देवस्तुतिवर्णनम् (Deva-stuti-varṇana) — “Description of the Gods’ Hymn/Praise”

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एतच्छुत्वा तु सर्वेषां देवादीनां वचो हरः । अंगीचकार सुप्रीत्या शरण्यो भक्तवत्सलः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವಾದಿಗಳ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶರಣ್ಯನೂ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನೂ ಆದ ಹರನು ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 2

एतस्मिन्नंतरे देवी पुत्राभ्यां संयुता शिवा । आजगाम मुने तत्र यत्र देवान्वितो हरः

ಇದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ, ಓ ಮುನೇ, ದೇವಿ ಶಿವಾ ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ, ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಹರ (ಶಿವ) ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಳು।

Verse 3

अथागतां शिवां दृष्ट्वा सर्वे विष्ण्वादयो द्रुतम् । प्रणेमुरतिनम्रास्ते विस्मिता गतसंभ्रमाः

ನಂತರ ಶಿವಾ ದೇವಿಯ ಆಗಮನವನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲರೂ ತಕ್ಷಣವೇ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು; ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ವಿನಯದಿಂದ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ಅವರ ಎಲ್ಲ ಗೊಂದಲವೂ ಶಮನವಾಯಿತು।

Verse 4

प्रोचुर्जयेति सद्वाक्यं मुने सर्वे सुलक्षणम् । तूष्णीमासन्नजानंतस्तदागमनकारणम्

ಓ ಮುನಿಯೇ! ಎಲ್ಲರೂ ಮಂಗಳವಾಕ್ಯವಾಗಿ “ಜಯ ಜಯ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅವನ ಆಗಮನದ ಕಾರಣ ತಿಳಿಯದೆ ನಂತರ ಮೌನರಾದರು.

Verse 5

अथ सर्वैः स्तुता देवैर्देव्यद्भुतकुतूहला । उवाच स्वामिनं प्रीत्या नानालीलाविशारदम्

ನಂತರ ಎಲ್ಲ ದೇವರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವಿ, ಅದ್ಭುತ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು—ನಾನಾ ಲೀಲಾವಿಶಾರದನನ್ನು—ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 6

देव्युवाच । क्रीडमानं विभो पश्य षण्मुखं रविसंनिभम् । पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठ भूषितं भूषणैर्वरैः

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ವಿಭೋ! ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಷಣ್ಮುಖನನ್ನು ನೋಡಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನು; ಇವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರ, ಪುತ್ರವಂತರಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮನಾಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನು.

Verse 7

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे देवस्तुतिवर्णनं नाम सप्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಪಂಚಮ ಯುದ್ಧಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ದೇವಸ್ತುತಿವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಏಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 8

न सस्मारागतान्दैत्यान्निजतेजोनिपीडितान् । स्कंदमालिंग्य चाघ्राय मुगोदाति महेश्वरः

ತನ್ನದೇ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಪ್ರಚಂಡತೆಯಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೈತ್ಯರ ಸ್ಮರಣೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ। ಸ್ಕಂದನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಸ्नेಹದಿಂದ ಅವನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಘ್ರಾಣಿಸಿ, ಅವರು ಮೌನರಾದರು।

Verse 9

जगदम्बाथ तत्रैव संमंत्र्य प्रभुणा च सा । स्थित्वा किञ्चित्समुत्तस्थौ नानालीलाविशारदा

ಆಮೇಲೆ ಜಗದಂಬೆ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಪ್ರಭುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ನಿಂತು; ನಾನಾ ಲೀಲಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣಳಾದ ಆ ದೇವಿ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಂತಳು।

Verse 10

ततस्सनंदी सह षण्मुखेन तया च सार्द्धं गिरिराजपुत्र्या । विवेश शम्भुर्भवनं सुलीलः सुरैस्समस्तैरभिवंद्यमानः

ನಂತರ ಶಂಭು ನಂದಿಯೊಂದಿಗೆ, ಷಣ್ಮುಖನೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಗಿರಿರಾಜಪುತ್ರಿ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯೊಂದಿಗೆ ಸಲೀಲವಾಗಿ ತನ್ನ ಭವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ವಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 11

द्वारस्य पार्श्वतः तस्थुर्देवदेवस्य धीमतः । तेऽथ देवा महाव्यग्रा विमनस्का मुनेऽखिलः

ಅವರು ಆ ಧೀಮಂತ ದೇವದೇವನ ದ್ವಾರದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತರು. ನಂತರ, ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆ ದೇವರೆಲ್ಲರೂ ಮಹಾ ವ್ಯಗ್ರರಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಖಿನ್ನರಾದರು।

Verse 12

किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं कः स्यादस्मत्सुखप्रदः । किं तु किंत्विति संजातं हा हताः स्मेति वादिनम्

“ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು? ನಮ್ಮಿಗೆ ಕ್ಷೇಮ-ಸುಖ ನೀಡುವವನು ಯಾರು?”—ಎಂದು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮರುಮರು ‘ಆದರೆ ಏನು? ಏನು?’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅಳಲಾಡಿ, “ಅಯ್ಯೋ, ನಾವು ಹೊಡೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟೆವು!” ಎಂದರು।

Verse 13

अन्योन्यं प्रेक्ष्य शक्राद्या बभूवुश्चातिविह्वलाः । प्रोचुर्विकलवाक्यं ते धिक्कुर्वन्तो निजं विधिम्

ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ವಿಹ್ವಲರಾದರು. ಅವರು ತಡಕಾಡುವ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿ, ತಮ್ಮದೇ ನೀತಿ ಹಾಗೂ ಕೈಗೊಂಡ ಕ್ರಮವನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದರು.

Verse 14

पापा वयमिहेत्यन्ये ह्यभाग्याश्चेति चापरे । ते भाग्यवंतो दैत्येन्द्रा इति चान्येऽब्रुवन् सुराः

ಕೆಲವರು ದೇವರುಗಳು “ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಪಾಪಿಗಳು” ಎಂದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು “ನಾವು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರ್ದೈವಿಗಳು” ಎಂದರು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು “ಆ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರರೇ ನಿಜವಾದ ಭಾಗ್ಯವಂತರು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 15

तस्मिन्नेवांतरे तेषां श्रुत्वा शब्दाननेकशः । कुंभोदरो महातेजा दंडेनाताडयत्सुरान्

ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಅನೇಕ ಕೂಗು-ಕಲರವಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಕುಂಭೋದರನು ದಂಡದಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದನು.

Verse 16

दुद्रुवुस्ते भयाविष्टा देवा हाहेति वादिनः । अपतन्मुनयश्चान्ये विह्वलत्वं बभूव ह

ಭಯದಿಂದ ಆವೃತರಾದ ಆ ದೇವತೆಗಳು “ಹಾಯ್! ಹಾಯ್!” ಎಂದು ಅಳಲುತ್ತ ಓಡಿಹೋದರು. ಇತರ ಮುನಿಗಳೂ ಬಿದ್ದು, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವ್ಯಾಕುಲರಾದರು.

Verse 17

इन्द्रस्तु विकलोतीव जानुभ्यामवनीं गतः । अन्ये देवर्षयोतीव विकलाः पतिता भुवि

ಇಂದ್ರನು ಅಪಂಗನಾದಂತೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ದುರ್ಬಲನಾಗಿ ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಭೂಮಿಗೆ ಕುಸಿದನು. ಇತರ ದೇವರುಗಳು ಹಾಗೂ ದೇವರ್ಷಿಗಳೂ ಬಹಳ ಕ್ಷೀಣರಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು.

Verse 18

सर्वे मिलित्वा मुनयस्सुराश्च सममाकुलाः । संगता विधिहर्योस्तु समीपं मित्रचेतसोः

ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಒಂದಾಗಿ, ಸಮಾನವಾಗಿ ಆಕಲಿತರಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರ ಸ್ನೇಹಚಿತ್ತ ಹೊಂದಿದ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಸೇರಿದರು.

Verse 19

अहो विधिबलं चैतन्मुनयः कश्यपादयः । वदंति स्म तदा सर्वे हरि लोकभयापदम्

“ಅಹೋ! ಇದು ವಿಧಿಯ (ನಿಯತಿಯ) ಮಹಾಬಲ.” ಆಗ ಕಶ್ಯಪಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು, ಲೋಕಗಳ ಭಯಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಒಂದೇ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 20

अभाग्यान्न समाप्तं तु कार्यमित्यपरे द्विजाः । कस्माद्विघ्नमिदं जातमित्यन्ये ह्यति विस्मिताः

ಕೆಲವು ದ್ವಿಜರು—“ದುರ್ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಕಾರ್ಯ ಪೂರ್ಣವಾಗಲಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಇತರರು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ—“ಈ ವಿಘ್ನ ಎಲ್ಲಿಂದ ಉಂಟಾಯಿತು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

Verse 21

इत्येवं वचनं श्रुत्वा कश्यपाद्युदितं मुने । आश्वासयन्मुनीन्देवान् हरिर्वाक्यमुपाददे

ಹೇ ಮುನೇ, ಕಶ್ಯಪಾದಿಗಳು ಹೇಳಿದ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮುನಿಗಳನ್ನೂ ದೇವರನ್ನೂ ಧೈರ್ಯಪಡಿಸುತ್ತಾ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಆಗ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 22

विष्णुरुवाच । हे देवा मुनयस्सर्वे मद्वचः शृणुतादरात् । किमर्थं दुःखमापन्ना दुखं तु त्यजताखिलम्

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವರೆ, ಸರ್ವ ಮುನಿಗಳೇ, ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ। ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನೀವು ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಿರಿ? ಈ ದುಃಖವನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಿರಿ।

Verse 23

महदाराधनं देवा न सुसाध्यं विचार्य्यताम् । महदाराधने पूर्वं भवेद्दुःखमिति श्रुतम् । विज्ञाय दृढतां देवाः प्रसन्नो भवति ध्रुवम्

ಹೇ ದೇವರೆ, ಚಿಂತಿಸಿರಿ—ಮಹಾ ಆರಾಧನೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಲಾಗಿದೆ: ಅಂತಹ ಮಹಾರಾಧನೆಗೂ ಮುನ್ನ ದುಃಖ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಭು ದೃಢತೆಯನ್ನು ತಿಳಿದಾಗ, ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 24

शिवस्सर्वगणायक्षस्सहसा परमेश्वरः । विचार्यतां हृदा सर्वैः कथं वश्यो भवेदिति

ಸರ್ವ ಗಣಯಕ್ಷರೊಂದಿಗೆ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನು ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿರಿ—ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬಹುದು?

Verse 25

प्रणवं पूर्वमुच्चार्य्य नमः पश्चादुदाहरेत् । शिवायेति ततः पश्चाच्छुभद्वयमतः परम्

ಮೊದಲು ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಅನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ನಂತರ ‘ನಮಃ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ‘ಶಿವಾಯ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಶುಭ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು—ಇದೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಂತ್ರ.

Verse 26

कुरुद्वयं ततः प्रोक्तं शिवाय च ततः पुनः । नमश्च प्रणवश्चैव मंत्रमेवं सदा बुधाः

ನಂತರ ‘ಕು-ರು’ ಎಂಬ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ‘ಶಿವಾಯ’. ‘ನಮಃ’ ಮತ್ತು ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಸಹಿತ—ಮಂತ್ರವು ಇದೇ ರೂಪವೆಂದು ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

अवर्तध्वं पुनर्यूयं यदि शंभुकृते तदा । कोटिमेकं तथा जप्त्वा शिवः कार्यं करिष्यति

ಇದು ಶಂಭುವಿನ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬನ್ನಿರಿ. ನಂತರ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಜಪವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಶಿವನು ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವನು।

Verse 28

इत्युक्ते च तदा तेन हरिणा प्रभविष्णुना । तथा देवाः पुनश्चक्रुर्हरस्याराधनं मुने

ಆ ವೇಳೆ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಹರಿ ವಿಷ್ಣು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಹೇ ಮುನೇ, ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತೆ ಹರಣ (ಶಿವ)ನ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 29

संजजाप हरिश्चापि सविधिश्शिवमानसः । देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं मुनीनां च विशेषतः

ಆ ವೇಳೆ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಕೂಡ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿ, ದೇವರ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುನಿಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಜಪವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 30

मुहुः शिवेति भाषंतो देवा धैर्यसमन्विताः । कोटिसंख्यं तदा कृत्वा स्थितास्ते मुनिसत्तम

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ದೇವರುಗಳು ಧೈರ್ಯಸಹಿತರಾಗಿ ಮರುಮರು “ಶಿವ! ಶಿವ!” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ನಂತರ ಕೋಟಿಸಂಖ್ಯೆಯ ದಳವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತರು।

Verse 31

एतस्मिन्नंतरे साक्षाच्छिवः प्रादुरभूत्स्वयम् । यथोक्तेन स्वरूपेण वचनं चेदमब्रवीत्

ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಸాక్షಾತ್ ಶಿವನು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು. ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಈ ವಚನವನ್ನು ನುಡಿದನು.

Verse 32

श्रीशिव उवाच । हे हरे हे विधे देवा मुनयश्च शुभव्रताः । प्रसन्नोऽस्मि वरं ब्रूत जयेनानेन चेप्सितम्

ಶ್ರೀಶಿವನು ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಹರಿ, ಹೇ ವಿಧಾತಾ, ಹೇ ದೇವರೆ, ಶುಭವ್ರತ ಮುನಿಗಳೇ! ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವರವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಈ ಜಯದಿಂದ ಇಷ್ಟಾರ್ಥವೂ ಸಿದ್ಧಿಸಲಿ.”

Verse 33

देवा ऊचुः । यदि प्रसन्नो देवेश जगदीश्वर शंकर । सुरान् विज्ञाय विकलान् हन्यंतां त्रिपुराणि च

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ, ಜಗದೀಶ್ವರ ಶಂಕರ! ನೀನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದರೆ, ನಾವು ದೇವರುಗಳು ಅಸಹಾಯರೂ ವ್ಯಥಿತರೂ ಆಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ತ್ರಿಪುರದ ಮೂರು ಪುರಗಳನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸು।

Verse 34

रक्षास्मान्परमेशान दीनबंधो कृपाकर । त्वयैव रक्षिता देवास्सदापद्भ्यो मुहुर्मुहुः

ಹೇ ಪರಮೇಶಾನ, ಹೇ ದೀನಬಂಧು, ಹೇ ಕೃಪಾಕರ! ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ಏಕೆಂದರೆ ಮರುಮರು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ದೇವರುಗಳು ಸದಾ ಆಪತ್ತುಗಳೂ ಅಪಾಯಗಳೂ ಇಂದ ಪಾರಾಗಿದ್ದಾರೆ।

Verse 35

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तं वचनं तेषां श्रुत्वा सहरिवेधसाम् । विहस्यांतस्तदा ब्रह्मन्महेशः पुनरब्रवीत्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಹರಿ ಮತ್ತು ವೇಧಸ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಸಹಿತ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮಹೇಶನು ಒಳಗೊಳಗೆ ನಗುತ್ತಾ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 36

महेश उवाच । हे हरे हे विधे देवा मुनयश्चाखिला वचः । मदीयं शृणुतादृत्य नष्टं मत्वा पुरत्रयम्

ಮಹೇಶನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಹರಿ, ಹೇ ವಿಧಾತ (ಬ್ರಹ್ಮ), ಹೇ ದೇವರೇ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಮುನಿಗಳೇ! ತ್ರಿಪುರವು ನಾಶವಾಯಿತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ।

Verse 37

रथं च सारथिं दिव्यं कार्मुकं शरमुत्तमम् । पूर्वमंगीकृतं सर्वमुपपादयताचिरम्

ಅವನು ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ರಥವನ್ನೂ ದಿವ್ಯ ಸಾರಥಿಯನ್ನೂ, ಧನುಸ್ಸನ್ನೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಾಣವನ್ನೂ—ಹಿಂದೆಯೇ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ—ತಕ್ಷಣ ಒದಗಿಸಿದನು।

Verse 38

हे विष्णो हे विधे त्वं हि त्रिलोकाधिपतिर्ध्रुवम् । सर्वसम्राट्प्रकारं मे कर्तुमर्हसि यत्नतः

ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ, ಹೇ ವಿಧೇ (ಬ್ರಹ್ಮ)! ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ಧ್ರುವ ಅಧಿಪತಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನನಗೆ ಸರ್ವಸಾಮ್ರಾಟ್ಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಧವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು।

Verse 39

नष्टं पुरत्रयं मत्वा देवसाहाय्यमित्युत । करिष्यथः प्रयत्नेनाधिकृतौ सर्गपालने

ತ್ರಿಪುರವು ನಾಶವಾಯಿತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ನೀವು ದೇವರಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಹಾಯಮಾಡುವಿರಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಸೃಷ್ಟಿಪಾಲನೆಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀವು ನಿಯುಕ್ತರು, ಮತ್ತು ಯತ್ನದಿಂದ ಆ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು।

Verse 40

अयं मंत्रो महापुण्यो मत्प्रीतिजनकश्शुभः । भुक्तिमुक्तिप्रदस्सर्वकामदश्शैवकावह

ಈ ಮಂತ್ರವು ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ, ಶುಭಕರ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವದು. ಇದು ಭೋಗ-ಮೋಕ್ಷಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಶೈವಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ನಡೆಸುತ್ತದೆ.

Verse 41

धन्यो यशस्य आयुष्यः स्वर्गकामार्थिनां नृणाम् । अपवर्गो ह्यकामानां मुक्तानां भुक्तिमुक्तिदः

ಇದು ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಲೋಕಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಧನ್ಯ, ಯಶೋದಾಯಕ ಮತ್ತು ಆಯುರ್ವರ್ಧಕ. ನಿಷ್ಕಾಮರಿಗೆ ಇದು ಅಪವರ್ಗಮಾರ್ಗ; ಮುಕ್ತರಿಗೂ ಸಹ—ಪಾಶಛೇದಕ ಪತಿಶಿವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ—ಯಥೋಚಿತ ಭೋಗ ಮತ್ತು ಪರಮಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 42

य इमं कीर्तयेन्मंत्रं शुचिर्भूत्वा सदा नरः । शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಸದಾ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವವನು—ಅಥವಾ ಕೇಳುವವನು, ಇಲ್ಲವೇ ಇತರರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವವನು—ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य शिवस्य परमात्मनः । सर्वे देवा मुदं प्रापुर्हरिर्ब्रह्माधिकं तथा

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಶಿವನ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಮಹಾ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆದರು; ಹರಿ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಹರ್ಷಿಸಿದರು।

Verse 44

सर्वदेवमयं दिव्यं रथं परमशोभनम् । रचयामास विश्वार्थे विश्वकर्मा तदाज्ञया

ಆ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ವಿಶ್ವಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಸರ್ವದೇವಮಯ, ದಿವ್ಯ ಹಾಗೂ ಪರಮಶೋಭನ ರಥವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।