व्योमवाणी-श्रवणं, गणानां शरणागमनं, सती-दाह-वृत्तान्तः — Hearing the Heavenly Voice; The Gaṇas Seek Refuge; Account of Satī’s Self-Immolation

Verse 1

नारद उवाच । श्रुत्वा व्योमगिरं दक्षः किमकार्षीत्तदाऽबुधः । अन्ये च कृतवंतः किं ततश्च किमभूद्वद

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಆಕಾಶವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಿವೇಕಿ ದಕ್ಷನು ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಇತರರು ಏನು ಮಾಡಿದರು? ನಂತರ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿತು, ಹೇಳು.

Verse 2

पराजिताः शिवगणा भृगुमंत्रबलेन वै । किमकार्षुः कुत्र गतास्तत्त्वं वद महामते

ಭೃಗು ಮಂತ್ರಬಲದಿಂದ ಶಿವಗಣರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪರಾಜಿತರಾದರು. ನಂತರ ಅವರು ಏನು ಮಾಡಿದರು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರು? ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಯಥಾರ್ಥ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा व्योमगिरं सर्वे विस्मिताश्च सुरादयः । नावोचत्किंचिदपि ते तिष्ठन्तस्तु विमोहिताः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಆಕಾಶದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವತೆಗಳಾದಿ ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು, ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳಲಾರದೆ ಇದ್ದರು.

Verse 4

पलायमाना ये वीरा भृगुमंत्रबलेन ते । अवशिष्टा श्शिवगणाश्शिवं शरणमाययुः

ಭೃಗು ಮಂತ್ರಬಲದಿಂದ ಅಣಕಗೊಂಡು ಓಡಿದ ಆ ವೀರರು—ಉಳಿದ ಶಿವಗಣರು—ಶಿವನ ಶರಣಿಗೆ ಸೇರಿದರು.

Verse 5

सर्वं निवेदयामासू रुद्रायामिततेजसे । चरित्रं च तथाभूतं सुप्रणम्यादराच्च ते

ಅವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ರುದ್ರನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿವೇದಿಸಿದರು; ನಡೆದಂತೆಯೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

Verse 6

गणा ऊचुः । देवदेव महादेव पाहि नश्शरणागतान् । संशृण्वादरतो नाथ सती वार्तां च विस्तरात्

ಗಣಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಓ ದೇವಾಧಿದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಶರಣಾಗತರಾದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಓ ನಾಥ, ಸತಿಯ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆದರದಿಂದ ಆಲಿಸು.

Verse 7

गर्वितेन महेशानदक्षेन सुदुरात्मना । अवमानः कृतस्सत्याऽनादरो निर्जरैस्तथा

ಗರ್ವಿಷ್ಠನೂ ದುರಾತ್ಮನೂ ಆದ ದಕ್ಷನು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿ ಸತಿಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ದೇವತೆಗಳೂ ಅವಳನ್ನು ಅನಾದರಿಸಿದರು.

Verse 8

तुभ्यं भागमदात्रो स देवेभ्यश्च प्रदत्तवान् । दुर्वचांस्यवदत्प्रोच्चैर्दुष्टो दक्षस्सुगर्वितः

ಆ ದುಷ್ಟನೂ ಅತ್ಯಂತ ಗರ್ವಿಷ್ಠನೂ ಆದ ದಕ್ಷನು ನಿನಗೆ ಯಜ್ಞದ ಭಾಗವನ್ನು ನೀಡಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇತರ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಮತ್ತು ಅವನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಠೋರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದನು.

Verse 9

ततो दृष्ट्वा न ते भागं यज्ञेऽकुप्यत्सती प्रभो । विनिंद्य बहुशस्तातमधाक्षीत्स्वतनुं तदा

ಓ ಪ್ರಭು, ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಭಾಗವಿಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಸತಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡಳು. ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ನಿಂದಿಸಿ, ಅವಳು ಆಗ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು.

Verse 10

गणास्त्वयुतसंख्याका मृतास्तत्र विलज्जया । स्वांगान्याछिद्य शस्त्रैश्च क्रुध्याम ह्यपरे वयम्

ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಗಣಗಳು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮರಣ ಹೊಂದಿದರು; ಮತ್ತು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕೋಪದಿಂದ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡೆವು.

Verse 11

तद्यज्ञे ध्वंसितुं वेगात्सन्नद्धास्तु भयावहाः । तिरस्कृता हि भृगुणा स्वप्रभावाद्विरोधिना

ಆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡಲು ಅವರು ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಧಾವಿಸಿದರು—ಪೂರ್ಣ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿ ಭಯಂಕರರಾಗಿದ್ದರು; ಏಕೆಂದರೆ ಭೃಗು ತನ್ನ ಸ್ವಪ್ರಭಾವದಿಂದ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿ ನಿಂತು ಅವರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದನು।

Verse 12

ते वयं शरणं प्राप्तास्तव विश्वंभर प्रभो । निर्भयान् कुरु नस्तस्माद्दयमानभवाद्भयात्

ಹೇ ವಿಶ್ವಂಭರ ಪ್ರಭೋ! ನಾವು ನಿನ್ನ ಶರಣು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿರ್ಭಯರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡು—ನಿರ್ದಯನಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಭಯದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 13

अपमानं विशेषेण तस्मिन् यज्ञे महाप्रभो । दक्षाद्यास्तेऽखिला दुष्टा अकुर्वन् गर्विता अति

ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಭೋ! ಆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಅವರು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವಮಾನವನ್ನು ಮಾಡಿದರು; ದಕ್ಷಾದಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ದುಷ್ಟರು, ಅತಿಗರ್ವಿತರಾಗಿ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 14

इत्युक्तं निखिलं वृत्तं स्वेषां सत्याश्च नारद । तेषां च मूढबुद्धीनां यथेच्छसि तथा कुरु

ಇಂತೆ, ಹೇ ನಾರದಾ! ಸತ್ಯಾ ತನ್ನವರ ವಿಷಯವೂ ತನ್ನ ವಿಷಯವೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಈಗ ಮೋಹಿತಬುದ್ಧಿಯವರ ಕುರಿತು ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಮಾಡು।

Verse 15

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्यवचस्तस्य स्वगणानां वचः प्रभुः । सस्मार नारदं सर्वं ज्ञातुं तच्चरितं लघु

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನ ವಚನಗಳನ್ನೂ ತನ್ನ ಗಣಗಳ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳಿ, ಪ್ರಭು ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಮಸ್ತ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಶೀಘ್ರ ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ ನಾರದನನ್ನು ಕರೆಸಿದನು।

Verse 16

आगतस्त्वं द्रुतं तत्र देवर्षे दिव्यदर्शन । प्रणम्य शंकरं भक्त्या सांजलिस्तत्र तस्थिवान्

ಹೇ ದಿವ್ಯದರ್ಶನ ದೇವರ್ಷೇ! ನೀನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದೆ; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಕರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತೆ.

Verse 17

त्वां प्रशस्याथ स स्वामी सत्या वार्त्तां च पृष्टवान् । दक्षयज्ञगताया वै परं च चरितं तथा

ನಂತರ ಸ್ವಾಮಿಯು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ ಸತಿಯ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳಿದನು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವಳು ದಕ್ಷಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ನಡೆದ ಪರಮ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೂ ವಿಚಾರಿಸಿದನು.

Verse 18

पृष्टेन शंभुना तात त्वयाश्वेव शिवात्मना । तत्सर्वं कथितं वृतं जातं दक्षाध्वरे हि यत्

ಹೇ ತಾತ! ಶಂಭುವು ಕೇಳಿದಾಗ ನೀನು—ಶಿವಾತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾಗಿ—ದಕ್ಷಾಧ್ವರದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ತಕ್ಷಣವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ.

Verse 19

तदाकर्ण्येश्वरो वाक्यं मुने तत्त्वन्मुखोदितम् । चुकोपातिद्रुतं रुद्रो महारौद्रपराक्रमः

ಹೇ ಮುನೇ! ನಿನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಟ ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಈಶ್ವರನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕೋಪಗೊಂಡನು; ಮಹಾರೌದ್ರ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ರುದ್ರನು ಶೀಘ್ರವೇ ಉಗ್ರ ರೋಷದಿಂದ ಉರಿದನು.

Verse 20

उत्पाट्यैकां जटां रुद्रो लोकसंहारकारकः । आस्फालयामास रुषा पर्वतस्य तदोपरि

ಲೋಕಸಂಹಾರಕಾರಕನಾದ ರುದ್ರನು ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಜಟೆಗಳಲ್ಲೊಂದು ಜಟೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತು, ಅಲ್ಲಿ ಆ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆಯೇ ಬಲವಾಗಿ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಎಸೆದನು।

Verse 21

तोदनाच्च द्विधा भूता सा जटा च मुने प्रभोः । संबभूव महारावो महाप्रलयभीषणः

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಹೊಡೆತ ಬಿದ್ದಾಗ ಪ್ರಭುವಿನ ಆ ಜಟೆ ಎರಡು ಭಾಗವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು; ಆಗ ಮಹಾಪ್ರಳಯದಂತೆ ಭಯಂಕರವಾದ ಮಹಾಗರ್ಜನೆ ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 22

तज्जटायास्समुद्भूतो वीरभद्रो महाबलः । पूर्वभागेन देवर्षे महाभीमो गणाग्रणीः

ಓ ದೇವರ್ಷಿಯೇ, ಆ ಜಟೆಯಿಂದಲೇ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ವೀರಭದ್ರನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು—ಅತಿಭೀಕರ ರೂಪದವನು, ಶಿವಗಣಗಳ ಅಗ್ರಣಿ—ಮುಂಭಾಗದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದನು।

Verse 23

स भूमिं विश्वतो वृत्त्वात्यतिष्ठद्दशांगुलम् । प्रलयानलसंकाशः प्रोन्नतो दोस्सहस्रवान्

ಅವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತು ಅಂಗುಲ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿ ನಿಂತನು; ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯಂತೆ ದೀಪ್ತ, ಅತ್ಯುನ್ನತ, ಮತ್ತು ಸಹಸ್ರ ಭುಜಧಾರಿ—ತಡೆಯಲಾಗದ ಪರಾಕ್ರಮಿ।

Verse 24

कोपनिश्वासतस्तत्र महारुद्रस्य चेशितुः । जातं ज्वराणां शतकं संनिपातास्त्रयोदश

ಅಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಮಹಾರುದ್ರನ ಕ್ರೋಧಭರಿತ ಉಸಿರಿನಿಂದ ಜ್ವರಗಳ ಶತಕವು ಹುಟ್ಟಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ತ್ರಯೋದಶ ಸನ್ನಿಪಾತ ಜ್ವರಗಳೂ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು।

Verse 25

महाकाली समुत्पन्ना तज्जटापरभा गतः । महाभयंकरा तात भूतकोटिभिरावृता

ಮಹೇಶ್ವರನ ಜಟೆಗಳಿಂದ ಆ ಜಟೆಗಳ ಕಿರಣವನ್ನೇ ಧರಿಸಿ ಮಹಾಕಾಳಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದಳು. ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ಅವಳು ಮಹಾಭಯಂಕರಿ; ಶಿವಭೂತಗಣಗಳ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಸಮೂಹದಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 26

सर्वे मूर्त्तिधराः क्रूराः स्वर लोकभयंकराः । स्वतेजसा प्रज्वलंतो दहंत इव सर्वतः

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮೂರ್ತಿಧಾರಿಗಳು, ಕ್ರೂರರು, ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕೂ ಭಯಂಕರರು. ತಮ್ಮ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಹಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 27

अथ वीरो वीरभद्रः प्रणम्य परमेश्वरम् । कृतांजलिपुटः प्राह वाक्यं वाक्यविशारदः

ನಂತರ ವೀರನಾದ ವೀರಭದ್ರನು ಪರಮೇಶ್ವರ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ—ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯದಿಂದ—ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 28

वीरभद्र उवाच । महारुद्र महारौद्र सोमसूर्याग्निलोचन । किं कर्तव्यं मया कार्यं शीघ्रमाज्ञापय प्रभो

ವೀರಭದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾರುದ್ರ, ಹೇ ಮಹಾರೌದ್ರ! ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ, ಅಗ್ನಿಯೇ ನಿನ್ನ ನೇತ್ರಗಳು—ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಯಾವ ಕಾರ್ಯ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು? ಪ್ರಭೋ, ಶೀಘ್ರ ಆಜ್ಞಾಪಿಸು.

Verse 29

शोषणीयाः किमीशान क्षणार्द्धेनैव सिंधवः । पेषणीयाः किमीशान क्षणार्द्धेनैव पर्वताः

ಹೇ ಈಶಾನ! ಮಾಡಲಾಗದದ್ದು ಏನು ಇದೆ? ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು ಒಣಗಿಸಬಹುದು; ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಪುಡಿಮಾಡಬಹುದು.

