Viśvānara-Gṛhapati Upākhyāna — Śivasya Agni-gṛhe Avatāraḥ (The Account of Viśvānara Gṛhapati and Śiva’s Descent into the House of Fire)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु ब्रह्मसुत प्रीत्या चरितं शशिमौलिनः । सोऽवतीर्णो यथा प्रीत्या विश्वानरगृहे शिवः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ, ಪ್ರೀತಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಶಿಮೌಳಿಯ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕೇಳು. ಕೇಳು, ಶಿವನು ಕೃಪಾ-ಆನಂದದಿಂದ ವಿಶ್ವಾನರನ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಅವತಾರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ವಿಧವನ್ನು.

Verse 2

नाम्ना गृहपतिः सोऽभूदग्निलोकपतिर्मुने । अग्निरूपस्तेजसश्च सर्व्वात्मा परमः प्रभुः

ಹೇ ಮುನಿಯೇ, ಅವನು ‘ಗೃಹಪತಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಅಗ್ನಿಲೋಕದ ಅಧಿಪತಿಯಾದನು. ಅವನು ಅಗ್ನಿರೂಪ, ತೇಜೋಮಯ—ಸರ್ವರ ಅಂತರಾತ್ಮ, ಪರಮ ಪ್ರಭು.

Verse 3

नर्मदायास्तटे रम्ये पुरे नर्मपुरे पुरा । पुरारिभक्तः पुण्यात्मा भवद्विश्वानरो मुनिः

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ನರ್ಮದೆಯ ರಮ್ಯ ತಟದಲ್ಲಿರುವ ನರ್ಮಪುರ ನಗರದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಪುರಾರಿಶಿವನ ಭಕ್ತನಾದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಮುನಿ ವಿಶ್ವಾನರ—ಅದು ನಿನ್ನ ಪೂರ್ವಾವತಾರವೇ—ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 4

ब्रह्मचर्य्याश्रमे निष्ठो ब्रह्मयज्ञरतस्सदा । शाण्डिल्यगोत्रः शुचिमान्ब्रह्मतेजो निधिर्व्वशी

ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ಸದಾ ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ (ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಹಾಗೂ ಜಪ) ರತನಾಗಿದ್ದನು. ಶಾಂಡಿಲ್ಯ ಗೋತ್ರಜನು, ಶುದ್ಧಾಚಾರಿಯು, ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನ ನಿಧಿಯು, ಇಂದ್ರಿಯಜಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 5

विज्ञाताखिलशास्त्रार्थस्सदाचाररतस्सदा । शैवाचारप्रवीणोऽति लौकिकाचारविद्वरः

ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಸದಾ ಸದಾಚಾರದಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿದ್ದನು. ಶೈವಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರವೀಣನು, ಲೌಕಿಕಾಚಾರವನ್ನು ತಿಳಿದವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

Verse 6

चित्ते विचार्य्य गृहिणीगुणान्विश्वानरः शुभान् । उदुवाह विधानेन स्वोचितां कालकन्यकाम्

ಗೃಹಸ್ಥನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಶುಭಗುಣಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಅವನು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಂತೆ ತನ್ನಿಗೆ ತಕ್ಕ ಕಾಲಕನ್ಯೆಯನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

Verse 7

अग्निशुश्रूषणरतः पञ्चयज्ञपरायणः । षट्कर्मनिरतो नित्यं देवपित्रतिथिप्रियः

ಅವನು ಅಗ್ನಿಶುಶ್ರೂಷೆಯಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿ, ಪಂಚಮಹಾಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿ, ನಿತ್ಯ ಷಟ್ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ದೇವರುಗಳಿಗೆ, ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 8

एवम्बहुतिथे काले गते तस्याग्रजन्मनः । भार्य्या शुचिष्मती नाम भर्तारम्प्राह सुव्रता

ಈ ರೀತಿ ಆ ಜ್ಯೇಷ್ಠಪುತ್ರನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಹುದಿನಗಳು ಕಳೆದ ನಂತರ, ಸುವ್ರತೆಯಾದ ಅವನ ಪತ್ನಿ—ಶುಚಿಷ್ಮತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು—ತನ್ನ ಭರ್ತಾರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 9

नाथ भोगा मया सर्वे भुक्ता वै त्वत्प्रसादतः । स्त्रीणां समुचिता ये स्युस्त्वां समेत्य मुदावहाः

ಹೇ ನಾಥ, ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸುಖಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.

Verse 10

एवम्मे प्रार्थितन्नाथ चिराय हृदि संस्थितम् । गृहस्थानां समुचितं त्वमेतद्दातुमर्हसि

ಹೇ ನಾಥ, ಇದೇ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಇದು ಬಹಳ ಕಾಲದಿಂದ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿತ್ತು. ಗೃಹಸ್ಥರಿಗೆ ಯಾವುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಯೋಗ್ಯವೋ ಅದನ್ನು ನೀಡಲು ನೀನೇ ಸಮರ್ಥನು.

Verse 11

विश्वानर उवाच । किमदेयं हि सुश्रोणि तव प्रियहितैषिणी । तत्प्रार्थय महाभागे प्रयच्छाम्यविलम्बितम्

ವಿಶ್ವಾನರನು ಹೇಳಿದನು: ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ನಿನಗೆ ನೀಡಲಾಗದ ವಸ್ತು ಯಾವುದಿದೆ? ನಾನು ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಕೇಳು—ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 12

महेशितुः प्रसादेन मम किञ्चिन्न दुर्लभम् । इहामुत्र च कल्याणि सर्वकल्याणकारिणः

ಮಹೇಶ್ವರನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವುದೂ ದುರ್ಲಭವಲ್ಲ. ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಸರ್ವ ಕಲ್ಯಾಣಕಾರಕನಾದ ಅವನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಂಗಳವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 13

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचः पत्युस्तस्य सा पतिदेवता । उवाच हृष्यद्वदना करौ बद्ध्वा विनीतिका

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು: ತನ್ನ ಪತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಪತಿವ್ರತೆಯು—ಆನಂದದಿಂದ ಅರಳಿದ ಮುಖದವಳಾಗಿ—ವಿನಯದಿಂದ ಕೈಮುಗಿದು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 14

शुचिष्मत्युवाच । वरयोग्यास्मि चेन्नाथ यदि देयो वरो मम । महेशसदृशम्पुत्रन्देहि नान्यं वरं वृणे

ಶುಚಿಷ್ಮತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನಾಥಾ! ನಾನು ವರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯಳಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಮಹೇಶ (ಶಿವ) ಸಮಾನ ಪುತ್ರನನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು. ಬೇರೆ ವರವನ್ನು ನಾನು ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 15

नन्दीश्वर उवाच । इति तस्या वचः श्रुत्वा ब्राह्मणस्स शुचिव्रतः । क्षणं समाधिमाधाय हृद्येतत्समचिन्तयत्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶುದ್ಧವ್ರತದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 16

अहो किं मे तया तन्व्या प्रार्थितं ह्यतिदुर्लभम् । मनोरथपथाद्दूरमस्तु वा स हि सर्व्वकृत्

ಅಹೋ! ಆ ಸೊಗಸಾದ ದೇಹದವಳು ನನ್ನಿಂದ ಏನು ಬೇಡಿದಳು—ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭವೇ? ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನೋರಥದ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ದೂರವಾಗಿರಲಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು (ಶಿವ) ಸರ್ವಕರ್ತೃ.

Verse 17

तेनैवास्या मुखे स्थित्वा वाक्स्वरूपेण शम्भुना । व्याहृतं कोऽन्यथा कर्त्तुमु त्सहेत भवेदिदम्

ಶಂಭುವೇ ಅವಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ ವಾಕ್ಸ್ವರूपವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿ ಇದನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು. ಇದನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ಅಥವಾ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಯಾರು ಸಮರ್ಥರು?

Verse 18

नन्दीश्वर उवाच । इति सञ्चिंत्य स मुनिर्विश्वानर उदारधीः । ततः प्रोवाच ताम्पत्नीमेकपत्नीव्रते स्थितः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯ ಮುನಿ ವಿಶ್ವಾನರನು, ಏಕಪತ್ನೀವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ನಂತರ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 19

नन्दीश्वर उवाच । इत्थमाश्वास्य ताम्पत्नीञ्जगाम तपसे मुनिः । यत्र विश्वेश्वरः साक्षात्काशीनाथोऽधि तिष्ठति

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ಮುನಿ ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಹೊರಟನು; ಅಲ್ಲಿ ಸాక్షಾತ್ ಕಾಶೀನಾಥ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನು ಅಧಿಷ್ಠಾನಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.

Verse 20

प्राप्य वाराणसीं तूर्णं दृष्ट्वा ताम्मणिकर्णिकाम् । तत्याज तापत्रितयमपि जन्मशतार्जितम्

ತ್ವರಿತವಾಗಿ ವಾರಾಣಸಿಗೆ ತಲುಪಿ ಮಣಿಕರ್ಣಿಕೆಯನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ, ನೂರಾರು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ತ್ರಿವಿಧ ತಾಪವನ್ನೂ ಅವನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು.

Verse 21

दृष्ट्वा सर्वाणि लिंगानि विश्वेशप्रमुखानि च । स्नात्वा सर्वेषु कुण्डेषु वापीकूपसरस्सु च

ವಿಶ್ವೇಶನಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಎಲ್ಲಾ ಪವಿತ್ರ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲ ಕುಂಡಗಳು, ಬಾವಿಗಳು, ಮೆಟ್ಟಿಲುಬಾವಿಗಳು ಮತ್ತು ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಭಕ್ತನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಶಿವಾನುಗ್ರಹಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

नत्वा विनायकान्सर्वान्गौरीं शर्वां प्रणम्य च । सम्पूज्य कालराजञ्च भैरवम्पापभक्षणम्

ಎಲ್ಲಾ ವಿನಾಯಕರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗೌರಿಯನ್ನೂ ಶರ್ವನಾದ ಶಿವನನ್ನೂ ಪ್ರಣಮಿಸಿ, ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಕಾಲರಾಜನನ್ನೂ ಪಾಪಭಕ್ಷಕ ಭೈರವನನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 23

दण्डनायकमुख्यांश्च गणान्स्तुत्वा प्रयत्नतः । आदिकेशवमुख्यांश्च केशवम्परितोष्य च

ದಂಡನಾಯಕ ಮೊದಲಾದ ಪ್ರಮುಖ ಗಣರನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿ, ಆದಿಕೇಶವ ಮೊದಲಾದವರೊಂದಿಗೆ ಕೇಶವ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನೂ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದನು।

Verse 24

लोकार्कमुखसूर्यांश्च प्रणम्य स पुनःपुनः । कृत्वा च पिण्डदानानि सर्वतीर्थेष्वतन्द्रितः

ಅವನು ಲೋಕಗಳ ಮುಖಸ್ವರೂಪನಾದ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 25

सहस्रभोजनाद्यैश्च मुनीन्विप्रान्प्रतर्प्य च । महापूजोपचारैश्च लिंगान्यभ्यर्च्य भक्तितः

ಸಹಸ್ರ ಭೋಜನಾದಿಗಳಿಂದ ಮುನಿಗಳನ್ನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ನಂತರ ಮಹಾಪೂಜೆಯ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 26

असकृच्चिन्तयामास किं लिंगं क्षिप्रसिद्धिदम् । यत्र निश्चलतामेति तपस्तनयकाम्यया

ಅವನು ಮರುಮರು ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಯಾವ ಶಿವಲಿಂಗವು ಶೀಘ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ? ಅದರ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಪುತ್ರಕಾಮ್ಯ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚಲ ಸ್ಥೈರ್ಯ ದೊರಕುವುದೇ?”

Verse 27

क्षणं विचार्य्य स मुनिरिति विश्वानरस्सुधीः । क्षिप्रम्पुत्रप्रदं लिंगं वीरेशम्प्रशशंस ह

ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ವಿಚಾರಿಸಿ ಆ ಸುಧೀ ಮುನಿ ವಿಶ್ವಾನರನು ‘ವೀರೇಶ’ನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು—“ಈ ಲಿಂಗವು ಶೀಘ್ರ ಪುತ್ರಪ್ರದವಾಗಿದೆ।”

Verse 28

असंख्यातास्सहस्राणि सिद्धाः सिद्धिं गतास्ततः । सिद्धलिंगमिति ख्यातन्तस्माद्वीरेश्वरम्परम्

ಅಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸಹಸ್ರ ಸಿದ್ಧರು ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಲಿಂಗವು ‘ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ಪರಮ ‘ವೀರೇಶ್ವರ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 29

वीरेश्वरम्महालिंगमब्दमभ्यर्च्य भक्तितः । आयुर्मनोरथं सर्वं पुत्रादिकमनेकशः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಒಂದು ವರ್ಷ ‘ವೀರೇಶ್ವರ’ ಮಹಾಲಿಂಗವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವನು ದೀರ್ಘಾಯು, ಎಲ್ಲ ಮನೋರಥಗಳ ಸಿದ್ಧಿ, ಹಾಗೂ ಪುತ್ರಾದಿ ಅನೇಕ ಮಂಗಳಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

अहमप्यत्र वीरेशं समाराध्य त्रिकालताः । आशु पुत्रमवाप्स्यामि यथाभिलषितं स्त्रिया

ನಾನೂ ಇಲ್ಲಿ ತ್ರಿಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ವೀರೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವೆನು; ಆಗ ಸ್ತ್ರೀಯ ಅಭಿಲಾಷೆಯಂತೆ ಶೀಘ್ರವೇ ಇಷ್ಟಪುತ্ৰನನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು।

Verse 31

नन्दीश्वर उवाच । इति कृत्वा मतिन्धीरो विप्रो विश्वानरः कृती । चन्द्रकूपजले स्नात्वा जग्राह नियमं व्रती

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಮಾಡಿ ದೃಢಮತಿಯಾದ ಕೃತಿಶಾಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿಶ್ವಾನರನು ಚಂದ್ರಕೂಪದ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ವ್ರತಿಯಾಗಿ ನಿಯಮವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು।

Verse 32

एकाहारोऽभवन्मासं मासं नक्ताशनोऽभवत् । अयाचिताशनो मासम्मासन्त्यक्ताशनः पुनः

ಒಂದು ತಿಂಗಳು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಆಹಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು; ಮತ್ತೊಂದು ತಿಂಗಳು ರಾತ್ರಿ ಮಾತ್ರ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದನು. ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಬೇಡದೆ ದೊರೆತ ಅನ್ನದಿಂದ ಬದುಕಿದನು; ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಹಾರತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದನು।

Verse 33

पयोव्रतोऽभवन्मासम्मासम्मासं शाक फलाशनः । मासम्मुष्टितिलाहारो मासं पानीयभोजनः

ಅವನು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಪಯೋವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ಶಾಕ ಮತ್ತು ಫಲಗಳನ್ನೇ ಭುಂಜಿಸಿದನು. ಮತ್ತೊಂದು ತಿಂಗಳು ಮುಷ್ಟಿಮಾತ್ರ ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಬದುಕಿದನು; ಇನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳು ಕೇವಲ ನೀರನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

Verse 34

पञ्चगव्याशनो मासम्मासञ्चान्द्रायणव्रती । मासं कुशाग्रजलभुग्मासं श्वसनभक्षणः

ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಅವನು ಪಂಚಗವ್ಯವನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ಸೇವಿಸಿದನು; ಮತ್ತೊಂದು ತಿಂಗಳು ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕುಶಾಗ್ರದಿಂದ ತೆಗೆದ ನೀರನ್ನೇ ಕುಡಿದನು; ಇನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳು ಉಸಿರಾಡುವ ವಾಯುವನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

Verse 35

एवमब्दमितं कालन्तताप स तपोऽद्भुतम् । त्रिकालमर्चयद्भक्त्या वीरेशं लिङ्गमुत्तमम्

ಹೀಗೆ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಲಾವಧಿಯವರೆಗೆ ಅವನು ಅದ್ಭುತ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೀರೇಶ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 36

अथ त्रयोदशे मासि स्नात्वा त्रिपथगाम्भसि । प्रत्यूष एव वीरेशं यावदायाति स द्विजः

ನಂತರ ಹದಿಮೂರನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ತ್ರಿಪಥಗಾ ಗಂಗೆಯ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಆ ದ್ವಿಜನು ಪ್ರತ್ಯೂಷಕಾಲದಲ್ಲೇ ವೀರೇಶನ (ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ) ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಅವರ ಆಗಮನವಾಗುವವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು.

Verse 37

तावद्विलोकयाञ्चक्रे मध्ये लिंगन्तपोधनः । विभूतिभूषणम्बालमष्टवर्षाकृतिं शिशुम्

ಆಗ ಲಿಂಗಪರಾಯಣನಾದ ಆ ತಪೋಧನನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿಹಾಕಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ವಿಭೂತಿಯನ್ನೇ ಆಭರಣವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ, ಎಂಟು ವರ್ಷದ ರೂಪದ ನಿರ್ದೋಷ ಬಾಲಶಿಶುವನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 38

आकर्णायतनेत्रञ्च सुरक्तदशनच्छदम् । चारुपिंगजटामौलि न्नग्नप्रहसिताननम्

ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಿವಿವರೆಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ್ದವು; ತುಟಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಲ್ಲುಗಳು ಗಾಢ ರಕ್ತವರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು. ಸುಂದರ ಪಿಂಗಳ ಜಟಾಮೌಳಿಯೊಂದಿಗೆ, ಆವರಣರಹಿತ ನಗ್ನ ಮುಖವು ವಿಶಾಲ ದೀಪ್ತ ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಹೊಳೆಯಿತು.

Verse 39

शैशवोचितनेपथ्यधारिणञ्चितिधारिणम् । पठन्तं श्रुतिसूक्तानि हसन्तं च स्वलीलया

ಅವರು ಅವನನ್ನು ಕಂಡರು—ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಅಲಂಕಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಶಿಖೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವೇದದ ಶ್ರುತಿ-ಸೂಕ್ತಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದವನಾಗಿ.

Verse 40

तमालोक्य मुदम्प्राप्य रोमकञ्चुकितो मुनिः । प्रोच्चचार हृदालापान्नमोस्त्विति पुनः पुनः

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಮುನಿಗೆ ಆನಂದ ಉಕ್ಕಿತು; ದೇಹವೆಲ್ಲ ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡಿತು. ಹೃದಯದ ಆಳದಿಂದ ಅವನು ಮರುಮರು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ—“ನಮೋಽಸ್ತು, ನಮೋಽಸ್ತು.”

Verse 41

अभिलाषप्रदैः पद्यैरष्टभिर्बालरूपिणम् । तुष्टाव परमानन्दं शंभुं विश्वानरः कृती

ಅಭಿಲಾಷೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಎಂಟು ಪದ್ಯಗಳಿಂದ, ದಿವ್ಯ ಬಾಲರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಪರಮಾನಂದಸ್ವರೂಪ ಶಂಭುವನ್ನು ಕೃತಾರ್ಥನಾದ ವಿಶ್ವಾನರನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 42

विश्वानर उवाच । एकम्ब्रह्मैवाद्वितीयं समस्तं सत्यंसत्यं नेह नानास्ति किञ्चित् । एको रुद्रो न द्वितीयोऽवतस्थे तस्मादेकन्त्वाम्प्रपद्ये महेशम्

ವಿಶ್ವಾನರನು ಹೇಳಿದನು—ಇದೆಲ್ಲವೂ ದ್ವಿತೀಯರಹಿತ ಏಕ ಬ್ರಹ್ಮವೇ; ಸತ್ಯ, ಸತ್ಯವೇ—ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪವೂ ಬಹುತ್ವವಿಲ್ಲ. ಏಕ ರುದ್ರನೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಎರಡನೆಯವನು ಇಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಮಹೇಶ, ಏಕನಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 43

कर्ता हर्त्ता त्वं हि सर्वस्य शम्भो नानारूपेष्वेकरूपोऽप्यरूपः । यद्वत्प्रत्यग्धर्म एकोऽप्यनेकस्तस्मान्नान्यन्त्वां विनेशम्प्रपद्ये

ಹೇ ಶಂಭೋ! ಸಮಸ್ತದ ಕರ್ತಾ ಮತ್ತು ಸಂಹಾರಕ ನೀನೇ. ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದರೂ ನೀನು ಏಕನೇ; ಹಾಗೆಯೇ ರೂಪಾತೀತನೂ ಹೌದು. ಒಂದೇ ಅಂತರಾತ್ಮಧರ್ಮ ಕಾರ್ಯಭೇದದಿಂದ ಅನೇಕವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುವಂತೆ, ನೀನು ಏಕ ತತ್ತ್ವ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಭುವೇ, ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಶರಣವನ್ನು ನಾನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 44

रज्जो सर्पश्शुक्तिकायां च रौप्यं नैरः पूरस्तन्मृगाख्ये मरीचौ । यद्यत्सद्वद्विष्वगेव प्रपञ्चो यस्मिञ्ज्ञाते तम्प्रपद्ये महेशम्

ಹಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಹಾವೆಂಬ ಭ್ರಮೆ, ಶುಕ್ತಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಭ್ರಮೆ, ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಭ್ರಮೆ, ಆಕಾಶನಗರದ ಭ್ರಮೆಯಂತೆ—ಈ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಪಂಚವೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸತ್ಯದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಯಾರ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನದಿಂದ ಈ ಮೋಹ ತಿಳಿದು ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತದೋ, ಆ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 45

तोये शैत्यं दाहकत्वं च वह्नौ तापो भानौ शीतभानौ प्रसादः । पुष्पे गन्धो दुग्धमध्येऽपि सर्पिर्यत्तच्छंभो त्वं ततस्त्वाम्प्रपद्ये

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಶೀತಲತೆ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ದಹನಶಕ್ತಿ, ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿ ತಾಪ, ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಶಾಂತ ಪ್ರಸಾದ; ಹೂವಿನಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧ, ಹಾಲಿನೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ತುಪ್ಪ—ಆ ಅಂತರಸಾರ, ಹೇ ಶಂಭೋ, ನೀನೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 46

शब्दं गृह्णास्यश्रवास्त्वं हि जिघ्रस्यप्राणस्त्वं त्र्यंघ्रिरायासि दूरात् । त्र्यक्षः पश्येस्त्वं रसज्ञोऽप्यजिह्वः कस्त्वां सम्यग्वेत्त्यतस्त्वाम्प्रपद्ये

ನೀನು ಕಿವಿಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಶಬ್ದವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತೀ; ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ವಾಸನೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತೀ; ಮೂರು ಪಾದಗಳಿದ್ದರೂ ದೂರದಿಂದ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತೀ. ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತೀ; ನಾಲಿಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ರಸವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತೀ. ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಯಾರು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲರು? ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 47

नो वेद त्वामीश साक्षाद्धि वेदो नो वा विष्णुर्नो विधाताखिलस्य । नो योगीन्द्रानेन्द्रमुख्याश्च देवा भक्तो वेदस्त्वामतस्त्वाम्प्रपद्ये

ಹೇ ಈಶ! ವೇದವೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಸాక్షಾತ್ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ವಿಷ್ಣುವೂ ಅಲ್ಲ, ಜಗತ್ತಿನ ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಅಲ್ಲ. ಯೋಗೀಂದ್ರರೂ ಅಲ್ಲ, ಇಂದ್ರಮುಖ್ಯ ದೇವರೂ ಅಲ್ಲ. ನೀನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಜ್ಞೇಯನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 48

नो ते गोत्रं नो सजन्मापि नाशो नो वा रूपं नैव शीलन्न देशः । इत्थम्भूतोऽपीश्वरस्त्वं त्रिलोक्यास्सर्वान्कामान्पूरयेस्त्वं भजे त्वाम्

ನಿನಗೆ ಗೋತ್ರವಿಲ್ಲ, ನಿಶ್ಚಿತ ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ; ನಿನಗೆ ನಾಶವಿಲ್ಲ. ಮಿತವಾದ ರೂಪವಿಲ್ಲ, ಲೋಕಿಕ ಶೀಲವಿಲ್ಲ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನಿವಾಸವೂ ಇಲ್ಲ. ಇಂತಿಹಾಗಿದ್ದರೂ ನೀನು ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ಈಶ್ವರನು, ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 49

त्वत्तस्सर्वं त्वं हि सर्वं स्मरारे त्वं गौरीशस्त्वं च नग्नोऽतिशान्तः । त्वं वै वृद्धस्त्वं युवा त्वं च बालस्तत्त्वं यत्किं नान्यतस्त्वां नतोऽहम्

ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ; ನಿಜಕ್ಕೂ ನೀನೇ ಎಲ್ಲವೂ, ಓ ಸ್ಮರಾರೇ. ನೀನು ಗೌರೀಶ್ವರನು, ನೀನು ದಿಗಂಬರನು, ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತನಾಗಿರುವೆ. ನೀನೇ ವೃದ್ಧ, ನೀನೇ ಯುವ, ನೀನೇ ಬಾಲ; ಯಾವ ತತ್ತ್ವವಿದ್ದರೂ ಅದು ನೀನೇ. ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ನಾನು ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 50

नन्दीश्वर उवाच । स्तुत्वेति विप्रो निपपात भूमौ संबद्धपाणिर्भवतीह यावत् । तावत्स बालोऽरिबलवृद्धवृद्धः प्रोवाच भूदेवमतीव हृष्टः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—“ನಾನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅಪ್ರತಿಹತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿ ಅಪಾರ ಪರಿಪಕ್ವತೆಯುಳ್ಳ ಆ ಬಾಲನು, ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷದಿಂದ ಭೂದೇವನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 51

बाल उवाच । विश्वानर मुनिश्रेष्ठ भूदेवाहं त्वयाद्य वै । तोषितस्सुप्रसन्नात्मा वृणीष्व वरमुत्तमम्

ಬಾಲನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ವಿಶ್ವಾನರ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಇಂದು ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಭೂದೇವನೇ. ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಪರಮ ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವರವನ್ನು ಬೇಡು।

Verse 52

तत उत्थाय हृष्टात्मा सुनिर्विश्वानरः कृती । प्रत्यब्रवीन्मुनिश्रेष्ठः शंकरम्बालरूपिणम्

ನಂತರ ಹರ್ಷಿತ ಹೃದಯದ ಕೃತಾರ್ಥ ಮುನಿ ಸುನಿರ್ವಿಶ್ವಾನರನು ಎದ್ದು, ಬಾಲರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಶಂಕರನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು।

Verse 53

विश्वानर उवाच । महेश्वर किमज्ञातं सर्वज्ञस्य तव प्रभो । सर्वान्तरात्मा भगवाच्छर्वस्सर्व्वप्रदो भवान्

ವಿಶ್ವಾನರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ ಪ್ರಭೋ! ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ನಿನಗೆ ಏನು ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿರಬಹುದು? ನೀನೇ ಎಲ್ಲರ ಅಂತರಾತ್ಮ. ಹೇ ಭಗವಾನ್ ಶರ್ವ, ನೀನೇ ಸರ್ವಪ್ರದಾತಾ.

Verse 54

याच्ञाम्प्रति नियुक्तम्मां किं ब्रूषे दैन्यकारिणीम् । इति ज्ञात्वा महेशान यथेच्छसि तथा कुरु

ಯಾಚನೆಗಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ದೀನತೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ? ಹೇ ಮಹೇಶಾನ, ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಮಾಡು.

Verse 55

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य देवो विश्वानरस्य हि । शुचिश्शुचिव्रतस्याथ शुचिस्मित्वाब्रवीच्छिशुः

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಶುದ್ಧನೂ ಶುಚಿವ್ರತಧಾರಿಯೂ ಆದ ದೇವ ವಿಶ್ವಾನರನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಪವಿತ್ರ ಶಿಶು ಮೃದುಸ್ಮಿತದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 56

त्वया शुचे शुचिष्मत्यां योऽभिलाषः कृतो हृदि । अचिरेणैव कालेन स भविष्यत्यसंशयम्

ಹೇ ಶುಚಿ, ಹೇ ಶುಚಿಷ್ಮತಿ! ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಯಾವ ಅಭಿಲಾಷೆಯೋ, ಅದು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ.

Verse 57

तव पुत्रत्वमेष्यामि शुचिष्मत्यां महामते । ख्यातो गृहपतिर्नाम्ना शुचिस्सर्व्वामरप्रियः

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಶುಚಿಷ್ಮತಿಯ ಮೂಲಕ ನಾನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಆಗಮಿಸುವೆ. ‘ಗೃಹಪತಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತನಾಗುವೆ—ಶುಚಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನು.

Verse 58

अभिलाषाष्टकं पुण्यं स्तोत्रमेतत्त्वयेरितम् । अब्दत्रिकालपठनात्कामदं शिवसन्निधौ

ಈ ಪುಣ್ಯ ‘ಅಭಿಲಾಷಾಷ್ಟಕ’ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ನೀವೇ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಒಂದು ವರ್ಷ ತ್ರಿಕಾಲ ಪಠಿಸಿದರೆ ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 59

एतत्स्तोत्रप्रपठनं पुत्रपौत्रधनप्रदम् । सर्व्वशान्तिकरश्चापि सर्व्वापत्तिविनाशनम्

ಈ ಸ್ತೋತ್ರಪಠಣವು ಪುತ್ರ, ಪೌತ್ರ ಮತ್ತು ಧನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ ಎಲ್ಲ ಆಪತ್ತನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 60

स्वर्गापवर्गसम्पत्तिकारकन्नात्र संशयः । सर्व्वस्तोत्रसमं ह्येतत्सर्व्वकामप्रदं सदा

ಇದು ಸ್ವರ್ಗಸಂಪತ್ತು ಹಾಗೂ ಅಪವರ್ಗ (ಮೋಕ್ಷ)ವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ಎಲ್ಲ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸದಾ ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 61

प्रातरुत्थाय सुस्नातो लिंगमभ्यर्च्य शाम्भवम् । वर्षं जपन्निदं स्तोत्रमपुत्रः पुत्रवान्भवेत्

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶಾಂಭವ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಪುತ್ರರಹಿತನು ಒಂದು ವರ್ಷ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೆ ಅವನು ಪುತ್ರವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 62

अभिलाषाष्टकमिदन्न देयं यस्य कस्यचित् । गोपनीयं प्रयत्नेन महावन्ध्याप्रसूतिकृत्

ಈ ‘ಅಭಿಲಾಷಾಷ್ಟಕ’ವನ್ನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೀಡಬಾರದು. ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಮಹಾವಂಧ್ಯತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಫಲಪ್ರದತೆಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 63

स्त्रिया वा पुरुषेणापि नियमाल्लिंगसन्निधौ । अब्दजप्तमिदं स्तोत्रम्पुत्रदन्नात्र संशयः

ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ—ನಿಯಮಪಾಲನೆಯೊಂದಿಗೆ ಶಿವಲಿಂಗದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷ ಜಪಿಸಿದರೆ ಪುತ್ರಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 64

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वान्तर्दधे शम्भुर्बालरूपः सतां गतिः । सोऽपि विश्वानरो विप्रो हृष्टात्मा स्वगृहं ययौ

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಸತ್ಪುರುಷರ ಪರಮಗತಿಯಾದ ಬಾಲರೂಪಧಾರಿ ಶಂಭು ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿಶ್ವಾನರನೂ ಹರ್ಷಭರಿತ ಮನದಿಂದ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು।