देवशरणागति-नारदप्रेषणम् | The Devas Take Refuge in Śiva; Nārada Is Sent

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एवं शासति धर्मेण महीं तस्मिन्महासुरे । बभूवुर्दुःखिनो देवा भ्रातृभावान्मुनीश्वर

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೀಶ್ವರ! ಆ ಮಹಾಸುರನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಧರ್ಮದಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಾ, ದೇವರನ್ನು ‘ಭ್ರಾತೃಭಾವ’ದಿಂದ ಸಮಾನರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಅವರ ದಿವ್ಯಾಧಿಕಾರವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ದುಃಖಿತರಾದರು।

Verse 2

दुःखितास्ते सुरास्सर्वे शिवं शरणमाययुः । मनसा शंकरं देवदेवं सर्वप्रभुंप्रभुम्

ದುಃಖಿತರಾದ ಆ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಶಿವನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದರು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಂಕರನನ್ನು—ದೇವದೇವನನ್ನು, ಪರಮಪ್ರಭುವನ್ನು, ಸರ್ವಾಧಿಪತಿಯನ್ನು—ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು।

Verse 3

तुष्टुवुर्वाग्भिरिष्टाभिर्भगवंतं महेश्वरम् । निवृत्तये स्वदुःखस्य सर्वदं भक्तवत्सलम्

ಅವರು ಇಷ್ಟವಾದ ಯೋಗ್ಯ ವಚನಗಳಿಂದ ಭಗವಾನ್ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು—ಭಕ್ತವತ್ಸಲನು, ಸರ್ವದಾತನು—ತಮ್ಮ ದುಃಖ ನಿವೃತ್ತಿಗಾಗಿ.

Verse 4

आहूय स महादेवो भक्तानां सर्वकामदः । नारदं प्रेरयामास देवकार्यचिकीर्षया

ಭಕ್ತರ ಸರ್ವಕಾಮಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವ ಮಹಾದೇವನು ದೇವಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ನಾರದನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ನಿಯೋಜಿಸಿದನು।

Verse 5

अथ देवमुनिर्ज्ञानी शंभुभक्तस्सतां गतिः । शिवाज्ञया ययौ दैत्यपुरे देवान्स नारदः

ನಂತರ ದೇವಮುನಿ, ಜ್ಞಾನಿ, ಶಂಭುಭಕ್ತ ಹಾಗೂ ಸಜ್ಜನರ ಆಶ್ರಯನಾದ ನಾರದನು ಶಿವಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಜೊತೆಕೊಂಡು ದೈತ್ಯಪುರಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 6

व्याकुलास्ते सुरास्सर्वे वासवाद्या द्रुतं मुनिम् । आगच्छंतं समालोक्य समुत्तस्थुर्हि नारदम्

ಇಂದ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿದ್ದರು; ಮುನಿ ನಾರದನು ವೇಗವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ನಿಂತರು।

Verse 7

ददुस्त आसनं नत्त्वा मुनये प्रीतिपूर्वकम् । नारदाय सुराश्शक्रमुखा उत्कंठिताननाः

ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮುಂತಾದ ದೇವರುಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮುನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಾರದನಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ಆಸನವನ್ನು ನೀಡಿದರು; ಅವರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ತುಂಬಿತ್ತು।

Verse 8

सुखासीनं मुनिवरमासने सुप्रणम्य तम् । पुनः प्रोचुस्सुरा दीना वासवाद्या मुनीश्वरम्

ಆಸನದಲ್ಲಿ ಸುಖಾಸೀನನಾಗಿದ್ದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಗೆ ಸುವಿನಯವಾಗಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಇಂದ್ರಾದಿ ದೀನ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಮುನೀಶ್ವರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ವಿನಂತಿಸಿದರು।

Verse 9

देवा ऊचुः । भोभो मुनिवरश्रेष्ठ दुःखं शृणु कृपाकर । श्रुत्वा तन्नाशय क्षिप्रं प्रभुस्त्वं शंकरप्रियः

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು— ಓ ಓ ಮುನಿವರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಕೃಪಾಕರ! ನಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಕೇಳು. ಕೇಳಿ ಅದನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸು; ನೀನು ಸಮರ್ಥನು, ಶಂಕರನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನು.

Verse 10

जलंधरेण दैत्येन सुरा विद्राविता भृशम् । स्वस्थानाद्भर्तृभावाच्च दुःखिता वयमाकुलाः

ಜಲಂಧರನೆಂಬ ದೈತ್ಯನು ದೇವರನ್ನು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಓಡಿಸಿ ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನಗಳಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟು, ಯಥಾರ್ಥ ಅಧಿಪತ್ಯಭಾವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಾವು ದುಃಖಿತರಾಗಿ ಅಶಾಂತರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 11

स्वस्थानादुष्णरश्मिश्च चन्द्रो निस्सारितस्तथा । वह्निश्च धर्मराजश्च लोकपालास्तथेतरे

ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಂದ ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ ಹಾಗೆಯೇ ಅಗ್ನಿ, ಧರ್ಮರಾಜ ಯಮ, ಲೋಕಪಾಲರು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವರೂ ಸಹ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟರು.

Verse 12

सुबलिष्ठेन वै तेन सर्वे देवाः प्रपीडिताः । दुःखं प्राप्ता वयं चातिशरणं त्वां समागताः

ಆ ಅತಿಬಲಿಷ್ಠನಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನೇ ಪರಮಾಶ್ರಯವೆಂದು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 13

संग्रामे स हृषीकेशं स्ववशं कृतवान् बली । जलंधरो महादैत्यः सर्वामरविमर्दकः

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಮರ್ಧಿಸುವ ಆ ಬಲಿಷ್ಠ ಮಹಾದೈತ್ಯ ಜಲಂಧರನು ಹೃಷೀಕೇಶ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನೂ ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು।

Verse 14

तस्य वश्यो वराधीनोऽवात्सीत्तत्सदने हरिः । सलक्ष्म्या सहितो विष्णुर्यो नस्सर्वार्थसाधकः

ಅವನ ವಶನಾಗಿ, ಅವನ ವರದಾನದ ಅಧೀನನಾಗಿ, ಹರಿ—ವಿಷ್ಣು—ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಡನೆ ಅವನ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡಿದನು; ಆ ವಿಷ್ಣುವೇ ನಮಗೆ ಸರ್ವಾರ್ಥಸಾಧಕನು।

Verse 15

जलंधरविनाशाय यत्नं कुरु महामते । त्वं नो दैववशात्प्राप्तस्सदा सर्वार्थसाधकः

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಜಲಂಧರನ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಯತ್ನಮಾಡು. ದೈವವಶಾತ್ ನೀನು ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿರುವೆ—ನೀನು ಸದಾ ಸರ್ವಾರ್ಥಸಾಧಕನು।

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषाममराणां स नारदः । आश्वास्य मुनिशार्दूलस्तानुवाच कृपाकरः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಅಮರ ದೇವತೆಗಳ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಕರುಣಾಮಯ ನಾರದನು ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ನಂತರ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 17

नारद उवाच । जानेऽहं वै सुरा यूयं दैत्यराजपराजिताः । दुःख प्राप्ताः पीडिताश्च स्थानान्निस्सारिताः खलुः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವತೆಗಳೇ, ದೈತ್ಯರಾಜನಿಂದ ನೀವು ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ನೀವು ದುಃಖಗ್ರಸ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಬಹಳ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಂದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ।

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने देवर्षिजलंधरसंवादो नामाष्टदशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಪಂಚಮ ಯುದ್ಧಖಂಡದಲ್ಲಿ ಜಲಂಧರವಧೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿನ ‘ದೇವರ್ಷಿ–ಜಲಂಧರ ಸಂವಾದ’ ಎಂಬ ಅಷ್ಟಾದಶ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 19

सनत्कुमार उवाच । एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठ द्रष्टुं दानववल्लभम् । आश्वास्य सकलान्देवाञ्जलंधरसभां ययौ

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ದಾನವರ ಪ್ರಿಯನಾದ ಜಲಂಧರನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವರನ್ನು ಧೈರ್ಯಪಡಿಸಿ ಜಲಂಧರ ಸಭೆಗೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 20

अथागतं मुनिश्रेष्ठं दृष्ट्वा देवो जलंधरः । उत्थाय परया भक्त्या ददौ श्रेष्ठासनं वरम्

ಆಗ ಬಂದ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಕಂಡ ದೇವಸಮಾನ ಜಲಂಧರನು ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಗೌರವಾಸನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 21

स तं संपूज्य विधिवद्दानवेन्द्रोऽति विस्मितः । सुप्रहस्य तदा वाक्यं जगाद मुनिसत्तमम्

ಆ ದಾನವೇಂದ್ರನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿ, ಸುಪ್ರಸನ್ನ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಮುನಿಸತ್ತಮನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 22

जलंधर उवाच । कुत आगम्यते ब्रह्मन्किं च दृष्टं त्वया क्वचित् । यदर्थमिह आयातस्तदाज्ञापय मां मुने

ಜಲಂಧರನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಪೂಜ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಯೇ! ನೀವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿರಿ, ಎಲ್ಲಾದರೂ ಏನು ನೋಡಿದಿರಿ? ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರಿ? ಹೇ ಮುನಿಯೇ, ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿರಿ।

Verse 23

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य दैत्येन्द्रस्य महामुनिः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा नारदो हि जलंधरम्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು— ಆ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತನಾದ ಮಹಾಮುನಿ ನಾರದನು ಆಗ ಜಲಂಧರನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 24

नारद उवाच । सर्वदानवदैत्येन्द्र जलंधर महामते । धन्यस्त्वं सर्वलोकेश रत्नभोक्ता त्वमेव हि

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಜಲಂಧರ, ಸರ್ವ ದಾನವ-ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ನೀನು ಧನ್ಯನು; ಹೇ ಸರ್ವಲೋಕೇಶ, ನಿಜಕ್ಕೂ ರತ್ನಭೋಕ್ತ ನೀನೇ।

Verse 25

मदागमनहेतुं वै शृणु दैत्येन्द्रसत्तम । यदर्थमिह चायातस्त्वहं वक्ष्येखिलं हि तत्

ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರಸತ್ತಮ! ನನ್ನ ಆಗಮನದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳು. ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೋ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುವೆನು।

Verse 26

गतः कैलासशिखरं दैत्येन्द्राहं यदृच्छया । योजनायुतविस्तीर्णं कल्पद्रुममहावनम्

ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರಾ! ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ನಾನು ಕೈಲಾಸ ಶಿಖರಕ್ಕೆ ಹೋದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹರಡಿರುವ ಕಲ್ಪದ್ರುಮಗಳ ಮಹಾವನವಿದೆ।

Verse 27

कामधेनुशताकीर्णं चिंतामणिसुदीपितम् । सर्वरुक्ममयं दिव्यं सर्वत्राद्भुतशोभितम्

ಅದು ನೂರಾರು ಕಾಮಧೇನುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು, ಚಿಂತಾಮಣಿಗಳ ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರುಕ್ಮಮಯ (ಸ್ವರ್ಣಮಯ), ದಿವ್ಯ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅದ್ಭುತ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 28

तत्रोमया सहासीनं दृष्टवानस्मि शंकरम् । सर्वाङ्गसुन्दरं गौरं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम्

ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದ ಶಂಕರನನ್ನು ಕಂಡೆನು—ಸರ್ವಾಂಗಸೌಂದರ್ಯಸಂಪನ್ನ, ಗೌರವರ್ಣ, ತ್ರಿನೇತ್ರಧಾರಿ, ಚಂದ್ರಶೇಖರ।

Verse 29

तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं वितर्को मेऽभवत्तदा । क्वापीदृशी भवेद्वृद्धिस्त्रैलोक्ये वा न वेति च

ಆ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಆ ವೇಳೆಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಉದಯವಾಯಿತು—“ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಇಂತಹ ವೃದ್ಧಿ ಇರುವುದೇ, ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲವೇ?”

Verse 30

तावत्तवापि दैत्येन्द्र समृद्धिस्संस्मृता मया । तद्विलोकनकामोऽहं त्वत्सांनिध्यमिहा गतः

ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ! ನಾನೂ ನಿನ್ನ ಸಮೃದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಬಲವೈಭವವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದೆನು. ಅದನ್ನು ಸ್ವಯಂ ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 31

सनत्कुमार उवाच । इति नारदतः श्रुत्वा स दैत्येन्द्रो जलंधरः । स्वसमृद्धिं समग्रां वै दर्शयामास सादरम्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ನಾರದನಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ದಾನವರಾಧಿಪತಿ ಜಲಂಧರನು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮೃದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಬಲವೈಭವವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದನು.

Verse 32

दृष्ट्वा स नारदो ज्ञानी देवकार्यसुसाधकः । प्रभुप्रेरणया प्राह दैत्येन्द्रं तं जलंधरम्

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸುಸಾಧಿಸುವ ಜ್ಞಾನಿ ನಾರದನು, ಪ್ರಭು ಶಿವನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ ಜಲಂಧರನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 33

नारद् उवाच । तवास्ति सुसमृद्धिर्हि वरवीर खिलाधुना । त्रैलोक्यस्य पतिस्त्वं हि चित्रं किं चात्र संभवम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೀರನೇ! ಈಗ ನಿನಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮೃದ್ಧಿ ಇದೆ. ನೀ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದ ಅಧಿಪತಿ; ಹಾಗಿರಲು ಇಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನು, ಅಸಾಧ್ಯವೇನು?

Verse 34

मणयो रत्नपुंजाश्च गजाद्याश्च समृद्धयः । ते गृहेऽद्य विभांतीह यानि रत्नानि तान्यपि

ಮಣಿಗಳು, ರತ್ನಗಳ ಗುಡ್ಡಗಳು ಮತ್ತು ಗಜಾದಿ ಸಮೃದ್ಧಿಗಳು—ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಇರುವ ರತ್ನವೈಭವವೋ—ಅವೆಲ್ಲವೂ ಇಂದು ನಿನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿವೆ.

Verse 35

गजरत्नं त्वयानीतं शक्रस्यैरावतस्तथा । अश्वरत्नं महावीर सूर्यस्योच्चैःश्रवा हयः

ನೀನು ಗಜರತ್ನವಾದ ಇಂದ್ರನ ಐರಾವತವನ್ನು ತಂದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಓ ಮಹಾವೀರ, ಅಶ್ವರತ್ನವಾದ ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಉಚ್ಚೈಶ್ರವಾ ಅಶ್ವವನ್ನೂ ನೀನೇ ತಂದೆ.

Verse 36

कल्पवृक्षस्त्वयानीतो निधयो धनदस्य च । हंसयुक्तविमानं च त्वयानीतं हि वेधसः

ನೀನು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷವನ್ನು ತಂದೆ; ಧನದ (ಕುಬೇರ)ನ ನಿಧಿಗಳನ್ನೂ ತಂದೆ. ಹಂಸಯುಕ್ತವಾದ ವೇಧಸ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ವಿಮಾನವನ್ನೂ ನೀನೇ ಕರೆತಂದೆ.

Verse 37

इत्येवं वररत्नानि दिवि पृथ्व्यां रसातले । यानि दैत्येन्द्र ते भांति गृहे तानि समस्ततः

ಇಂತೆ, ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ, ದಿವಿಯಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ರಸಾತಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಗೃಹದಲ್ಲೇ ದೀಪ್ತಿಮಾನವಾಗಿವೆ।

Verse 38

त्वत्समृद्धिमिमां पश्यन्सम्पूर्णां विविधामहम् । प्रसन्नोऽस्मि महावीर गजाश्वादिसुशोभिताम्

ನಿನ್ನ ಈ ವಿಭಿನ್ನವಾದ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು—ಆನೆ, ಕುದುರೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಸುಶೋಭಿತವಾದುದನ್ನು—ನೋಡಿ, ಹೇ ಮಹಾವೀರ, ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 39

जायारत्नं महाश्रेष्ठं जलंधर न ते गृहे । तदानेतुं विशेषेण स्त्रीरत्नं वै त्वमर्हसि

ಹೇ ಜಲಂಧರ, ನಿನ್ನ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿರತ್ನವೆಂಬ ಮಹಾಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಂಥ ಸ್ತ್ರೀರತ್ನವನ್ನು ತರಲು ನೀನೇ ಅರ್ಹನು।

Verse 40

यस्य गेहे सुरत्नानि सर्वाणि हि जलंधर । जायारत्नं न चेत्तानि न शोभंते वृथा ध्रुवम्

ಹೇ ಜಲಂಧರ, ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನಗಳಿದ್ದರೂ ಪತ್ನಿರತ್ನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವ್ಯರ್ಥ; ಅವು ನಿಜವಾಗಿ ಶೋಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 41

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा नारदस्य महात्मनः । उवाच दैत्यराजो हि मदनाकुलमानसः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಮಹಾತ್ಮ ನಾರದನ ಇಂತಹ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕಾಮಮೋಹದಿಂದ ಅಶಾಂತ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ದೈತ್ಯರಾಜನು ಉತ್ತರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 42

जलंधर उवाच । भो भो नारद देवर्षे नमस्तेस्तु महाप्रभो । जायारत्नवरं कुत्र वर्तते तद्वदाधुना

ಜಲಂಧರನು ಹೇಳಿದನು— ಓ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದಾ, ಮಹಾಪ್ರಭೋ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪತ್ನಿಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮರತ್ನವಾದ ಆಕೆ ಈಗ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ? ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 43

ब्रह्मांडे यत्र कुत्रापि तद्रत्नं यदि वर्त्तते । तदानेष्ये ततो ब्रह्मन्सत्यं सत्यं न संशयः

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಆ ರತ್ನವು ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಇದು ಸತ್ಯ—ಸತ್ಯವೇ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 44

नारद उवाच । कैलासे ह्यतिरम्ये च सर्वद्धिसुसमाकुले । योगिरूपधरश्शंभुरस्ति तत्र दिगम्बरः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು— ಅತ್ಯಂತ ರಮ್ಯವಾದ ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ, ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಯೋಗಿರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ದಿಗಂಬರ ಶಂಭು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 45

तस्य भार्या सुरम्या हि सर्वलक्षणलक्षिता । सर्वांगसुन्दरी नाम्ना पार्वतीति मनोहरा

ಅವನ ಪತ್ನಿ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರಳಾಗಿದ್ದು, ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ‘ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದಲೂ, ‘ಪಾರ್ವತಿ’ ಎಂದೂ ಮನೋಹರಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 46

तदीदृशं रूपमनन्यसंगतं दृष्टं न कुत्रापि कुतूहलाढ्यम् । अत्यद्भुतं मोहनकृत्सुयोगिनां सुदर्शनीयं परमर्द्धिकारि

ಅಂತಹ ರೂಪ—ಅನನ್ಯ, ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲದ್ದು—ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹಿಂದೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೌತುಕದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅತ್ಯದ್ಭುತವಾಗಿ, ಸಿದ್ಧಯೋಗಿಗಳನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವುದು; ದರ್ಶನಮಂಗಳಕರ, ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯ-ಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವದು.

Verse 47

स्वचित्ते कल्पयाम्यद्य शिवादन्यस्समृद्धिवान् । जायारत्नान्विताद्वीर त्रिलोक्या न जलंधर

ಇಂದು ನನ್ನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯಿಸುತ್ತೇನೆ—ಶಿವನ ಹೊರತು ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸಮೃದ್ಧಿವಂತನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ಓ ವೀರ ಜಲಂಧರ; ಭಕ್ತಿಪರ ಪತ್ನಿಯಿದ್ದರೂ, ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಸಂಪತ್ತಿದ್ದರೂ.

Verse 48

यस्या लावण्यजलधौ निमग्नश्चतुराननः । स्वधैर्य्यं मुमुचे पूर्वं तया कान्योपमीयते

ಅವಳನ್ನು ಆ ಕನ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ—ಅವಳ ಲಾವಣ್ಯಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಬಿಡುವಂತೆ ಆಯಿತು.

Verse 49

गतरागोऽपि हि यया मदनारिस्स्वलीलया । निजतंत्रोऽपि यतस्स स्वात्म वशगः कृतः

ಅವಳ ಮೂಲಕ—ಮದನಾರಿಯಾದ ಶಿವನ ಸಹಜ ಲೀಲೆಯಿಂದ—ರಾಗರಹಿತನಾದವನು ಕೂಡ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಅಂತರಾತ್ಮದ ವಶನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸ್ವತಂತ್ರನಾದವನು ಕೂಡ ಆ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಒಳಗಿನ ಬಾಧ್ಯತೆಗೆ ಅಧೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 50

यथा स्त्रीरत्नसंभोक्तुस्समृद्धिस्तस्य साभवत् । तथा न तव दैत्येन्द्र सर्वरत्नाधिपस्य च

‘ಸ್ತ್ರೀ-ರತ್ನ’ವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಮೃದ್ಧಿ ಬಂದಿತೋ, ಹಾಗೆಯೇ, ಓ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರಾ! ನೀನು ಸರ್ವರತ್ನಾಧಿಪತಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ, ನಿನಗೆ ಆ ಸಮೃದ್ಧಿ ದೊರೆಯದು।

Verse 51

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा स तु देवर्षिर्नारदो लोकविश्रुतः । ययौ विहायसा देवोपकारकरणोद्यतः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಲೋಕವಿಖ್ಯಾತ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು ದೇವತೆಗಳ ಉಪಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ, ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹೊರಟನು।