देव-गण-समरः (Devas and Śiva’s Gaṇas Engage in Battle)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इन्द्रोऽपि प्रहसन् विष्णुमात्मवादरतं तदा । वज्रपाणिस्सुरैस्सार्द्धं योद्धुकामोऽभवत्तदा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಆಗ ಇಂದ್ರನೂ ತನ್ನದೇ ವಾದದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿದ್ದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನಗುತ್ತಾ, ವಜ್ರಪಾಣಿಯಾಗಿ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಸಕ್ತನಾದನು.

Verse 2

तदेन्द्रो गजमारूढो बस्तारूढोऽनलस्तथा । यमो महिषमारूढो निरृतिः प्रेतमेव च

ಆಗ ಇಂದ್ರನು ಗಜದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾದನು; ಅನಲ (ಅಗ್ನಿ) ಕೂಡ ಮೇಕೆಯ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾದನು. ಯಮನು ಮಹಿಷದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾದನು; ನಿರೃತಿಯೂ ಪ್ರೇತದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢಳಾದಳು.

Verse 3

पाशी च मकरारूढो मृगारूढो स्सदागतिः । कुबेरः पुष्पकारूढस्संनद्धोभूदतंद्रितः

ಪಾಶಧಾರಿ ವರುಣನು ಮಕರದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾದನು; ಸದಾ ವೇಗವಂತನಾದ ವಾಯು ಮೃಗದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾದನು. ಕುಬೇರನು ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿ, ಅಲ್ಪವೂ ಅಲಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಜಾಗರೂಕನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 4

तथान्ये सुरसंघाश्च यक्षचारणगुह्यकाः । आरुह्य वाहनान्येव स्वानि स्वानि प्रतापिनः

ಅದೇ ರೀತಿ ಇತರ ದೇವಸಂಘಗಳೂ, ಯಕ್ಷರು, ಚಾರಣರು ಮತ್ತು ಗುಹ್ಯಕರು—ಆ ಪ್ರತಾಪಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಆರೂಢರಾದರು.

Verse 5

तेषामुद्योगमालोक्य दक्षश्चासृङ्मुखस्तथा । तदंतिकं समागत्य सकलत्रोऽभ्यभाषत

ಅವರ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಕಂಡು ದಕ್ಷನೂ ಆವೇಶದಿಂದ ಮುಖ ಕೆಂಪಾಯಿತು. ನಂತರ ಅವರ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಆ ಸಮಸ್ತ ಗುಂಪನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 6

दक्षौवाच । युष्मद्बलेनैव मया यज्ञः प्रारंभितो महान् । सत्कर्मसिद्धये यूयं प्रमाणास्स्युर्महाप्रभाः

ದಕ್ಷನು ಹೇಳಿದರು—ನಿಮ್ಮ ಬಲವನ್ನೇ ಆಧಾರಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಾನು ಈ ಮಹಾಯಜ್ಞವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಸತ್ಕರ್ಮ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ, ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಭು ದೇವಗಣ, ನೀವು ಇದರ ಪ್ರಮಾಣ-ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ಅನುಮೋದಕರಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿರಿ.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा दक्षवचनं सर्वे देवास्सवासवाः । निर्ययुस्त्वरितं तत्र युद्धं कर्तुं समुद्यताः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ದಕ್ಷನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣರು ಅಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟರು.

Verse 8

अथ देवगणाः सर्वे युयुधुस्ते बलान्विताः । शक्रादयो लोकपाला मोहिताः शिवमायया

ಆಮೇಲೆ ಬಲಸಂಪನ್ನರಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣರು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು. ಇಂದ್ರಾದಿ ಲೋಕಪಾಲಕರು ಶಿವಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದರು.

Verse 9

देवानां च गणानां च तदासीत्समरो महान् । तीक्ष्णतोमरनाराचैर्युयुधुस्ते परस्परम्

ಆಗ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಶಿವನ ಗಣಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ಮಹಾ ಸಮರವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು. ತೀಕ್ಷ್ಣ ತೋಮರಗಳು ಹಾಗೂ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವರು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಯುದ್ಧಿಸಿದರು.

Verse 10

नेदुश्शंखाश्च भेर्य्यश्च तस्मिन् रणमहोत्सवे । महादुंदुभयो नेदुः पटहा डिंडिमादयः

ಆ ಮಹಾ ರಣಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಶಂಖಗಳೂ ಭೇರಿಗಳೂ ಮೊಳಗಿದವು. ಮಹಾದುಂದುಭಿಗಳು, ಪಟಹಗಳು, ಡಿಂಡಿಮಾದಿ ವಾದ್ಯಗಳೂ ಘೋಷಿಸಿದವು.

Verse 11

तेन शब्देन महता श्लाघ्मानास्तदा सुराः । लोकपालैश्च सहिता जघ्नुस्ताञ्छिवकिंकरान्

ಆ ಮಹಾ ಘೋಷದಿಂದ ಉತ್ತೇಜಿತರಾದ ದೇವತೆಗಳು ಲೋಕಪಾಲರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಆಗ ಶಿವನ ಕಿಂಕರರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದರು.

Verse 12

इन्द्राद्यैर्लोकपालैश्च गणाश्शंभो पराङ्मुखाः । कृत्ताश्च मुनिशार्दूल भृगोर्मंत्रबलेन च

ಓ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ! ಇಂದ್ರಾದಿ ಲೋಕಪಾಲರು ಶಂಭುವಿನ ಗಣಗಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದರು; ಭೃಗುಗಳ ಮಂತ್ರಬಲದಿಂದ ಅವರು ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಚೂರಾಗಿ ಬಿದ್ದರು.

Verse 13

उच्चाटनं कृतं तेषां भृगुणा यज्वना तदा । यजनार्थं च देवानां तुष्ट्यर्थं दीक्षितस्य च

ಆಗ ಯಜಮಾನನ ಋತ್ವಿಜನಾದ ಭೃಗು ಅವರುಗಳ ಮೇಲೆ ಉಚ್ಚಾಟನ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು—ದೇವತೆಗಳ ಯಜ್ಞವು ಸಾಗಲು ಮತ್ತು ದೀಕ್ಷಿತ ಯಜಮಾನನು ತೃಪ್ತನಾಗಲು.

Verse 14

पराजितान्स्वकान्दृष्ट्वा वीरभद्रो रुषान्वितः । भूतप्रेतपिशाचांश्च कृत्वा तानेव पृष्ठतः

ತನ್ನ ಸೇನೆ ಸೋತುದನ್ನು ಕಂಡು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ ವೀರಭದ್ರನು ಆ ಶತ್ರುಗಳನ್ನೇ ಭೂತ-ಪ್ರೇತ-ಪಿಶಾಚರಾಗಿ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಅನುಚರರಾಗಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡನು।

Verse 15

वृषभस्थान् पुरस्कृत्य स्वयं चैव महाबलः । महात्रिशूलमादाय पातयामास निर्जरान्

ವೃಷಭಾರೂಢರನ್ನು ಮುಂಚೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ತಾನೇ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿ ಮಹಾತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಅಮರ ದೇವಗಣರನ್ನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದನು।

Verse 16

देवान्यक्षान् साध्यगणान् गुह्यकान् चारणानपि । शूलघातैश्च सर्वे गणा वेगात् प्रजघ्निरे

ಆಗ ಶಿವನ ಎಲ್ಲಾ ಗಣಗಳು ತ್ರಿಶೂಲಘಾತಗಳಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ದೇವರು, ಯಕ್ಷರು, ಸಾಧ್ಯಗಣ, ಗುಹ್ಯಕರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರನ್ನೂ ಹೊಡೆದುರುಳಿಸಿದರು।

Verse 17

केचिद्द्विधा कृताः खड्गैर्मुद्गरैश्च विपोथिताः । अन्यैश्शस्त्रैरपि सुरा गणैर्भिन्नास्तदाऽभवन्

ಕೆಲವರು ದೇವರುಗಳು ಖಡ್ಗಗಳಿಂದ ಎರಡು ಭಾಗವಾದರು, ಕೆಲವರು ಮುದುಗರಗಳಿಂದ ನುಚ್ಚುನೂರಾದರು. ಇತರ ಶಸ್ತ್ರಗಳ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದಲೂ ಆಗ ದೇವರುಗಳು ಶಿವಗಣರಿಂದ ಛಿನ್ನಭಿನ್ನರಾದರು।

Verse 18

एवं पराजितास्सर्वे पलायनपरायणाः । परस्परं परित्यज्य गता देवास्त्रिविष्टपम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪರಾಜಿತರಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ಪಲಾಯನದಲ್ಲೇ ತತ್ಪರರಾದರು. ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

Verse 19

केवलं लोकपालास्ते शक्राद्यास्तस्थुरुत्सुकाः । संग्रामे दारुणे तस्मिन् धृत्वा धैर्यं महाबलाः

ಕೇವಲ ಲೋಕಪಾಲರು—ಶಕ್ರಾದಿಗಳು—ಅಲ್ಲಿ ಉತ್ಸುಕವಾಗಿ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ನಿಂತರು. ಆ ಭೀಕರ ಸಂಗ्रामದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾಬಲರು ಧೈರ್ಯವನ್ನೂ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನೂ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು.

Verse 20

सर्वे मिलित्वा शक्राद्या देवास्तत्र रणाजिरे । बृहस्पतिं च पप्रच्छुर्विनयावनतास्तदा

ಆಮೇಲೆ ಶಕ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಆ ರಣಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು. ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ಅವರು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ‘ಇನ್ನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

Verse 21

लोकपाला ऊचुः । गुरो बृहस्पते तात महाप्राज्ञ दयानिधे । शीघ्रं वद पृच्छतो नः कुतोऽ स्माकं जयो भवेत्

ಲೋಕಪಾಲರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಗುರು ಬೃಹಸ್ಪತೇ, ಓ ತಾತಾ! ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ದಯಾನಿಧೇ! ನಾವು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ; ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ—ನಮಗೆ ಜಯವು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ದೊರೆಯುವುದು?

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां स्मृत्वा शंभुं प्रयत्नवान् । बृहस्पतिरुवाचेदं महेन्द्रं ज्ञानदुर्बलम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪ್ರಯತ್ನಶೀಲನಾದ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಶಂಭುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಲನಾದ ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ ಈ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 23

बृहस्पतिरुवाच । यदुक्तं विष्णुना पूर्वं तत्सर्वं जातमद्य वै । तदेव विवृणोमीन्द्र सावधानतया शृणु

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ವಿಷ್ಣು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದುದೆಲ್ಲ ಇಂದು ನಿಜವಾಗಿದೆ. ಹೇ ಇಂದ್ರನೇ, ಅದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಕೇಳು।

Verse 24

अस्ति यक्षेश्वरः कश्चित् फलदः सर्वकर्मणाम् । कर्तारं भजते सोपि न स्वकर्त्तुः प्रभुर्हि सः

ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವ ಒಬ್ಬ ಯಕ್ಷೇಶ್ವರನಿದ್ದಾನೆ; ಆದರೂ ಅವನೂ ಪರಮ ಕರ್ತನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ತನ್ನ ಕರ್ತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರಭುವಲ್ಲ।

Verse 25

अमंत्रौषधयस्सर्वे नाभिचारा न लौकिकाः । न कर्माणि न वेदाश्च न मीमांसाद्वयं तथा

ಎಲ್ಲ ಮಂತ್ರೌಷಧಿಗಳು ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತವೆ; ಅಭಿಚಾರವೂ ಅಲ್ಲ, ಲೋಕಿಕ ಉಪಾಯವೂ ಅಲ್ಲ. ಕರ್ಮಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ವೇದಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಮಿಮಾಂಸೆಯ ಎರಡೂ ಶಾಖೆಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 26

अन्यान्यपि च शास्त्राणि नानावेदयुतानि च । ज्ञातुं नेशं संभवंति वदंत्येवं पुरातनाः

ಇತರ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ಅನೇಕ ವೇದಗಳು ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಉಪದೇಶಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಈಶನನ್ನು (ಶಿವನನ್ನು) ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಹೀಗೆ ಪುರಾತನರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

न स्वज्ञेयो महेशानस्सर्ववेदायुतेन सः । भक्तेरनन्यशरणैर्नान्यथेति महाश्रुतिः

ಅಸಂಖ್ಯ ವೇದಗಳ ಜ್ಞಾನವಿದ್ದರೂ ಮಹೇಶಾನನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲಾಗದು. ಮಹಾಶ್ರುತಿ ಹೇಳುವುದು—ಅನನ್ಯ ಶರಣಾಗತ ಭಕ್ತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅವನು ಲಭ್ಯನು; ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ।

Verse 28

शांत्या च परया दृष्ट्या सर्वथा निर्विकारया । तदनुग्रहतो नूनं ज्ञातव्यो हि सदाशिवः

ಪರಮ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ವಿಕಾರವಾದ ಉನ್ನತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ—ಅವನ ಅನುಗ್ರಹಕೃಪೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸದಾಶಿವನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 29

परं तु संवदिष्यामि कार्याकार्य विवक्षितौ । सिध्यंशं च सुरेशान तं शृणु त्वं हिताय वै

ಇನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾದುದು ಮತ್ತು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರೇತ ಭೇದವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಸುರೇಶಾನ, ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಆ ಉಪಾಯವನ್ನು ಕೇಳು—ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ.

Verse 30

त्वमिंद्र बालिशो भूत्वा लोकपालैः सदाद्य वै । आगतो दक्ष यज्ञं हि किं करिष्यसि विक्रमम्

ಹೇ ಇಂದ್ರ, ಬಾಲಿಶನಾಗಿ ಮೋಹಗ್ರಸ್ತನಾಗಿ ನೀನು ಇಂದು ಲೋಕಪಾಲರೊಂದಿಗೆ ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯ. ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾವ ವಿಕ್ರಮವನ್ನು ತೋರಿಸಲಿದ್ದೀಯ?

Verse 31

एते रुद्रसहायाश्च गणाः परमकोपनाः । आगता यज्ञविघ्नार्थं तं करिष्यंत्यसंशयम

ಇವರು ರುದ್ರನ ಸಹಾಯಕ ಗಣಗಳು, ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಿಷ್ಠರು. ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನ ಉಂಟುಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುವರು.

Verse 32

सर्वथा न ह्युपायोत्र केषांचिदपि तत्त्वतः । यज्ञविघ्नविनाशार्थ सत्यं सत्यं ब्रवीम्यहम्

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತತ್ತ್ವತಃ ಯಾರಿಗೂ ಬೇರೆ ಉಪಾಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಯಜ್ಞವಿಘ್ನಗಳ ವಿನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಸತ್ಯ—ಸತ್ಯವೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । एवं बृहस्पतेर्वाक्यं श्रुत्वा ते हि दिवौकसः । चिंतामापेदिरे सर्वे लोकपालास्सवासवाः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲರೂ, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಲೋಕಪಾಲಕರೂ ಸಹ, ಗಾಢ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾದರು।

Verse 34

ततोब्रवीद्वीरभद्रो महावीरगणैर्वृतः । इन्द्रादीन् लोकपालांस्तान् स्मृत्वा मनसि शंकरम्

ನಂತರ ಮಹಾವೀರ ಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವೀರಭದ್ರನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಇಂದ್ರಾದಿ ಲೋಕಪಾಲಕರನ್ನೂ ನೆನೆದು, ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 35

वीरभद्र उवाच । सर्वे यूयं बालिशत्वादवदानार्थमागताः । अवदानं प्रयच्छामि आगच्छत ममांतिकम्

ವೀರಭದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮ ಮೂರ್ಖತನದಿಂದ ದಂಡವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ. ಆ ದಂಡವನ್ನು ನಾನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬನ್ನಿ।

Verse 36

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे विष्णुवीरभद्रसम्वादो नाम षट्त्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ದ್ವಿತೀಯ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ವಿಷ್ಣು–ವೀರಭದ್ರ ಸಂವಾದ’ ಎಂಬ ಮுப்பತ್ತಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 37

हे सुरासुरसंघाहीहैत यूयं हे विचक्षणाः । अवदानानि दास्यामि आतृप्त्याद्यासतां वराः

ಹೇ ದೇವಾಸುರರ ವಿವೇಕಿ ಸಮೂಹಗಳೇ, ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಕೇಳಿರಿ. ಅತೃಪ್ತಿ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪವಿತ್ರ ಕಥನಗಳನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು।

Verse 38

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा सितैर्बाणैर्जघानाथ रुषान्वितः । निखिलांस्तान् सुरान् सद्यो वीरभद्रो गणाग्रणीः । तैर्बाणैर्निहतास्सर्वे वासवाद्याः सुरेश्वराः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಶಿವಗಣಗಳ ಅಗ್ರಣಿ ವೀರಭದ್ರನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಎಲ್ಲ ದೇವರನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಆ ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವೇಶ್ವರರೂ ಹತರಾದರು।

Verse 39

पलायनपरा भूत्वा जग्मुस्ते च दिशो दश । गतेषु लोकपालेषु विद्रुतेषु सुरेषु च । यज्ञवाटोपकंठं हि वीरभद्रोगमद्गणैः

ಓಡಿಹೋಗುವ ತವಕದಿಂದ ಅವರು ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಚದುರಿ ಓಡಿದರು. ಲೋಕಪಾಲರು ತೆರಳಿದಾಗ ಮತ್ತು ದೇವರೂ ಭಯದಿಂದ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದಾಗ, ವೀರಭದ್ರನು ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಜ್ಞವಾಟದ ಅತಿ ಸಮೀಪದ ಆವರಣದವರೆಗೆ ಮುನ್ನಡೆದನು।

Verse 40

तदा ते ऋषयस्सर्वे सुभीता हि रमेश्वरम् । विज्ञप्तुकामास्सहसा शीघ्रमूचुर्नता भृशम्

ಆಗ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಭೀತರಾಗಿ ರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಬಹಳವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿನಯಪೂರ್ವಕ ವಿಜ್ಞಪ್ತಿ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದರು।

Verse 41

ऋषय ऊचुः । देवदेव रमानाथ सर्वेश्वर महाप्रभो । रक्ष यज्ञं हि दक्षस्य यज्ञोसि त्वं न संशयः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ, ಹೇ ರಮಾನಾಥ, ಹೇ ಸರ್ವೇಶ್ವರ ಮಹಾಪ್ರಭೋ! ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನೀನೇ ಯಜ್ಞಸ್ವರೂಪನು।

Verse 42

यज्ञकर्मा यज्ञरूपो यज्ञांगो यज्ञरक्षकः । रक्ष यज्ञमतो रक्ष त्वत्तोन्यो न हि रक्षकः

ನೀನೇ ಯಜ್ಞಕರ್ಮ, ನೀನೇ ಯಜ್ಞಸ್ವರೂಪ, ಯಜ್ಞಾಂಗ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞರಕ್ಷಕನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಯಜ್ಞವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು—ರಕ್ಷಿಸು; ನಿನ್ನ ಹೊರತು ನಿಜವಾಗಿ ಬೇರೆ ರಕ್ಷಕನಿಲ್ಲ.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषामृषीणां वचनं हरिः । योद्धुकामो भयाद्विष्णुर्वीरभद्रेण तेन वै

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಋಷಿಗಳ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಉತ್ಸುಕನಾದನು; ಆದರೆ ಆ ವೀರಭದ್ರನ ಭಯದಿಂದ ವಿಷ್ಣು ನಿಜವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇದ್ದನು.

Verse 44

चतुर्भुजस्सुसनद्धो चक्रायुधधरः करैः । महाबलोमरगणैर्यज्ञवाटात्स निर्ययौ

ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸುಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿ, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಚಕ್ರಾಯುಧವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಆ ಮಹಾಬಲನು—ಅಮರಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ—ಯಜ್ಞವಾಟದಿಂದ ಹೊರಟನು.

Verse 45

वीरभद्रः शूलपाणिर्नानागणसमन्वितः । ददर्श विष्णुं संनद्धं योद्धुकामं महाप्रभुम्

ಶೂಲಪಾಣಿ ವೀರಭದ್ರನು, ನಾನಾ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಹಾಪ್ರಭು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ಕಂಡನು.

Verse 46

तं दृष्ट्वा वीरभद्रोभूद्भ्रुकुटीकुटिलाननः । कृतांत इव पापिष्ठं मृगेन्द्र इव वारणम्

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ವೀರಭದ್ರನ ಮುಖ ಭ್ರೂಕುಟಿಯಿಂದ ವಕ್ರವಾಯಿತು. ಅವನು ಆ ಪರಮ ಪಾಪಿಷ್ಠನ ಮೇಲೆ ಕೃತಾಂತ (ಮರಣ)ನಂತೆ ಧಾವಿಸಿ, ಮೃಗೇಂದ್ರ ಸಿಂಹವು ಆನೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾರುವಂತೆ ಹಾರಿದನು.

Verse 47

तथाविधं हरिं दृष्ट्वा वीरभद्रो रिमर्दनः । अवदत्त्वरितः क्रुद्धो गणैर्वीरैस्समावृतः

ಹರಿಯನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು, ಶತ್ರುಮರ್ದನ ವೀರಭದ್ರನು ಕೋಪಗೊಂಡನು; ತಕ್ಷಣ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿ, ವೀರ ಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಮುಂದೆ ಧಾವಿಸಿದನು.

Verse 48

वीरभद्र उवाच । रेरे हरे महादेव शपथोल्लंघनं त्वया । कथमद्य कृतं चित्ते गर्वः किमभवत्तव

ವೀರಭದ್ರನು ಹೇಳಿದನು— ಏ ಏ ಹರೇ! ಮಹಾದೇವಾ! ನೀನು ನಿನ್ನ ಶಪಥವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಇಂದು ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದೆ? ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಗರ್ವ ಉದಯವಾಯಿತು?

Verse 49

तव श्रीरुद्रशपथोल्लंघने शक्तिरस्ति किम् । को वा त्वमसिको वा ते रक्ष कोस्ति जगत्त्रये

ಶ್ರೀರುದ್ರನ ಪವಿತ್ರ ಶಪಥವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಿನಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದೆಯೇ? ನೀ ಯಾರು—ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ರಕ್ಷಕ ಯಾರು?

Verse 50

अत्र त्वमागतः कस्माद्वयं तन्नैव विद्महे । दक्षस्य यज्ञपातात्त्वं कथं जातोसि तद्वद

ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ? ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾವು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞಪತನದಿಂದ ನೀನು ಹೇಗೆ ಜನಿಸಿದ್ದೆ? ಅದನ್ನು ಹೇಳು.

Verse 51

दाक्षायण्याकृतं यच्च तन्न दृष्टं किमु त्वया । प्रोक्तं यच्च दधीचेन श्रुतं तन्न किमु त्वया

ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿ (ಸತಿ) ಮಾಡಿದುದನ್ನು ನೀನು ನೋಡಲಿಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆಯೇ ಋಷಿ ದಧೀಚಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೀನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲವೇ?

Verse 52

त्वञ्चापि दक्षयज्ञेस्मिन्नवदानार्थमागतः । अवदानं प्रयच्छामि तव चापि महाभुज

ನೀನು ಕೂಡ ಈ ದಕ್ಷಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ನಿಯತವಾದ ಅವದಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಂದಿರುವೆ; ಹೇ ಮಹಾಭುಜ, ನಿನಗೂ ನಿನ್ನ ಯಜ್ಞಭಾಗವನ್ನು ನಾನು ನೀಡುವೆನು।

Verse 53

वक्षो विदारयिष्यामि त्रिशूलेन हरे तव । कस्तवास्ति समायातो रक्षकोद्य ममांतिकम्

ಹೇ ಹರೀ, ನನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ನಿನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ಚೀರಿ ಬಿಡುವೆನು. ಇಂದು ನಿನ್ನ ಯಾವ ರಕ್ಷಕನು ನನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ?

Verse 54

पातयिष्यामि भूपृष्ठे ज्वालयिष्यामि वह्निना । दग्धं भवंतमधुना पेषयिष्यामि सत्वरम्

ನಿನ್ನನ್ನು ಭೂಪೃಷ್ಠದ ಮೇಲೆ ಕೆಡವಿ ಹಾಕುವೆನು, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ದಹಿಸುವೆನು; ನೀನು ದಗ್ಧನಾದ ತಕ್ಷಣವೇ, ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡುವೆನು।

Verse 55

रेरे हरे दुराचार महेश विमुखाधम । श्रीमहारुद्रमाहात्म्यं किन्न जानासि पावनम्

ಅರೆ ಅರೆ ದುರುಚಾರೀ ಹರಿಯೇ! ಮಹೇಶನಿಂದ ವಿಮುಖನಾದ ಅಧಮನೇ! ಪಾವನಕರವಾದ ಶ್ರೀಮಹಾರುದ್ರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನೀನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲವೇ?

Verse 56

तथापि त्वं महाबाहो योद्धुकामोग्रतः स्थितः । नेष्यामि पुनरावृत्तिं यदि तिष्ठेस्त्वमात्मना

ಆದರೂ, ಹೇ ಮಹಾಬಾಹು! ಯುದ್ಧಕಾಮನೆಯಿಂದ ನೀನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವೆ; ನೀನು ಸ್ವಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಇದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 57

ब्रह्मोवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वीरभद्रस्य बुद्धिमान् । उवाच विहसन् प्रीत्या विष्णुस्त्र सुरेश्वरः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ವೀರಭದ್ರನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಬುದ್ಧಿವಂತ ದೇವೇಶ್ವರನಾದ ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 58

विष्णुरुवाच । शृणु त्वं वीरभद्राद्य प्रवक्ष्यामि त्वदग्रतः । न रुद्रविमुखं मां त्वं वद शंकरसेवकम्

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವೀರಭದ್ರಾದಿಗಳೇ! ಕೇಳಿರಿ, ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನನ್ನು ರುದ್ರವಿಮುಖನೆಂದು ಹೇಳಬೇಡಿ; ನನ್ನನ್ನು ಶಂಕರನ ಸೇವಕನೆಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ।

Verse 59

अनेन प्रार्थितः पूर्वं यज्ञार्थं च पुनः पुनः । दक्षेणाविदितार्थेन कर्मनिष्ठेन मौढ्यतः

ಹಿಂದೆ ದಕ್ಷನು—ತತ್ತ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಕರ್ಮಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಷ್ಠನಾಗಿ—ಮೋಹದಿಂದ ಯಜ್ಞಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮರುಮರು ಅವನನ್ನು (ಶಿವನನ್ನು) ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 60

अहं भक्तपराधीनस्तथा सोपि महेश्वरः । दक्षो भक्तो हि मे तात तस्मादत्रागतो मखे

ನಾನು ಭಕ್ತರ ಅಧೀನನು—ಆ ಮಹೇಶ್ವರನೂ ಹಾಗೆಯೇ. ತಾತ, ದಕ್ಷನು ನನ್ನ ಭಕ್ತನೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 61

शृणु प्रतिज्ञां मे वीर रुद्रकोपसमुद्भव । रुद्रतेजस्स्वरूपो हि सुप्रतापालयंप्रभो

ಓ ವೀರಾ, ರುದ್ರಕೋಪದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನೇ! ನನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೇಳು. ನೀನು ರುದ್ರತೇಜಸ್ಸಿನ ಸ್ವರೂಪ, ಪ್ರಭು—ಮಹಾಪ್ರತಾಪದ ಆಲಯ.

Verse 62

अहं निवारयामि त्वां त्वं च मां विनिवारय । तद्भविष्यति यद्भावि करिष्येऽहं पराक्रमम्

“ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ಕೂಡ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತೀ. ಭವಿತವ್ಯವಾದುದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೂ ನಾನು ನನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ತೋರಿಸುವೆ.”

Verse 63

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तवति गोविन्दे प्रहस्य स महाभुजः । अवदत्सुप्रसन्नोस्मि त्वां ज्ञात्वास्मत्प्रभोः प्रियम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಗೋವಿಂದನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಮಹಾಬಾಹು ನಗೆದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು—“ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನೀನು ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಶಿವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ.”

Verse 64

ततो विहस्य सुप्रीतो वीरभद्रो गणाग्रणीः । प्रश्रयावनतोवादीद्विष्णुं देवं हि तत्त्वतः

ನಂತರ ಗಣಗಳ ಅಗ್ರಣಿ ವೀರಭದ್ರನು ನಗೆದು, ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ವಿನಯದಿಂದ ವಂದಿಸಿ, ತತ್ತ್ವಾನುಸಾರವಾಗಿ ದೇವ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 65

वीरभद्र उवाच । तव भावपरीक्षार्थमित्युक्तं मे महाप्रभो । इदानीं तत्त्वतो वच्मि शृणु त्वं सावधानतः

ವೀರಭದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—“ಮಹಾಪ್ರಭೋ, ನಿನ್ನ ಅಂತರಭಾವವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ನಾನು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಈಗ ನಾನು ತತ್ತ್ವತಃ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಕೇಳು.”

Verse 66

यथा शिवस्तथा त्वं हि यथा त्वं च तथा शिवः । इति वेदा वर्णयंति शिवशासनतो हरे

“ಶಿವನು ಹೇಗಿದಾನೋ ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು; ನೀನು ಹೇಗಿದೀಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಶಿವನು.” ಹೇ ಹರೆ, ಶಿವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ವೇದಗಳು ಹೀಗೆ ವರ್ಣಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 67

शिवाज्ञया वयं सर्वे सेवकाः शंकरस्य वै । तथापि च रमानाथ प्रवादोचितमादरात्

ಶಿವಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಂಕರನ ಸೇವಕರು. ಆದರೂ, ಹೇ ರಮಾನಾಥ, ಲೋಕಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಯುಕ್ತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ನಾವು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ.

Verse 68

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य वीरभद्रस्य सोऽच्युतः । प्रहस्य चेदं प्रोवाच वीरभद्रमिदं वचः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ವೀರಭದ್ರನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಚ್ಯುತ (ವಿಷ್ಣು) ನಗುತ್ತಾ, ನಂತರ ವೀರಭದ್ರನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 69

विष्णुरुवाच । युद्धं कुरु महावीर मया सार्द्धमशंकितः । तवास्त्रैः पूर्यमाणोहं गमिष्यामि स्वमाश्रमम्

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾವೀರ, ನಿಶ್ಶಂಕವಾಗಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡು. ನಿನ್ನ ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಒತ್ತಡಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ನನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗುವೆನು.

Verse 70

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा हि विरम्यासौ सन्नद्धोभूद्रणाय च । स्वगणैर्वीरभद्रोपि सन्नद्धोथ महाबलः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವನು ವಿರಮಿಸಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸನ್ನದ್ಧನಾದನು. ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ವೀರಭದ್ರನೂ ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸನ್ನದ್ಧನಾದನು.