Verse 30

क्षणेन भस्मसात्कुर्यां ब्रह्मांडमुत किं हर । क्षणेन भस्मसात्कुर्याम्सुरान्वा किं मुनीश्वरान्

ಹೇ ಹರಾ! ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನೇ ಭಸ್ಮಮಾಡಬಲ್ಲೆ—ಅದರಲ್ಲೇನು ಆಶ್ಚರ್ಯ? ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ದೇವರನ್ನಾಗಲಿ, ಮುನೀಶ್ವರರನ್ನಾಗಲಿ ಭಸ್ಮಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ನನಗಿದೆ।

Verse 31

व्याश्वासः सर्वलोकानां किमु चार्यो हि शंकर । कर्तव्य किमुतेशान सर्वप्राणिविहिंसनम्

ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳ प्रति ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಅಯುಕ್ತವಾದರೆ, ಹೇ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯನೇ, ನಿಮ್ಮ ಕುರಿತು ಅದು ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಯುಕ್ತ! ಹೇ ಈಶಾನ, ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಣಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ ‘ಕರ್ತವ್ಯ’ವಾಗಬಹುದು?

Verse 32

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे वीरभद्रोत्पत्तिशिवोपदेशवर्णनं नाम द्वात्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ದ್ವಿತೀಯ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ವೀರಭದ್ರೋತ್ಪತ್ತಿ ಮತ್ತು ಶಿವೋಪದೇಶ ವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ಮೂವತ್ತೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 33

यत्र यत्कार्यमुद्दिश्य प्रेषयिष्यसि मां प्रभो । तत्कार्यं साधयाम्येव सत्वरं त्वत्प्रसादतः

ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ನೀವು ಯಾವ ಕಾರ್ಯದ ನಿಮಿತ್ತ ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವಿರೋ, ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದಬಲದಿಂದ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಸಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 34

क्षुद्रास्तरंति लोकाब्धिं शासनाच्छंकरस्य ते । हरातोहं न किं तर्तुं महापत्सागरं क्षमः

ಶಂಕರನ ಆಜ್ಞೆ ಹಾಗೂ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಕ್ಷುದ್ರರೂ ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಿರಲು ಹರನಿಂದ ರಕ್ಷಿತನಾದ ನಾನು ಈ ಮಹಾವಿಪತ್ತಿನ ಮಹಾಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲಾರದೆ ಹೇಗೆ?

Verse 35

त्वत्प्रेषिततृणेनापि महत्कार्यं मयत्नतः । क्षणेन शक्यते कर्तुं शंकरात्र न संशयः

ಹೇ ಶಂಕರಾ! ನೀನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಒಂದು ತೃಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ಅಯತ್ನವಾಗಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯ ನೆರವೇರಬಹುದು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 36

लीलामात्रेण ते शंभो कार्यं यद्यपि सिद्ध्यति । तथाप्यहं प्रेषणीयो तवैवानुग्रहो ह्ययम्

ಹೇ ಶಂಭೋ! ನಿನ್ನ ಲೀಲಾಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದಾದರೂ, ನನನ್ನು ನಿನ್ನ ದೂತನಾಗಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರುವೆ—ಇದೇ ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹ।

Verse 37

शक्तिरेतादृशी शंभो ममापि त्वदनुग्रहात् । विना शक्तिर्न कस्यापि शंकर त्वदनुग्रहात्

ಹೇ ಶಂಭೋ! ಇಂತಹ ಶಕ್ತಿ ನನಗೂ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ದೊರೆತಿದೆ। ಹೇ ಶಂಕರಾ! ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 38

त्वदाज्ञया विना कोपि तृणादीनपि वस्तुतः । नैव चालयितुं शक्तस्सत्यमेतन्न संशयः

ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ ಯಾರೂ ನಿಜವಾಗಿ ತೃಣಾದಿಗಳನ್ನೂ ಕದಲಿಸಲು ಶಕ್ತನಲ್ಲ. ಇದು ಸತ್ಯ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 39

शंभो नियम्यास्सर्वेपि देवाद्यास्ते महेश्वर । तथैवाहं नियम्यस्ते नियंतुस्सर्वदेहिनाम्

ಹೇ ಶಂಭೋ, ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ! ದೇವಾದಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ನಿಯಮ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಾನೂ ನಿನ್ನ ಅಧೀನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನೀನೇ ಸಮಸ್ತ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಪರಮ ನಿಯಂತಾ.

Verse 40

प्रणतोस्मि महादेव भूयोपि प्रणतोस्म्यहम् । प्रेषय स्वेष्ट सिद्ध्यर्थं मामद्य हर सत्वरम्

ಓ ಮಹಾದೇವ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಓ ಹರ, ನನ್ನ ಪರಮಾಭೀಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಇಂದುಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನನ್ನ ನಿಯತ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸು.

Verse 41

स्पंदोपि जायते शंभो सख्यांगानां मुहुर्मुहुः । भविष्यत्यद्य विजयो मामतः प्रेषय प्रभो

ಓ ಶಂಭು, ನನ್ನ ಸಂಗಾತಿಗಳ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಮರುಮರು ಕಂಪನ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಜಯವಾಗುವುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಪ್ರಭು, ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಕಳುಹಿಸು.

Verse 42

हर्षोत्साहविशेषोपि जायते मम कश्चन । शंभो त्वत्पादकमले संसक्तश्च मनो मम

ಓ ಶಂಭು, ನನ್ನೊಳಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಹರ್ಷವೂ ಉತ್ಸಾಹವೂ ಉದಯಿಸಿದೆ; ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಸಕ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 43

भविष्यति प्रतिपदं शुभसंतानसंततिः

ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಶುಭ ಸಂತಾನದ ನಿರಂತರ ಪರಂಪರೆ ಉಂಟಾಗುವುದು.

Verse 44

तस्यैव विजयो नित्यं तस्यैव शुभमन्वहम् । यस्य शंभौ दृढा भक्तिस्त्वयि शोभनसंश्रये

ಶಂಭುವಿನಲ್ಲಿ ದೃಢ ಭಕ್ತಿ ಇರುವವನಿಗೇ ನಿತ್ಯ ವಿಜಯ; ಅವನಿಗೇ ಪ್ರತಿದಿನ ಶುಭ—ಓ ಶೋಭನ ಆಶ್ರಯವೇ!

Verse 45

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तं तद्वचः श्रुत्वा संतुष्टो मंगलापतिः । वीरभद्र जयेति त्वं प्रोक्ताशीः प्राह तं पुनः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಉಕ್ತವಾದ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಂಗಳಾಪತಿ (ಶಿವ) ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿ—“ಓ ವೀರಭದ್ರ, ಜಯಶಾಲಿಯಾಗು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 46

महेश्वर उवाच । शृणु मद्वचनं तात वीरभद्र सुचेतसा । करणीयं प्रयत्नेन तद्द्रुतं मे प्रतोषकम्

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು: ತಾತ ವೀರಭದ್ರಾ, ಸುಚೇತನದಿಂದ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ಮಾಡಬೇಕಾದುದನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಮಾಡು; ಅದನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಮಾಡು—ಅದೇ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿಕರ.

Verse 47

यागं कर्तुं समुद्युक्तो दक्षो विधिसुतः खलः । मद्विरोधी विशेषेण महागर्वोऽबुधोऽधुना

ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನಾದ ಆ ದುಷ್ಟ ದಕ್ಷನು ಯಾಗ ಮಾಡಲು ಉದ್ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನನ್ನ ವಿರೋಧಿ; ಈಗ ಮಹಾ ಗರ್ವದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅಂಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 48

तन्मखं भस्मसात्कृत्वा सयागपरिवारकम् । पुनरायाहि मत्स्थानं सत्वरं गणसत्तम

ಆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಅದರ ಸಮಸ್ತ ಯಾಗಪರಿವಾರದೊಡನೆ ಭಸ್ಮಸಾತ್ ಮಾಡಿ, ಹೇ ಗಣಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ತಕ್ಷಣವೇ ಪುನಃ ನನ್ನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಬಾ।

Verse 49

सुरा भवंतु गंधर्वा यक्षा वान्ये च केचन । तानप्यद्यैव सहसा भस्मसात्कुरु सत्वरम्

ದೇವರಾಗಲಿ, ಗಂಧರ್ವರಾಗಲಿ, ಯಕ್ಷರಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾರೇ ಆಗಲಿ—ಅವರನ್ನೂ ಇಂದೇ, ಅಚಾನಕವಾಗಿ, ತಡವಿಲ್ಲದೆ ಭಸ್ಮಸಾತ್ ಮಾಡು।

Verse 50

तत्रास्तु विष्णुर्ब्रह्मा वा शचीशो वा यमोपि वा । अपि चाद्यैव तान्सर्वान्पातयस्व प्रयत्नतः

ಅಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಾಗಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಲಿ, ಶಚೀಪತಿ ಇಂದ್ರನಾಗಲಿ, ಯಮನಾಗಲಿ—ಇಂದೇ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ, ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸು.

Verse 51

सुरा भवंतु गंधर्वा यक्षा वान्ये च केचन । तानप्यद्यैव सहसा भस्मसात्कुरु सत्वरम्

ಅವರು ದೇವರಾಗಿರಲಿ, ಗಂಧರ್ವರಾಗಿರಲಿ, ಯಕ್ಷರಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾರೇ ಆಗಿರಲಿ—ಅವರನ್ನೂ ಇಂದೇ, ಅಚಾನಕವಾಗಿ, ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ, ತಕ್ಷಣ ಭಸ್ಮಸಾತ್ ಮಾಡು।

Verse 52

दधीचिकृतमुल्लंघ्य शपथं मयि तत्र ये । तिष्ठंति ते प्रयत्नेन ज्वालनीयास्त्वया ध्रुवम्

ಅಲ್ಲಿ ದಧೀಚಿಯು ಮಾಡಿದ ವ್ರತ-ಶಪಥವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ವೈರವಿಟ್ಟು ನಿಂತಿರುವವರನ್ನು—ನಿನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದಹಿಸಬೇಕು (ಶಿಕ್ಷಿಸಬೇಕು)।

Verse 53

प्रमथाश्चागमिष्यंति यदि विष्ण्वादयो भ्रमात् । नानाकर्षणमंत्रेण ज्वालयानीय सत्वरम्

ಪ್ರಮಥರು ಬಂದರೂ, ಅಥವಾ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದವರೂ ಸಮೀಪಿಸಿದರೂ—ವಿವಿಧ ಆಕರ್ಷಣ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ (ರಕ್ಷಾ) ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಬೇಕು।

Verse 54

ये तत्रोल्लंघ्य शपथं मदीयं गर्विताः स्थिताः । ते हि मद्द्रोहिणोऽतस्तान् ज्वालयानलमालया

ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಶಪಥ-ವ್ರತವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿ ಗರ್ವದಿಂದ ನಿಂತಿರುವವರು—ಅವರು ನನ್ನ ದ್ರೋಹಿಗಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಅಗ್ನಿಮಾಲೆಯಿಂದ ದಹಿಸು।

Verse 55

सपत्नीकान्ससारांश्च दक्षयागस्थलस्थितान् । प्रज्वाल्य भस्मसात्कृत्वा पुनरायाहि सत्वरम्

ದಕ್ಷನ ಯಾಗಸ್ಥಳದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ—ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಹಾಗೂ ಸಮಸ್ತ ಪರಿವಾರದೊಡನೆ—ದಹಿಸಿ ಭಸ್ಮಮಾಡಿ, ನಂತರ ತಕ್ಷಣವೇ ಇಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಬಾ.

Verse 56

तत्र त्वयि गते देवा विश्वाद्य अपि सादरम् । स्तोष्यंति त्वां तदाप्याशु ज्वालया ज्वालयैव तान्

ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ ವಿಶ್ವದೇವರು ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು ಗೌರವದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವರು. ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ತಕ್ಷಣ ದಹಿಸು—ಹೌದು, ಕೂಡಲೇ ದಹಿಸು.

Verse 57

देवानपि कृतद्रोहान् ज्वालामालासमाकुलः । ज्वालय ज्वलनैश्शीघ्रं माध्यायाध्यायपालकम्

ದ್ರೋಹ ಮಾಡಿದ ದೇವರನ್ನೂ—ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತರಾದವರನ್ನೂ—ಪ್ರಜ್ವಲಿತ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ತಕ್ಷಣ ದಹಿಸು, ಓ ವೇದಪಾಠ ಮತ್ತು ಅದರ ಕ್ರಮದ ಪಾಲಕನೇ.

Verse 58

दक्षादीन्सकलांस्तत्र सपत्नीकान्सबांधवान् । प्रज्वाल्य वीर दक्षं नु सलीलं सलिलं पिब

ಓ ವೀರನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಸಂಹಾರಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿ ದಕ್ಷನೂ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ—ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳೊಡನೆ—ದಹಿಸು; ನಂತರ ಆಟದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿ.

Verse 59

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तो रोषताम्राक्षो वेदमर्यादपालकः । विरराम महावीरं कालारिस्सकलेश्वरः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದ ಆ ಮಹಾವೀರನು, ವೇದಮರ್ಯಾದೆಯ ಪಾಲಕ, ಸರ್ವೇಶ್ವರ, ಕಾಲ (ಮರಣ)ದ ಶತ್ರು, ವಿರಮಿಸಿ ನಿಂತನು.