पिप्पलादावतारकथनम् (Account of the Pippalāda Avatāra)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । पिप्पलादाख्यपरममवतारं महेशितुः । शृणु प्राज्ञ महाप्रीत्या भक्तिवर्धनमुत्तमम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞನೇ! ಮಹಾಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳು; ಮಹೇಶನ ಪಿಪ್ಪಲಾದನೆಂಬ ಪರಮಾವತಾರದ ಈ ಉತ್ತಮನಾದ ಕಥೆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 2

यः पुरा गदितो विप्रो दधीचिर्मुनिसत्तमः । महाशैवस्सुप्रतापी च्यावनिर्भृगुवंशजः

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು—ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ದಧೀಚಿ; ಅವನು ಮಹಾಶೈವ ಭಕ್ತ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಮತ್ತು ಚ್ಯವನನ ಮೂಲಕ ಭೃಗುವಂಶಜನು।

Verse 3

क्षुवेण सह संग्रामे येन विष्णुः पराजितः । सनिर्जरोऽथ संशप्तो महेश्वरसहायिना

ಕ್ಷುವಿನೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಂದ ವಿಷ್ಣು ಪರಾಜಿತನಾದನೋ; ಅವನು ನಂತರ ಅಮರರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೂ ಮಹೇಶ್ವರನ ಸಹಾಯದಿಂದ ದಮನಗೊಂಡನು।

Verse 4

तस्य पत्नी महाभागा सुवर्चा नामनामतः । महापतिव्रता साध्वी यया शप्ता दिवौकसः

ಅವನ ಪತ್ನಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ, ‘ಸುವರ್ಚಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳು. ಅವಳು ಪರಮ ಪತಿವ್ರತಾ ಸಾಧ್ವಿ; ಅವಳ ಶಾಪದಿಂದ ದೇವಲೋಕವಾಸಿಗಳೂ ಶಪ್ತರಾದರು.

Verse 5

तस्मात्तस्यां महादेवो नानालीलाविशारदः । प्रादुर्बभूव तेजस्वी पिप्पलादेति नामतः

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳಲ್ಲೇ ಅನೇಕ ದಿವ್ಯ ಲೀಲಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಮಹಾದೇವನು ತೇಜಸ್ವೀ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿ ‘ಪಿಪ್ಪಲಾದ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು।

Verse 6

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य मुनिश्रेष्ठो नन्दीश्वरवचोऽद्भुतम् । सनत्कुमारः प्रोवाच नतस्कन्धः कृताञ्जलिः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ನಂದೀಶ್ವರನ ಅದ್ಭುತ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಭುಜಗಳನ್ನು ನಮನಗೊಳಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ವಿನಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । नन्दीश्वर महाप्राज्ञ साक्षाद्रुद्रस्वरूपधृक् । धन्यस्त्वं सद्गुरुस्तात श्रावितेयं कथाद्भुता

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ನಂದೀಶ್ವರ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ನೀನು ಸాక్షಾತ್ ರುದ್ರಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು। ಧನ್ಯನಾಗಿರುವೆ ನೀನು, ತಾತ, ಸದ್ಗುರು; ಈ ಅದ್ಭುತ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣಗೊಳಿಸಿದ್ದೀ।

Verse 8

क्षुवेण सह संग्रामे श्रुतो विष्णुपुरा जयः । ब्रह्मणा मे पुरा तात तच्छापश्च शिलादज

ಓ ಶಿಲಾದಜನಾದ ಪ್ರಿಯನೇ, ಕ್ಷುವಿನೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುಪುರಿಯ ಜಯವನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೆನು। ಹಾಗೆಯೇ ತಾತ, ಹಿಂದೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ನನಗೆ ಆ ಶಾಪವೂ ದೊರಕಿತ್ತು।

Verse 9

अधुना श्रोतुमिच्छामि देवशापं सुवर्चया । दत्तं पश्चात्पिप्पलादचरितं मङ्गलायनम्

ಈಗ ನಾನು ಸುವರ್ಚಾ ನೀಡಿದ ದೇವಶಾಪವನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಂತರ ಮಂಗಳಕರವಾದ ಪಿಪ್ಪಲಾದನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು—ಅದು ಆಶೀರ್ವಾದಗಳ ಮೂಲವಾಗಿದೆ।

Verse 10

सूत उवाच । इति श्रुत्वाथ शैलादिर्विधिपुत्रवचश्शुभम् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ವಿಧಿಪುತ್ರನ ಶುಭವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಶೈಲಾದಿ ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತನಾದನು. ಶ್ರೀಶಿವನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ನಂತರ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 11

नन्दीश्वर उवाच । एकदा निर्जरास्सर्वे वासवाद्या मुनीश्वर । वृत्रासुरसहायैश्च दैत्यैरासन्पराजिताः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ! ಒಮ್ಮೆ ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು, ವೃತ್ರಾಸುರನ ಸಹಾಯ ಪಡೆದ ದೈತ್ಯರಿಂದ ಪರಾಜಿತರಾದರು.

Verse 12

स्वानि स्वानि वरास्त्रा णि दधीचस्याश्रमेऽखिलाः । निक्षिप्य सहसा सद्योऽभवन्देवाः पराजिताः

ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ದಧೀಚಿಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು, ತಕ್ಷಣವೇ ಸಹಸಾ ಪರಾಜಿತರಾದರು.

Verse 13

तदा सर्वे सुरास्सेन्द्रा वध्यमानास्तथर्षयः । ब्रह्मलोकगताश्शीघ्रं प्रोचुः स्वं व्यसनं च तत्

ಆಗ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು, ವಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಆಪತ್ತನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 14

तच्छ्रुत्वा देववचनं ब्रह्मा लोकपितामहः । सर्वं शशंस तत्त्वेन त्वष्टुश्चैव चिकीर्षितम्

ದೇವರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು, ತತ್ತ್ವಾನುಸಾರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ತ್ವಷ್ಟಾ ಮಾಡಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದುದನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿದನು.

Verse 15

भवद्वधार्थं जनितस्त्वष्ट्रायं तपसा सुराः । वृत्रो नाम महातेजाः सर्वदैत्याधिपो महान्

ಓ ದೇವತೆಗಳೇ! ನಿಮ್ಮ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ತ್ವಷ್ಟನು ತಪಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ವೃತ್ರನೆಂಬ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 16

अथ प्रयत्नः क्रियतां भवेदस्य वधो यथा । तत्रोपायं शृणु प्राज्ञ धर्महेतोर्वदामि ते

ಈಗ ಅವನ ವಧೆಯಾಗುವಂತೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು. ಓ ಪ್ರಾಜ್ಞನೇ! ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಉಪಾಯವನ್ನು ಕೇಳು, ಧರ್ಮದ ನಿಮಿತ್ತ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 17

महामुनिर्दधीचिर्यस्स तपस्वी जितेन्द्रियः । लेभे शिवं समाराध्य वज्रास्थित्ववरम्पुरा

ಮಹಾಮುನಿ ದಧೀಚಿಯು ತಪಸ್ವಿ ಮತ್ತು ಜಿತೇಂದ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದು, ಹಿಂದೆ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ವಜ್ರದಂತಹ ಮೂಳೆಗಳ ವರವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದನು।

Verse 18

तस्यास्थीन्येव याचध्वं स दास्यति न संशय । निर्माय तैर्दण्डवज्रं वृत्रं जहि न संशयः

ನೀನು ಅವನ ಬಳಿ ಅವನ ಮೂಳೆಗಳನ್ನೇ ಕೇಳು, ಅವನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಅವುಗಳಿಂದ ವಜ್ರದಂತಹ ದಂಡವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ವೃತ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 19

नन्दीश्वर उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मवचनं शक्रो गुरुसमन्वितः । आगच्छत्सामरः सद्यो दधीच्याश्रममुत्तमम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು: ಬ್ರಹ್ಮನ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಗುರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ದಧೀಚಿಯ ಉತ್ತಮ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 20

दृष्ट्वा तत्र मुनिं शक्रः सुवर्चान्वितमादरात् । ननाम साञ्जलिर्नम्रः सगुरुः सामरश्च तम्

ಅಲ್ಲಿ ತಪೋಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮುನಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಿದನು. ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ವಿನಯದಿಂದ, ಗುರುಸಹಿತ ಹಾಗೂ ದೇವಗಣಸಹಿತ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು.

Verse 21

तदभिप्रायमाज्ञाय स मुनिर्बुधसत्तमः । स्वपत्नीं प्रेषयामास सुवर्चां स्वाश्रमान्तरम्

ಅವರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಸುವರ್ಚೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದ ಒಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 22

ततस्स देवराजश्च सामरः स्वार्थसाधकः । अर्थशास्त्रपरो भूत्वा मुनीशं वाक्यमब्रवीत्

ನಂತರ ದೇವರಾಜನು, ದೇವಗಣಗಳೊಡನೆ, ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗೆ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರನೀತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮುನೀಶ್ವರನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 23

शक्र उवाच । त्वष्ट्रा विप्रकृताः सर्वे वयन्देवास्तथर्षयः । शरण्यं त्वां महाशैवं दातारं शरणं गताः

ಶಕ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ತ್ವಷ್ಟೃನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ, ದೇವರನ್ನೂ ಋಷಿಗಳನ್ನೂ, ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಪೀಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶರಣ್ಯನಾದ ಮಹಾಶೈವ, ದಾತ ಪ್ರಭು—ನಿನ್ನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

Verse 24

स्वास्थीनि देहि नो विप्र महावज्रमयानि हि । अस्थ्ना ते स्वपविं कृत्वा हनिष्यामि सुरद्रुहम्

ಹೇ ವಿಪ್ರಮುನಿ, ನಮಗೆ ನಿನ್ನ ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ಅವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಹಾವಜ್ರಸ್ವರೂಪ. ನಿನ್ನ ಅಸ್ಥಿಗಳಿಂದ ನನ್ನ ವಜ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ದೇವದ್ರೋಹಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆನು.

Verse 25

इत्युक्तस्तेन स मुनिः परोपकरणे रतः । ध्यात्वा शिवं स्वनाथं हि विससर्ज कलेवरम्

ಅವನ ಮಾತಿನಂತೆ ಪರೋಪಕಾರದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಆ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ನಾಥನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಜಾಗೃತವಾಗಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು।

Verse 26

ब्रह्मलोकं गतस्सद्यस्स मुनिर्ध्वस्तबन्धनः । पुष्पवृष्टिरभूत्तत्र सर्वे विस्मयमागताः

ಸಕಲ ಬಂಧನಗಳು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಧ್ವಂಸವಾಗಿ ಆ ಮುನಿಯು ತಕ್ಷಣವೇ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದನು। ಅಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು; ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡರು।

Verse 27

अथ गां सुरभिं शक्र आहूयाशु ह्यलेहयत् । अस्त्रनिर्मितये त्वाष्ट्रं निदि देश तदस्थिभिः

ನಂತರ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ತಕ್ಷಣವೇ ದಿವ್ಯ ಸುರಭಿ ಹಸುವನ್ನು ಕರೆಸಿ ಆ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ನಕ್ಕುವಂತೆ ಮಾಡಿಸಿದನು. ಆ ಅಸ್ಥಿಗಳಿಂದ ಅಸ್ತ್ರ ನಿರ್ಮಿಸಲು ತ್ವಷ್ಟೃನಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದನು।

Verse 28

विश्वकर्मा तदाज्ञप्तश्चक्लृपेऽस्त्राणि कृत्स्नशः । तदस्थिभिर्वज्रमयस्सुदृढैश्शिववर्चसा

ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ಸಮಸ್ತ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು—ಅದೇ ಅಸ್ಥಿಗಳಿಂದ ವಜ್ರಮಯವಾಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ದೃಢವಾಗಿ, ಶಿವವರ್ಚಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ।

Verse 29

वंशोद्भवं वज्रं शरो ब्रह्मशिरस्तथा । अन्यास्थिभिर्बहूनि स्वपराण्यस्त्राणि निर्ममे

ವಂಶದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಅಸ್ಥಿಯಿಂದ ಅವನು ವಜ್ರ, ಶರ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಇತರ ಅಸ್ಥಿಗಳಿಂದ ತನ್ನಿಗೂ ಇತರರಿಗೂ ಅನೇಕ ಪರಮಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು।

Verse 30

तमिन्द्रो वज्रमुद्यम्य वर्द्धितः शिववर्चसा । वृत्रमभ्यद्रवत्क्रुद्धो मुने रुद्र इवान्तकम्

ಹೇ ಮುನಿಯೇ! ಶಿವವರ್ಚಸ್ಸಿನಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾದ ಪರಾಕ್ರಮವಿರುವ ಇಂದ್ರನು ವಜ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ವೃತ್ರನ ಮೇಲೆ ಧಾವಿಸಿದನು—ರುದ್ರನು ಅಂತಕನ ಮೇಲೆ ಓಡುವಂತೆ।

Verse 31

ततः शक्रस्सुसन्नद्धस्तेन वज्रेण स द्रुतम् । उच्चकर्त शिरो वार्त्रं गिरिशृंगमिवौजसा

ನಂತರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸನ್ನದ್ಧನಾದ ಶಕ್ರನು ಆ ವಜ್ರದಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊಡೆದು, ಅಪಾರ ಬಲದಿಂದ ವೃತ್ರನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು—ಪರ್ವತಶಿಖರವನ್ನು ಚೀರುವಂತೆ।

Verse 32

तदा समुत्सवस्तात बभूव त्रिदिवौकसाम् । तुष्टुवुर्निर्जराश्शक्रम्पेतुः कुसुमवृष्टयः

ಆಗ, ಪ್ರಿಯನೇ! ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಹೋತ್ಸವ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅಮರ ದೇವರುಗಳು ಶಕ್ರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯೂ ಸುರಿಯಿತು।

Verse 33

इति ते कथितन्तात प्रसंगाच्चरि तन्त्विदम् । पिप्पलादावतारम्भे शृणु शम्भोर्महादरात्

ಪ್ರಿಯನೇ! ಪ್ರಸಂಗಾನುಸಾರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಈ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು. ಈಗ ಪಿಪ್ಪಲಾದ ಅವತಾರದ ಕಥೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಶಂಭುವಿನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಮಹಾದರದಿಂದ ಕೇಳು।

Verse 34

सुवर्चा सा मुनेः पत्नी दधीचस्य महात्मनः । ययौ स्वमाश्रमाभ्यन्तस्तदाज्ञप्ता पतिव्रता

ಮಹಾತ್ಮನಾದ ದಧೀಚಿ ಮುನಿಯ ಪತಿವ್ರತಾ ಪತ್ನಿ ಸುವರ್ಚಾ, ಅವರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು।

Verse 35

आगत्य तत्र सा दृष्ट्वा न पतिं स्वन्तपस्विनी । गृहकार्यं च सा कृत्वाखिलम्पतिनिदेशतः

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದ ಆ ಸಾಧ್ವೀ ತಪಸ್ವಿನಿಗೆ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಪತಿಯ ನಿರ್ದೇಶದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಗೃಹಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದಳು।

Verse 36

आजगाम पुनस्तत्र पश्यन्ती बह्वशोभनम् । देवांश्च तान्मुनिश्रेष्ठ सुवर्चा विस्मिताभवत्

ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅನೇಕ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡಳು; ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಆ ದೇವರನ್ನು ನೋಡಿ ಸುವರ್ಚಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತಳಾದಳು।

Verse 37

ज्ञात्वा च तत्सर्वमिदं सुराणां कृत्यं तदानीञ्च चुकोप साध्वी । ददौ तदा शापमतीव रुष्टा तेषां सुवर्चा ऋषिवर्यभार्या

ದೇವರ ಈ ಸಮಸ್ತ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ಆ ಸಾಧ್ವೀ ತಕ್ಷಣ ಕೋಪಗೊಂಡಳು; ಆಗ ಋಷಿವರ್ಯನ ಪತ್ನಿ ಸುವರ್ಚಾ ಅತ್ಯಂತ ರೋಷದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದಳು।

Verse 38

सुवर्चोवाच । अहो सुरा द्रुष्टतराश्च सर्वे स्वकार्यदक्षा ह्यबुधाश्च लुब्धाः । तस्माच्च सर्वे पशवो भवन्तु सेन्द्राश्च मेऽद्यप्रभृतीत्युवाच

ಸುವರ್ಚಾ ಹೇಳಿದರು—“ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಅತ್ಯಂತ ವಂಚಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷರು, ಆದರೆ ಅಬುದ್ಧರು ಮತ್ತು ಲೋಭಿಗಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದಿನಿಂದ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲರೂ ಪಶುಗಳಾಗಲಿ!”

Verse 39

एवं शापन्ददौ तेषां सुराणां सः तपस्विनी । सशक्राणां च सर्वेषां सुवर्चा मुनिकामिनी

ಹೀಗೆ ತಪಸ್ವಿನಿ, ಮುನಿಪ್ರಿಯೆ ಸುವರ್ಚಾ ಇಂದ್ರನೂ ಸೇರಿ ಆ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದಳು।

Verse 40

अनुगन्तुम्पतेर्लोकमथेच्छत्सा पतिव्रता । चितां चक्र समेधोभिः सुपवित्रैर्मनस्विनी

ನಂತರ ಪತಿಯ ಲೋಕವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲು ಬಯಸಿದ ಆ ಪತಿವ್ರತೆ, ಸ್ಥಿರಮನಸ್ಸಿನವಳು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಸಮಿಧಗಳಿಂದ ಚಿತೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದಳು।

Verse 41

ततो नभोगिरा प्राह सुवर्चान्ताम्मुनिप्रियाम् । आश्वासयन्ती गिरिशप्रेरिता सुखदायिनी

ಆಮೇಲೆ ಗಿರೀಶ (ಶಿವ)ನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸുഖದಾಯಿನಿ ನಭೋಗಿರಾ ಮುನಿಪ್ರಿಯೆ ಸುವರ್ಚಾಂತೆಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದಳು।

Verse 42

आकाशवाण्युवाच । साहसं न कुरु प्राज्ञे शृणु मे परमं वचः । मुनितेजस्त्वदुदरे तदुत्पादय यत्नतः

ಆಕಾಶವಾಣಿ ಹೇಳಿತು—ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞೆ, ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಡ; ನನ್ನ ಪರಮ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು। ಮುನಿಯ ತೇಜಸ್ಸು ನಿನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದೆ; ಅದನ್ನು ಯತ್ನದಿಂದ ಹೊರತರು।

Verse 43

ततः स्वाभीष्टचरणन्देवि कर्तुन्त्वमर्हसि । सगर्भा न दहेद्गात्रमिति ब्रह्मनिदेशनम्

ನಂತರ, ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಮಾಡಲು ನೀನು ಅರ್ಹೆ; ಆದರೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ನಿರ್ದೇಶನ—ಗರ್ಭಿಣಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ದಹಿಸಬಾರದು।

Verse 44

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा सा नभोवाणी विरराम मुनीश्वर । तां श्रुत्वा सा मुनेः पत्नी विस्मिताभूत्क्षणं च सा

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ, ಆ ದಿವ್ಯ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಮೌನವಾಯಿತು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿಯ ಪತ್ನಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡಳು.

Verse 45

सुवर्चा सा महासाध्वी पतिलोकमभीप्सती । उपविश्याश्मना भूयः सोदरं विददार ह

ಆ ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಸುವರ್ಚಾ ಮಹಾಸಾಧ್ವಿ, ಪತಿಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿ ಕುಳಿತು, ಮತ್ತೆ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ತನ್ನ ಉದರವನ್ನು ಚೀರಿದಳು.

Verse 46

निर्गतो जठरात्तस्या गर्भो मुनिवरस्य सः । महादिव्यतनुर्दीप्तो भासयंश्च दिशोदश

ಅವಳ ಜಠರದಿಂದ ಆ ಮುನಿವರನ ಗರ್ಭ ಹೊರಬಂದನು—ಮಹಾದಿವ್ಯ ದೇಹದಿಂದ ದೀಪ್ತನಾಗಿ, ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಾ.

Verse 47

साक्षाद्रुद्रावतारोऽसौ दधीच वरतेजसः । प्रादुर्भूतस्स्वयन्तात स्वलीलाकरणे क्षमः

ಅವನು ಸాక్షಾತ್ ರುದ್ರಾವತಾರ—ಉತ್ತಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ದಧೀಚಿ. ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿ, ಪ್ರಭುವಿನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಥನು.

Verse 48

तन्दृष्ट्वा स्वसुतन्दिव्यं स्वरूपम्मुनिकामिनी । सुवर्चाज्ञाय मनसा साक्षाद्रुद्रावतारकम्

ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಆ ದಿವ್ಯ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮುನಿಪ್ರಿಯೆ ಸುವರ್ಚಾ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅವನು ಸాక్షಾತ್ ರುದ್ರಾವತಾರನೆಂದು ತಿಳಿದಳು.

Verse 49

प्रहृष्टाभून्महासाध्वी प्रणम्याशु नुनाव सा । स्वहृदि स्थापयामास तत्स्वरूपम्मुनीश्वर

ಓ ಮುನೀಶ್ವರಾ! ಆ ಮಹಾಸಾಧ್ವಿ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಹರ್ಷಿತಳಾದಳು. ತಕ್ಷಣ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿ, ಆ ದಿವ್ಯಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಳು.

Verse 50

सुवर्चा तनयं तं च प्रहस्य विमलेक्षणा । जननी प्राह सुप्रीत्या पतिलोकमभीप्सती

ಆಗ ವಿಮಲನೇತ್ರಳಾದ ಜನನಿ ಸುವರ್ಚಾ ತನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ, ಗಾಢ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪತಿಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು।

Verse 51

सुवर्चोवाच । हे तात परमेशान चिरन्तिष्ठास्य सन्निधौ । अश्वत्थस्य महाभाग सर्वेषां सुखदो भवेः

ಸುವರ್ಚಾ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ತಾತ, ಹೇ ಪರಮೇಶಾನ! ಈ ಪವಿತ್ರ ಅಶ್ವತ್ಥ ವೃಕ್ಷದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಂಗಿರು. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಖದಾತನಾಗು।

Verse 52

मामाज्ञापय सुप्रीत्या पतिलोकाय चाधुना । तत्रस्थाहं च पतिना त्वां ध्याये रुद्ररूपिणम्

ಈಗ ಕೃಪಾಮಯ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನಗೆ ಪತಿಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡು. ಅಲ್ಲಿ ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ನೆಲೆಸಿ, ಹೇ ರುದ್ರರೂಪಿಣ, ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವೆನು।

Verse 54

एवन्दधीचपत्नी सा पतिना संगता मुने । शिवलोकं समासाद्य सिषेवे शङ्करम्मुदा

ಹೀಗೆ, ಹೇ ಮುನಿಯೇ, ದಧೀಚಿಯ ಪತ್ನಿ ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪುನರ್ಮಿಲನಗೊಂಡು ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಸೇರಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ಶ್ರೀ ಶಂಕರನ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 55

एतस्मिन्नन्तरे देवास्सेन्द्राश्च मुनिभिस्सह । तत्राजग्मुस्त्वरा तात आहूता इव हर्षिताः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವರುಗಳು ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಬಂದರು; ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವರಂತೆ ಹರ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 56

हरिर्ब्रह्मा च सुप्रीत्यावतीर्णं शंकरं भुवि । सुवर्चायां दधीचाद्वा ययतुस्स्वगणैस्सह

ನಂತರ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಅವತಾರಗೊಂಡ ಶಂಕರನ ಬಳಿಗೆ—ಸುವರ್ಚಾದಲ್ಲಿರುವ ದಧೀಚಿ ಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ—ಹೋದರು।

Verse 57

तत्र दृष्ट्वावतीर्णन्तं मुनिपुत्रत्वमागतम् । रुद्रं सर्वे प्रणेमुश्च तुष्टुवुर्बद्धपाणयः

ಅಲ್ಲಿ ರುದ್ರನು ಅವತರಿಸಿ ಮುನಿಪುತ್ರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 58

तदोत्सवो महानासीद्देवानां मुनिसत्तम । नेदुर्दुन्दुभयस्तत्र नर्तक्यो ननृतुर्मुदा

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ದೇವರ ಆ ಉತ್ಸವ ಮಹಾನ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು, ಅಪ್ಸರೆಯರು ಹರ್ಷದಿಂದ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು।

Verse 59

जगुर्गन्धर्वपुत्राश्च किन्नरा वाद्यवादकाः । वादयामासुरमराः पुष्प वृष्टिं च चक्रिरे

ಗಂಧರ್ವರ ಪುತ್ರರು ಹಾಡಿದರು; ವಾದ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ ಕಿನ್ನರರು ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ವಾದಿಸಿದರು. ಅಮರ ದೇವರುಗಳೂ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಿ, ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು।

Verse 60

पिप्पलस्य शर्वपितुर्विलसन्तं सुतं च तम् । संस्कृत्य विधिवत्सर्वे विष्ण्वाद्यास्तुष्टुवुः पुनः

ನಂತರ ವಿಷ್ಣುವಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಶರ್ವ (ಶಿವ)ನ ಪುತ್ರ ಪಿಪ್ಪಲನ ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 61

पिप्पलादेति तन्नाम चक्रे ब्रह्मा प्रसन्नधीः । प्रसन्नो भव देवेश इत्यूचे हरिणा सुरैः

ಪ್ರಸನ್ನಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವನಿಗೆ “ಪಿಪ್ಪಲಾದ” ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನು ಇಟ್ಟನು. ನಂತರ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ದೇವರೊಂದಿಗೆ ದೇವೇಶ ಶಂಕರನಿಗೆ—“ಹೇ ದೇವೇಶ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 62

इत्युक्त्वा तमनुज्ञाय ब्रह्मा विष्णुस्सुरास्तथा । स्वंस्वं धाम ययुस्सर्वे विधाय च महोत्सवम्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಹಾಗೂ ದೇವರುಗಳು—ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ—ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 63

अथ रुद्रः पिप्पलादोऽश्वत्थमूले महाप्रभुः । तताप सुचिरं कालं लोकानां हितकाम्यया

ನಂತರ ಮಹಾಪ್ರಭು ರುದ್ರ—ಪಿಪ್ಪಲಾದ—ನು ಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಪವಿತ್ರ ಅಶ್ವತ್ಥ ವೃಕ್ಷದ ಬೇರು ಬಳಿ ಬಹುಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 64

इत्थं सुतपतस्तस्य पिप्पलादस्य सम्मुखे । महाकालो व्यतीयाय लोकचर्यानुसारिणः

ಈ ರೀತಿ ಪಿಪ್ಪಲಾದನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸುತಪಾ ತನ್ನ ನಿಯಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಲೋಕಾಚಾರದಂತೆ ಮಹಾಕಾಲ (ಮಹಾ ಕಾಲ) ಕಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು.

Verse 93

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं सा बभाषेऽथ सुवर्चा तनयम्प्रति । पतिमन्वगमत्साध्वी परमेण समाधिना

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಸಾಧ್ವಿ ಸುವರ್ಚಾ ಪರಮ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದಳು.