द्वन्द्वयुद्धवर्णनम् / Description of the Duel-Combats

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ते गणाधिपतीन्दृष्ट्वा नन्दीभमुखषण्मुखान् । अमर्षादभ्यधावंत द्वंद्वयुद्धाय दानवाः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಶಿವಗಣಾಧಿಪತಿಗಳಾದ ನಂದಿ, ಭೃಂಗಿ ಮತ್ತು ಷಣ್ಮುಖರನ್ನು ಕಂಡ ದಾನವರು ಉಗ್ರ ಅಮರ್ಷದಿಂದ ದ್ವಂದ್ವಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದರು।

Verse 2

नन्दिनं कालनेमिश्च शुंभो लंबोदरं तथा । निशुंभः षण्मुखं देवमभ्यधावत शंकितः

ಕಾಲನೇಮಿ ಮತ್ತು ಶುಂಭನು ನಂದಿಯ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದರು; ಲಂಬೋದರವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡನು. ಶಂಕಿತನಾದ ನಿಶುಂಭನು ಷಣ್ಮುಖ ದೇವನ ಮೇಲೆ ಧಾವಿಸಿದನು।

Verse 3

निशुंभः कार्तिकेयस्य मयूरं पंचभिश्शरैः । हृदि विव्याध वेगेन मूर्छितस्स पपात ह

ನಿಶುಂಬನು ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ ಮಯೂರವಾಹನವನ್ನು ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭೇದಿಸಿದನು; ಅದು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತವಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿತು।

Verse 4

ततः शक्तिधरः क्रुद्धो बाणैः पंचभिरेव च । विव्याध स्यंदने तस्य हयान्यन्तारमेव च

ಆಮೇಲೆ ಶಕ್ತಿಧರ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನು ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ಕೇವಲ ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ರಥಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಒಳಮರ್ಮಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಭೇದಿಸಿದನು।

Verse 5

शरेणान्येन तीक्ष्णेन निशुंभं देववैरिणम् । जघान तरसा वीरो जगर्ज रणदुर्मदः

ನಂತರ ರಣದುರ್ಮದನಾದ ವೀರನು ಮತ್ತೊಂದು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣದಿಂದ ದೇವವೈರಿಯಾದ ನಿಶುಂಬನನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಗರ್ಜಿಸಿದನು।

Verse 6

असुरोऽपि निशुंभाख्यो महावीरोऽतिवीर्यवान् । जघान कार्तिकेयं तं गर्जंतं स्वेषुणा रणे

ಆಗ ನಿಶುಂಬನೆಂಬ ಅಸುರನು—ಅತಿವೀರ್ಯವಂತ ಮಹಾವೀರನು—ರಣದಲ್ಲಿ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಣದಿಂದ ಹೊಡೆದನು।

Verse 7

ततश्शक्तिं कार्तिकेयो यावजग्राह रोषतः । तावन्निशुंभो वेगेन स्वशक्त्या तमपातयत्

ಆಗ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನು ಕೋಪದಿಂದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅಷ್ಟೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಿಶುಂಬನು ವೇಗವಾಗಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕೆಡವಿದನು।

Verse 8

एवं बभूव तत्रैव कार्तिकेयनिशुंभयोः । आहवो हि महान्व्यास वीरशब्दं प्रगर्जतोः

ಹೀಗೆ, ಓ ಮಹಾವ್ಯಾಸ, ಅಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತಿಕೇಯ ಮತ್ತು ನಿಶುಂಬರ ನಡುವೆ ಮಹಾಯುದ್ಧವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಇಬ್ಬರೂ ವೀರನಾದದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸಿದರು।

Verse 9

ततो नन्दीश्वरो बाणैः कालनेमिमविध्यत । सप्तभिश्च हयान्केतुं रथं सारथिमाच्छिनत्

ನಂತರ ನಂದೀಶ್ವರನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕಾಲನೇಮಿಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಏಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕುದುರೆಗಳು, ಧ್ವಜ, ರಥ ಹಾಗೂ ಸಾರಥಿಯನ್ನು ಕಡಿದು ಬೀಳಿಸಿದನು।

Verse 10

कालनेमिश्च संकुद्धो धनुश्चिच्छेद नंदिनः । स्वशरासननिर्मुक्तैर्महातीक्ष्णैश्शिलीमुखैः

ಕ್ರೋಧಗೊಂಡ ಕಾಲನೇಮಿಯು ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಡಿಸಿದ ಅತಿತೀಕ್ಷ್ಣ ಲೋಹಮುಖ ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಂದಿಯ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಛೇದಿಸಿದನು।

Verse 11

अथ नन्दीश्वरो वीरः कालनेमिं महासुरम् । तमपास्य च शूलेन वक्षस्यभ्यहनद्दृढम्

ಆಮೇಲೆ ವೀರನಾದ ನಂದೀಶ್ವರನು ಮಹಾಸುರ ಕಾಲನೇಮಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಅವನ ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು।

Verse 12

स शूलभिन्नहृदयो हताश्वो हतसारथिः । अद्रेः शिखरमुत्पाट्य नन्दिनं समताडयत्

ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಹೃದಯ ಭಿನ್ನವಾದರೂ, ಕುದುರೆಗಳೂ ಸಾರಥಿಯೂ ಹತರಾದರೂ, ಅವನು ಪರ್ವತಶಿಖರವನ್ನು ಕಿತ್ತು ನಂದಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು।

Verse 13

अथ शुंभो गणेशश्च रथमूषक वाहनौ । युध्यमानौ शरव्रातैः परस्परमविध्यताम्

ಆಗ ಶುಂಭನೂ ಗಣೇಶನೂ—ಒಬ್ಬನು ರಥಾರೂಢ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ತನ್ನ ಮೂಷಕವಾಹನಾರೂಢ—ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ವಿಧಿಸಿದರು।

Verse 14

गणेशस्तु तदा शुंभं हृदि विव्याध पत्रिणा । सारथिं च त्रिभिर्बाणैः पातयामास भूतले

ಆಗ ಗಣೇಶನು ಪತ್ರಿಣ ಬಾಣದಿಂದ ಶುಂಭನ ಹೃದಯವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದನು; ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಸಾರಥಿಯನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಕೆಡವಿದನು।

Verse 15

ततोऽतिक्रुद्धश्शुंभोऽपि बाणदृष्ट्या गणाधिपम् । मूषकं च त्रिभिर्विद्ध्वा ननाद जलदस्वनः

ನಂತರ ಅತಿಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಶುಂಭನು ಬಾಣದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಗಣಾಧಿಪನನ್ನು ಗುರಿಮಾಡಿ, ಮೂಷಕವನ್ನು ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿಧಿಸಿ, ಮೇಘಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ನಾದಿಸಿದನು।

Verse 16

मूषकश्शरभिन्नाङ्गश्चचाल दृढवेदनः । लम्बोदरश्च पतितः पदातिरभवत्स हि

ಶರದಿಂದ ಭಿನ್ನಾಂಗನಾದ ಮೂಷಕನು ತೀವ್ರ ವೇದನೆಯಿಂದ ಅಲುಗಾಡಿದನು; ಲಂಬೋದರವೂ ಬಿದ್ದು, ನಿಜವಾಗಿ ಪಾದಾತಿಯಾದನು।

Verse 17

ततो लम्बोदरश्शुंभं हत्वा परशुना हृदि । अपातयत्तदा भूमौ मूषकं चारुरोह सः

ಆಗ ಲಂಬೋದರನು ಪರಶುವಿನಿಂದ ಶುಂಭನ ಹೃದಯವನ್ನು ಚೀರಿ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಭೂಮಿಗೆ ಕೆಡವಿದನು; ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಮೂಷಕವಾಹನವನ್ನು ಏರಿದನು।

Verse 18

समरायोद्यतश्चाभूत्पुनर्गजमुखो विभुः । प्रहस्य जघ्नतुः क्रोधात्तोत्रेणैव महाद्विपम्

ಮತ್ತೆ ಗಜಮುಖನಾದ ವಿಭು ಸಮರಕ್ಕೆ ಸನ್ನದ್ಧನಾದನು. ನಂತರ ನಗುತ್ತಾ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೇವಲ ಅಂಕುಶದಿಂದಲೇ ಆ ಮಹಾದ್ವಿಪವನ್ನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದನು।

Verse 19

कालनेमिर्निशुंभश्च ह्युभौ लंबोदरं शरैः । युगपच्चख्नतुः क्रोधादाशीविषसमैर्द्रुतम्

ಆಮೇಲೆ ಕಾಲನೇಮಿ ಮತ್ತು ನಿಶುಂಬ—ಇಬ್ಬರೂ—ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ವಿಷಸರ್ಪಸಮಾನ ಘೋರ ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಒಂದೇ ವೇಳೆ ವೇಗವಾಗಿ ಲಂಬೋದರನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದರು।

Verse 20

तं पीड्यमानमालोक्य वीरभद्रो महाबलः । अभ्यधावत वेगेन कोटिभूतयुतस्तथा

ಅವನನ್ನು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಪೀಡಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ವೀರಭದ್ರನು, ಹಾಗೆಯೇ ಕೋಟಿ ಭೂತಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಧಾವಿಸಿದನು।

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे जलंधरोपाख्याने विशे षयुद्धवर्णनं नामैकविंशतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಪಂಚಮ ಯುದ್ಧಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಜಲಂಧರೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ‘ವಿಶೇಷ ಯುದ್ಧವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 22

ततः किलकिला शब्दैस्सिंहनादैश्सघर्घरैः । विनादिता डमरुकैः पृथिवी समकंपत

ಆಗ ಕಿಲಕಿಲಾ ಶಬ್ದಗಳು, ಸಿಂಹನಾದಗಳು, ಘರ್ಘರ ಗರ್ಜನೆಗಳು—ಮತ್ತು ಡಮರುಗಳ ನಿನಾದದಿಂದ—ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಿತು.

Verse 23

ततो भूताः प्रधावंतो भक्षयंति स्म दानवान् । उत्पत्य पातयंति स्म ननृतुश्च रणांगणे

ಆಮೇಲೆ ಭೂತಗಣಗಳು ಓಡಿಬಂದು ದಾನವರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು. ಹಾರಿ ಹಾರಿ ಅವರನ್ನು ಮರುಮರು ಕೆಡವಿದವು; ರಣಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯವೂ ಮಾಡಿದವು.

Verse 24

एतस्मिन्नंतरे व्यासाभूतां नन्दीगुहश्च तौ । उत्थितावाप्तसंज्ञौ हि जगर्जतुरलं रणे

ಇದೇ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಂದಿ ಮತ್ತು ಗುಹ—ಗಾಯಗೊಂಡು ಅಚೇತನರಾದವರು—ಮತ್ತೆ ಸಂಜ್ಞೆ ಪಡೆದರು. ಎದ್ದು ನಿಂತು ಆ ಇಬ್ಬರೂ ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಗರ್ಜನೆ ಮಾಡಿದರು.

Verse 26

स नन्दी कार्तिकेयश्च समायातौ त्वरान्वितौ । जघ्नतुश्च रणे दैत्यान्निरंतरशरव्रजैः । छिन्नैर्भिन्नैर्हतैर्दैत्यैः पतितैर्भक्षितैस्तथा । व्याकुला साभवत्सेना विषण्णवदना तदा

ಆಗ ನಂದಿ ಮತ್ತು ಕಾರ್ತಿಕೇಯನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿರಂತರ ಶರವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದಾನವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದರು. ದೈತ್ಯರು ಛಿನ್ನಭಿನ್ನವಾಗಿ ಹತರಾದರು—ಕೆಲವರು ಬಿದ್ದರು, ಕೆಲವರು ಭಕ್ಷಿತರಾದರು ಕೂಡ; ಆಗ ಅವರ ಸೇನೆ ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿ, ಮುಖಗಳು ವಿಷಾದದಿಂದ ತುಂಬಿದವು.

Verse 27

एवं नन्दी कार्तिकेयो विकटश्च प्रतापवान् । वीरभद्रो गणाश्चान्ये जगर्जुस्समरेऽधिकम्

ಹೀಗೆ ನಂದಿ, ಕಾರ್ತಿಕೇಯ, ಪ್ರತಾಪವಂತ ವಿಕಟ, ವೀರಭದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ಗಣರು—ಸಮರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗರ್ಜಿಸಿದರು.

Verse 28

निशुंभशुंभौ सेनान्यौ सिन्धुपुत्रस्य तौ तथा । कालनेमिर्महादैत्योऽसुराश्चान्ये पराजिताः

ಸಿಂಧುಪುತ್ರನ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸೇನಾನಾಯಕರು—ನಿಶುಂಬ ಮತ್ತು ಶುಂಭ—ಅವರೂ ಸಹ ಸೋಲಿದರು; ಮಹಾದೈತ್ಯ ಕಾಲನೇಮಿ ಹಾಗೂ ಇತರ ಅಸುರರೂ ಪರಾಜಿತರಾದರು.

Verse 29

प्रविध्वस्तां ततस्सेनां दृष्ट्वा सागरनन्दनः । रथेनातिपताकेन गणानभिययौ बली

ಆ ಸೇನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶವಾದುದನ್ನು ಕಂಡ ಸಾಗರನಂದನನಾದ ಬಲಶಾಲಿ, ಅತ್ಯುನ್ನತ ಧ್ವಜಚಿಹ್ನಿತ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಶಿವಗಣರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಮುನ್ನಡೆದನು.

Verse 30

ततः पराजिता दैत्या अप्यभूवन्महोत्सवाः । जगर्जुरधिकं व्यास समरायोद्यतास्तदा

ಆಗ ಸೋತಿದ್ದರೂ ದೈತ್ಯರು ಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡರು; ಓ ವ್ಯಾಸ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸಮರಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ಅವರು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗರ್ಜಿಸಿದರು.

Verse 31

सर्वे रुद्रगणाश्चापि जगर्जुर्जयशालिनः । नन्दिकार्तिकदंत्यास्यवीरभद्रादिका मुने

ವಿಜಯನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ದೀಪ್ತರಾದ ಎಲ್ಲಾ ರುದ್ರಗಣರು ಗರ್ಜಿಸಿದರು—ಓ ಮುನಿಯೇ—ನಂದಿ, ಕಾರ್ತಿಕ, ದಂತ್ಯಾಸ್ಯ, ವೀರಭದ್ರಾದಿಗಳು.

Verse 32

हस्त्यश्वरथसंह्रादश्शंखभेरीरवस्तथा । अभवत्सिंहनादश्च सेनयोरुभयोस्तथा

ಆಗ ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ರಥಗಳ ಘೋರ ಗರ್ಜನೆ ಎದ್ದಿತು; ಶಂಖ-ಭೇರಿಗಳ ಧ್ವನಿಯೂ ಮೊಳಗಿತು. ಎರಡೂ ಸೇನೆಗಳಿಂದ ಸಿಂಹನಾದದಂತೆ ಯುದ್ಧಘೋಷವೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು.

Verse 33

जलंधरशरव्रातैर्नीहारपटलैरिव । द्यावापृथिव्योराच्छन्नमंतरं समपद्यत

ಜಲಂಧರನ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆ ದಟ್ಟ ಮಂಜಿನ ಪದರಗಳಂತೆ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ನಡುವಿನ ಸಮಸ್ತ ಅಂತರಾಳವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಮಸುಕುಗೊಳಿಸಿತು।

Verse 34

शैलादिं पंचभिर्विद्ध्वा गणेशं पंचभिश्शरैः । वीरभद्रं च विंशत्या ननाद जलदस्वनः

ಅವನು ಶೈಲಾದಿಯನ್ನು ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಗಣೇಶನನ್ನು ಐದು ಶರಗಳಿಂದ, ವೀರಭದ್ರನನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೇದಿಸಿದನು; ಮಳೆಮೋಡದ ಗುಡುಗುಪೋಲಿನ ನಾದದಿಂದ ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಗರ್ಜಿಸಿದನು।

Verse 35

कार्तिकेयस्ततो दैत्यं शक्त्या विव्याध सत्वरम् । जलंधरं महावीरो रुद्रपुत्रो ननाद च

ಆಗ ರುದ್ರಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾವೀರ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ದೈತ್ಯ ಜಲಂಧರನನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು; ವೀರನಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿ ನಾದಿಸಿದನು।

Verse 36

स पूर्णनयनो दैत्यः शक्तिनिर्भिन्नदेहकः । पपात भूमौ त्वरितमुदतिष्ठन्महाबलः

ಆ ದೈತ್ಯನು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ತೆರೆದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೇದಿತ ದೇಹವನ್ನೊಳಗೊಂಡು, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು; ಆದರೂ ಮಹಾಬಲನಾಗಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದನು।

Verse 37

ततः क्रोधपरीतात्मा कार्तिकेयं जलंधरः । गदया ताडयामास हृदये दैत्यपुंगवः

ನಂತರ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆವರಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ದೈತ್ಯಪುಂಗವ ಜಲಂಧರನು ಗದೆಯಿಂದ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ ಹೃದಯಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು।

Verse 38

गदाप्रभावं सफलं दर्शयन्शंकरात्मजः । विधिदत्तवराद्व्यास स तूर्णं भूतलेऽपतत्

ಓ ವ್ಯಾಸ, ಗದೆಯ ಪ್ರಭಾವ ನಿಜಕ್ಕೂ ಫಲಿಸಿದುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ ಶಂಕರನ ಪುತ್ರನು, ವಿಧಾತಾ (ಬ್ರಹ್ಮ) ನೀಡಿದ ವರದ ಬಲದಿಂದ, ತಕ್ಷಣವೇ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು।

Verse 39

तथैव नंदी ह्यपतद्भूतले गदया हतः । महावीरोऽपि रिपुहा किंचिद्व्याकुलमानसः

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಂದಿಯೂ ಗದೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು. ಮಹಾವೀರನೂ ಶತ್ರುಹಂತಕನೂ ಆಗಿದ್ದರೂ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯಾಕುಲವಾಯಿತು।

Verse 40

ततो गणेश्वरः क्रुद्धस्स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम् । संप्राप्यातिबलो दैत्य गदां परशुनाच्छिनत्

ಆಮೇಲೆ ಗಣೇಶ್ವರನು ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ಶಿವಪಾದಾಂಬುಜವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು. ಅತಿಬಲವಂತನಾಗಿ ದೈತ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ಸೇರಿ, ಪರಶುವಿನಿಂದ ಅವನ ಗದೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 41

वीरभद्रस्त्रिभिर्बाणैर्हृदि विव्याध दानवम् । सप्तभिश्च हयान्केतुं धनुश्छत्रं च चिच्छिदे

ವೀರಭದ್ರನು ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ದಾನವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು; ಮತ್ತೂ ಏಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಕುದುರೆಗಳು, ಧ್ವಜ, ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಛತ್ರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 42

ततोऽतिक्रुद्धो दैत्येन्द्रश्शक्तिमुद्यम्य दारुणाम् । गणेशं पातयामास रथमन्यं समारुहत्

ಆಗ ಅತಿಕ್ರುದ್ಧನಾದ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಭೀಕರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಗಣೇಶನನ್ನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದನು; ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ರಥವನ್ನು ಏರಿದನು।

Verse 43

अभ्यगादथ वेगेन स दैत्येन्द्रो महाबलः । विगणय्य हृदा तं वै वीरभद्रं रुषान्वितः

ಆಮೇಲೆ ಆ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಭಾರೀ ವೇಗದಿಂದ ಮುನ್ನಡೆದನು. ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವೀರಭದ್ರನನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 44

वीरभद्रं जघानाशु तीक्ष्णेनाशीविषेण तम् । ननाद च महावीरो दैत्यराजो जलंधरः

ಆಗ ದೈತ್ಯರಾಜ ಜಲಂಧರನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ, ವಿಷಸರ್ಪದಂತಿರುವ ಆಯುಧದಿಂದ ವೀರಭದ್ರನ ಮೇಲೆ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು. ಆ ಮಹಾವೀರ ಜಲಂಧರನು ಗರ್ಜಿಸಿದನು.

Verse 45

वीरभद्रोऽपि संकुद्धस्सितधारेण चेषुणा । चिच्छेद तच्छरं चैव विव्याध महेषुणा

ವೀರಭದ್ರನೂ ಕೋಪಗೊಂಡು, ತೀಕ್ಷ್ಣಧಾರೆಯ ಬಾಣದಿಂದ ಆ ಶರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಮಹಾಬಾಣದಿಂದ ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು.

Verse 46

ततस्तौ सूर्यसंकाशौ युयुधाते परस्परम् । नानाशस्त्रैस्तथास्त्रैश्च चिरं वीरवरोत्तमौ

ಆಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೀರರು ಪರಸ್ಪರ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದರು. ನಾನಾವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಗಳೂ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ಬಳಸಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಹೋರಾಡಿದರು.

Verse 47

वीरभद्रस्ततस्तस्य हयान्बाणैरपातयत् । धनुश्चिच्छेद रथिनः पताकां चापि वेगतः

ಆಗ ವೀರಭದ್ರನು ಅವನ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೆಡವಿದನು. ಮಹಾ ವೇಗದಿಂದ ರಥಯೋಧನ ಧನುಸ್ಸನ್ನೂ ಧ್ವಜವನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನ ಗರ್ವವನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸಿದನು.

Verse 48

अथो स दैत्यराजो हि पुप्लुवे परिघायुधः । वीरभद्रोपकठं स द्रुतमाप महाबलः

ಆಮೇಲೆ ಪರಿಘಾಯುಧ (ಇರಿಮುಟ್ಟುಗೋಲು) ಹಿಡಿದ ಆ ದೈತ್ಯರಾಜನು ಜಿಗಿದು ಮುನ್ನಡೆದನು; ಮಹಾಬಲವಂತನಾಗಿ ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ವೀರಭದ್ರನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 49

परिघेनातिमहता वीरभद्रं जघान ह । सबलोऽब्धितनयो मूर्ध्नि वीरो जगर्ज च

ಆಗ ಸಮುದ್ರಜನ್ಯ ಆ ವೀರನು, ಬಲಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ಅತಿಮಹಾ ಪರಿಘದಿಂದ ವೀರಭದ್ರನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು; ಆ ಶೂರನು ಘರ್ಜಿಸಿದನು।

Verse 50

परिघेनातिमहता भिन्नमूर्द्धा गणाधिपः । वीरभद्रः पपातोर्व्यां मुमोच रुधिरं बहु

ಅತಿಮಹಾ ಪರಿಘದ ಹೊಡೆತದಿಂದ ತಲೆ ಚಿದ್ರಗೊಂಡ ಗಣಾಧಿಪ ವೀರಭದ್ರನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು; ಬಹಳ ರಕ್ತವನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು।

Verse 51

पतितं वीरभद्रं तु दृष्ट्वा रुद्रगणा भयात् । अपागच्छन्रणं हित्वा क्रोशमाना महेश्वरम्

ವೀರಭದ್ರನು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ರುದ್ರಗಣಗಳು ಭಯಗೊಂಡವು; ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋದವು ಮತ್ತು ‘ಮಹೇಶ್ವರ!’ ಎಂದು ಕೂಗಿ ಶರಣು ಬೇಡಿದವು।

Verse 52

अथ कोलाहलं श्रुत्वा गणानां चन्द्रशेखरः । निजपार्श्वस्थितान् वीरानपृच्छद्गणसत्तमान्

ಆಗ ಗಣಗಳ ಕೋಲಾಹಲವನ್ನು ಕೇಳಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ವೀರ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಣರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 53

शंकर उवाच । किमर्थं मद्गणानां हि महाकोलाहलोऽभवत् । विचार्यतां महावीराश्शांतिः कार्या मया ध्रुवम्

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು— ನನ್ನ ಗಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಮಹಾಕೋಲಾಹಲ ಏಕೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ಹೇ ಮಹಾವೀರರೇ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿರಿ; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾನು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 54

यावत्स देवेशो गणान्पप्रच्छ सादरम् । तावद्गणवरास्ते हि समायाताः प्रभुं प्रति

ದೇವೇಶನು ಗಣರನ್ನು ಸಾದರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಣರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನ ಬಳಿಗೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸಮಾಯಾತರಾದರು.

Verse 55

तान्दृष्ट्वा विकलान्रुद्रः पप्रच्छ इति कुशलं प्रभुः । यथावत्ते गणा वृत्तं समाचख्युश्च विस्तरात्

ಅವರನ್ನು ವ್ಯಾಕುಲರೂ ಕ್ಷೀಣರೂ ಆಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರಭು ರುದ್ರನು ಅವರ ಕುಶಲವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ ಗಣರು ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು.

Verse 56

तच्छ्रुत्वा भगवानुद्रो महालीलाकरः प्रभुः । अभयं दत्तवांस्तेभ्यो महोत्साहं प्रवर्द्धयन्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಹಾಲೀಲಾಕರ ಪ್ರಭು ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು ಅವರಿಗೆ ಅಭಯವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ಅವರ ಮಹೋತ್ಸಾಹವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದನು.