Sunartaka-Naṭa Avatāra and Pārvatī’s Boon-Request (Śiva as the Testing Benefactor)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ शिवस्य परमात्मनः । अवतारं शृणु विभोस्सुनर्तकनटाह्वयम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸರ್ವಜ್ಞ ಸನತ್ಕುಮಾರ! ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನ ಆ ಅವತಾರವನ್ನು ಕೇಳು; ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭು ‘ಸುನರ್ತಕ’ ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ನೃತ್ಯನಟ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು.

Verse 2

यदा हि कालिका देवी पार्वती हिमवत्सुता । तेपे तपस्तुविमलं वनं गत्वा शिवाप्तये

ದೇವಿ ಕಾಲಿಕಾ—ಹಿಮವಂತನ ಪುತ್ರಿ ಪಾರ್ವತಿ—ಶಿವಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ನಿರ್ಮಲವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು।

Verse 3

तदा शिवः प्रसन्नो भूत्तस्यास्सुतपसो मुने । तद्वृत्तसुपरीक्षार्थं वरं दातुम्मुदा ययौ

ಆ ಮುನಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಗ ಶಿವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಅವನ ವ್ರತಾಚರಣೆಯ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಸುಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಹರ್ಷದಿಂದ ವರ ನೀಡಲು ಹೊರಟನು.

Verse 4

स्वरूपन्दर्शयामास तस्यै सुप्रीतमानसः । वरम्ब्रूहीति चोवाच तां शिवां शंकरो मुने

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಿನ ಶಂಕರನು ಆ ಶುಭ ದೇವಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, “ವರವನ್ನು ಹೇಳು; ಏನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೋ ನುಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 5

तच्छ्रुत्वा शम्भुवचनं दृष्ट्वा तद्रूपमुत्तमम् । सुजहर्ष शिवातीव प्राह तं सुप्रणम्य सा

ಶಂಭುವಿನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಕೆ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಗೊಂಡಳು; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 6

पार्वत्युवाच । यदि प्रसन्नो देवेश मह्यं देयो वरो यदि । पतिर्भव ममेशान कृपां कुरु ममोपरि

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವೇಶ, ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ಓ ಈಶಾನ, ನೀವು ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗಿರಿ; ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿರಿ.

Verse 7

पितुर्गृहे मया सम्यग्गम्यते त्वदनुज्ञया । गन्तव्यम्भवता नाथ मत्पितुः पार्श्वतः प्रभो

ನಿನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ನಾನು ಸರಿಯಾಗಿ ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವೆನು. ಓ ನಾಥ, ಓ ಪ್ರಭು, ನೀವೂ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು.

Verse 8

याचस्व मान्ततो भिक्षुः ख्यापयंश्च यशः शुभम् । पितुर्मे सफलं सर्वं कुरु प्रीत्या गृहा श्रमम्

ನಂತರ, ಓ ಭಿಕ್ಷು, ನನ್ನಿಂದ ಯಾಚಿಸು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಶುಭ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸು. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವನ್ನೂ ಅವನ ಎಲ್ಲ ಶ್ರಮವನ್ನೂ ಸಫಲಗೊಳಿಸು.

Verse 9

ततो यथोक्तविधिना कर्तुमर्हसि भो प्रभो । विवाहं त्वं महेशान देवानां कार्य्यसिद्धये

ಆದುದರಿಂದ ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಯಥೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಂತೆ ನೀವು ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಹೇ ಮಹೇಶಾನ, ದೇವರ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಈ ವಿವಾಹವನ್ನು ಮಾಡಿರಿ.

Verse 10

कामं मे पूरय विभो निर्विकारो भवान्सदा । भक्तवत्सलनामा हि तव भक्तास्म्यमहं सदा

ಹೇ ವಿಭೋ, ನನ್ನ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಿರಿ; ನೀವು ಸದಾ ನಿರ್ವಿಕಾರರು. ‘ಭಕ್ತವತ್ಸಲ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತನು.

Verse 11

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्स तया शंभुर्महेशो भक्तवत्सलः । तथास्त्विति वचः प्रोच्यान्तर्हितस्स्वगिरिं ययौ

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಮಹೇಶ ಶಂಭು ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ಆ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿ ಅವನು ಅಂತರ್ದಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಗಿರಿನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 12

पार्वत्यपि ततः प्रीत्या स्वसखीभ्यां वयोन्विता । जगाम स्वपितुर्गेहं रूपं कृत्वा तु सार्थकम्

ಆಗ ಪಾರ್ವತಿಯೂ—ಸಂತೋಷದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಈಗ ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದು—ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು, ತನ್ನ ರೂಪ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.

Verse 13

पार्वत्यागमनं श्रुत्वा मेनया स हिमाचलः । परिवारयुतो द्रष्टुं स्वसुतां तां ययौ मुदा

ಮೇನೆಯಿಂದ ಪಾರ್ವತಿಯ ಆಗಮನದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹಿಮಾಚಲನು (ಹಿಮಾಲಯ) ತನ್ನ ಪರಿವಾರದೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೋದನು.

Verse 14

दृष्ट्वा तां सुप्रसन्नास्यामानयामासतुर्गृहम् । कारयामासतुः प्रीत्या महानन्दी महोत्सवम्

ಆಕೆಯ ಆನಂದದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಬಳಿಕ ಪ್ರೀತಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾನಂದ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ನಡೆಸಿಸಿದರು.

Verse 15

धनन्ददौ द्विजादिभ्यो मेनागिरिवरस्तथा । मंगलं कारयामास सवेदध्वनिमादरात्

ಆಮೇಲೆ ಮೇನಾಗಿರಿವರನು (ಹಿಮವಾನ್) ದ್ವಿಜಾದಿ ಗೌರವಿತ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಧನದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ವೇದಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ ಆದರದಿಂದ ಮಂಗಳಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 16

ततः स्वकन्यया सार्द्धमुवास प्रांगणे मुदा । मेना च हिमवाञ्छैलः स्नातुं गंगां जगाम सः

ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸಿಸಿದನು. ಮೇನಾ ಮತ್ತು ಶೈಲರಾಜ ಹಿಮವಾನ್ ಗಂಗಾಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 17

एतस्मिन्नन्तरे शम्भुः सुलीलो भक्तवत्सलः । सुनर्तकनटो भूत्वा मेनकासन्निधिं ययौ

ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಶಂಭು—ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ಮನೋಹರನಾಗಿ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾಗಿ—ಸುನರ್ತಕ-ನಟನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮೇನಕೆಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 18

शृंगं वामे करे धृत्वा दक्षिणे डमरुन्तथा । पृष्ठे कन्थां रक्तवासा नृत्यगानविशारदः

ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಶೃಂಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಡಮರುವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕಂಥೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ, ಅವರು ನೃತ್ಯ-ಗಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ನಿಪುಣರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 19

ततस्तु नटरूपोऽसौ मेनकाप्रांगणे मुदा । चक्रे स नृत्यं विविधं गानञ्चाति मनोहरम्

ನಂತರ ಅವರು ನಟರಾಜರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮೆನಕೆಯ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ವಿವಿಧ ನೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾದ ಗಾನವನ್ನೂ ಹಾಡಿದರು।

Verse 20

शृंगञ्च डमरुन्तत्र वादयामास सुध्वनिम् । महोतिं विविधाम्प्रीत्या स चकार मनोहराम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಶೃಂಗ ಮತ್ತು ಡಮರುಗಳನ್ನು ಮಧುರ ನಾದದಿಂದ ವಾದಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಮನೋಹರ ಮಹೋತ್ಸವಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು।

Verse 21

तन्द्रष्टुं नागरास्सर्वे पुरुषाश्च स्त्रियस्तथा । आजग्मुस्सहसा तत्र बाला वृद्धा अपि ध्रुवम्

ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಪಟ್ಟಣದ ಎಲ್ಲರೂ—ಪುರುಷರೂ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ—ತಕ್ಷಣವೇ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು; ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ವೃದ್ಧರೂ ಬಂದರು।

Verse 22

श्रुत्वा संगीतं तन्दृष्ट्वा सुनृत्यं च मनोहरम् । सहसा मुर्मुहुः सर्वे मेनापि च तदा मुने

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಮನೋಹರವಾದ ಸುನೃತ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಮೂರ್ಚಿತರಾದರು; ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮೇನাও ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತು.

Verse 23

ततो मेनाशु रत्नानि स्वर्णपात्रस्थितानि च । तस्मै दातुं ययौ प्रीत्या तदूतिप्री तमानसा

ನಂತರ ಮೇನಾ ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗಿದ್ದ ರತ್ನಗಳನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಆ ಶುಭ ಸಂದರ್ಭದಿಂದ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ನೀಡಲು ಹೊರಟಳು.

Verse 24

तानि न स्वीचकारासौ भिक्षां चेते शिवां च ताम् । पुनस्तु नृत्यं गानं च कौतुकात्कर्तुमुद्यतः

ಅವನು ಆ ಅರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಆ ಶುಭಮಯಿ ಶಿವಾದೇವಿಯಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬೇಡಿದನು. ನಂತರ ಕೌತುಕದಿಂದ ಮತ್ತೆ ನೃತ್ಯಗಾನ ಮಾಡಲು ಉತ್ಸುಕನಾದನು.

Verse 25

मेना तद्वचनं श्रुत्वा चुकोपाति सुविस्मिता । भिक्षुकम्भर्त्सयामास बहिष्कर्तुमियेष सा

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೇನಾ ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಕೋಪಗೊಂಡಳು. ಆ ಭಿಕ್ಷುಕನನ್ನು ಗದರಿಸಿ, ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು.

Verse 26

एतस्मिन्नन्तरे तत्र गंगातो गिरिराड्ययौ । ददर्श पुरतो भिक्षुं प्रांगणस्थं नराकृतिम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯಿಂದ ಪರ್ವತರಾಜನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು. ಅವನು ಮುಂದೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮಾನವರೂಪದ ಭಿಕ್ಷುವನ್ನು ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 27

श्रुत्वा मेनामुखाद्वृत्तन्तत्सर्वं सुचुकोप सः । आज्ञां चकारानुचरान्बहिः कर्तुं च भिक्षुकम्

ಮೇನಾಳ ಮುಖದಿಂದ ನಡೆದ ಎಲ್ಲ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡನು. ನಂತರ ತನ್ನ ಅನುಚರರಿಗೆ ಆ ಭಿಕ್ಷುಕನನ್ನು ಹೊರಗೆ ತಳ್ಳಿಬಿಡಲು ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು.

Verse 28

महाग्निमिव दुःस्पर्शं प्रज्वलन्तं सुतेजसम् । न शशाक बहिः कर्तुं कोऽपि तं मुनिसत्तम

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅವನು ಮಹಾಗ್ನಿಯಂತೆ ದುಃಸ್ಪರ್ಶನಾಗಿ, ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಾ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನನ್ನು ಹೊರಗೆ ಮಾಡಲು ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 29

ततः स भिक्षुकस्तात नानालीलाविशारदः । दर्शयामास शैलाय स्वप्रभावमनन्तकम्

ನಂತರ, ಓ ತಾತಾ, ನಾನಾ ಲೀಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಆ ಭಿಕ್ಷುಕನು ಶೈಲರಾಜ (ಹಿಮಾಲಯ)ನಿಗೆ ತನ್ನ ಅನಂತ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು.

Verse 30

शैलो ददर्श तन्तत्र विष्णुरूपधरन्द्रुतम् । ततो ब्रह्मस्वरूपं च सूर्य्यरूपं ततः क्षणात्

ಅಲ್ಲಿ ಶೈಲನು ಅವನನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದಂತೆ ಕಂಡನು; ನಂತರ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪವಾಗಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಸೂರ್ಯಸ್ವರೂಪವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಪರಮೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಅನಂತ ಬಹುರೂಪಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು।

Verse 31

ततो ददर्श तं तात रुद्ररूपं महाद्भुतम् । पार्वती सहितं रम्यं विहसन्तं सुतेजसम्

ನಂತರ, ಹೇ ತಾತ, ಅವನು ಆ ಮಹಾದ್ಭುತ ರುದ್ರರೂಪವನ್ನು ಕಂಡನು—ಪಾರ್ವತೀಸಹಿತವಾಗಿ ಮನೋಹರ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 32

एवं सुबहुरूपाणि तस्य तत्र ददर्श सः । सुविस्मितो बभूवाशु परमानन्दसंप्लुतः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಭು ಶಿವನ ಅತಿಯಾದ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ ಪರಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು.

Verse 33

अथासौ भिक्षुवर्यो हि तस्मात्तस्याश्च सूतिकृत् । भिक्षां ययाचे दुर्गान्तान्नान्यज्जग्राह किञ्चन

ನಂತರ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಿಕ್ಷು—ಅವಳಿಗೆ ಸೂತಿಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದವನು—ಅವನಿಂದಲೂ ಅವಳಿಂದಲೂ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬೇಡಿದನು. ಮುಂದಿನ ದುರ್ಗಮ ಮಾರ್ಗಭಾಗ ತಲುಪಲು ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು; ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

Verse 34

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां सुनर्तकनटाह्वशिवावतारवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशोध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವ ಮಹಾಪುರಾಣದ ತೃತೀಯ ಭಾಗದ ಶತರುದ್ರ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ‘ಸುನರ್ತಕ-ನಟ ಎಂಬ ಶಿವಾವತಾರದ ವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ಮுப்பತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 35

तदा बभूव सुज्ञानं मेनाशैलेशयोरपि । आवां शिवो वञ्चयित्वा गतवान्स्वालयं विभुः

ಆಗ ಮೇನಾ ಮತ್ತು ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿಗೂ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಯಿತು—“ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ನಮ್ಮನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ತನ್ನ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 36

अस्मै देया स्वकन्येयं पार्वती सुतप स्विनी । एवं विचार्य च तयोः शिवेभक्तिरभूत्परा

‘ನಮ್ಮ ಈ ಪುತ್ರಿ—ಮಹಾತಪಸ್ವಿನಿ ಪಾರ್ವತಿ—ಅವನಿಗೇ ನೀಡಬೇಕು.’ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿ, ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಪರಮಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 37

अतो रुद्रो महोतीश्च कृत्वा भक्तमुदावहम् । विवाहं कृतवान्प्रीत्या पार्वत्या स विधानतः

ನಂತರ ಮಹೋತ್ತಮ ಈಶ್ವರನಾದ ರುದ್ರನು ಭಕ್ತನ ಮಂಗಳವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಾನದಂತೆ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 38

इति प्रोक्तस्तु ते तात सुनर्तकनटाह्वयः । शिवावतारो हि मया शिवावाक्यप्रपूरकः

ಇಂತೆ, ಪ್ರಿಯ ಮಗನೇ, ‘ಸುನರ್ತಕ’ ಎಂದು, ‘ನಟ’ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವನ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು. ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಿವಾವತಾರ; ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ವಾಕ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ನನ್ನಿಂದ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದವನು.

Verse 39

इदमाख्यानमनघं परमं व्याहृतम्मया । य एतच्छृणुयात्प्रीत्या स सुखी गतिमाप्नुयात्

ಈ ನಿರ್ದೋಷ ಮತ್ತು ಪರಮ ಪವಿತ್ರವಾದ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಯಾರು ಇದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುವನೋ, ಅವನು ಸುಖಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣಕರ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.