नारदप्रश्नवर्णन (Nāradapraśna-varṇana) — “Account of Nārada’s Inquiry”
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೂತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ—ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಅಂತರ್ಧಾನವಾದ ಬಳಿಕ ನಾರದನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಅನೇಕ ಶಿವರೂಪಗಳು ಮತ್ತು ಶಿವಲಿಂಗಗಳ ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವು ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿ ನೀಡುವವುಗಳೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಶಿವಗಣರು ನಾರದನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪೂರ್ವಶಾಪದಿಂದ ವಿಮೋಚನೆ ಬೇಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು—ನಾವು ಸ್ವಭಾವತಃ ಅಪರಾಧಿಗಳು ಅಲ್ಲ; ರಾಜಕನ್ಯೆಯ ಸ್ವಯಂವರ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಯಾಮೋಹದಿಂದ ಭ್ರಮಿಸಿ ತಪ್ಪು ನಡೆದಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾರದಶಾಪವೂ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದಲೇ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿ, ಫಲವನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಕರ್ಮಫಲವೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಯಾರ ಮೇಲೂ ದೋಷಾರೋಪಣೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಭಕ್ತಿವಚನ ಕೇಳಿ ನಾರದನು ಸ्नेಹದಿಂದ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟು ಅನುಗ್ರಹದ ದಾರಿ ತೆರೆದನು; ಹೀಗೆ ಕರ್ಮದ ಹೊಣೆ, ದೈವವ್ಯವಸ್ಥೆ, ವಿನಯದಿಂದ ಸಂಧಾನ ಮತ್ತು ಲಿಂಗದರ್ಶನದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿತವಾಗುತ್ತದೆ।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । अंतर्हिते हरौ विप्रा नारदो मुनिसत्तमः । विचचार महीं पश्यञ्छिवलिंगानि भक्तितः
ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಹರಿ ಅಂತರ್ಹಿತನಾದ ಬಳಿಕ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾರದನು ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲಾ ಸಂಚರಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗಗಳನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು।
Verse 2
पृथिव्या अटनं कृत्वा शिवरूपाण्यनेकशः । ददर्श प्रीतितो विप्रा भुक्तिमुक्तिप्रदानि सः
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿ, ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಅವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಶಿವನ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು—ಅವು ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವು.
Verse 3
अथ तं विचरंतं कौ नारदं दिव्यदर्शनम् । ज्ञात्वा शंभुगणौ तौ तु सुचित्तमुपजग्मतुः
ಆಮೇಲೆ ದಿವ್ಯದರ್ಶನದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾರದನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಶಂಭುವಿನ ಆ ಇಬ್ಬರು ಗಣರು ಶಾಂತ ಹಾಗೂ ಭಕ್ತಿಭಾವದ ಮನದಿಂದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು।
Verse 4
शिरसा सुप्रणम्याशु गणावूचतुरादरात् । गृहीत्वा चरणौ तस्य शापोद्धारेच्छया च तौ
ಆ ಇಬ್ಬರು ಗಣರು ತಕ್ಷಣ ಶಿರಸಾ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಗೌರವದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರು; ಶಾಪ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಲಿ ಎಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು।
Verse 5
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने नारदप्रश्नवर्णनोनाम पञ्चमोऽध्यायः
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ವಿಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಪ್ರಥಮ ಖಂಡ, ಸೃಷ್ಟ್ಯುಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ‘ನಾರದಪ್ರಶ್ನವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಐದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।
Verse 6
आवां हरगणौ विप्र तवागस्कारिणौ मुने । स्वयम्बरे राजपुत्र्या मायामोहितचेतसा
ಓ ವಿಪ್ರ, ಓ ಮುನೇ! ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಹರ (ಶಿವ)ನ ಗಣಗಳು; ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ರಾಜಪುತ್ರಿಯ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಚಿತ್ತವು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತವಾಗಿದೆ।
Verse 7
त्वया दत्तश्च नौ शापः परेशप्रेरितेन ह । ज्ञात्वा कुसमयं तत्र मौनमेव हि जीवनम्
ನೀವು ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ಶಾಪವೂ ನಿಜವಾಗಿ ಪರಮೇಶ (ಶಿವ)ನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲವು ಪ್ರತಿಕೂಲವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮೌನವೇ ಜೀವನದ ಮಾರ್ಗ.
Verse 8
स्वकर्मणः फलं प्राप्तं कस्यापि न हि दूषणम् । सुप्रसन्नो भव विभो कुर्वनुग्रहमद्य नौ
ನಮಗೆ ದೊರೆತದ್ದು ನಮ್ಮ ಸ್ವಕರ್ಮದ ಫಲವೇ; ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ದೋಷವಿಲ್ಲ. ಓ ಸರ್ವಶಕ್ತ ವಿಬೋ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸು.
Verse 9
सूत उवाच । वच आकर्ण्य गणयोरिति भक्त्युक्तमादरात् । प्रत्युवाच मुनिः प्रीत्या पश्चात्तापमवाप्य सः
ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಶಿವಗಣರ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸೇವಕರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಆದರದಿಂದ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿಯು ಹೃದಯಾನಂದದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿತನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದನು।
Verse 10
नारद उवाच । शृणुतं मे महादेव गणा मान्यतमौ सताम् । वचनं सुखदं मोहनिर्मुक्तं च यथार्थकम्
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು; ಹೇ ಗಣಗಳೇ, ನೀವು ಸತ್ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಾನ್ಯರು. ಈ ಮಾತು ಸುಖದಾಯಕ, ಮೋಹರಹಿತ ಮತ್ತು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿದೆ.
Verse 11
पुरा मम मतिर्भ्रष्टासीच्छिवेच्छावशात् युवम् । सर्वथा मोहमापन्नश्शप्तवान्वां कुशेमुषिः
ಹಿಂದೆ ಶಿವೇಚ್ಛಾವಶದಿಂದ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಭ್ರಷ್ಟವಾಯಿತು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ನಾನು—ಕುಶೇಮುಷಿ—ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಶಾಪವಿಟ್ಟೆನು.
Verse 12
यदुक्तं तत्तथा भावि तथापि शृणुतां गणौ । शापोद्धारमहं वच्मि क्षमथा मघमद्य मे
ಹೇಳಿದುದು ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಭವಿಸುವುದು; ಆದರೂ ಹೇ ಗಣಗಳೇ, ಕೇಳಿರಿ. ಶಾಪೋದ್ಧಾರದ ಉಪಾಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದು ನನ್ನ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ.
Verse 13
वीर्यान्मुनिवरस्याप्त्वा राक्षसेशत्वमादिशम् । स्यातां विभवसंयुक्तौ बलिनो सुप्रतापिनौ
ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿವರನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಅವನು ಅವರಿಗೆ ರಾಕ್ಷಸರ ಮೇಲಿನ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದನು. ಆಗ ಅವರುಿಬ್ಬರೂ ವೈಭವಸಂಪನ್ನರು, ಬಲಿಷ್ಠರು, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರತಾಪಿಗಳು ಆದರು.
Verse 14
सर्वब्रह्मांडराजानौ शिवभक्तौ जितेन्द्रियौ । शिवापरतनोर्मृत्युं प्राप्य स्वं पदमाप्स्यथः
ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಸಮಸ್ತ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳ ಅಧಿರಾಜರಾಗುವಿರಿ—ಶಿವಭಕ್ತರು, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿಗಳು. ಮರಣ ಬಂದಾಗ, ಶಿವನಿಗೆ ಪರತಂತ್ರರಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ.
Verse 15
सूत उवाच । इत्याकर्ण्य मुनेर्वाक्यं नारदस्य महात्मनः । उभौ हरगणौ प्रीतौ स्वं पदं जग्मतुर्मुदा
ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾತ್ಮ ಮುನಿ ನಾರದನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹರ (ಶಿವ)ನ ಆ ಇಬ್ಬರು ಗಣರು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಹರ್ಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.
Verse 16
नारदोऽपि परं प्रीतो ध्यायञ्छिवमनन्यधीः । विचचार महीं पश्यञ्छिवतीर्थान्यभीक्ष्णशः
ನಾರದನೂ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅನನ್ಯಚಿತ್ತದಿಂದ ಶಿವಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸಿ, ಶಿವತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು।
Verse 17
काशीं प्राप्याथ स मुनिः सर्वोपरि विराजिताम् । शिवप्रियां शंभुसुखप्रदां शम्भुस्वरूपिणीम्
ನಂತರ ಆ ಮುನಿಯು ಕಾಶಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದನು—ಅದು ಸರ್ವೋನ್ನತವಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸುವ ನಗರ; ಶಿವಪ್ರಿಯೆ, ಶಂಭುಸুখವನ್ನು ನೀಡುವದು, ಸ್ವತಃ ಶಂಭುವಿನ ಸ್ವರೂಪಿಣಿ।
Verse 18
दृष्ट्वा काशीं कृताऽर्थोभूत्काशीनाथं ददर्श ह । आनर्च परम प्रीत्या परमानन्दसंयुतः
ಕಾಶಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಕೃತಾರ್ಥನಾದನು. ನಂತರ ಕಾಶೀನಾಥನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು, ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು।
Verse 19
स मुदः सेव्यतां काशीं कृतार्थो मुनिसत्तमः । नमन्संवर्णयन्भक्त्या संस्मरन्प्रेमविह्वलः
ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಹರ್ಷದಿಂದ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ ಅದನ್ನು ಸೇವಿಸು; ನೀನು ಕೃತಾರ್ಥನು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ, (ಶಿವನ) ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರೇಮದಿಂದ ವಿಹ್ವಲನಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಿರು.
Verse 20
ब्रह्मलोकं जगामाथ शिवस्मरणसन्मतिः । शिवतत्त्वं विशेषेण ज्ञातुमिच्छुस्स नारदः
ಆಗ ಶಿವಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ದೃಢಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ನಾರದನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಶಿವತತ್ತ್ವವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು।
Verse 21
नत्वा तत्र विधिं भक्त्या स्तुत्वा च विविधैस्तवैः । पप्रच्छ शिवत्तत्वं शिवसंभक्तमानसः
ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿವಿಧ ಸ್ತವಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದನು; ನಂತರ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನ ನಾರದನು ಶಿವತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।
Verse 22
नारद उवाच । ब्रह्मन्ब्रह्मस्वरूपज्ञ पितामह जगत्प्रभो । त्वत्प्रसादान्मया सर्वं विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम्
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಜ್ಞ, ಹೇ ಪಿತಾಮಹ ಜಗತ್ಪ್ರಭೋ! ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಉತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ।
Verse 23
भक्तिमार्गं ज्ञानमार्गं तपोमार्गं सुदुस्तरम् । दानमार्गञ्च तीर्थानां मार्गं च श्रुतवानहम्
ನಾನು ಭಕ್ತಿಮಾರ್ಗ, ಜ್ಞಾನಮಾರ್ಗ, ಅತ್ಯಂತ ದುಸ್ತರ ತಪೋಮಾರ್ಗ, ದಾನಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನೂ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ।
Verse 24
न ज्ञातं शिवतत्त्वं च पूजाविधिमतः क्रमात् । चरित्रं विविधं तस्य निवेदय मम प्रभो
ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಶಿವತತ್ತ್ವ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ; ವಿಧಿಯಂತೆ ಪೂಜೆಯ ಕ್ರಮವೂ ಅರಿತಿಲ್ಲ. ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಅವನ ವಿವಿಧ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸು.
Verse 25
निर्गुणोऽपि शिवस्तात सगुणश्शंकरः कथम् । शिवतत्त्वं न जानामि मोहितश्शिवमायया
ಪ್ರಿಯನೇ, ಶಿವನು ನಿರ್ಗುಣನಾಗಿದ್ದರೂ ಶಂಕರನು ಸಗುಣನಾಗಿರುವುದು ಹೇಗೆ? ಶಿವಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿ ನಾನು ಶಿವತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯಲಾರೆನು.
Verse 26
सृष्टेः पूर्वं कथं शंभुस्स्वरूपेण प्रतिष्ठितः । सृष्टिमध्ये स हि कथं क्रीडन्संवर्तते प्रभुः
ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮೊದಲು ಶಂಭು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗಿದ್ದನು? ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಆ ಪರಮಪ್ರಭು ಹೇಗೆ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾ ಸಂವರ್ತ (ಪ್ರಳಯ)ವನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ?
Verse 27
तदन्ते च कथं देवस्स तिष्ठति महेश्वरः । कथं प्रसन्नतां याति शंकरो लोकशंकरः
ಅದರ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಗೆ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ? ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕರನಾದ ಶಂಕರನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ?
Verse 28
संतुष्टश्च स्वभक्तेभ्यः परेभ्यश्च महेश्वरः । किं फलं यच्छति विधे तत्सर्वं कथयस्व मे
ಮಹೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೂ ಇತರರಿಗೂ ಸಂತುಷ್ಟನಾದಾಗ, ಹೇ ವಿಧಾತಾ (ಬ್ರಹ್ಮಾ), ಅವನು ಯಾವ ಫಲವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ? ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಹೇಳು.
Verse 29
सद्यः प्रसन्नो भगवान्भवतीत्यनुसंश्रुतम् । भक्तप्रयासं स महान्न पश्यति दयापरः
ಸತ್ಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಅನುಶ್ರುತವಾಗಿದೆ. ದಯಾಪರನಾದ ಆ ಮಹಾನ್ ಪ್ರಭು ಭಕ್ತನ ಶ್ರಮಕಷ್ಟವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ; ಭಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.
Verse 30
ब्रह्मा विष्णुर्महेशश्च त्रयो देवाश्शिवांशजाः । महेशस्तत्र पूर्णांशस्स्वयमेव शिवः परः
ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ—ಈ ಮೂವರು ದೇವರುಗಳು ಶಿವನ ಅಂಶಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವರು. ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಮಹೇಶನು ಪೂರ್ಣಾಂಶ; ಅವನೇ ಸ್ವಯಂ ಪರಮ ಶಿವನು.
Verse 31
तस्याविर्भावमाख्याहि चरितानि विशेषतः । उमाविर्भावमाख्याहि तद्विवाहं तथा विभो
ಹೇ ವಿಭೋ, ಅವರ (ಶಿವನ) ಅವಿರ್ಭಾವವನ್ನೂ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಉಮಾದೇವಿಯ ಅವಿರ್ಭಾವ ಮತ್ತು ಅವರ ದಿವ್ಯ ವಿವಾಹವನ್ನೂ ಹೇಳಿ.
Verse 32
तद्गार्हस्थ्यं विशेषेण तथा लीलाः परा अपि । एतत्सर्वं तथान्यच्च कथनीयं त्वयानघ
ಅವರ ಗೃಹಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ಪರಮ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಗಳನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿ. ಹೇ ನಿರ್ದೋಷನೇ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿತ ಇನ್ನಿತರೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ನೀನು ಹೇಳಬೇಕು.
Verse 33
तदुत्पत्तिं विवाहं च शिवायास्तु विशेषतः । प्रब्रूहि मे प्रजानाथ गुहजन्म तथैव च
ಹೇ ಪ್ರಜಾನಾಥ, ಅವಳ (ದೇವಿಯ) ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನೂ ಶಿವನೊಂದಿಗೆ ಅವಳ ವಿವಾಹವನ್ನೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಗುಹ (ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯ)ನ ಜನ್ಮವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿ.
Verse 34
बहुभ्यश्च श्रुतं पूर्वं न तृप्तोऽस्मि जगत्प्रभो । अतस्त्वां शरणं प्राप्तः कृपां कुरु ममोपरि
ಹೇ ಜಗತ್ಪ್ರಭೋ, ನಾನು ಹಿಂದೆ ಅನೇಕರಿಂದ ಅನೇಕ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೂ ತೃಪ್ತನಾಗಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗತನು—ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ಮಾಡು।
Verse 35
इति श्रुत्वा वचस्तस्य नारदस्यांगजस्य हि । उवाच वचनं तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः
ತನ್ನ ಮಾನಸಪುತ್ರನಾದ ನಾರದನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು.
Frequently Asked Questions
Nārada’s devotional tour of the earth seeing Śiva-liṅgas and forms, followed by two Śiva-gaṇas approaching him to seek relief from a previously given curse connected to a māyā-driven incident at a svayaṃvara.
It models a Śaiva synthesis of agency: the gaṇas accept the curse as their own karma’s fruit while also acknowledging īśvara-preraṇā (the Supreme’s prompting), thereby presenting repentance and humility as openings for anugraha (restorative grace).
Multiple Śiva-rūpas and especially Śiva-liṅgas are foregrounded as objects of darśana and devotion, explicitly described as granting both bhukti (enjoyment/prosperity) and mukti (liberation).