಾಭೂಮಿಗಳ ಮಧ್ಯದ ಸಮಸ್ತ ಅಂತರಾಳವನ್ನು ತುಂಬಿತು।

Verse 38

ज्योतिर्मण्डलमध्यस्थो ददृशे पुरुषाकृतिः । विधिक्रतुभ्यां तत्रैव महाद्भुततनुर्मुने

ಓ ಮುನೇ, ಆ ಜ್ಯೋತಿರ್ಮಂಡಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಮಹಾದ್ಭುತ ದೇಹವಿರುವ ಪುರುಷಾಕೃತಿಯ ರೂಪವು ಕಾಣಿಸಿತು; ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಕ್ರತು ಅಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದರು।

Verse 39

प्रजज्वालाथ कोपेन ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः । आवयोरन्तरे कोऽसौ बिभृयात्पुरुषाकृतिम्

ಆಗ ಕೋಪಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಐದನೇ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ದಹಿಸಿದನು. ‘ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಮಾನವಾಕೃತಿ ಧರಿಸಿ ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವವನು ಯಾರು?’

Verse 40

विधिः संभावयेद्यावत्तावत्स त्रिविलोचनः । दृष्टः क्षणेन च महापुरुषो नीललोहितः

ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಇನ್ನೂ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಲೋಚನ ಪ್ರಭು—ಮಹಾಪುರುಷ ನೀಲಲೋಹಿತ—ದರ್ಶನ ನೀಡಿದನು.

Verse 42

ब्रह्मोवाच । नीललोहित जाने त्वां मा भैषीश्चन्द्रशेखर । भालस्थलान्मम पुरा रुद्रः प्रादुरभूद्भवान्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ನೀಲಲೋಹಿತಾ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಗುರುತಿಸುತ್ತೇನೆ; ಓ ಚಂದ್ರಶೇಖರಾ, ಭಯಪಡಬೇಡ. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಾಲಪ್ರದೇಶದಿಂದ ನೀನು—ರುದ್ರ—ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದ್ದೆ.

Verse 43

रोदनाद्रुद्रनामापि योजितोऽसि मया पुरा । मामेव शरणं याहि पुत्र रक्षाङ्करोमि ते

ನಿನ್ನ ಅಳುವಿನ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾನು ಹಿಂದೆ ನಿನಗೆ ‘ರುದ್ರ’ ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನು ನೀಡಿದೆನು. ಈಗ, ಮಗನೇ, ನನ್ನನ್ನೇ ಶರಣಾಗು; ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವೆನು.

Verse 44

नन्दीश्वर उवाच । अथेश्वरः पद्मयोनेः श्रुत्वा गर्ववतीं गिरम् । चुकोपातीव च तदा कुर्वन्निव लयम्मुने

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು: ಓ ಮುನಿಯೇ, ಪದ್ಮಯೋನಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಗರ್ವಭರಿತ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರನು ಕ್ರುದ್ಧನಾದಂತೆ, ಲೋಕಲಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 45

स कोपतस्समुत्पाद्य पुरुषं भैरवं क्वचित् । प्रज्वलन्तं सुमहसा प्रीत्या च परमेश्वरः

ನಂತರ ಪರಮೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಉಗ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ಒಂದು ಪುರುಷ—ಭೈರವ—ನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು; ಅವನು ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಮತ್ತು ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅವನ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿದನು।

Verse 46

ईश्वर उवाच । प्राक्च पंकजजन्मासौ शास्यस्ते कालभैरव । कालवद्राजसे साक्षात्कालराजस्ततो भवान्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಕಾಲಭೈರವ! ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಆ ಪಂಕಜಜನ್ಮ (ಬ್ರಹ್ಮ) ನಿನ್ನಿಂದ ಶಿಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾದವನು. ನೀನು ಕಾಲದಂತೆ ಆಳುವೆ; ನೀನೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಕಾಲರಾಜ, ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಕಾಲರಾಜ।

Verse 47

विश्वं भर्तुं समर्थोसि भीषणाद्भैरवः स्मृतः । त्वत्तो भेष्यति कालोऽपि ततस्त्वं कालभैरवः

ನೀನು ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪೋಷಿಸಲು ಸಮರ್ಥನು; ನಿನ್ನ ಭೀಷಣ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ನೀನು ‘ಭೈರವ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುವೆ. ಕಾಲವೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಭಯಪಡುವುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ‘ಕಾಲಭೈರವ’।

Verse 48

आमर्दयिष्यति भवान्रुष्टो दुष्टात्मनो यतः । आमर्दक इति ख्यातिं ततस्सर्वत्र यास्यसि

ನೀನು ಕೋಪಗೊಂಡಾಗ ದುಷ್ಟಮನಸ್ಸಿನವರನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿಸುವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ‘ಆಮರ್ದಕ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತನಾಗುವೆ।

Verse 49

यतः पापानि भक्तानां भक्षयिष्यसि तत्क्षणात् । पापभक्षण इत्येव तव नाम भविष्यति

ನೀನು ಭಕ್ತರ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಭಕ್ಷಿಸುವುದರಿಂದ, ನಿನ್ನ ನಾಮವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ “ಪಾಪಭಕ್ಷಣ”—ಪಾಪಭಕ್ಷಕ—ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು।

Verse 50

या मे मुक्तिपुरी काशी सर्व्वाभ्योऽहि गरीयसी । आधिपत्यं च तस्यास्ते कालराज सदैव हि

ಹೇ ಕಾಲರಾಜ! ಕಾಶೀ ನನ್ನ ಮುಕ್ತಿಪುರಿ; ಅದು ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಆ ನಗರಿಯ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಆಧಿಪತ್ಯ ಸದಾ ಇರುತ್ತದೆ।

Verse 51

तत्र ये पातकिनरास्तेषां शास्ता त्वमेव हि । शुभाशुभं च तत्कर्म चित्रगुप्तो लिखिष्यति

ಅಲ್ಲಿ ಪಾಪಿಗಳಾದವರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ನ್ಯಾಯಾಧಿಪತಿ ನೀನೇ. ಅವರ ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನು ಬರೆಯುವನು.

Verse 52

नन्दीश्वर उवाच । एतान्वरान्प्रगृह्याथ तत्क्षणात्कालभैरवः । वामांगुलिनखाग्रेण चकर्त च विधेश्शिरः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ವರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಾಲಭೈರವನು ತನ್ನ ಎಡಗೈ ಬೆರಳಿನ ನಖದ ಅಗ್ರದಿಂದ ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಯ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 53

यदंगमपराध्नोति कार्यं तस्यैव शासनम् । अतो येन कृता निन्दा तच्छिन्नम्पञ्चमं शिरः

ಯಾವ ಅಂಗವು ಅಪರಾಧ ಮಾಡುತ್ತದೋ, ಶಿಕ್ಷೆಯು ಅದೇ ಅಂಗಕ್ಕೇ ಯೋಗ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಂದೆ ಮಾಡಿದವನ ಐದನೇ ಶಿರಸ್ಸು ಛೇದಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 54

अथ च्छिन्नं विधिशिरो दृष्ट्वा भीततरो हरिः । शातरुद्रियमन्त्रैश्च भक्त्या तुष्टाव शङ्करम्

ನಂತರ ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಯ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಇನ್ನಷ್ಟು ಭೀತನಾದನು; ಮತ್ತು ಶತರುದ್ರೀಯ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 56

परब्रह्म शिवः साक्षात्सच्चिदानन्दलक्षणः । परमात्मा गुणातीत इति ज्ञानमवापतुः

ಅವರು ಯಥಾರ್ಥ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದರು: ಶಿವನೇ ಸాక్షಾತ್ ಪರಬ್ರಹ್ಮ—ಸತ್-ಚಿತ್-ಆನಂದಸ್ವರೂಪ; ಆತನು ಪರಮಾತ್ಮ, ಗುಣಾತೀತನು.

Verse 57

सनत्कुमार सर्वज्ञ शृणु मे परमं शुभम् । यावद्गर्वो भवेत्तावज्ज्ञानगुप्तिर्विशेषतः

ಓ ಸನತ್ಕುಮಾರ, ಓ ಸರ್ವಜ್ಞ! ನನ್ನ ಪರಮ ಶುಭವಾದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳು—ಗರ್ವ ಇರುವವರೆಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನವು ಗುಪ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Verse 58

त्यक्त्वाभि मानं पुरुषो जानाति परमेश्वरम् । गर्विणं हन्ति विश्वेशो जातो गर्वापहारकः

ಮಾನವನು ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನು ಗರ್ವಿಷ್ಠನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆತನು ಗರ್ವಾಪಹಾರಕನಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 59

अथ विष्णुविधी ज्ञात्वा विगर्वौ परमेश्वरः । प्रसन्नोऽभून्महादेवोऽकरोत्तावभयौ प्रभुः

ನಂತರ ಪರಮೇಶ್ವರ ಮಹಾದೇವನು ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ವಿಧಾತ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಅವರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವರನ್ನು ಗರ್ವರಹಿತರಾಗಿ ಕಂಡು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು; ಆ ಪ್ರಭುವು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 60

आश्वास्य तौ महादेवः प्रीतः प्रणतवत्सलः । प्राह स्वां मूर्तिमपरां भैरवन्तं कपर्दिनम्

ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ಮಹಾದೇವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು—ಶರಣಾಗಿ ನಮಿಸುವವರ ಮೇಲೆ ಸದಾ ವಾತ್ಸಲ್ಯವಿರುವವನು. ಬಳಿಕ ತನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಕಟರೂಪವಾದ ಜಟಾಧಾರಿ ಭೈರವನ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದರು.

Verse 61

महादेव उवाच । त्वया मान्यो विष्णुरसौ तथा शतधृतिः स्वयम् । कपालम्वैधसम्वापि नीललोहित धारय

ಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಆ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು, ಹಾಗೆಯೇ ಶತಧೃತಿ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನನ್ನೂ. ಓ ನೀಲಲೋಹಿತ, ವೈಧಸ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ಕಪಾಲವನ್ನೂ ಧರಿಸು।

Verse 62

ब्रह्महत्यापनोदाय व्रतं लोकाय दर्शय । चर त्वं सततं भिक्षां कपालव्रतमाश्रितः

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಮತ್ತು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ಕಪಾಲವ್ರತವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸದಾ ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದಲೇ ಬದುಕುತ್ತಾ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸು.

Verse 63

इत्युक्त्वा पश्यतस्तस्य तेजोरूपः शिवोऽब्रवीत् । उत्पाद्य चैकां कन्यान्तु ब्रह्महत्याभिविश्रुताम्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅವನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ತೇಜೋಮಯನಾದ ಶಿವನು ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು. ಬಳಿಕ ‘ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಏಕೈಕ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು—ಪಾಪದ ಮೂರ್ತಿರೂಪವಾಗಿ.

Verse 64

यावद्वाराणसीन्दिव्याम्पुरीमेषां गमिष्यति । तावत्त्वं भीषणे कालमनुगच्छोग्ररूपिणम्

ಇವರು ದಿವ್ಯ ವಾರಾಣಸೀ ಪುರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವವರೆಗೆ, ನೀನು ಉಗ್ರರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಭೀಕರ ಕಾಲ (ಮೃತ್ಯು)ನ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಅನುಸರಿಸು.

Verse 65

सर्वत्र ते प्रवेशोऽस्ति त्यक्त्वा वाराणसीं पुरीम् । वाराणसीं यदा गच्छेत्तन्मुक्तां भव तत्क्षणात्

ವಾರಾಣಸೀ ನಗರಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರವೇಶವಿದೆ. ಆದರೆ ನೀನು ವಾರಾಣಸಿಗೆ ಹೋದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ತಕ್ಷಣ ಮುಕ್ತನಾಗು.

Verse 66

नन्दीश्वर उवाच । नियोज्य तामिति तदा ब्रह्महत्यां च ताम्प्रभुः । महाद्भुतश्च स शिवोऽप्यन्तर्धानमगात्ततः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಆಗ ಪ್ರಭುವು ಆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ನಿಗದಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸಿ, ಮಹಾದ್ಭುತ ಶಿವನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು।

Verse 99

भीतो हिरण्यगर्भोऽपि जजाप शतरुद्रियम् । इत्थं तौ गतगर्वौ हि संजातौ तत्क्षणान्मुने

ಭೀತನಾದ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನೂ ಶತರುದ್ರೀಯವನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು। ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವರಿಬ್ಬರ ಗರ್ವವು ನಿವಾರಣೆಯಾಯಿತು।

Verse 416

त्रिशूलपाणिर्भालाक्षो नागोडुपविभूषणः । हिरण्यगर्भस्तं दृष्ट्वा विहसन्प्राह मोहितः

ಕೈಯಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲ, ಭಾಲದಲ್ಲಿ ನೇತ್ರ, ನಾಗಗಳು ಮತ್ತು ಚಂದ್ರಕಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮೋಹಿತನಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು।