जालन्धरस्य दूतप्रेषणम् — Jalandhara Sends an Envoy to Kailāsa (The Provocation of Śiva)

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ नारदे हि गते दिवि । दैत्यराट् किमकार्षीत्स तन्मे वद सुविस्तरात्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸರ್ವಜ್ಞ ಸನತ್ಕುಮಾರ! ನಾರದನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದ ಬಳಿಕ ದಾನವರಾಜನು ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । तमामंत्र्य गते दैत्यं नारदे दिवि दैत्यराट् । तद्रूपश्रवणादासीदनंगज्वरपीडितः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ನಾರದನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದ ಬಳಿಕ, ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ, ದಾನವಾಧಿಪತಿ ಅವಳ ರೂಪಶ್ರವಣ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅನಂಗಜ್ವರದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದನು।

Verse 3

अथो जलंधरो दैत्यः कालाधीनः प्रनष्टधीः । दूतमाह्वाय यामास सैंहिकेयं विमोहितः

ಆಮೇಲೆ ದೈತ್ಯ ಜಲಂಧರನು—ಕಾಲದ ಅಧೀನನಾಗಿ, ಬುದ್ಧಿ ನಾಶಗೊಂಡು—ಮೋಹಿತನಾಗಿ ದೂತನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಸೈಂಹಿಕೇಯನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು।

Verse 4

आगतं तं समालोक्य कामाक्रांतमनास्स हि । सुसंबोध्य समाचष्ट सिंधुपुत्रो जलंधरः

ಅವನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕಾಮದಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತಮನಸ್ಸಿನ ಸಿಂಧುಪುತ್ರ ಜಲಂಧರನು ಮೊದಲು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಸಂಬೋಧಿಸಿ ನಂತರ ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 5

तत्रास्ति योगी शंभ्वाख्य स्तपस्वी च जटाधरः । भस्मभूषितसर्वाङ्गो विरक्तो विजितेन्द्रियः

ಅಲ್ಲಿ ಶಂಭು ಎಂಬ ಯೋಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ—ತಪಸ್ವಿ, ಜಟಾಧಾರಿ. ಅವನ ಸರ್ವಾಂಗವೂ ಭಸ್ಮದಿಂದ ವಿಭೂಷಿತ; ಅವನು ವಿರಕ್ತನಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು.

Verse 7

तत्र गत्वेति वक्तव्यं योगिनं दूत शंकरम् । जटाधरं विरक्तं तं निर्भयेन हृदा त्वया

ಓ ದೂತನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಯೋಗಿ ಶಂಕರನಿಗೆ ಹೇಳು. ಆ ಜಟಾಧಾರಿ, ವಿರಕ್ತನಾದ ಪ್ರಭುವಿನೊಂದಿಗೆ ನೀನು ನಿರ್ಭಯ ಹೃದಯದಿಂದ ಮಾತಾಡು.

Verse 8

हे योगिंस्ते दयासिन्धो जायारत्नेन किं भवेत् । भूतप्रेतपिशाचादिसेवितेन वनौकसा

ಹೇ ಯೋಗೀ, ದಯಾಸಿಂಧೋ! ಭೂತ-ಪ್ರೇತ-ಪಿಶಾಚಾದಿಗಳು ಸಂಚರಿಸುವ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ನಿನಗೆ ಪತ್ನಿ-ರತ್ನದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

Verse 9

मन्नाथे भुवने योगिन्नोचिता गतिरीदृशी । जायारत्नमतस्त्वं मे देहि रत्नभुजे निजम्

ಹೇ ಯೋಗೀ, ಈ ಭುವನದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಾಥನಿಲ್ಲ; ಯೋಗಿಗೆ ಇಂತಹ ಗತಿ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ರತ್ನಭುಜ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪತ್ನಿ-ರತ್ನವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು—ನನ್ನದಾಗಿಸು.

Verse 10

यानियानि सुरत्नानि त्रैलोक्ये तानि संति मे । मदधीनं जगत्सर्वं विद्धि त्वं सचराचरम्

ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ದಿವ್ಯ ರತ್ನಗಳೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನವೇ. ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ನನ್ನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ನೀನು ತಿಳಿ.

Verse 11

इन्द्रस्य गजरत्नं चोच्चैःश्रवोरत्नमुत्तमम् । बलाद्गृहीतं सहसा पारिजा ततरुस्तथा

ಇಂದ್ರನ ಗಜರತ್ನ (ಐರಾವತ) ಮತ್ತು ಅಶ್ವರತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ (ಉಚ್ಚೈಃಶ್ರವಸ್) ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಪಾರಿಜಾತ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷವೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು।

Verse 12

विमानं हंससंयुक्तमंगणे मम तिष्ठति । रत्नभूतं महादिव्यमुत्तमं वेधसोद्भुतम्

ನನ್ನ ಅಂಗಣದಲ್ಲಿ ಹಂಸಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ವಿಮಾನ ನಿಂತಿದೆ—ರತ್ನಮಯ, ಮಹಾದಿವ್ಯ, ಉತ್ತಮ, ಮತ್ತು ವಿಧಾತ (ಬ್ರಹ್ಮ) ನಿರ್ಮಿತ ಅದ್ಭುತ।

Verse 13

महापद्मादिकं दिव्यं निधिरत्नं स्वदस्य च । छत्रं मे वारुणं गेहे कांचनस्रावि तिष्ठति

ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಪದ್ಮಾದಿ ದಿವ್ಯ ನಿಧಿರತ್ನಗಳೂ ನನ್ನ ಸ್ವಧನವೂ ಇವೆ; ಅಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ವರುಣಸಮಾನ ರಾಜಛತ್ರ ನಿಂತಿದೆ, ಅದರಿಂದ যেন ಚಿನ್ನದ ಧಾರೆಗಳು ಸುರಿಯುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ।

Verse 14

किञ्जल्किनी महामाला सर्वदाऽम्लानपंकजा । मत्पितुस्सा ममैवास्ति पाशश्च कंपतेस्तथा

‘ಕಿಞ್ಜಲ್ಕಿನೀ’ ಎಂಬ ಈ ಮಹಾಮಾಲೆ ಸದಾ ವಾಡದ ಪದ್ಮದಂತೆ ತಾಜಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದು ನನ್ನ ತಂದೆಯದು, ನಿಜವಾಗಿ ನನ್ನದೂ ಹೌದು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಂಪತಿ (ಶಿವ) ಯ ಪಾಶವೂ ನನ್ನ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದೆ.

Verse 15

मृत्योरुत्क्रांतिदा शक्तिर्मया नीता बलाद्वरा । ददौ मह्यं शुचिर्दिव्ये शुचिशौचे च वाससी

ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ಉತ್ಕ್ರಾಂತಿ ನೀಡುವ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಕರೆತಂದೆ. ಆ ಶುದ್ಧ ದೇವಿಯು ನನಗೆ ಎರಡು ದಿವ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದಳು—ಸ್ವಚ್ಛವೂ ಶೌಚವನ್ನು ನೀಡುವವೂ ಆದವು.

Verse 16

एवं योगीन्द्र रत्नानि सर्वाणि विलसंति मे । अतस्त्वमपि मे देहि स्वस्त्रीरत्नं जटाधर

ಹೇ ಯೋಗೀಂದ್ರ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ರತ್ನಗಳೂ ನನಗಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಜಟಾಧರ, ನೀವೂ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ತ್ರೀ-ರತ್ನವನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 17

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य नन्दिना स प्रवेशितः । जगामोग्रसभां राहुर्विस्मयोद्भुतलोचनः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂದಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಂದಿಯೇ ರಾಹುವನ್ನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಪಡಿಸಿದನು. ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಹು ಆ ಉಗ್ರಸಭೆಗೆ ಹೋದನು.

Verse 18

तत्र गत्वा शिवं साक्षाद्देवदेवं महाप्रभुम् । स्वतेजोध्वस्ततमसं भस्मलेपविराजितम्

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅವರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶಿವನನ್ನು ಕಂಡರು—ದೇವದೇವ, ಮಹಾಪ್ರಭು—ಅವರ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸು ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿತ್ತು; ಪವಿತ್ರ ಭಸ್ಮಲೇಪದಿಂದ ಅವರು ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು.

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने दूतसंवादो नाम एकोनविंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಪಂಚಮ ಯುದ್ಧಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಜಲಂಧರವಧೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ‘ದೂತಸಂವಾದ’ ಎಂಬ ಏಕೋನವಿಂಶ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 20

प्रणनाम च तं गर्वात्तत्तेजः क्रांतविग्रहः । निकटं गतवाञ्छंभोस्स दूतो राहुसंज्ञकः

ಆಗ ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರೂ, ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇಹವು ಆಕ್ರಮಿತವಾಗಿ ಮಗ್ಗಿದ ಆ ದೂತನು ಶಂಭುವಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅವನ ಹೆಸರು ರಾಹು.

Verse 21

अथो तदग्र आसीनो वक्तुकामो हि सैंहिकः । त्र्यंबकं स तदा संज्ञाप्रेरितो वाक्यमब्रवीत्

ನಂತರ ಮುಂದೆ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದ ಸೈಂಹಿಕನು ಮಾತನಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಸಂಕೇತದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತ್ರ್ಯಂಬಕ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 22

दैत्यपन्नगसेव्यस्य त्रैलोक्याधिपतेस्सदा । दूतोऽहं प्रेषितस्तेन त्वत्सकाशमिहागतः

“ನಾನು ಅವನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೂತನು—ಅವನು ಸದಾ ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತಿ; ದೈತ್ಯರು ಮತ್ತು ಪನ್ನಗರು ಸೇವಿಸುವವನು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 23

राहुरुवाच । जलंधरोब्धितनयस्सर्वदैत्यजनेश्वरः । त्रैलोक्यस्येश्वरस्सोथाभवत्सर्वाधिनायकः

ರಾಹುನು ಹೇಳಿದನು— ಸಮುದ್ರಪುತ್ರನಾದ ಜಲಂಧರನು ಸಮಸ್ತ ದೈತ್ಯಗಣಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದನು. ಅವನೇ ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತಿಯಾಗಿ, ನಂತರ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲಿನ ಪರಮ ಅಧಿನಾಯಕನಾದನು.

Verse 24

स दैत्यराजो बलवान्देवानामंतकोपमः । योगिनं त्वां समुद्दिश्य स यदाह शृणुष्व तत्

ಆ ಬಲಿಷ್ಠ ದಾನವರಾಜನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಯಮನಿಗೆ ಸಮಾನನಂತೆ ಭಯಂಕರನಾಗಿದ್ದನು. ಹೇ ಯೋಗೀ, ನಿನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅವನು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು.

Verse 25

महादिव्यप्रभावस्य तस्य दैत्यपतेः प्रभोः । सर्वरत्नेश्वरस्य त्वमाज्ञां शृणु वृषध्वज

ಹೇ ವೃಷಧ್ವಜಾ! ಮಹಾದಿವ್ಯ ಪ್ರಭಾವವುಳ್ಳ ಆ ದೈತ್ಯಪತಿ ಪ್ರಭು—ಸರ್ವರತ್ನೇಶ್ವರ—ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೀನು ಕೇಳು.

Verse 26

श्मशानवासिनो नित्यमस्थिमालाधरस्य च । दिगंबरस्य ते भार्या कथं हैमवती शुभम्

ಅವನು ಸದಾ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು, ಅಸ್ಥಿಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸುವವನು, ದಿಗಂಬರನು—ಹೇ ಶುಭೇ! ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಹಿಮವಂತನ ಪುತ್ರಿ ಹೈಮವತಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ಅವನ ಪತ್ನಿಯಾಗುವುದು ಹೇಗೆ?

Verse 27

अहं रत्नाधिनाथोस्मि सा च स्त्रीरत्नसंज्ञिता । तस्मान्ममैव सा योग्या नैव भिक्षाशिनस्तव

“ನಾನು ರತ್ನಗಳ ಅಧಿನಾಥನು; ಅವಳು ‘ಸ್ತ್ರೀರತ್ನ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಗ್ಯಳು—ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಬದುಕುವ ನಿನಗೆ ಅಲ್ಲ.”

Verse 28

मम वश्यास्त्रयो लोका भुंजेऽहं मखभागकान् । यानि संति त्रिलोकेस्मिन्रत्नानि मम सद्मनि

ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ನನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿವೆ; ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ನಿಗದಿಯಾದ ಭಾಗವನ್ನು ನಾನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ. ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ರತ್ನಗಳೂ ನನ್ನ ಸ್ವಧಾಮದಲ್ಲೇ ಇವೆ.

Verse 29

वयं रत्नभुजस्त्वं तु योगी खलु दिगम्बरः । स्वस्त्रीरत्नं देहि मह्यं राज्ञस्सुखकराः प्रजाः

ನಾವು ರತ್ನಗಳೂ ರಾಜಭೋಗಗಳೂ ಅನುಭವಿಸುವವರು; ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೇ ವಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ ದಿಗಂಬರ ಯೋಗಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ರತ್ನಸಮಾನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು; ಪ್ರಜೆಗಳು ರಾಜನಿಗೆ ಸುಖಕಾರಣವೆಂದು ಎಣೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । वदत्येवं तथा राहौ भ्रूमध्याच्छूलपाणिनः । अभवत्पुरुषो रौद्रस्तीव्राशनिसमस्वनः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ರಾಹು ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಿಂದ ಒಂದು ಉಗ್ರ, ರುದ್ರಸ್ವರೂಪ ಪುರುಷನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು; ಅವನ ಧ್ವನಿ ಭಯಂಕರ ವಜ್ರಘೋಷದಂತೆ ಇತ್ತು।

Verse 31

सिंहास्यप्रचलजिह्वस्सज्ज्वालनयनो महान् । ऊर्द्ध्वकेशश्शुष्कतनुर्नृसिंह इव चापरः

ನಂತರ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು—ಸಿಂಹಮುಖ, ಅಲುಗಾಡುವ ನಾಲಿಗೆ, ಜ್ವಲಿಸುವ ನೇತ್ರಗಳು; ಕೂದಲು ನೇರವಾಗಿ ನಿಂತು, ದೇಹ ಶೋಷಿತ-ಕೃಶ—ಉಗ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹನಂತೆ।

Verse 32

महातनुर्महाबाहुस्तालजंघो भयंकरः । अभिदुद्राव वेगेन राहुं स पुरुषो द्रुतम्

ಆ ಭಯಂಕರ ಪುರುಷನು—ವಿಶಾಲ ದೇಹ, ಮಹಾಬಾಹು, ತಾಳಮರದ ಕಾಂಡದಂತ ಜಂಘೆಗಳೊಂದಿಗೆ—ಅತಿವೇಗದಿಂದ ರಾಹುವಿನ ಮೇಲೆ ಧಾವಿಸಿದನು।

Verse 33

स तं खादितु मायान्तं दृष्ट्वा राहुर्भयातुरः । अधावदात वेगेन बहिस्तस्य च दधार तम्

ತನ್ನನ್ನು ನುಂಗಲು ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಿರುವವನನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯಾತುರನಾದ ರಾಹು ಅತಿವೇಗದಿಂದ ಓಡಿ, ಅವನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದನು।

Verse 34

राहुरुवाच । देवदेव महेशान पाहि मां शरणा गतम् । सुराऽसुरैस्सदा वन्द्यः परमैश्वर्यवान् प्रभुः

ರಾಹು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ, ಹೇ ಮಹೇಶಾನ! ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ನಾನು ಶರಣಾಗತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ದೇವರೂ ಅಸುರರೂ ಸದಾ ವಂದಿಸುವವನು ನೀನು; ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯವಂತನಾದ ಸ್ವಾಮಿ ಪ್ರಭು ನೀನು।

Verse 35

ब्राह्मणं मां महादेव खादितुं समुपागतः । पुरुषोयं तवेशान सेवकोतिभयंकरः

ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ನನ್ನನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಹೇ ಈಶಾನ! ಈ ಪುರುಷನು ನಿನ್ನ ಸೇವಕನು—ರೂಪದಲ್ಲೂ ಕೃತ್ಯದಲ್ಲೂ ಅತಿಭಯಂಕರನು.

Verse 36

एतस्माद्रक्ष देवेश शरणागतवत्सलः । न खादेत यथायं मां नमस्तेऽस्तु मुहुर्मुहुः

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ದೇವೇಶ, ಶರಣಾಗತವತ್ಸಲ! ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಈವನು ನನ್ನನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸದಂತೆ. ನಿನಗೆ ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । महादेवो वचः श्रुत्वा ब्राह्मणस्य तदा मुने । अब्रवीत्स्वगणं तं वै दीनानाथप्रियः प्रभुः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನೇ! ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೀನರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನೂ ಆರ್ಥರಿಗೆ ಆಶ್ರಯನೂ ಆದ ಪ್ರಭು ಮಹಾದೇವನು ಆಗ ತನ್ನ ಗಣಗಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 38

महादेव उवाच । प्रभुं च ब्राह्मणं दूतं राह्वाख्यं शरणागतम् । शरण्या रक्षणीया हि न दण्ड्या गणसत्तम

ಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಗಣಸತ್ತಮ! ‘ರಾಹು’ ಎಂಬ ಈ ಪ್ರಭುವಿನಂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣದೂತನು ನನ್ನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಶರಣ್ಯರು ಶರಣಾಗತನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲೇಬೇಕು; ಅವನಿಗೆ ದಂಡವಿಲ್ಲ.

Verse 39

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तौ गिरिजेशेन सगणः करुणात्मना । राहुं तत्याज सहसा ब्राह्मणेति श्रुताक्षरः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಕರುಣಾಮಯ ಗಿರಿಜೇಶನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಡನೆ ‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣ’ ಎಂಬ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ತಕ್ಷಣ ರಾಹುವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು.

Verse 40

राहुं त्यक्त्वाम्बरे सोथ पुरुषो दीनया गिरा । शिवोपकंठमागत्य महादेवं व्यजिज्ञपत्

ನಂತರ ಆ ಪುರುಷನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ರಾಹುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶಿವನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದು, ದೀನ ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಕುಲ ವಾಣಿಯಿಂದ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ವಿನಂತಿಸಿದನು।

Verse 41

पुरुष उवाच । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । त्याजितं मम भक्ष्यं ते शरणागतवत्सलः

ಆ ಪುರುಷನು ಹೇಳಿದನು— ದೇವದೇವಾ, ಮಹಾದೇವಾ, ಕರುಣಾಕರ ಶಂಕರಾ! ಶರಣಾಗತವತ್ಸಲ ಪ್ರಭು, ನನ್ನ ಆಹಾರವಾಗಬೇಕಾದುದನ್ನು ನೀವು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೀರಿ।

Verse 42

क्षुधा मां बाधते स्वामिन्क्षुत्क्षामश्चास्मि सर्वथा । किं भक्ष्यं मम देवेश तदाज्ञापय मां प्रभो

ಸ್ವಾಮೀ, ಹಸಿವು ನನಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ; ಹಸಿವಿನಿಂದ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕ್ಷೀಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ। ದೇವೇಶಾ, ನಾನು ಏನು ಭಕ್ಷಿಸಬೇಕು? ಪ್ರಭೋ, ನನಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿರಿ।

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य पुरुषस्य महाप्रभुः । प्रत्युवाचाद्भुतोतिः स कौतुकी स्वहितंकरः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು— ಆ ಪುರುಷನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅದ್ಭುತ ವಚನಗಳಿರುವ ಮಹಾಪ್ರಭು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಹಿತವನ್ನು ಮನನಮಾಡುತ್ತ, ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು।

Verse 44

महेश्वर उवाच । बुभुक्षा यदि तेऽतीव क्षुधा त्वां बाधते यदि । संभक्षयात्मनश्शीघ्रं मांसं त्वं हस्तपादयोः

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹಸಿವು ಉಂಟಾದರೆ, ಹಸಿವು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಕಾಡಿದರೆ, ತಕ್ಷಣವೇ ನಿನ್ನ ಕೈ‑ಕಾಲಿನ ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸು।

Verse 45

सनत्कुमार उवाच । शिवेनैवमाज्ञप्तश्चखाद पुरुषस्स्वकम् । हस्तपादोद्भवं मांसं शिरश्शेषोऽ भवद्यथा

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಶಿವನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಆ ಪುರುಷನು ತನ್ನ ಕೈಕಾಲುಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ತನ್ನದೇ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿಂದನು; ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತಲೆ ಮಾತ್ರ ಶೇಷವಾಯಿತು।

Verse 46

दृष्ट्वा शिरोवशेषं तु सुप्रसन्नस्सदाशिवः । पुरुषं भीमकर्माणं तमुवाच सविस्मयः

ತಲೆಯ ಅವಶೇಷ ಮಾತ್ರವಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಸದಾಶಿವನು ಭೀಮಕರ್ಮಿಯಾದ ಆ ಪುರುಷನನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 47

शिव उवाच । हे महागण धन्यस्त्वं मदाज्ञाप्रतिपालकः । संतुष्टश्चास्मि तेऽतीव कर्मणानेन सत्तम

ಶಿವನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಗಣ, ನೀನು ಧನ್ಯನು; ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಪಾಲಿಸಿದ್ದೀ. ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಈ ಕರ್ಮದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 48

त्वं कीर्तिमुखसंज्ञो हि भव मद्द्वारकस्सदा । महागणो महावीरस्सर्वदुष्टभयंकरः

ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ‘ಕೀರ್ತಿಮುಖ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗು. ಸದಾ ನನ್ನ ದ್ವಾರದ ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ಇರು—ಮಹಾಗಣ, ಮಹಾವೀರ, ಎಲ್ಲ ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಭಯಂಕರ।

Verse 49

मत्प्रियस्त्वं मदर्चायां सदा पूज्योऽहि मज्जनैः । त्वदर्चां ये न कुर्वंति नैव ते मत्प्रियंकराः

ನೀನು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡದವರು ನಿಜವಾಗಿ ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿಕರರು ಅಲ್ಲ.

Verse 50

सनत्कुमार उवाच । इति शंभोर्वरं प्राप्य पुरुषः प्रजहर्ष सः । तदाप्रभृति देवेश द्वारे कीर्तिमुखः स्थितः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶಂಭುವಿನ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ಪುರುಷನು ಬಹಳ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು. ಹೇ ದೇವೇಶ! ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಕೀರ್ತಿಮುಖನು ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ।

Verse 51

पूजनीयो विशेषेण स गणश्शिवपूजने । नार्चयंतीह ये पूर्वं तेषामर्चा वृथा भवेत्

ಶಿವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಗಣನನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಅವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸದವರ ಪೂಜೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ।