मुनिप्रश्नवर्णनम् (Description of the Sages’ Questions)

Verse 1

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने मुनिप्रश्नवर्णनो नाम प्रथमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ವಿಭಾಗ ‘ರುದ್ರಸಂಹಿತೆ’ಯ ಪ್ರಥಮ ಖಂಡ ‘ಸೃಷ್ಟ್ಯುಪಾಖ್ಯಾನ’ದಲ್ಲಿ ‘ಮುನಿಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯ.

Verse 2

वन्दे शिवन्तम्प्रकृतेरनादिम्प्रशान्तमेकम्पुरुषोत्तमं हि । स्वमायया कृत्स्नमिदं हि सृष्ट्वा नभोवदन्तर्बहिरास्थितो यः

ಪ್ರಕೃತಿಗೂ ಮುನ್ನ ಅನಾದಿಯಾದ, ಪರಮ ಶಾಂತಸ್ವರೂಪನಾದ, ಏಕೈಕ ಪುರುಷೋತ್ತಮನಾದ ಆ ಮಂಗಳಮಯ ಶಿವನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆತನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಆಕಾಶದಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 3

वन्देतरस्थं निजगूढरूपं शिवंस्वतस्स्रष्टुमिदम्विचष्टे । जगन्ति नित्यम्परितो भ्रमंति यत्सन्निधौ चुम्बकलोहवत्तम्

ಪರಾತ್ಪರವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾದ, ತನ್ನ ನಿಜರೂಪವು ಗೂಢವಾಗಿರುವ ಆ ಶಿವನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆತನು ಸ್ವಭಾವತಃ ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಸಂಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳು ನಿತ್ಯ ಪರಿತೋ ಭ್ರಮಿಸುತ್ತವೆ—ಚುಂಬಕದ ಬಳಿಗೆ ಕಬ್ಬಿಣ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡುವಂತೆ.

Verse 4

व्यास उवाच । जगतः पितरं शम्भुञ्जगतो मातरं शिवाम् । तत्पुत्रश्च गणाधीशन्नत्वैतद्वर्णयामहे

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಜಗತ್ತಿನ ತಂದೆಯಾದ ಶಂಭುವಿಗೆ, ಜಗತ್ತಿನ ತಾಯಿಯಾದ ಶಿವೆಗೆ, ಹಾಗೂ ಅವರ ಪುತ್ರ ಗಣಾಧೀಶನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಈಗ ನಾವು ಈ ಪವಿತ್ರ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 5

एकदा मुनयस्सर्वे नैमिषारण्य वासिनः । पप्रच्छुर्वरया भक्त्या सूतन्ते शौनकादयः

ಒಮ್ಮೆ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ ಶೌನಕಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಹೇ ಸೂತನೇ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

Verse 6

ऋषय ऊचुः । विद्येश्वरसंहितायाः श्रुता सा सत्कथा शुभा । साध्यसाधनखंडा ख्या रम्याद्या भक्तवत्सला

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನಾವು ವಿದ್ಯೇಶ್ವರಸಂಹಿತೆಯ ಆ ಶುಭ, ಪವಿತ್ರ ಸತ್ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ; ಅದು ‘ಸಾಧ್ಯ-ಸಾಧನ ಖಂಡ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಅದು ಆದಿಯಿಂದಲೇ ರಮ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಭಕ್ತವತ್ಸಲವಾಗಿದೆ.

Verse 7

सूत सूत महाभाग चिरञ्जीव सुखी भव । यच्छ्रावयसि नस्तात शांकरीं परमां कथाम्

ಓ ಸೂತ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೇ! ನೀನು ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗಿ ಸುಖಿಯಾಗಿರು. ಓ ತಾತಾ, ನೀನು ನಮಗೆ ಶಾಂಕರೀ ಎಂಬ ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ.

Verse 8

पिबन्तस्त्वन्मुखाम्भोजच्युतं ज्ञानामृतम्वयम् । अवितृप्ताः पुनः किंचित्प्रष्टुमिच्छामहेऽनघ

ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಮುಖಪದ್ಮದಿಂದ ಹರಿಯುವ ಜ್ಞಾನಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೇ ನಿರ್ದೋಷನೇ, ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 9

व्यासप्रसादात्सर्वज्ञो प्राप्तोऽसि कृतकृत्यताम् । नाज्ञातम्विद्यते किंचिद्भूतं भब्यं भवच्च यत्

ವ್ಯಾಸರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನೀವು ಸರ್ವಜ್ಞನಾಗಿ ಕೃತಕೃತ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀರಿ. ಭೂತ, ಭವಿಷ್ಯ, ವರ್ತಮಾನ—ನಿಮಗೆ ಯಾವುದೂ ಅಜ್ಞಾತವಲ್ಲ.

Verse 10

गुरोर्व्यासस्य सद्भक्त्या समासाद्य कृपां पराम् । सर्वं ज्ञातं विशेषेण सर्वं सार्थं कृतं जनुः

ಗುರು ವ್ಯಾಸರ ಮೇಲಿನ ಸದ್ದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರ ಪರಮ ಕೃಪೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ನೀವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ; ಈ ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರಿ.

Verse 11

इदानीं कथय प्राज्ञ शिवरूपमनुत्तमम् । दिव्यानि वै चरित्राणि शिवयोरप्यशेषतः

ಈಗ, ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ಅನುತ್ತಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವರ್ಣಿಸು; ಹಾಗೆಯೇ ಶಿವ ಮತ್ತು ಅವರ ಶಕ್ತಿ—ಇವರಿಬ್ಬರ ದಿವ್ಯ ಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ಏನೂ ಬಾಕಿ ಬಿಡದೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 12

अगुणो गुणतां याति कथं लोके महेश्वरः । शिवतत्त्वं वयं सर्वे न जानीमो विचारतः

ನಿಜವಾಗಿ ಗುಣಾತೀತನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗುಣವಂತನೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ? ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ವಿಚಾರಿಸಿದರೂ ಶಿವತತ್ತ್ವವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 13

सृष्टेः पूर्वं कथं शंभुस्स्वरूपेणावतिष्ठते । सृष्टिमध्ये स हि कथं क्रीडन्संवर्त्तते प्रभुः

ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮೊದಲು ಶಂಭು ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ? ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಆ ಪ್ರಭು ದಿವ್ಯಲೀಲೆಯಾಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾ ಸಂಹಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ?

Verse 14

तदन्ते च कथन्देवस्स तिष्ठति महेश्वरः । कथम्प्रसन्नतां याति शंकरो लोकशंकरः

ಅದರ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಗೆ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ? ಲೋಕಶಂಕರನಾದ ಶಂಕರನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ?

Verse 15

स प्रसन्नो महेशानः किं प्रयच्छति सत्फलम् । स्वभक्तेभ्यः परेभ्यश्च तत्सर्वं कथयस्व नः

ಮಹೇಶಾನನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದಾಗ ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಇತರರಿಗೂ ಯಾವ ಸತ್ಯವಾದ ಶುಭಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ? ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಹೇಳು।

Verse 16

सद्यः प्रसन्नो भगवान्भवतीत्यनुशश्रुम । भक्तप्रयासं स महान्न पश्यति दयापरः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶರಣಾಗತಿಯಾದವನ ಮೇಲೆ ಭಗವಾನ್ ಭವ (ಶಿವ) ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಕರುಣಾಪರನಾದ ಆ ಮಹಾನ್ ಭಕ್ತನ ಶ್ರಮಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸನು.

Verse 17

ब्रह्माविष्णुर्महेशश्च त्रयो देवाश्शिवांगजाः । महेशस्तत्र पूर्णांशस्स्वयमेव शिवोऽपरः

ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ—ಈ ಮೂವರು ದೇವರುಗಳು ಶಿವನ ಅಂಗಜರು. ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಮಹೇಶನು ಪೂರ್ಣಾಂಶ; ಅವನು ಸాక్షಾತ್ ಶಿವನೇ, ಶಿವನಿಂದ ಭಿನ್ನನಲ್ಲ.

Verse 18

तस्याविर्भावमाख्याहि चरितानि विशेषतः । उमाविर्भावमाख्याहि तद्विवाहं तथा प्रभो

ಪ್ರಭೋ, ಅವರ ದಿವ್ಯ ಅವಿರ್ಭಾವವನ್ನೂ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಿರಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಉಮಾದೇವಿಯ ಅವಿರ್ಭಾವ ಮತ್ತು ಅವರ ವಿವಾಹವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೂ ವರ್ಣಿಸಿರಿ.

Verse 19

तद्गार्हस्थ्यं विशेषेण तथा लीलाः परा अपि । एतत्सर्वं तदन्यच्च कथनीयं त्वयाऽनघ

ಅವರ ಗೃಹಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಪರಮ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಗಳನ್ನೂ ವರ್ಣಿಸಿರಿ. ಹೇ ನಿರ್ದೋಷನೇ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲವೂ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿತ ಇನ್ನಿತರೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ನೀವೇ ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 20

व्यास उवाच । इति पृष्टस्तदा तैस्तु सूतो हर्षसमन्वितः । स्मृत्वा शंभुपदांभोजम्प्रत्युवाच मुनीश्वरान्

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಸೂತನು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ಶಂಭು (ಶಿವ)ನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಆ ಮುನೀಶ್ವರರಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 21

सूत उवाच । सम्यक्पृष्टं भवद्भिश्च धन्या यूयं मुनीश्वराः । सदाशिवकथायां वो यज्जाता नैष्ठिकी मतिः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ನೀವು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರರೇ, ನೀವು ಧನ್ಯರು; ಏಕೆಂದರೆ ಸದಾಶಿವಕಥೆಯ ಕುರಿತು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯೊಂದಿಗಿನ ಏಕಾಗ್ರ ಸಂಕಲ್ಪ ಉದಯಿಸಿದೆ।

Verse 22

सदाशिवकथाप्रश्नः पुरुषांस्त्रीन्पुनाति हि । वक्तारं पृच्छकं श्रोतॄञ्जाह्नवीसलिलं यथा

ಸದಾಶಿವಕಥೆಯ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಮೂವರನ್ನೂ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ—ವಕ್ತಾರನನ್ನು, ಪ್ರಶ್ನಕನನ್ನು, ಶ್ರೋತರನ್ನು—ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗೆ) ಜಲದಂತೆ।

Verse 23

शंभोर्गुणानुवादात्को विरज्येत पुमान्द्विजाः । विना पशुघ्नं त्रिविधजनानन्दकरात्सदा

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಶಂಭುವಿನ ಗುಣಾನುવાદ (ಕೀರ್ತನೆ)ದಿಂದ ಯಾರು ವಿರಕ್ತರಾಗಬಲ್ಲರು? ಪಶುಘ್ನನು—ಯಾವನು ಸದಾ ತ್ರಿವಿಧ ಜನರಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುತ್ತಾನೋ—ಅವನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಯಾವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂಥ ಹರ್ಷವನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲನು?

Verse 24

गीयमानो वितृष्णैश्च भवरोगौषधोऽपि हि । मनःश्रोत्राभिरामश्च यत्तस्सर्वार्थदस्स वै

ವಿತೃಷ್ಣರಿಂದ ಗಾನವಾಗುವಾಗ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಭವರೋಗಕ್ಕೆ ಔಷಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಕಿವಿಗೂ ರಮಣೀಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 25

कथयामि यथाबुद्धि भवत्प्रश्नानुसारतः । शिवलीलां प्रयत्नेन द्विजास्तां शृणुतादरात्

ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಅನುಸಾರವಾಗಿ, ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯಷ್ಟು ನಾನು ಶಿವನ ದಿವ್ಯಲೀಲೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜ ಮುನಿಗಳೇ, ಅದನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿರಿ.

Verse 26

भवद्भिः पृच्छ्यते यद्वत्तत्तथा नारदेन वै । पृष्टं पित्रे प्रेरितेन हरिणा शिवरूपिणा

ನೀವು ಈಗ ಹೇಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತೀರೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಾರದನು ಸಹ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದನು—ತಂದೆಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ—ಶಿವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಹರಿಯನ್ನು.

Verse 27

ब्रह्मा श्रुत्वा सुतवचश्शिवभक्तः प्रसन्नधीः । जगौ शिवयशः प्रीत्या हर्षयन्मुनिसत्तमम्

ಮಗನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶಿವಭಕ್ತನಾಗಿಯೂ ಪ್ರಸನ್ನಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿಯೂ ಇದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರೀತಿಯ ಹರ್ಷದಿಂದ ಶಿವನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಹಾಡಿ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಯನ್ನು ಆನಂದಪಡಿಸಿದನು.

Verse 28

व्यास । सूतोक्तमिति तद्वाक्यमाकर्ण्य द्विजसत्तमाः । पप्रच्छुस्तत्सुसंवादं कुतूहलसमन्विताः

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—‘ಇದು ಸೂತನ ವಚನ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜ ಋಷಿಗಳು ಕೌತುಕದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಆ ಸುಮಂಗಳವಾದ ಉತ್ತಮ ಸಂವಾದವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು।

Verse 29

ऋषय ऊचुः । सूत सूत महाभाग शैवोत्तम महामते । श्रुत्वा तव वचो रम्यं चेतो नस्सकुतूहलम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸೂತ, ಓ ಸೂತ! ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ, ಶೈವೋತ್ತಮ, ಮಹಾಮತೇ! ನಿನ್ನ ಮನೋಹರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತವು ಇನ್ನಷ್ಟು ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ಕೌತುಕದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ।

Verse 30

कदा बभूव सुखकृद्विधिनारदयोर्महान् । संवादो यत्र गिरिशसु लीला भवमोचिनी

ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮತ್ತು ನಾರದರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಆ ಮಹಾನ್, ಸುಖಕರ ಸಂವಾದ ಯಾವಾಗ ಸಂಭವಿಸಿತು—ಅಲ್ಲಿ ಗಿರೀಶ (ಶಿವ)ನ ಭವಬಂಧನವನ್ನು ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸುವ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಯಿತು?

Verse 31

विधिनारदसंवादपूर्वकं शांकरं यशः । ब्रूहि नस्तात तत्प्रीत्या तत्तत्प्रश्नानुसारतः

ಓ ತಾತ! ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ನಾರದ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿತವಾದ ಶಂಕರನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳು; ನಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ತತ್ತತ್ತಾಗಿ ವಿವರಿಸು।

Verse 32

इत्याकर्ण्य वचस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । सूतः प्रोवाच सुप्रीतस्तत्संवादानुसारतः

ಆ ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾದ ಮುನಿಗಳ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ, ಸೂತನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಆ ಸಂವಾದದ ಕ್ರಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಹೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದನು।