विदलोत्पलदैत्ययोरुत्पत्तिः देवपराजयः ब्रह्मोपदेशः नारदप्रेषणम् (Vidalotpala Daityas, Defeat of the Devas, Brahmā’s Counsel, and Nārada’s Mission)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास सुसंप्रीत्या चरितं परमेशितुः । यथावधीत्स्वप्रियया दैत्यमुद्दिश्य संज्ञया

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ವ್ಯಾಸ, ಪರಮೇಶ್ವರನ ಚರಿತೆಯನ್ನು ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳು; ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಗೆ ಸಂಕೇತ ನೀಡಿ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಸೂಚಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಹರಿಸಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು.

Verse 2

आस्तां पुरा महादैत्यो विदलोत्पलसंज्ञकौ । अपुंवध्यौ महावीरौ सुदृप्तौ वरतो विधेः

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿದಲ ಮತ್ತು ಉತ್ಪಲ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾದೈತ್ಯರು ಇದ್ದರು—ಮಹಾವೀರರು, ಅತಿದರ್ಪಿತರು. ವಿಧಾತ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ವರದಿಂದ ಅವರು ಪುರುಷರಿಂದ ಅವಧ್ಯರೆಂದು ಘೋಷಿತರಾದರು.

Verse 3

तृणीकृतत्रिजगती पुरुषाभ्यां स्वदोर्ब लात् । ताभ्यां सर्वे सुरा ब्रह्मन् दैत्याभ्यां निर्जिता रणे

ತಮ್ಮ ಸ್ವಬಾಹುಬಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರು ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ತೃಣದಂತೆ ತুচ್ಛಮಾಡಿದರು. ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಪರಾಜಿತರಾದರು.

Verse 4

ताभ्यां पराजिता देवा विधेस्ते शरणं गताः । नत्वा तं विधिवत्सर्वे कथयामासुरादरात

ಅವರಿಂದ ಪರಾಜಿತರಾದ ದೇವರುಗಳು ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದರು. ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಆದರದಿಂದ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಿದರು.

Verse 5

इति ब्रह्मा ह्यवोचत्तान् देव्या वध्यौ च तौ ध्रुवम् । धैर्य्यं कुरुत संस्मृत्य सशिवं शिवमादरात्

ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—ಆ ಇಬ್ಬರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೇವಿಯ ಕೈಯಿಂದ ವಧಿಸಲ್ಪಡುವವರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಧೈರ್ಯವಿರಲಿ; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಕ್ತಿಸಹಿತ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿರಿ.

Verse 6

भक्तवत्सलनामासौ सशिवश्शंकरश्शिवः । शं करिष्यत्यदीर्घेण कालेन परमेश्वरः

ಶಕ್ತಿಸಹಿತನಾದ ಆ ಶಿವನು—ಮಂಗಳಕರ ಶಂಕರನು—‘ಭಕ್ತವತ್ಸಲ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪರಮೇಶ್ವರನು. ಅವನು ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಕಲ್ಯಾಣ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವನು.

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तांस्ततो ब्रह्मा तूष्णीमासीच्छिवं स्मरन् । तेपि देवा मुदं प्राप्य स्वंस्वं धाम ययुस्तदा

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ ಮೌನನಾದನು. ಆ ದೇವತೆಗಳೂ ಹರ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದು ಆಗ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 8

अथ नारददेवर्षिश्शिवप्रेरणया तदा । गत्वा तदीयभवनं शिवासौंदर्यमाजगौ

ಆ ವೇಳೆ ಶಿವನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು ಅವಳ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ದೇವಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೂ ಮಂಗಳಮಯ ವೈಭವವನ್ನೂ ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು।

Verse 9

श्रुत्वा तद्वचनं दैत्यावास्तां मायाविमोहितौ । देवीं परिजिहीर्षू तौ विषमेषु प्रपीडितौ

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಯೆಯಿಂದ ವಿಮೋಹಿತರಾಗಿ ಉಳಿದರು. ದೇವಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲು ಉತ್ಸುಕರಾದ ಅವರು ಭೀಕರ ಸಂಕಟಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದರು।

Verse 10

विचारयामासतुस्तौ कदा कुत्र शिवा च सा । भविष्यति विधेः प्राप्तोदयान्नाविति सर्वदा

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಮರುಮರು ಚಿಂತಿಸಿದರು—“ಆ ಶಿವಾ ದೇವಿ ಯಾವಾಗ, ಎಲ್ಲಲ್ಲಿ ಪ್ರकटವಾಗುವಳು? ಅಥವಾ ವಿಧಿಯ ಫಲೋದಯ ಇನ್ನೂ ಬರದಿರುವುದರಿಂದ ಅವಳು ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರकटವಾಗದೆಯೇ?”

Verse 11

एकस्मिन्समये शंभुर्विजहार सुलीलया । कौतुकेनैव चिक्रीडे शिवा कन्दुकलीलया

ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಂಭು ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರ ಲೀಲೆಯಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದನು. ಕೇವಲ ಆನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಶಿವಾ ದೇವಿಯೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಚೆಂಡಾಟದ ಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಿಸಿದಳು।

Verse 12

सखीभिस्सह सुप्रीत्या कौतुकाच्छिवसन्निधौ

ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ, ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಆನಂದಮಯ ಕೌತುಕದಿಂದಲೂ, ಅವಳು ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದಳು।

Verse 13

उदंचंत्यंचदंगानां लाघवं परितन्वती । निश्वासामोदमुदितभ्रमराकुलितेक्षणा

ಅವಳು ಚುರುಕಾದ ಲಾಘವದಿಂದ ಚಲಿಸಿದಳು; ಅವಳ ಅಂಗಗಳು ವೇಗದ ಲಯದಲ್ಲಿ ಏರಿ ಇಳಿದವು; ಅವಳ ಉಸಿರಿನ ಸುಗಂಧಕ್ಕೆ ಮತ್ತಾದ ಹರ್ಷಭ್ರಮರಗಳು ಗುಂಪುಗೂಡಿದಂತೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಶಾಂತವಾದವು।

Verse 14

भ्रश्यद्धम्मिल्लसन्माल्यस्वपुरीकृतभूमिका । स्विद्यत्कपोलपत्रालीस्रवदंबुकणोज्ज्वला

ಅವಳ ಜಡೆಮೂಡಿ ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಗಳು ಜಾರಿ ಬಿದ್ದು ಅವಳು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದಳು; ಕಪೋಲಗಳ ಮೇಲೆ ಬೆವರಿನ ಹನಿಗಳು ಹರಿದು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಮಿನುಗಿದವು।

Verse 15

स्फुटच्चोलांशुकपथतिर्यदंगप्रभावृता । उल्लसत्कंदुकास्फालातिश्रोणितकराम्बुजा

ಅವಳ ಅಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ವಸ್ತ್ರದ ಸ್ಪಷ್ಟ ತಿರಚಾದ ರೇಖೆ ಭಾಗಶಃ ಆವರಣವಾಯಿತು; ಕಂದುಕ ಆಟದ ಜಿಗಿತ-ಉರುಳಾಟದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕಮಲಸದೃಶ ಶ್ರೋಣಿ ಮತ್ತು ಕೈಗಳು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಮಿನುಗಿದವು।

Verse 16

कंदुकानुगसद्दृष्टिनर्तितभ्रूलतांचला । मृडानी किल खेलंती ददृशे जगदम्बिका

ಅವಳ ಸ್ಥಿರ ದೃಷ್ಟಿ ಕಂದುಕವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿತು; ಅವಳ ಭ್ರೂಲತೆಗಳು ಆಟದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಿಸಿದಂತೆ ಚಲಿಸಿದವು; ಹೀಗೆ ಜಗದಂಬಿಕೆ ಮೃಡಾನೀ—ರುದ್ರನ ಮಂಗಳಮಯಿ ಸಹಧರ್ಮಿಣಿ—ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು।

Verse 17

अंतरिक्षचराभ्यां च दितिजाभ्यां कटा क्षिता । क्रोडीकृताभ्यामिव वै समुपस्थितमृत्युना

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದ ಆ ಇಬ್ಬರು ದಿತಿಜರ ಆಘಾತದಿಂದ ಭೂಮಿ ನುಚ್ಚುನೂರಾಯಿತು; ಮರಣವೇ ಸ್ವತಃ ಬಂದು ಲೋಕವನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಂತಾಯಿತು.

Verse 18

विदलोत्पलसंज्ञाभ्यां दृप्ताभ्यां वरतो विधेः । तृणीकृतत्रिजगती पुरुषाभ्यां स्वदोर्बलात्

ವಿಧಾತಾ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಯಿಂದ ವರ ಪಡೆದ, ವಿದಲ ಮತ್ತು ಉತ್ಪಲ ಎಂಬ ಆ ಇಬ್ಬರು ಗರ್ವಿತ ವೀರರು ತಮ್ಮ ಭುಜಬಲದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೇ ತೃಣದಂತೆ ಎಣಿಸಿದರು.

Verse 19

देवीं तां संजिहीर्षंतौ विषमेषु प्रपीडितौ । दिव उत्तेरतुः क्षिप्रं मायां स्वीकृत्य शांबरीम्

ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, ವಿಷಮ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪೀಡಿತರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿ, ಶಾಂಬರೀ—ಶಿವಸಂಬಂಧಿ ಮಾಯೆ—ಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.

Verse 20

धृत्वा पारिषदीं मायामायातावंबिकांतिकम् । तावत्यंतं सुदुर्वृत्तावतिचंचलमानसौ

ಮಾಯಾಬಲದಿಂದ ಪರಿಷದನಂತೆ ಮೋಸವೇಷ ಧರಿಸಿ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಅಂಬಿಕಾದೇವಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು. ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಟರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಬಹಳ ಚಂಚಲ ಹಾಗೂ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 21

अथ दुष्टनिहंत्रा वै सावज्ञेन हरेण तौ । विज्ञातौ च क्षणादास्तां चांचल्याल्लोचनोद्भवात्

ನಂತರ ದುಷ್ಟನಾಶಕರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಹರಿಯು ಸ್ವಲ್ಪ ಅವಜ್ಞಾಭಾವದಿಂದ ನೋಡಿದನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಚಲನೆಯಿಂದ ಅವರ ಚಂಚಲತೆ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ಕಾರಣ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವರು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದುಬಂದರು.

Verse 22

कटाक्षिताथ देवेन दुर्गा दुर्गतिघातिनी । दैत्याविमामिति गणौ नेति सर्वस्वरूपिणा

ಆಗ ದುರ್ಗತಿಘಾತಿನಿಯಾದ ದುರ್ಗೆಯ ಮೇಲೆ ದೇವನು ಕಟಾಕ್ಷ ಮಾಡಿದನು. ಗಣರು “ದೈತ್ಯರು ದಮನಗೊಂಡರು!” ಎಂದರು; ಆದರೆ ಸರ್ವಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಪ್ರಭು “ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ನುಡಿದನು.

Verse 23

अथ सा नेत्रसंज्ञां स्वस्वामिनस्तां बुबोध ह । महाकौतुकिनस्तात शंकरस्य परेशितुः

ಆಗ ಅವಳು ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ, ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಂಕರನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೀಡಿದ ಆ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಳು; ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ಅವರು ಮಹಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು।

Verse 24

ततो विज्ञाय संज्ञां तां सर्वज्ञार्द्धशरीरिणी । तेनैव कंदुकेनाथ युगपन्निर्जघान तौ

ನಂತರ ಸರ್ವಜ್ಞ ದೇವಿ—ಪ್ರಭುವಿನ ಅರ್ಧಶರೀರಿಣಿ—ಆ ಸಂಕೇತವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಓ ನಾಥನೇ, ಅದೇ ಕಂದುಕಾಯುಧದಿಂದ ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಸಂಹರಿಸಿದಳು।

Verse 25

महाबलौ महादेव्या कंदुकेन समाहतौ । परिभ्रम्य परिभ्रम्य तौ दुष्टौ विनिपेततुः

ಮಹಾದೇವಿಯ ಕಂದುಕ-ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಹೊಡೆತಗೊಂಡ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ದುಷ್ಟರು ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಕೊನೆಗೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು।

Verse 26

वृन्तादिव फले पक्वे तालेनानिललोलिते । दंभोलिना परिहते शृंगे इव महागिरेः

ಗಾಳಿಗೆ ಅಲುಗುವ ತಾಳೆಮರದಿಂದ ಕಡ್ಡಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪಕ್ವ ಫಲ ಬೀಳುವಂತೆ, ಮತ್ತು ವಜ್ರಾಘಾತದಿಂದ ಮಹಾಗಿರಿಯ ಶಿಖರ ಕುಸಿಯುವಂತೆ—ಅವನು ಭೀಕರ ವೇಗದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಬಿದ್ದನು।

Verse 27

तौ निपात्य महादैत्यावकार्यकरणोद्यतौ । ततः परिणतिं यातो लिंगरूपेण कंदुकः

ಅಧರ್ಮಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಉತ್ಸುಕವಾಗಿದ್ದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾದೈತ್ಯರನ್ನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿ, ನಂತರ ಕಂದುಕನು ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಶಂಕರನ ಶಿವಲಿಂಗರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

Verse 28

कंदुकेश्वरसंज्ञां च तल्लिंगमभवत्तदा । ज्येष्ठेश्वरसमीपे तु सर्वदुष्टनिवारणम्

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಲಿಂಗವು ‘ಕಂದುಕೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಜ್ಯೇಷ್ಠೇಶ್ವರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದು, ಶಿವನ ಸಗುಣ ಅವಿರ್ಭಾವದಿಂದ ಅದು ಸಮಸ್ತ ದುಷ್ಟತೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿತು.

Verse 29

एतस्मिन्नेव समये हरिब्रह्मादयस्सुराः । शिवाविर्भावमाज्ञाय ऋषयश्च समाययुः

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು, ಬ್ರಹ್ಮ ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಋಷಿಗಳು—ಶಿವನ ಅವಿರ್ಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು—ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು.

Verse 30

अथ सर्वे सुराश्शम्भोर्वरान्प्राप्य तदाज्ञया । स्वधामानि ययुः प्रीतास्तथा काशीनिवासिनः

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಶಂಭುವಿನಿಂದ ವರಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವರ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಶೀನಿವಾಸಿಗಳೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.

Verse 31

सांबिकं शंकरं दृष्ट्वा कृतांजलिपुटाश्च ते । प्रणम्य तुष्टुवुर्भक्त्या वाग्भिरिष्टाभिरादरात्

ಅಂಬಿಕೆಯೊಡನೆ ಶಂಕರನನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು ನಿಂತರು. ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಆದರದಿಂದ, ಇಷ್ಟವಾದ ಯೋಗ್ಯವಾದ ವಚನಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 32

सांबिकोऽपि शिवो व्यास क्रीडित्वा सुविहारवित् । जगाम स्वालयं प्रीतस्सगणो भक्तवत्सलः

ಓ ವ್ಯಾಸ, ಅಂಬಿಕಾಸಹಿತ ಶಿವನು ಕ್ರೀಡಿಸಿ ಸುಖವಾಗಿ ವಿಹರಿಸಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಭಕ್ತವತ್ಸಲನು.

Verse 33

कंदुकेश्वरलिंगं च काश्यां दुष्टनिबर्हणम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं सर्वकामदं सर्वदा सताम्

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕಂದುಕೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವಿದೆ; ಅದು ದುಷ್ಟನಿಬರ್ಹಣ. ಅದು ಭುಕ್ತಿ-ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸದಾ ಸತ್ಪುರುಷ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸರ್ವಕಾಮಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 34

इदमाख्यानमतुलं शृणुयाद्यो मुदान्वितः । श्रावयेद्वा पठेद्यश्च तस्य दुःखभयं कुतः

ಯಾರು ಆನಂದದಿಂದ ಈ ಅತುಲ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳುವನೋ, ಕೇಳಿಸುವನೋ ಅಥವಾ ಪಠಿಸುವನೋ—ಅವನಿಗೆ ದುಃಖಭಯ ಎಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು?

Verse 35

इह सर्वसुखं भुक्त्वा नानाविधमनुत्तमम् । परत्र लभते दिव्यां गतिं वै देवदुर्लभाम्

ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾನಾವಿಧ ಅನುತ್ತಮ ಸರ್ವಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ದಿವ್ಯಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 36

इति तं वर्णितं तात चरितं परमाद्भुतम् । शिवयोर्भक्तवात्सल्यसूचकं शिवदं सताम्

ಇಂತೆ, ತಾತಾ, ಆ ಪರಮಾದ್ಭುತ ಚರಿತವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ—ಶಿವನು ಭಕ್ತರ ಮೇಲಿನ ವಾತ್ಸಲ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿ, ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಶಿವಕೃಪೆ ಮತ್ತು ಮಂಗಳವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वामंत्र्य तं व्यासं तन्नुतो मद्वरात्मजः । ययौ विहायसा काशीं चरितं शशिमौलिनः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ವ್ಯಾಸನೊಂದಿಗೆ ಮಂತ್ರಿಸಿ, ಅವನಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನು ಆಕಾಶಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕಾಶಿಗೆ ಹೋದನು; ಅದು ಶಶಿಮೌಲಿಯಾದ ಶಿವನ ದಿವ್ಯಚರಿತದಿಂದ ಪಾವನವಾಗಿದೆ.

Verse 38

युद्धखंडमिदं प्रोक्तं मया ते मुनिसत्तम । रौद्रीयसंहितामध्ये सर्वकामफलप्रदम्

ಓ ಮುನಿಸತ್ತಮ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಈ ಯುದ್ಧಖಂಡವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ರೌದ್ರೀಯಸಂಹಿತೆಯೊಳಗೆ ಇದು ಎಲ್ಲ ಕಾಮ್ಯಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 39

इयं हि संहिता रौद्री सम्पूर्णा वर्णिता मया । सदाशिवप्रियतरा भुक्तिमुक्तिफलप्रदा

ಈ ರೌದ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಸದಾಶಿವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ; ಭೋಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ಎಂಬ ಎರಡೂ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 40

इमां यश्च पठेन्नित्यं शत्रुबाधानिवारिकाम् । सर्वान्कामानवाप्नोति ततो मुक्तिं लभेत ना

ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಬಾಧೆಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಈ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಯಾರು ನಿತ್ಯ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 41

सूत उवाच । इति ब्रह्मसुतश्श्रुत्वा पित्रा शिवयशः परम् । शतनामाप्य शंभोश्च कृतार्थोऽभूच्छिवानुगः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ತಂದೆಯಿಂದ ಶಿವನ ಪರಮ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಶಂಭುವಿನ ಶತನಾಮಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರನು ಕೃತಾರ್ಥನಾದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಶಿವನ ಅನುಗಾಮಿ ಭಕ್ತನಾದನು.

Verse 42

ब्रह्मनारदसम्वादः सम्पूर्णः कथितो मया । शिवस्सर्वप्रधानो हि किं भूयश्श्रोतुमिच्छसि

ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ನಾರದ ಸಂವಾದವನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿದೆನು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಶಿವನು ಸರ್ವಪ್ರಧಾನ ಪರಮಪ್ರಭು; ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯ?

Verse 59

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे विदलोत्पलदैत्यवधवर्णनं नामैकोनषष्टितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಪಂಚಮ ಯುದ್ಧಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ವಿದಲೋತ್ಪಲ ದೈತ್ಯವಧ ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಐವತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.