नारदस्य विष्णूपदेशवर्णनम् — Nārada and Viṣṇu: Instruction after Delusion

Verse 1

शृणु तात प्रवक्ष्यामि सुहितं तव निश्चयात्

ಕೇಳು, ಪ್ರಿಯ ಮಗನೇ—ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 2

गतयोर्गणयोश्शंभोस्स्वयमात्मेच्छया विभोः । किं चकार मुनिः क्रुद्धो नारदः स्मरविह्वलः

ಶಂಭುವಿನ ಎರಡು ಗಣಗಳು ಪ್ರಭುವಿನ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕಾಮದಿಂದ ಒಳಗೊಳಗೆ ಕಲುಷಿತನಾಗಿ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಮುನಿ ನಾರದನು ಏನು ಮಾಡಿದನು?

Verse 3

सूत उवाच । विमोहितो मुनिर्दत्त्वा तयोश्शापं यथोचितम् । जले मुखं निरीक्ष्याथ स्वरूपं गिरिशेच्छया

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಮೋಹಿತನಾದ ಮುನಿಯು ಅವರಿಗೆ ಯಥೋಚಿತ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ನಂತರ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, ಗಿರೀಶನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 4

शिवेच्छया न प्रबुद्धः स्मृत्वा हरिकृतच्छलम् । क्रोधं दुर्विषहं कृत्वा विष्णुलोकं जगाम ह

ಶಿವನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವನು ಪ್ರಬುದ್ಧನಾಗಲಿಲ್ಲ; ಹರಿಯು ಮಾಡಿದ ಛಲವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಸಹಿಸಲಾರದ ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು, ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 5

उवाच वचनं कुद्धस्समिद्ध इव पावकः । दुरुक्तिगर्भितं व्यङ्गः नष्टज्ञानश्शिवेच्छया

ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆವೇಶಗೊಂಡವನು ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಮಾತಾಡಿದನು. ಅವನ ವಚನಗಳು ಕಟುವಚನ ಹಾಗೂ ವ್ಯಂಗ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು; ಶಿವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವನ ವಿವೇಕ ಮಸುಕಾಯಿತು.

Verse 6

नारद उवाच । हे हरे त्वं महादुष्टः कपटी विश्वमोहनः । परोत्साहं न सहसे मायावी मलिनाशयः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಹರೆ! ನೀನು ಮಹಾದುಷ್ಟ, ಕಪಟ, ವಿಶ್ವಮೋಹಕ. ಪರರ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನೂ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನೂ ಸಹಿಸಲಾರೆ; ನೀನು ಮಾಯಾವಿ, ಮಲಿನಾಶಯನು.

Verse 7

मोहिनीरूपमादाय कपटं कृतवान्पुरा । असुरेभ्योऽपाययस्त्वं वारुणीममृतं न हि

ಮೋಹಿನೀರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನೀನು ಹಿಂದೆ ಕಪಟ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ನೀನು ಅಸುರರಿಗೆ ಅಮೃತವಲ್ಲ, ವಾರುಣೀ (ಮದ್ಯ)ಯನ್ನೇ ಕುಡಿಸಿದ್ದೆ.

Verse 8

चेत्पिबेन्न विषं रुद्रो दयां कृत्वा महेश्वरः । भवेन्नष्टाऽखिला माया तव व्याजरते हरे

ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರ ರುದ್ರನು ವಿಷವನ್ನು ಕುಡಿಯದೆ ಇದ್ದರೆ, ಹೇ ಹರೆ! ನಿನ್ನ ವ್ಯಾಜದಿಂದ ನಡೆಯುವ ಸಮಸ್ತ ಮಾಯೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಎಲ್ಲವೂ ವಿಪರೀತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 9

गतिस्स कपटा तेऽतिप्रिया विष्णो विशेषतः । साधुस्वभावो न भवान्स्वतंत्रः प्रभुणा कृतः

ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ! ನಿನ್ನ ಈ ಕಪಟಗತಿ ನಿನಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಿಯ. ನೀನು ಸ್ವಭಾವತಃ ಸರಳಸಾಧುವಲ್ಲ; ನೀನು ಸ್ವತಂತ್ರನೂ ಅಲ್ಲ—ಪರಮ ಪ್ರಭುವಿಂದ ರೂಪಿತನಾಗಿ ನಡೆಸಲ್ಪಡುವವನು.

Verse 10

कृतं समुचितन्नैव शिवेन परमात्मना । तत्प्रभावबलं ध्यात्वा स्वतंत्रकृतिकारकः

ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಆ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಏನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಪ್ರಭಾವಬಲವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಪ್ರವೃತ್ತನಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 11

त्वद्गतिं सुसमाज्ञाय पश्चात्तापमवाप सः । विप्रं सर्वोपरि प्राह स्वोक्तवेद प्रमाणकृत्

ನಿನ್ನ ಗತಿ (ಮಹಿಮೆ)ಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಅವನು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು. ತಾನೇ ಘೋಷಿಸಿದ ವೇದಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಆಧಾರಮಾಡಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನೇ ಸರ್ವೋತ್ತಮನೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು।

Verse 12

तज्ज्ञात्वाहं हरे त्वाद्य शिक्षयिष्यामि तद्बलात् । यथा न कुर्याः कुत्रापीदृशं कर्म कदाचन

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಹೇ ಹರೀ, ಆ (ಪ್ರಮಾಣದ) ಬಲದಿಂದಲೇ ಇಂದು ನಾನು ನಿನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ಎಲ್ಲಿಯೂ, ಎಂದಿಗೂ, ಇಂತಹ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 13

अद्यापि निर्भयस्त्वं हि संगं नापस्तरस्विना । इदानीं लप्स्यसे विष्णो फलं स्वकृतकर्मणः

ಇನ್ನೂ ನೀನು ನಿರ್ಭಯನಾಗಿರುವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಆಸಕ್ತಿಯ ದುಸ್ತರ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ನೀನು ಇನ್ನೂ ದಾಟಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ, ಓ ವಿಷ್ಣೋ, ಸ್ವಕೃತ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 14

इत्थमुक्त्वा हरिं सोथ मुनिर्माया विमोहितः । शशाप क्रोधनिर्विण्णो ब्रह्मतेजः प्रदर्शयन्

ಹೀಗೆ ಹರಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ವಿಮೋಹಿತನಾದ ಆ ಮುನಿ ನಂತರ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ನಿರ್ವಿಣ್ಣನಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತ ಶಾಪವನ್ನಿಟ್ಟನು.

Verse 15

स्त्रीकृते व्याकुलं विष्णो मामकार्षीर्विमोहकः । अन्वकार्षीस्स्वरूपेण येन कापट्यकार्यकृत्

ಓ ವಿಷ್ಣೋ, ಆ ಮೋಹಕನು ಸ್ತ್ರೀಯ ಕಾರಣದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ವ್ಯಾಕುಲನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು; ಮತ್ತು ತನ್ನದೇ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು—ಅವನು ಕಪಟಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು.

Verse 16

इति शप्त्वा हरिं मोहान्नारदोऽज्ञानमोहितः । विष्णुर्जग्राह तं शापं प्रशंसञ्शांभवीमजाम्

ಹೀಗೆ ಮೋಹದಿಂದ ಅಜ್ಞಾನಮೋಹಿತನಾದ ನಾರದನು ಹರಿಯನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು। ವಿಷ್ಣುವು ಆ ಶಾಪವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅಜನ್ಮ ಶಾಂಭವೀ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 17

त्वं स्त्रीवियोगजं दुःखं लभस्व परदुःखदः । मनुष्यगतिकः प्रायो भवाज्ञानविमोहितः

ಹೇ ಪರದುಃಖದಾತಾ! ನೀ ಸ್ತ್ರೀವಿಯೋಗದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸು. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮೋಗಗೊಂಡು ನೀ ಬಹುಪಾಲು ಮಾನವಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ।

Verse 19

अथ शंभुर्महालीलो निश्चकर्ष विमोहिनीम । स्वमायां मोहितो ज्ञानी नारदोप्यभवद्यया

ನಂತರ ಮಹಾಲೀಲಾಮಯ ಶಂಭುವು ಮೋಗಗೊಳಿಸುವ ತನ್ನ ಸ್ವಮಾಯೆಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯಿದನು. ಆ ಸ್ವಮಾಯೆಯಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ನಾರದನೂ ಮೋಗಗೊಂಡನು।

Verse 20

अंतर्हितायां मायायां पूर्ववन्मतिमानभूत् । नारदो विस्मितमनाः प्राप्तबोधो निराकुलः

ಆ ಮಾಯೆ ಅಂತರ್ಹಿತವಾದಾಗ ನಾರದನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾದನು. ಮನಸ್ಸು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡರೂ ಬೋಧವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು ಶಾಂತನಾಗಿ ನಿರಾಕುಲನಾದನು।

Verse 21

पश्चात्तापमवाप्याति निनिन्द स्वं मुहुर्मुहुः । प्रशशंस तदा मायां शांभवीं ज्ञानिमोहिनीम्

ನಂತರ ಅವನು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಮರುಮರು ತನ್ನನ್ನೇ ದೂಷಿಸಿದನು. ಆಗ ಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಶಾಂಭವೀ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು।

Verse 22

अथ ज्ञात्वा मुनिस्सर्वं मायाविभ्रममात्मनः । अपतत्पादयोर्विष्णोर्नारदो वैष्णवोत्तमः

ನಂತರ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಾಯೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಸಮಸ್ತ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದು, ವೈಷ್ಣವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಾರದನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು।

Verse 23

हर्य्युपस्थापितः प्राह वचनं नष्ट दुर्मतिः । मया दुरक्तयः प्रोक्ता मोहितेन कुबुद्धिना

ಹರಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತರಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಬುದ್ಧಿ ನಾಶಗೊಂಡವನು ಹೀಗೆಂದನು—“ಮೋಹದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕುಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಾನು ದುಷ್ಟವೂ ಅಯೋಗ್ಯವೂ ಆದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು।”

Verse 24

दत्तश्शापोऽपि तेनाथ वितथं कुरु तं प्रभो । महत्पापमकार्षं हि यास्यामि निरयं धुवम्

“ಪ್ರಭು, ಅವನು ನೀಡಿದ ಶಾಪವನ್ನೂ ದಯವಿಟ್ಟು ಫಲರಹಿತವಾಗಿಸು. ನಾನು ಮಹಾಪಾಪ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು।”

Verse 25

कमुपायं हरे कुर्यां दासोऽहं ते तमादिश । येन पापकुलं नश्येन्निरयो न भवेन्मम

ಹೇ ಹರಿ! ನಾನು ಯಾವ ಉಪಾಯವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿ? ನಾನು ನಿನ್ನ ದಾಸನು—ದಯಮಾಡಿ ಆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸು; ಅದರಿಂದ ನನ್ನ ಪಾಪಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಲ ನಾಶವಾಗಿ, ನನಗೆ ನರಕವು ಸಂಭವಿಸದಿರಲಿ।

Verse 26

इत्युक्त्वा स पुनर्विष्णोः पादयोर्मुनिसत्तमः । पपात सुमतिर्भक्त्या पश्चात्तापमुपागतः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಸುಮತಿ ಮತ್ತೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಆವರಿತನಾದನು.

Verse 27

अथ विष्णुस्तमुत्थाप्य बभाषे सूनृतं वचः । विष्णुरुवाच । न खेदं कुरु मे भक्त वरस्त्वं नात्र संशयः

ನಂತರ ವಿಷ್ಣುವು ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಮೃದು ಸತ್ಯವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು—“ನನ್ನ ಭಕ್ತನೇ, ದುಃಖಿಸಬೇಡ; ನಿನಗೆ ವರ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುವುದು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.”

Verse 28

निरयस्ते न भविता शिवश्शं ते विधास्यति

ನಿನಗೆ ನರಕಪತನವಾಗದು; ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವನ್ನು ವಿಧಿಸುವನು।

Verse 29

यदकार्षीश्शिववचो वितथं मदमोहितः । स दत्तवानीदृशं ते फलं कर्म फलप्रदः

ಗರ್ವಮೋಹದಿಂದ ಮದಗೊಂಡು ನೀನು ಶಿವವಚನವನ್ನು ಸುಳ್ಳೆಂದು ತಿಳಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಕರ್ಮಫಲಪ್ರದನಾದ ಪ್ರಭುವು ನಿನ್ನ ಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಅಂಥ ಫಲವನ್ನೇ ನೀಡಿದನು।

Verse 30

शिवेच्छाऽखिलं जातं कुर्वित्थं निश्चितां मतिम् । गर्वापहर्ता स स्वामी शंकरः परमेश्वरः

ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ತಿಳಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಶಿವೇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸ್ವಾಮಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಂಕರನು ಜೀವಿಗಳ ಗರ್ವವನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವವನು।

Verse 31

परं ब्रह्म परात्मा स सच्चिदानंदबोधनः । निर्गुणो निर्विकारो च रजस्सत्वतमःपर

ಅವನೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ—ಸತ್-ಚಿತ್-ಆನಂದಸ್ವರೂಪ ಶುದ್ಧ ಬೋಧಮಯ. ಅವನು ನಿರ್ಗುಣ, ನಿರ್ವಿಕಾರ; ರಜಸ್-ಸತ್ತ್ವ-ತಮಸ್ ತ್ರಿಗುಣಾತೀತನು.

Verse 32

स एवमादाय मायां स्वां त्रिधा भवति रूपतः । ब्रह्मविष्णुमहेशात्मा निर्गुणोऽनिर्गुणोऽपि सः

ಅವನು ತನ್ನದೇ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಧನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶರು ಅವನ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವೇ. ಆದರೂ ಅವನು ನಿರ್ಗುಣನೇ; ಆ ಪ್ರಕಟದಲ್ಲಿ ಸಗುಣನಂತೆ ಕೂಡ ತೋರುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

निर्गुणत्वे शिवाह्वो हि परमात्मा महेश्वरः । परं ब्रह्माव्ययोऽनंतो महादेवेति गीयते

ನಿರ್ಗುಣ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮ ಮಹೇಶ್ವರನೇ ‘ಶಿವ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಅವ್ಯಯ, ಅನಂತ; ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಮಹಾದೇವ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

तत्सेवया विधिस्स्रष्टा पालको जगतामहम् । स्वयं सर्वस्य संहारी रुद्ररूपेण सर्वदा

ಅವನ ಸೇವೆಯಿಂದ ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ನಾನು ಲೋಕಗಳ ಪಾಲಕನಾಗುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತು ಅವನು ಸ್ವತಃ ಸದಾ ರುದ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸುವವನು.

Verse 35

साक्षी शिवस्वरूपेण मायाभिन्नस्स निर्गुणः । स्वेच्छाचारी संविहारी भक्तानुग्रहकारकः

ಅವನು ಶಿವಸ್ವರೂಪ ಸಾಕ್ಷಿ—ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ, ನಿರ್ಗುಣ. ಅವನು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸಂಚರಿಸಿ ಲೀಲಾವಿಹಾರ ಮಾಡಿ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸದಾ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡುವವನು.

Verse 36

शृणु त्वं नारद मुने सदुपायं सुखप्रदम् । सर्वपापापहर्त्तारं भुक्तिमुक्तिप्रदं सदा

ಓ ನಾರದ ಮುನಿಯೇ, ಕೇಳು—ಇದು ಸುಖಪ್ರದವಾದ ಸದುಪಾಯ. ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡಿ, ಸದಾ ಭೋಗವೂ ಮುಕ್ತಿಯೂ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 37

इत्युक्त्वास्त्वसंशयं सर्वं शंकरसद्यशः । शतनामशिवस्तोत्रं सदानन्यमतिर्जप

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ಸದ್ಯಶಃಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಶಂಕರನು ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಏಕಾಗ್ರಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು—“ಸದಾ ಶಿವನ ಶತನಾಮಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸು.”

Verse 38

यज्जपित्वा द्रुतं सर्वं तव पापं विनश्यति । इत्युक्त्वा नारदं विष्णुः पुनः प्राह दयान्वितः

ಯಾವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೆ ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೋ—ಎಂದು ನಾರದನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ದಯಾಮಯನಾದ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 39

मुने न कुरु शोकं त्वं त्वया किंचित्कृतं नहि । स्वेच्छया कृतवान्शंभुरिदं सर्वं न संशयः

ಓ ಮುನಿಯೇ, ನೀನು ಶೋಕಿಸಬೇಡ; ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಶಂಭುವು ತನ್ನ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದನು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ।

Verse 40

अहार्षित्त्वन्मतिं दिव्यां काम क्लेशमदात्स ते । त्वन्मुखाद्दापयांचक्रे शापं मे स महेश्वरः

ಕಾಮನು ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಕಸಿದು ನಿನಗೆ ಕ್ಲೇಶವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ನಂತರ ಆ ಮಹೇಶ್ವರನು ನನ್ನ ಶಾಪವನ್ನು ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಂದಲೇ ಉಚ್ಚರಿಸಿಸಿದನು।

Verse 41

इत्थं स्वचरितं लोके प्रकटीकृतवान् स्वयम् । मृत्युंजयः कालकालो भक्तोद्धारपरायणः

ಹೀಗೆ ಪ್ರಭುವು ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ದಿವ್ಯಚರಿತೆಯನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು—ಅವನು ಮೃತ್ಯುಂಜಯ, ಕಾಲಕ್ಕೂ ಕಾಲ, ಮತ್ತು ಭಕ್ತರ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರಾಯಣನು।

Verse 42

न मे शिवसमानोस्ति प्रियः स्वामी सुखप्रदः । सर्वशक्तिप्रदो मेऽस्ति स एव परमेश्वरः

ನನಗೆ ಶಿವನ ಸಮಾನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ವಾಮಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಅವನೇ ಸುಖಪ್ರದನು. ಅವನೇ ನನಗೆ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನು; ಅವನೇ ಪರಮೇಶ್ವರನು.

Verse 43

तस्योपास्यां कुरु मुने तमेव सततं भज । तद्यशः शृणु गाय त्वं कुरु नित्यं तदर्चनम्

ಓ ಮುನೇ, ಅವನನ್ನೇ ಉಪಾಸಿಸು; ನಿರಂತರ ಅವನನ್ನೇ ಭಜಿಸು. ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಹಾಡು; ನಿತ್ಯ ಅವನ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡು.

Verse 44

कायेन मनसा वाचा यश्शंकरमुपैति भो । स पण्डित इति ज्ञेयस्स जीवन्मुक्त उच्यते

ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ದೇಹದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಶರಣಾಗುವವನು ನಿಜವಾದ ಪಂಡಿತನು; ಅಂಥ ಭಕ್ತನು ಜೀವन्मುಕ್ತನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 45

शिवेति नामदावाग्नेर्महापातकप र्वताः । भस्मीभवन्त्यनायासात्सत्यं सत्यं न संशयः

“ಶಿವ” ಎಂಬ ನಾಮ ದಾವಾಗ್ನಿಯಂತೆ; ಮಹಾಪಾತಕಗಳ ಪರ್ವತಸಮಾನ ರಾಶಿಗಳು ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತವೆ. ಇದು ಸತ್ಯ, ಸತ್ಯವೇ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 46

पापमूलानि दुःखानि विविधान्यपि तान्यतः । शिवार्चनैकनश्यानि नान्य नश्यानि सर्वथा

ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಪಮೂಲವಾದ ನಾನಾವಿಧ ದುಃಖಗಳು ಕೇವಲ ಶಿವಾರ್ಚನೆಯಿಂದಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಬೇರೆ ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದಲೂ ಅವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 47

स वैदिकस्य पुण्यात्मा स धन्यस्स बुधो मुने । यस्सदा कायवाक्चित्तैश्शरणं याति शंकरम्

ಓ ಮುನೇ, ಯನು ಸದಾ ದೇಹ-ವಾಣಿ-ಚಿತ್ತಗಳಿಂದ ಶಂಕರನ ಶರಣಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ವೈದಿಕಭಾವದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ, ಧನ್ಯ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತನು।

Verse 48

भवंति विविधा धर्मा येषां सद्यःफलोन्मुखाः । तेषां भवति विश्वासस्त्रिपुरांतकपूजने

ತಕ್ಷಣ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸಿ ನಾನಾವಿಧ ಧರ್ಮಾಚರಣೆ ಮಾಡುವವರಲ್ಲಿ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ (ಶಿವ) ಪೂಜೆಯ ಮೇಲೆ ದೃಢ ವಿಶ್ವಾಸ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 49

पातकानि विनश्यंति यावंति शिवपूजया । भुवि तावंति पापानि न संत्येव महामुने

ಓ ಮಹಾಮುನೇ, ಶಿವಪೂಜೆಯಿಂದ ಎಷ್ಟೋ ಪಾತಕಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೋ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಪಾಪಗಳು ಉಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ।

Verse 50

ब्रह्महत्यादिपापानां राशयोप्यमिता मुने । शिवस्मृत्या विनश्यंति सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

ಓ ಮುನೇ, ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳ ಅಪಾರ ರಾಶಿಗಳೂ ಶಿವಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 51

शिवनामतरीं प्राप्य संसाराब्धिं तरंति ते । संसारमूलपापानि तस्य नश्यंत्यसंशयम्

ಶಿವನಾಮರೂಪದ ದೋಣಿಯನ್ನು ಪಡೆದವರು ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಆ ಭಕ್ತನ ಸಂಸಾರಮೂಲ ಪಾಪಗಳು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 52

संसारमूलभूतानां पातकानां महामुने । शिवनामकुठारेण विनाशो जायते ध्रुवम्

ಓ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಸಂಸಾರಬಂಧನದ ಮೂಲವಾದ ಪಾಪಗಳು ಶಿವನಾಮವೆಂಬ ಕುಠಾರದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 53

शिवनामामृतं पेयं पापदावानलार्दितैः । पापदावाग्नितप्तानां शांतिस्तेन विना न हि

ಪಾಪದಾವಾನಲದಿಂದ ದಗ್ಧರಾದವರು ಶಿವನಾಮಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಬೇಕು; ಪಾಪದಾವಾಗ್ನಿಯಿಂದ ತಪ್ತರಾದವರಿಗೆ ಅದಿಲ್ಲದೆ ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲ.

Verse 54

शिवेति नामपीयूषवर्षधारापरिप्लुतः । संसारदवमध्यपि न शोचति न संशयः

‘ಶಿವ’ ಎಂಬ ನಾಮಪೀಯೂಷವರ್ಷಧಾರೆಯಿಂದ ತೋಯ್ದವನು, ಸಂಸಾರದ ದಾವಾನಲ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 55

न भक्तिश्शंकरे पुंसां रागद्वेषरतात्मनाम् । तद्विधानां हि सहसा मुक्तिर्भवति सर्वथा

ರಾಗದ್ವೇಷಗಳಲ್ಲಿ ರತವಾದ ಮನಸ್ಸಿನ ಪುರುಷರಿಗೆ ಶಂಕರಭಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅವನ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರಿಗೆ ಸರ್ವಥಾ ಸಹಸಾ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 56

अनंतजन्मभिर्येन तपस्तप्तं भविष्यति । तस्यैव भक्तिर्भवति भवानी प्राणवल्लभे

ಹೇ ಭವಾನಿ, ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯತಮೆ! ಅನಂತ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದವನಿಗೇ ನಿನ್ನ (ಮತ್ತು ಪ್ರಭುವಿನ) ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 57

जातापि शंकरे भक्तिरन्यसाधारणी वृथा । परं त्वव्यभिचारेण शिवभक्तिरपेक्षिता

ಶಂಕರನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ, ಅದು ಬೇರೆ ಉದ್ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಯೂ ಚಂಚಲವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದರೆ ವ್ಯರ್ಥ. ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅವ್ಯಭಿಚಾರಿಣೀ, ಏಕನಿಷ್ಠ ಶಿವಭಕ್ತಿ.

Verse 58

यस्या साधारणी शंभौ भक्तिरव्यभिचारिणी । तस्यैव मोक्षस्सुलभो नास्येतिन्य मतिर्मम

ಶಂಭುವಿನಲ್ಲಿ ಸರಳ, ಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಭಿಚಾರಿಣೀ ಭಕ್ತಿ ಇರುವವನಿಗೆ ಮೋಕ್ಷ ಸುಲಭವಾಗಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ—ಇದೇ ನನ್ನ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯ; ಬೇರೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿಲ್ಲ.

Verse 59

कृत्वाप्यनंतपापानि यदि भक्तिर्महेश्वरे । सर्वपापविनिर्मुक्तो भवत्येव न संशयः

ಅನಂತ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಮಹೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 60

भवंति भस्मसाद्वृक्षादवदग्धा यथा वने । तथा भवंति दग्धानि शांकराणामघान्यपि

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಮರಗಳು ಸುಟ್ಟು ಭಸ್ಮವಾಗುವಂತೆ, ಶಂಕರನ ಭಕ್ತರ ಪಾಪಗಳೂ ದಗ್ಧವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 61

यो नित्यं भस्मपूतांगो शिवपूजोन्मुखो भवेत् । स तरत्येव संसारमपारमतिदारुणम्

ಯಾರು ನಿತ್ಯ ಭಸ್ಮದಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡ ದೇಹವನ್ನಿಟ್ಟು ಶಿವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಈ ಅಪಾರವಾದ ಅತಿದಾರುಣ ಸಂಸಾರವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದಾಟುತ್ತಾನೆ.

Verse 62

ब्रह्मस्वहरणं कृत्वा हत्वापि ब्राह्मणान्बहून् । लिप्यते नरः पापैर्विरूपाक्षस्य सेवकः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಧನವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ, ಅನೇಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದರೂ ಸಹ, ವಿರೂಪಾಕ್ಷ (ಶಿವ)ನ ಸೇವಕ-ಭಕ್ತನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 63

विलोक्य वेदानखिलाञ्छिवस्यैवार्चनम्परम् । संसारनाशनोपाय इति पूर्वैर्विनिश्चितम्

ಎಲ್ಲಾ ವೇದಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ ಪೂರ್ವಜರು, ಸಂಸಾರನಾಶಕ್ಕೆ ಪರಮೋಪಾಯವು ಶಿವನ ಅರ್ಚನೆ ಮಾತ್ರವೆಂದು ದೃಢವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಿದರು.

Verse 64

अद्यप्रभृति यत्नेन सावधानो यथाविधि । साम्बं सदाशिवं भक्त्या भज नित्यं महेश्वरम्

ಇಂದಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ, ವಿಧಿವಿಧಾನಾನುಸಾರ—ಉಮಾಸಹಿತ ಸದಾಶಿವ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ನಿತ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಜಿಸಿ ಪೂಜಿಸು.

Verse 65

आपादमस्तकं सम्यक् भस्मनोद्धूल्य सादरम् । सर्वश्रुतिश्रुतं शैवम्मंत्रञ्जप षडक्षरम्

ಪಾದದಿಂದ ಶಿರಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಲೇಪಿಸಿ, ಸರ್ವ ಶ್ರುತಿಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಶೈವ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಪಿಸು.

Verse 66

सवार्ङ्गेषु प्रयत्नेन रुद्राक्षाञ्छिववल्लभान् । धारयस्वातिसद्भक्त्या समन्त्रम्विधिपूर्वकम्

ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶಿವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ರುದ್ರಾಕ್ಷಗಳನ್ನು ದೇಹದ ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಧರಿಸು. ಅತ್ಯಂತ ಸದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮಂತ್ರಸಹಿತವಾಗಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡು.

Verse 67

शृणु शैवीं कथां नित्यं वद शैवीं कथां सदा । पूजयस्वातियत्नेन शिवभक्तान्पुनः पुनः

ನಿತ್ಯ ಶೈವ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು, ಸದಾ ಶೈವ ಕಥೆಯನ್ನೇ ಹೇಳು. ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಶಿವಭಕ್ತರನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪೂಜಿಸು.

Verse 68

अप्रमादेन सततं शिवैकशरणो भव । शिवार्चनेन सततमानन्दः प्राप्यते यतः

ಅಪ್ರಮಾದದಿಂದ ಸದಾ ಶಿವನನ್ನೇ ಏಕೈಕ ಶರಣವೆಂದು ಹಿಡಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿರಂತರ ಶಿವಾರ್ಚನೆಯಿಂದ ಅಖಂಡ ಆನಂದ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 69

उरस्याधाय विशदे शिवस्य चरणाम्बुजौ । शिवतीर्थानि विचर प्रथमं मुनिसत्तम

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ನಿರ್ಮಲ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮೊದಲು ಶಿವತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಸಂಚರಿಸು.

Verse 70

पश्यन्माहात्म्यमतुलं शंकरस्य परात्मनः । गच्छानन्दवनं पश्चाच्छंभुप्रियतमं मुने

ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಶಂಕರನ ಅತುಲ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನೋಡಿಯೇ, ಹೇ ಮುನೇ, ನಂತರ ಶಂಭುವಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆನಂದವನಕ್ಕೆ ಹೋಗು.

Verse 71

तत्र विश्वेश्वरं दृष्ट्वा पूजनं कुरु भक्तितः । नत्वा स्तुत्वा विशेषेण निर्विकल्पो भविष्यसि

ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡು. ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರೆ ನೀನು ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸೇರುವೆ.

Verse 72

ततश्च भवता नूनं विधेयं गमनं मुने । ब्रह्मलोके स्वकामार्थं शासनान्मम भक्तितः

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನೇ, ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಗಮಿಸಬೇಕು—ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಕಾಮಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗು.

Verse 73

नत्वा स्तुत्वा विशेषेण विधिं स्वजनकं मुने । प्रष्टव्यं शिवमाहात्म्यं बहुशः प्रीतचेतसा

ಹೇ ಮುನೇ! ನಿನ್ನ ಜನಕನಾದ ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ)ಯನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿ, ಪ್ರೀತಚಿತ್ತದಿಂದ ಪುನಃಪುನಃ ಶ್ರೀಶಿವಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು।

Verse 74

स शैवप्रवरो ब्रह्मा माहात्म्यं शंकरस्य ते । श्रावयिष्यति सुप्रीत्या शतनामस्तवं च हि

ಶೈವಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಿನಗೆ ಶಂಕರನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಡುವನು; ಅವನ ಶತನಾಮಸ್ತವವನ್ನೂ ಪಠಿಸುವನು।

Verse 75

अद्यतस्त्वं भव मुने शैवश्शिवपरायणः । मुक्तिभागी विशेषेण शिवस्ते शं विधास्यति

ಹೇ ಮುನೇ! ಇಂದಿನಿಂದ ನೀನು ನಿಜವಾದ ಶೈವನಾಗಿ, ಶಿವಪರಾಯಣನಾಗಿರು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೀನು ಮುಕ್ತಿಭಾಗಿಯಾಗುವೆ; ಶಿವನೇ ಸ್ವತಃ ನಿನ್ನ ಕ್ಷೇಮಮಂಗಳವನ್ನು ವಿಧಿಸುವನು।

Verse 76

इत्थं विष्णुर्मुनिं प्रीत्या ह्युपदिश्य प्रसन्नधीः । स्मृत्वा नुत्वा शिवं स्तुत्वा ततस्त्वंतरधीयत

ಹೀಗೆ ಪ್ರಸನ್ನಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮುನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು. ನಂತರ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸ್ತುತಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.