मयस्य शिवस्तुतिः — Maya’s Hymn to Śiva (and Śiva’s Gracious Response)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एतस्मिन्नंतरे शंभुं प्रसन्नं वीक्ष्य दानवः । तत्राजगाम सुप्रीतो मयोऽदग्धः कृपाबलात्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ನಡುವೆ ಶಂಭುವು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಶಿವನ ಕೃಪಾಬಲದಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗದೆ ಉಳಿದ ದಾನವ ಮಯನು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು।

Verse 2

प्रणनाम हरं प्रीत्या सुरानन्यानपि ध्रुवम् । कृतांजलिर्नतस्कंधः प्रणनाम पुन श्शिवम्

ಅವನು ಪ್ರೀತಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು; ನಂತರ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇತರ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಕರಜೋಡಿಸಿ, ಭುಜಗಳನ್ನು ವಾಲಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನಿಗೆ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು.

Verse 3

अथोत्थाय शिवं दृष्ट्वा प्रेम्णा गद्गदसुस्वरः । तुष्टाव भक्तिपूर्णात्मा स दानववरो मयः

ನಂತರ ಎದ್ದು ಶಿವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನ ಕಂಠ ಗದ್ಗದವಾಯಿತು; ದಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮಯನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 4

मय उवाच देवदेव महादेव भक्तवत्सल शंकरः । कल्पवृक्षस्वरूपोसि सर्वपक्षविवर्जितः

ಮಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ, ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ಶಂಕರ! ನೀನು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಸ್ವರೂಪನು; ನೀನು ಸರ್ವಪಕ್ಷಪಾತವಿಲ್ಲದವನು।

Verse 5

ज्योतीरूपो नमस्तेस्तु विश्वरूप नमोऽस्तु ते । नमः पूतात्मने तुभ्यं पावनाय नमोनमः

ಜ್ಯೋತಿರೂಪನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಿಶ್ವರೂಪನೇ, ನಿನಗೆ ನಮೋ ನಮಃ। ಹೇ ಪೂತಾತ್ಮನೇ, ನಿನಗೆ ವಂದನೆ; ಹೇ ಪಾವನನೇ, ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 6

चित्ररूपाय नित्याय रूपातीताय ते नमः । दिव्यरूपाय दिव्याय सुदिव्याकृतये नमः

ವಿಚಿತ್ರ ಹಾಗೂ ನಾನಾರೂಪಧಾರಿಯಾದ, ನಿತ್ಯನಾದ ಮತ್ತು ರೂಪಾತೀತನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ದಿವ್ಯರೂಪನಾದ, ಪರಮ ದಿವ್ಯನಾದ, ಅತಿದಿವ್ಯಾಕೃತಿಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 7

नमः प्रणतसर्वार्तिनाशकाय शिवात्मने । कर्त्रे भर्त्रे च संहर्त्रे त्रिलोकानां नमोनमः

ಶರಣಾಗಿ ವಂದಿಸುವವರ ಎಲ್ಲಾ ಆರ್ಥಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಶಿವಾತ್ಮಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ಕರ್ತೃ, ಭರ್ತೃ ಮತ್ತು ಸಂಹರ್ತೃನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 8

भक्तिगम्याय भक्तानां नमस्तुभ्यं कृपा लवे । तपस्सत्फलदात्रे ते शिवाकांत शिवेश्वर

ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಲಭ್ಯನಾದ, ಭಕ್ತರ ಮೇಲಿನ ಕೃಪಾಕಣಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಶಿವೇಶ್ವರ, ಶಿವಾಕಾಂತ! ನೀನು ತಪಸ್ಸಿನ ಸತ್ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವವನು; ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯ ಒಂದು ಹನಿಯೇ ಸಾಕು.

Verse 9

न जानामि स्तुतिं कर्तुं स्तुतिप्रिय परेश्वर । प्रसन्नो भव सर्वेश पाहि मां शरणाग तम्

ಹೇ ಸ್ತುತಿಪ್ರಿಯ ಪರಮೇಶ್ವರನೇ! ನಾನು ಸ್ತುತಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇ ಸರ್ವೇಶ್ವರನೇ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು; ಶರಣಾಗತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 10

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य मयोक्ता हि संस्तुतिं परमेश्वरः । प्रसन्नोऽभूद्द्विजश्रेष्ठ मयं प्रोवाच चादरात्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಹೇಳಿದ ಈ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಂತರ ಆತನು ಆದರದಿಂದ ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 11

शिव उवाच । वरं ब्रूहि प्रसन्नोऽहं मय दानवसत्तम । मनोऽभिलषितं यत्ते तद्दास्यामि न संशयः

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದಾನವಸತ್ತಮ ಮಯನೇ, ವರವನ್ನು ಕೇಳು; ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಯಸುವುದನ್ನೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀಡುವೆನು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे सनत्कुमारपाराशर्य्यसंवादे त्रिपुरवधानंतरदेवस्तुतिमयस्तुतिमुंडिनिवेशनदेवस्वस्थानगमनवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಪಂಚಮ ಯುದ್ಧಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಸನತ್ಕುಮಾರ–ಪಾರಾಶರ್ಯ (ವ್ಯಾಸ) ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ, ‘ತ್ರಿಪುರವಧನಂತರ ದೇವರ ಭಕ್ತಿಮಯ ಸ್ತುತಿ, ಮುಂಡಿನಿಯ ಸ್ಥಾಪನೆ ಹಾಗೂ ದೇವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ಗಮನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ದ್ವಾದಶ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

Verse 13

मय उवाच । देवदेव महादेव प्रसन्नो यदि मे भवान् । वरयोग्योऽस्म्यहं चेद्धि स्वभक्तिं देहि शाश्वतीम्

ಮಯಾ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ, ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನಾನು ವರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿನ್ನ ಶಾಶ್ವತ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು—ಅಖಂಡ ಶಿವಭಕ್ತಿಯನ್ನು—ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 14

स्वभक्तेषु सदा सख्यं दीनेषु च दयां सदा । उपेक्षामन्यजीवेषु खलेषु परमेश्वर

ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ! ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಸಖ್ಯಭಾವ ಇರಲಿ; ದೀನದುಃಖಿತರ ಮೇಲೆ ಸದಾ ದಯೆ ತೋರಲಿ; ಇತರ ಜೀವಿಗಳ ಕಡೆ ಉಪೇಕ್ಷೆ ಇರಲಿ; ದುಷ್ಟರ ಕಡೆ ಪವಿತ್ರ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಧರಿಸಲಿ.

Verse 15

कदापि नासुरो भावो भवेन्मम महेश्वर । निर्भयः स्यां सदा नाथ मग्नस्त्वद्भजने शुभे

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ! ನನ್ನೊಳಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಆಸುರಭಾವ ಉದಯಿಸದಿರಲಿ. ಹೇ ನಾಥ! ನಾನು ಸದಾ ನಿರ್ಭಯನಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಶುಭ ಭಜನೆ-ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿರಲಿ.

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इति संप्रार्थ्यमानस्तु शंकरः परमेश्वरः । प्रत्युवाच मये नाथ प्रसन्नो भक्तवत्सलः

ಸನತ್ಕುಮಾರರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ವಿನಯದಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಂಕರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಮಯನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಹೇ ನಾಥ…”

Verse 17

महेश्वर उवाच । दानवर्षभ धन्यस्त्वं मद्भक्तो निर्विकारवान् । प्रदत्तास्ते वरास्सर्वेऽभीप्सिता ये तवाधुना

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು: ಎಲೈ ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನೀನು ಧನ್ಯನು, ನೀನು ನನ್ನ ನಿರ್ವಿಕಾರ ಭಕ್ತನು. ನೀನು ಬಯಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ವರಗಳನ್ನು ಈಗ ನಿನಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.

Verse 18

गच्छ त्वं वितलं लोकं रमणीयं दिवोऽपि हि । समेतः परिवारेण निजेन मम शासनात्

ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಪರಿವಾರದೊಂದಿಗೆ ವಿಟಲ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗು—ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸ್ವರ್ಗದಂತೆಯೇ रमಣೀಯವಾಗಿದೆ।

Verse 19

निर्भयस्तत्र संतिष्ठ संहृष्टो भक्तिमान्सदा । कदापि नासुरो भावो भविष्यति मदाज्ञया

ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರು; ಸದಾ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರು. ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಆಸುರ ಭಾವ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । इत्याज्ञां शिरसाधाय शंकरस्य महात्मनः । तं प्रणम्य सुरांश्चापि वितलं प्रजगाम सः

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಮಹಾತ್ಮ ಶಂಕರನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಶಿರಸಾವಹಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವನು ವಿಟಲ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे ते वै मुण्डिनश्च समागताः । प्रणम्योचुश्च तान्सर्वान्विष्णुब्रह्मादिकान् सुरान्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಮುಂಡಿತಶಿರಸ್ಸಿನ ಸೇವಕರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿಷ್ಣು, ಬ್ರಹ್ಮ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು।

Verse 22

कुत्र याम वयं देवाः कर्म किं करवामहे । आज्ञापयत नश्शीघ्रं भव दादेशकारकान्

ನಾವು ದೇವರುಗಳು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು? ಹೇ ಭವ (ಶಿವ), ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಆಜ್ಞಾಪಿಸು; ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ನಾವು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ।

Verse 23

कृतं दुष्कर्म चास्माभिर्हे हरे हे विधे सुराः । दैत्यानां शिवभक्तानां शिवभक्तिर्विनाशिता

ಹೇ ಹರಿ, ಹೇ ವಿಧಾತ (ಬ್ರಹ್ಮಾ), ಹೇ ದೇವರೆ! ನಾವು ಘೋರ ದುಷ್ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ—ಶಿವಭಕ್ತ ದೈತ್ಯರ ಶಿವಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ನಾಶಮಾಡಿದ್ದೇವೆ.

Verse 24

कोटिकल्पानि नरके नो वासस्तु भविष्यति । नोद्धारो भविता नूनं शिवभक्तविरोधिनाम्

ಶಿವಭಕ್ತರಿಗೆ ವಿರೋಧಿಸುವವರು ಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ನರಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವರು; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಉದ್ಧಾರವಿಲ್ಲ.

Verse 25

परन्तु भवदिच्छात इदं दुष्कर्म नः कृतम् । तच्छांतिं कृपया ब्रूत वयं वश्शरणागताः

ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯ ಒತ್ತಡದಿಂದಲೇ ಈ ದುಷ್ಕರ್ಮ ನಮ್ಮಿಂದ ನಡೆದಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಇದರ ಶಾಂತಿಯ ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ; ನಾವು ನಿಮ್ಮ ವಶವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಶರಣಾಗತರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 26

सनत्कुमार उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा विष्णुब्रह्मादयस्सुराः । अब्रु वन्मुंडिनस्तांस्ते स्थितानग्रे कृतांजलीन्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು: ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಷ್ಣು, ಬ್ರಹ್ಮ ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು, ಮುಂದೆ ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಮುಂಡಿತ ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು.

Verse 27

विष्ण्वादय ऊचुः । न भेतव्यं भवद्भिस्तु मुंडिनो वै कदाचन । शिवाज्ञयेदं सकलं जातं चरितमुत्तमम्

ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದವರು ಹೇಳಿದರು: ಓ ಮುಂಡಿತರೇ, ನೀವು ಎಂದಿಗೂ ಭಯಪಡಬೇಡಿ. ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ಶಿವಾಜ್ಞೆಯಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸಿದೆ—ಇದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಚರಿತೆ.

Verse 28

युष्माकं भविता नैव कुगतिर्दुःखदायिनी । शिववासा यतो यूयं देवर्षिहितकारकाः

ನಿಮಗೆ ದುಃಖದಾಯಕವಾದ ಕುಗತಿ ಎಂದಿಗೂ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಶಿವಧಾಮವಾಸಿಗಳು, ದೇವರು-ಋಷಿಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರತರು।

Verse 29

सुरर्षिहितकृच्छंभुस्सुरर्षिहितकृत्प्रियः । सुरर्षिहितकृन्नॄणां कदापि कुगतिर्नहि

ಶಂಭು ಸದಾ ದೇವರುಗಳೂ ಋಷಿಗಳೂ ಹಿತವಾಗುವಂತೆ ಕಾರ್ಯಮಾಡುವವನು; ಅವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನು. ಇಂತಹ ಮಂಗಳಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಕುಗತಿ ಅಥವಾ ಪತನ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 30

अद्यतो मतमेतं हि प्रविष्टानां नृणां कलौ । कुगतिर्भविता ब्रूमः सत्यं नैवात्र संशयः

ಇಂದಿನಿಂದ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಈ ಮತವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಜನರಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕುಗತಿ ಮತ್ತು ಪತನ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ—ಇದು ನಾವು ಸತ್ಯವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತೇವೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 31

भवद्भिर्मुंडिनो धीरा गुप्तभावान्ममाज्ञया । तावन्मरुस्थली सेव्या कलिर्यावात्समाव्रजेत्

ಧೀರರಾದ ಮುಂಡಿನ ತಪಸ್ವಿಗಳೇ! ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಭಾವವನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಕಲಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬರುವವರೆಗೆ ಮರುಭೂಮಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ ಸೇವಾ-ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿ।

Verse 32

आगते च कलौ यूयं स्वमतं स्थापयिष्यथ । कलौ तु मोहिता मूढास्संग्रहीष्यंति वो मतम्

ಕಲಿ ಬಂದಾಗ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಮತವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವಿರಿ; ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಮೋಹಿತರಾದ ಮೂಢ ಜನರು ನಿಮ್ಮ ಮತವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವರು।

Verse 33

इत्याज्ञप्ताः सुरेशैश्च मुंडिनस्ते मुनीश्वर । नमस्कृत्य गतास्तत्र यथोद्दिष्टं स्वमाश्रमम्

ದೇವಾಧಿಪತಿಗಳಿಂದ ಹೀಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿತರಾಗಿ, ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಆ ಮುಂಡಿತ ತಪಸ್ವಿಗಳು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸೂಚಿಸಿದಂತೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 34

ततस्स भगवान्रुद्रो दग्ध्वा त्रिपुरवासिनः । कृतकृत्यो महायोगी ब्रह्माद्यैरभिपूजितः

ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು ತ್ರಿಪುರವಾಸಿಗಳನ್ನು ದಹಿಸಿ ಕೃತಕೃತ್ಯನಾದನು; ಆ ಮಹಾಯೋಗಿಯನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರುಗಳು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು.

Verse 35

स्वगणैर्निखिलैर्देव्या शिवया सहितः प्रभुः । कृत्वामरमहत्कार्यं ससुतोंतरधादथ

ಆಗ ಪ್ರಭು ದೇವಿ ಶಿವೆಯೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ದೇವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಪುತ್ರನೊಡನೆ ಅಂತರ್ಧಾನರಾದನು.

Verse 36

ततश्चांतर्हिते देवे परिवारान्विते शिवे । धनुश्शरस्थाद्यश्च प्राकारोंतर्द्धिमागमत्

ನಂತರ ಪರಿವಾರಸಹಿತ ದೇವಾಧಿದೇವ ಶಿವನು ಅಂತರ್ಹಿತನಾದಾಗ, ಧನುರ್ಧರರು, ಶರಧಾರಿಗಳು ಮೊದಲಾದವರೂ ಹಾಗೂ ಆ ಪ್ರಾಕಾರವೂ ಅಂತರ್ದಾನವಾಯಿತು.

Verse 37

ततो ब्रह्मा हरिर्देवा मुनिगंधर्वकिन्नराः । नागास्सर्पाश्चाप्सरसस्संहृष्टाश्चाथ मानुषाः

ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮ, ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು), ದೇವತೆಗಳು, ಮುನಿಗಳು, ಗಂಧರ್ವ‑ಕಿನ್ನರರು, ನಾಗ‑ಸರ್ಪಗಳು, ಅಪ್ಸರಸರು ಮತ್ತು ಮಾನವರೂ—ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಉಲ್ಲಾಸಿತರಾದರು।

Verse 38

स्वंस्वं स्थानं मुदा जग्मुश्शंसंतः शांकरं यशः । स्वंस्वं स्थानमनुप्राप्य निवृतिं परमां ययुः

ಶಾಂಕರನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಸ್ವಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಶಿವಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರು ಪರಮ ನಿವೃತ್ತಿ—ದುಃಖದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಮನ—ಪಡೆದರು।

Verse 39

एतत्ते कथितं सर्वं चरितं शशिमौलिनः । त्रिपुरक्षयसंसूचि परलीलान्वितं महत्

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿನಗೆ ಶಶಿಮೌಲಿಯಾದ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನ ಪಾವನ ಚರಿತ್ರೆಯಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು—ತ್ರಿಪುರನಾಶವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ, ಅವನ ಪರಮ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಹಾಕಥೆ.

Verse 40

धन्यं यशस्यमायुष्यं धनधान्यप्रवर्द्धकम् । स्वर्गदं मोक्षदं चापि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि

ಇದು ಧನ್ಯಕರ, ಯಶಸ್ಸು ನೀಡುವದು ಮತ್ತು ಆಯುಷ್ಯ ವೃದ್ಧಿಸುವದು; ಧನ-ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವದು. ಸ್ವರ್ಗವನ್ನೂ ಮೋಕ್ಷವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ—ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯ?

Verse 41

इदं हि परमाख्यानं यः पठेच्छ्रणुयात्सदा । इह भुक्त्वाखिलान्कामानंते मुक्तिमवाप्नुयात्

ಈ ಪರಮ ಪಾವನಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಯಾರು ಸದಾ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಯೋಗ್ಯ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.