कामशापानुग्रहः (Kāmaśāpānugraha) — “The Curse and Grace Concerning Kāma”

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ततस्ते मुनयः सर्वे तदाभिप्रायवेदिनः । चक्रुस्तदुचितं नाम मरीचिप्रमुखास्सुताः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಆ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು, ಮರೀಚಿ ಮೊದಲಾದ ಆದ್ಯ ಋಷಿಗಳ ಪುತ್ರರು, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಯೋಗ್ಯ ನಾಮವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರು.

Verse 2

मुखावलोकनादेव ज्ञात्वा वृत्तांतमन्यतः । दक्षादयश्च स्रष्टारः स्थानं पत्नीं च ते ददुः

ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಅವರು ಇತರ ಮೂಲಗಳಿಂದಲೂ ನಿಜವಾದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರು. ಆದಕಾರಣ ದಕ್ಷಾದಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರು ಅವನಿಗೆ ಗೌರವಸ್ಥಾನವನ್ನೂ ಪತ್ನಿಯನ್ನೂ ದತ್ತರು.

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे कामशापानुग्रहो नाम तृतीयोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಗ್ರಂಥವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ದ್ವಿತೀಯ ವಿಭಾಗ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಕಾಮಶಾಪಾನುಗ್ರಹ’ ಎಂಬ ತೃತೀಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । यस्मात्प्रमथसे तत्त्वं जातोस्माकं यथा विधेः । तस्मान्मन्मथनामा त्वं लोके ख्यातो भविष्यसि

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನ ವಿಧಾನದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮಥನದಿಂದ ನೀನು ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದೀ; ಆದಕಾರಣ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀನು ‘ಮನ್ಮಥ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತನಾಗುವೆ.

Verse 5

जगत्सु कामरूपस्त्वं त्वत्समो न हि विद्यते । अतस्त्वं कामनामापि ख्यातो भव मनोभव

ಸರ್ವ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಕಾಮಸ್ವರೂಪನು; ನಿನಗೆ ಸಮನಾದವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಮನೋಭವ, ‘ಕಾಮ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗು.

Verse 6

मदनान्मदनाख्यस्त्वं जातो दर्पात्सदर्पकः । तस्मात्कंदर्पनामापि लोके ख्यातो भविष्यसि

ಮದನದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಕಾರಣ ನೀನು ‘ಮದನ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗುವೆ; ದರ್ಪದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಕಾರಣ ಸದಾ ದರ್ಪಯುಕ್ತನಾಗಿರುವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಕಂದರ್ಪ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವೆ.

Verse 7

त्वत्समं सर्वदेवानां यद्वीर्यं न भविष्यति । ततः स्थानानि सर्वाणि सर्वव्यापी भवांस्ततः

ಸರ್ವ ದೇವರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ನಿನ್ನ ಸಮಾನವಾದ ವೀರ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಾನಗಳೂ ಧಾಮಗಳೂ ನಿನ್ನಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗುವವು; ನೀನು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗುವೆ.

Verse 8

दक्षोयं भवते पत्नी स्वयं दास्यति कामिनीम् । आद्यः प्रजापतिर्यो हि यथेष्टं पुरुषोत्तमः

ಹೇ ಪುರುಷೋತ್ತಮ, ಈ ದಕ್ಷನು ಸ್ವಯಂ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನಿನಗೆ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ನೀಡುವನು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಆದ್ಯ ಪ್ರಜಾಪತಿ; ತನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ನಡೆಯುವನು.

Verse 9

एषा च कन्यका चारुरूपा ब्रह्ममनोभवा । संध्या नाम्नेति विख्याता सर्वलोके भविष्यति

ಈ ಕನ್ಯೆ ಸುಂದರರೂಪಿಣಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದಳು. ‘ಸಂಧ್ಯಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಅವಳು ಸರ್ವ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಳಾಗುವಳು.

Verse 10

ब्रह्मणो ध्यायतो यस्मात्सम्यग्जाता वरांगना । अतस्संध्येति विख्याता क्रांताभा तुल्यमल्लिका

ಬ್ರಹ್ಮನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕನ್ಯೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಜನಿಸಿದುದರಿಂದ ಅವಳು ‘ಸಂಧ್ಯಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದಳು. ಅವಳ ಕాంతಿ ಮನಮೋಹಕ; ಮಲ್ಲಿಕಾ (ಮಲ್ಲಿಗೆ) ಹೂವಿನಂತೆ ಸುಂದರಿ.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । कौसुमानि तथास्त्राणि पंचादाय मनोभवः । प्रच्छन्नरूपी तत्रैव चिंतयामास निश्चयम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಮನೋಭವ (ಕಾಮದೇವ) ತನ್ನ ಐದು ಕುಸುಮಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಗುಪ್ತರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ತನ್ನ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 12

हर्षणं रोचनाख्यं च मोहनं शोषणं तथा । मारणं चेति प्रोक्तानि मुनेर्मोहकराण्यपि

ಹರ್ಷಣ, ‘ರೋಚನ’ ಎಂಬ ಕ್ರಿಯೆ, ಮೋಹನ, ಶೋಷಣ, ಮಾರಣ—ಇವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇವು ಮುನಿಯನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಕರ್ಮಗಳೆಂದೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ.

Verse 13

ब्रह्मणा मम यत्कर्म समुद्दिष्टं सनातनम् । तदिहैव करिष्यामि मुनीनां सन्निधौ विधे

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ! ನೀನು ನನಗಾಗಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಿದ ಸನಾತನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಮುನಿಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುವೆನು।

Verse 14

तिष्ठंति मुनयश्चात्र स्वयं चापि प्रजापतिः । एतेषां साक्षिभूतं मे भविष्यंत्यद्य निश्चयम्

ಇಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳು ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದಾರೆ, ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಜಾಪತಿಯೂ ಇದ್ದಾನೆ; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇಂದು ಇವರೇ ನನ್ನ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗುವರು।

Verse 15

संध्यापि ब्रह्मणा प्रोक्ता चेदानीं प्रेषयेद्वचः । इह कर्म परीक्ष्यैव प्रयोगान्मोहयाम्यहम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಈಗ ತನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರೆ, ನಾನು ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವಿಧಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವೆನು; ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡಿ, ನಾನು ಅವರನ್ನು ಮೋಹಕ್ಕೆ ದೂಡುವೆನು.

Verse 16

ब्रह्मोवाच । इति संचित्य मनसा निश्चित्य च मनोभवः । पुष्पजं पुष्पजातस्य योजयामास मार्गणैः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿ, ಮನೋಭವನು (ಕಾಮದೇವನು) ಪುಷ್ಪ ಧನುಸ್ಸಿಗೆ ಪುಷ್ಪ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹೂಡಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು.

Verse 17

आलीढस्थानमासाद्य धनुराकृष्य यत्नतः । चकार वलयाकारं कामो धन्विवरस्तदा

ಆಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧನುರ್ಧರನಾದ ಕಾಮದೇವನು ಆಲೀಢ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎಳೆದು ಅದನ್ನು ವಲಯาಕಾರವಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.

Verse 18

संहिते तेन कोदंडे मारुताश्च सुगंधयः । ववुस्तत्र मुनिश्रेष्ठ सम्यगाह्लादकारिणः

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಆ ಸುಯೋಜಿತ ಕೋದಂಡದಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧ ಗಾಳಿಗಳು ಬೀಸತೊಡಗಿದವು; ಅವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಆನಂದಕಾರಿಣಿಗಳು—ಶಿವಕಾರ್ಯದ ಪವಿತ್ರ ಉದ್ಘಾಟನೆಯ ಶುಭಲಕ್ಷಣ.

Verse 19

ततस्तानपि धात्रादीन् सर्वानेव च मानसान् । पृथक् पुष्पशरैस्तीक्ष्णैर्मोहयामास मोहनः

ನಂತರ ಆ ಮೋಹಕನಾದ ಕಾಮನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಪುಷ್ಪಶರಗಳಿಂದ ಧಾತ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಮಾನಸಜರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 20

ततस्ते मुनयस्सर्वे मोहिताश्चाप्यहं मुने । सहितो मनसा कंचिद्विकारं प्रापुरादितः

ಆಗ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಮೋಹಿತರಾದರು—ಓ ಮುನಿಯೇ, ನಾನೂ ಸಹ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ಆದಿಯಿಂದಲೇ ಒಂದು ವಿಧದ ವಿಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿತು.

Verse 21

संध्यां सर्वे निरीक्षंतस्सविकारं मुहुर्मुहुः । आसन् प्रवृद्धमदनाः स्त्री यस्मान्मदनैधिनी

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮರುಮರು ಸಂಧ್ಯೆಯನ್ನು ವಿಕಾರಯುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಆಕೆ ಮದನವನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀ ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಲ್ಲಿ ಕಾಮವು ಬಹಳವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.

Verse 22

ततः सर्वान्स मदनो मोहयित्वा पुनःपुनः । यथेन्द्रियविकारं त प्रापुस्तानकरोत्तथा

ನಂತರ ಮದನನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮರುಮರು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ಅವರು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಇಂದ್ರಿಯವಿಕಾರಗಳಲ್ಲೇ ಅವರನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಮುಳುಗಿಸಿದನು.

Verse 23

उदीरितेंद्रियो धाता वीक्ष्याहं स यदा च ताम् । तदैव चोनपंचाशद्भावा जाताश्शरीरतः

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಉದ್ಬುದ್ಧವಾದ ಧಾತಾ (ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ) ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ—“ನಾನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡುವೆನು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನದೇ ದೇಹದಿಂದ ನಲವತ್ತೊಂಬತ್ತು ಭಾವ-ತತ್ತ್ವಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು.

Verse 24

सापि तैर्वीक्ष्यमाणाथ कंदर्पशरपातनात् । चक्रे मुहुर्मुहुर्भावान्कटाक्षावरणादिकान्

ಅವಳೂ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಕಂದರ್ಪನ ಬಾಣಪಾತದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ಮರುಮರು ಪ್ರೇಮದ ಸೌಕುಮಾರ್ಯಭಾವಗಳನ್ನು ತೋರಿದಳು—ಕಟಾಕ್ಷ ಹಾಕುವುದು, ಬಳಿಕ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ.

Verse 25

निसर्गसुंदरी संध्या तान्भावान् मानसोद्भवान् । कुर्वंत्यतितरां रेजे स्वर्णदीव तनूर्मिभिः

ಸ್ವಭಾವಸೌಂದರ್ಯವಂತಿಯಾದ ಆ ಸಂಧ್ಯೆ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಭಾವಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಕಿರಣತರಂಗಗಳಿಂದ ಸ್ವರ್ಣದೀಪದಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು।

Verse 26

अथ भावयुतां संध्यां वीक्ष्याकार्षं प्रजापतिः । धर्माभिपूरित तनुरभिलाषमहं मुने

ನಂತರ ಭಾವಯುತವಾದ ಆ ಸಂಧ್ಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತನಾದನು। ಓ ಮುನೇ, ಧರ್ಮದಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೇಹವಿದ್ದರೂ ಅವನೊಳಗೆ ಕಾಮನೆ ಉದಯವಾಯಿತು।

Verse 27

ततस्ते मुनयस्सर्वे मरीच्यत्रिमुखा अपि । दक्षाद्याश्च द्विजश्रेष्ठ प्रापुर्वेकारिकेन्द्रियम्

ಆಮೇಲೆ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು—ಮರೀಚಿ, ಅತ್ರಿ ಮೊದಲಾದವರು—ಮತ್ತು ದಕ್ಷಾದಿಗಳು, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ವೈಕಾರಿಕ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು (ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಶುದ್ಧ ಇಂದ್ರಿಯಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು) ಪಡೆದರು।

Verse 28

दृष्ट्वा तथाविधा दक्षमरीचिप्रमुखाश्च माम् । संध्यां च कर्मणि निजे श्रद्दधे मदनस्तदा

ನನ್ನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ದಕ್ಷ ಮತ್ತು ಮರೀಚಿ-ಪ್ರಮುಖ ಮುನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಹಾಗೂ ನಿಯತ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿದರು; ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲೇ ಮದನ (ಕಾಮದೇವ) ಕೂಡ ತನ್ನ ನಿಯುಕ್ತ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತನಾದನು।

Verse 29

यदिदं ब्रह्मणा कर्म ममोद्दिष्टं मयापि तत् । कर्तुं शक्यमिति ह्यद्धा भावितं स्वभुवा तदा

“ಬ್ರಹ್ಮನು ನನಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾನೂ ನೆರವೇರಿಸಬಲ್ಲೆ”—ಎಂದು ಆ ವೇಳೆಗೆ ಸ್ವಯಂಭೂ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 30

इत्थं पापगतिं वीक्ष्य भ्रातॄणां च पितुस्तथा । धर्मस्सस्मार शंभुं वै तदा धर्मावनं प्रभुम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಹೋದರರ ಹಾಗೂ ತಂದೆಯ ಪಾಪಗತಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಧರ್ಮನು ಆಗ ಧರ್ಮರಕ್ಷಕನಾದ ಪ್ರಭು ಶಂಭು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಶರಣಾದನು।

Verse 31

संस्मरन्मनसा धर्मं शंकरं धर्मपालकम् । तुष्टाव विविधैर्वाक्यैर्दीनो भूत्वाजसंभवः

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸ್ವರೂಪನೂ ಧರ್ಮಪಾಲಕನೂ ಆದ ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಅಜಸಂಭವ (ಬ್ರಹ್ಮ) ದೀನನಾಗಿ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ಅನೇಕ ವಿಧದ ವಿನಯವಚನಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 32

धर्म उवाच । देवदेव महादेव धर्मपाल नमोस्तु ते । सृष्टिस्थितिविनाशानां कर्ता शंभो त्वमेव हि

ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಹೇ ಧರ್ಮಪಾಲಕ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಶಂಭೋ, ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಲಯಗಳ ಕರ್ತನು ನಿಜಕ್ಕೂ ನೀವೇ.

Verse 33

सृष्टौ ब्रह्मा स्थितौ विष्णुः प्रलये हररूपधृक् । रजस्सत्त्वतमोभिश्च त्रिगुणैरगुणः प्रभो

ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ, ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಾಗಿ, ಪ್ರಳಯದಲ್ಲಿ ಹರರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೀರಿ; ರಜಸ್ಸು-ಸತ್ತ್ವ-ತಮಸ್ಸು ಎಂಬ ತ್ರಿಗುಣಗಳಿಂದ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದರೂ, ಹೇ ಪ್ರಭು, ನೀವು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿರ್ಗುಣನೇ.

Verse 34

निस्त्रैगुण्यः शिवः साक्षात्तुर्यश्च प्रकृतेः परः । निर्गुणो निर्विकारी त्वं नानालीलाविशारदः

ನೀವು ಸాక్షಾತ್ ಶಿವನೇ—ತ್ರಿಗುಣಾತೀತ, ತುರ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತ, ಪ್ರಕೃತಿಗಿಂತ ಪರ. ನೀವು ನಿರ್ಗುಣ, ನಿರ್ವಿಕಾರಿ; ಆದರೂ ಅನೇಕ ದಿವ್ಯ ಲೀಲಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ನಿಪುಣ.

Verse 35

रक्षरक्ष महादेव पापान्मां दुस्तरादितः । मत्पितायं तथा चेमे भ्रातरः पापबुद्धयः

ಓ ಮಹಾದೇವನೇ! ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು—ಈ ದಾಟಲಾಗದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡು. ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಂದೆಯೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ನನ್ನ ಸಹೋದರರೂ ಪಾಪಬುದ್ಧಿಯವರು।

Verse 36

ब्रह्मोवाच । इति स्तुतो महेशानो धर्मेणैव परः प्रभुः । तत्राजगाम शीघ्रं वै रक्षितुं धर्ममात्मभूः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಪರಮಪ್ರಭು ಮಹೇಶಾನನು, ಧರ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಸ್ವಯಂಭುವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬಂದನು।

Verse 37

जातो वियद्गतश्शंभुर्विधिं दृष्ट्वा तथाविधम् । मां दक्षाद्यांश्च मनसा जहासोपजहास च

ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಿಂದ ಸಾಗಿದ ಶಂಭು, ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಯನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೂ ದಕ್ಷ ಮೊದಲಾದವರ ಮೇಲೂ ನಗುತ್ತಾ, ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಮಂದಹಾಸ ಮಾಡಿದನು।

Verse 38

स साधुवादं तान् सर्वान्विहस्य च पुनः पुनः । उवाचेदं मुनिश्रेष्ठ लज्जयन् वृषभध्वजः

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಅವರ ಎಲ್ಲರ ಸಾಧುವಾದವನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ನಗುತ್ತಾ, ಲಜ್ಜಿತನಾದಂತೆ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 39

शिव उवाच । अहो ब्रह्मंस्तव कथं कामभावस्समुद्गतः । दृष्ट्वा च तनयां नैव योग्यं वेदानुसारिणाम्

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ಅಹೋ ಬ್ರಹ್ಮನೇ! ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಈ ಕಾಮಭಾವ ಹೇಗೆ ಉದಯವಾಯಿತು? ಸ್ವಂತ ಮಗಳನ್ನು ಕಂಡರೂ ಇಂತಹ ಚಿಂತನೆ ವೇದಾನುಸಾರಿಗಳಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ।

Verse 40

यथा माता च भगिनी भ्रातृपत्नी तथा सुता । एतः कुदृष्ट्या द्रष्टव्या न कदापि विपश्चिता

ತಾಯಿ, ಸಹೋದರಿ, ಅಣ್ಣತಮ್ಮನ ಹೆಂಡತಿ, ಮಗಳು—ಇವರನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಭಾವಿಸಬೇಕು; ವಿವೇಕಿಯು ಅವರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕುದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಬಾರದು।

Verse 41

एष वै वेदमार्गस्य निश्चयस्त्वन्मुखे स्थितः । कथं तु काममात्रेण स ते विस्मारितो विधे

ವೇದಮಾರ್ಗದ ಈ ದೃಢನಿಶ್ಚಯವು ನಿನ್ನದೇ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಿರಲು, ಹೇ ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಕೇವಲ ಕಾಮಮಾತ್ರದಿಂದ ಅದು ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಮರೆತುಹೋಯಿತು?

Verse 42

धैर्ये जागरितं ब्रह्मन्मनस्ते चतुरानन । कथं क्षुद्रेण कामेन रंतुं विगटितं विधे

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಹೇ ಚತುರಾನನ! ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತವಾದ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಿರಲು, ಹೇ ವಿಧಾತ, ಕ್ಷುದ್ರ ಕಾಮದಿಂದ ರಮಿಸಲು ಅದು ಹೇಗೆ ಸಡಿಲವಾಯಿತು?

Verse 43

एकांतयोगिनस्तस्मात्सर्वदादित्यदर्शिनः । कथं दक्षमरीच्याद्या लोलुपाः स्त्रीषु मानसाः

ಆದ್ದರಿಂದ ಏಕಾಂತಯೋಗಿಗಳು, ಸದಾ ಅಂತರ್ನಿಹಿತ ಆದಿತ್ಯ—ಚೈತನ್ಯಸೂರ್ಯ—ನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವವರು, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಹಿಂದೆ ಹೇಗೆ ಓಡಬಹುದು? ಹಾಗಾದರೆ ದಕ್ಷ, ಮರೀಚಿ ಮೊದಲಾದ ಋಷಿಗಳು ಸ್ತ್ರೀಯರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಲೋಲುಪರಾಗಬಹುದು?

Verse 44

कथं कामोपि मंदात्मा प्राबल्यात्सोधुनैव हि । विकृतान्बाणैः कृतवानकालज्ञोल्पचेतनः

ಕಾಮನು ಮಂದಬುದ್ಧಿಯವನೇ ಆದರೂ, ಬಲ ಮತ್ತು ದರ್ಪದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಈಗಷ್ಟೇ ವಿಕೃತ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು; ಅಕಾಲಜ್ಞನಾಗಿ ಅಲ್ಪಚೇತನನಾಗಿ ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದನು?

Verse 45

धिक्तं श्रुतं सदा तस्य यस्य कांता मनोहरत् । धैर्यादाकृष्य लौल्येषु मज्जयत्यपि मानसम्

ಯಾವನ ಮನೋಹರ ಪತ್ನಿ ತನ್ನ ಮೋಹಕ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎಳೆದು ಚಂಚಲ ಲಾಲಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಾಳೋ, ಆ ಪುರುಷನ ಸರ್ವ ಶ್ರುತಜ್ಞಾನ ಧಿಕ್ಕಾರಾರ್ಹ.

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा लोके सोहं शिवस्य च । व्रीडया द्विगुणीभूतस्स्वेदार्द्रस्त्वभवं क्षणात्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಲೋಕದ ಮುಂದೆ ಮತ್ತು ಶಿವನ ಮುಂದೆ, ನಾನು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ದ್ವಿಗುಣನಾದೆ; ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ದೇಹ ಬೆವರಿನಿಂದ ತೇವವಾಯಿತು।

Verse 47

ततो निगृह्यैंद्रियकं विकारं चात्यजं मुने । जिघृक्षुरपि तद्भीत्या तां संध्यां कामरूपिणीम्

ನಂತರ, ಓ ಮುನೇ, ಇಂದ್ರಿಯಜನ್ಯ ವಿಕಾರವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಅವನು ಆ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು; ಹಿಡಿಯಲು ಬಯಸಿದರೂ, ಅದರ ಭಯದಿಂದ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ರೂಪ ತಾಳುವ ಆ ಸಂಧ್ಯೆಯನ್ನು ಅವನು ಬಿಡಿದನು।

Verse 48

मच्छरीरात्तु घर्मांभो यत्पपात द्विजोत्तम धर्मांभो । अग्निष्वात्ताः पितृगणा जाताः पितृगणास्ततः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಬೆವರಿನ ಹನಿಗಳು—ಆ ಧರ್ಮಮಯ ಪವಿತ್ರ ಜಲ—ಅಗ್ನಿಷ್ವಾತ್ತ ಎಂಬ ಪಿತೃಗಣಗಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದವು; ಹೀಗೆ ಪಿತೃಗಣಗಳು ಉತ್ಪನ್ನವಾದವು।

Verse 49

भिन्नांजननिभास्सर्वे फुल्लराजीवलोचनाः । नितांतयतयः पुण्यास्संसारविमुखाः परे

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಭಿನ್ನ ಅಂಜನದಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣರು, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಳಿದ ಕಮಲದಂತೆ ನೇತ್ರಗಳವರು. ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ನಿಯಮಿಷ್ಠ ಯತಿಗಳು, ಪವಿತ್ರ ಪುಣ್ಯವಂತರು—ಸಂಸಾರವಿಮುಖರು, ಶಿವಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷನಿಷ್ಠರು.

Verse 50

सहस्राणां चतुःषष्टिरग्निष्वात्ताः प्रकीर्तिता । षडशीतिसहस्राणि तथा बर्हिषदो मुने

ಸಾವಿರಗಳಲ್ಲಿ ಅರವತ್ತನಾಲ್ಕು ‘ಅಗ್ನಿಷ್ವಾತ್ತ’ ಪಿತೃಗಳು ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ಓ ಮುನಿಯೇ, ಎಂಭತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ‘ಬರ್ಹಿಷದ’ ಪಿತೃಗಳು ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 51

घर्मांभः पतितं भूमौ तदा दक्षशरीरतः । समस्तगुणसंपन्ना तस्माज्जाता वरांगना

ಆಗ ದಕ್ಷನ ದೇಹದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಘರ್ಮಜಲವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅದೇ ಬಿಂದುವಿನಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಗುಣಸಂಪನ್ನಳಾದ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕನ್ಯೆ ಜನ್ಮವಾಯಿತು.

Verse 52

तन्वंगी सममध्या च तनुरोमावली श्रुता । मृद्वंगी चारुदशना नवकांचनसुप्रभा

ಅವಳು ತನ್ವಂಗಿ, ಸಮಮಧ್ಯೆಯು; ದೇಹದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೋಮಾವಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು. ಮೃದು ಅಂಗಗಳವಳು, ಸುಂದರ ದಂತಗಳವಳು, ನವಕಾಂಚನದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 53

सर्वावयवरम्या च पूर्णचन्द्राननाम्बुजा । नाम्ना रतिरिति ख्याता मुनीनामपि मोहिनी

ಅವಳು ಸರ್ವ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮನೋಹರಳಾಗಿದ್ದಳು; ಅವಳ ಪದ್ಮಮುಖವು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು. ‘ರತಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಅವಳು, ಮುನಿಗಳನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 54

मरीचिप्रमुखा षड् वै निगृहीतेन्द्रियक्रियाः । ऋते क्रतुं वसिष्ठं च पुलस्त्यांगिरसौ तथा

ಮರೀಚಿ-ಪ್ರಮುಖ ಆರು ಮುನಿಗಳು ಇಂದ್ರಿಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ್ದರು; ಪುಲಸ್ತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸರೂ ಹಾಗೆಯೇ—ಕ್ರತು ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ.

Verse 55

क्रत्वादीनां चतुर्णां च बीजं भूमौ पपात च । तेभ्यः पितृगणा जाता अपरे मुनिसत्तम

ಕ್ರತ್ವಾದಿ ನಾಲ್ವರ ಬೀಜವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಅದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪಿತೃಗಣಗಳ ಇನ್ನಿತರ ಸಮೂಹಗಳು ಜನಿಸಿದವು.

Verse 56

सोमपा आज्यपा नाम्ना तथैवान्ये सुकालिनः । हविष्मंतस्तु तास्सर्वे कव्यवाहाः प्रकीर्तिताः

ಅವರು ‘ಸೋಮಪಾ’ ಮತ್ತು ‘ಆಜ್ಯಪಾ’ ಎಂಬ ನಾಮಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು; ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಶುಭಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿಯತರಾದ ಇತರರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಹವಿಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧರಾದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ‘ಕವ್ಯವಾಹ’—ಪಿತೃಅರ್ಪಣವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುವವರು—ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

Verse 57

क्रतोस्तु सोमपाः पुत्रा वसिष्ठात्कालिनस्तथा । आज्यपाख्याः पुलस्त्यस्य हविष्मंतोंगिरस्सुताः

ಕ್ರತುವಿನಿಂದ ‘ಸೋಮಪಾ’ ಎಂಬ ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು; ವಸಿಷ್ಠನಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ‘ಕಾಲಿನ’ರು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಪುಲಸ್ತ್ಯನಿಂದ ‘ಆಜ್ಯಪಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವರು, ಅಂಗಿರಸನಿಂದ ‘ಹವಿಷ್ಮಂತ’ ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು.

Verse 58

जातेषु तेषु विप्रेन्द्र अग्निष्वात्तादिकेष्वथ । लोकानां पितृवर्गेषु कव्यवाह स समंततः

ಹೇ ವಿಪ್ರಶ್ರೇಷ್ಠ! ಅಗ್ನಿಷ್ವಾತ್ತಾದಿ ಪಿತೃವರ್ಗಗಳು ಜನಿಸಿದಾಗ, ‘ಕವ್ಯವಾಹ’—ಆಹುತಿ-ವಾಹಕ—ಲೋಕಗಳ ಪಿತೃಸಮೂಹಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದನು.

Verse 59

संध्या पितृप्रसूर्भूत्वा तदुद्देशयुताऽभवत् । निर्दोषा शंभुसंदृष्टा धर्मकर्मपरायणा

ಪಿತೃಗಳಿಂದ ಜನಿಸಿ ಅವಳು ‘ಸಂಧ್ಯಾ’ಯಾಗಿ, ಅದೇ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿಬದ್ಧಳಾಗಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳು ನಿರ್ದೋಷಿಣಿ; ಶಂಭು (ಶಿವ) ಅವಳನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದನು, ಮತ್ತು ಅವಳು ಧರ್ಮ-ಕರ್ತವ್ಯಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 60

एतस्मिन्नंतरे शम्भुरनुगृह्याखिलान्द्विजान् । धर्मं संरक्ष्य विधिवदंतर्धानं गतो द्रुतम्

ಆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಶಂಭು ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜ ಋಷಿಗಳನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ, ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿ, ಶೀಘ್ರವೇ ಅಂತರ್ಧಾನವಾಗಿ ಅಪ್ರಕಟನಾದನು।

Verse 61

अथ शंकरवाक्येन लज्जितोहं पितामहः । कंदर्प्पायाकोपिंत हि भ्रुकुटीकुटिलाननः

ಆಮೇಲೆ ಶಂಕರನ ವಚನಗಳಿಂದ ಲಜ್ಜಿತನಾದ ನಾನು ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಕಂದರ್ಪನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡೆ; ಭ್ರೂಕುಟಿಯು ಮಡಚಿ ಮುಖವು ವಕ್ರವಾಯಿತು।

Verse 62

दृष्ट्वा मुखमभिप्रायं विदित्वा सोपि मन्मथः । स्वबाणान्संजहाराशु भीतः पशुपतेर्मुने

(ಶಿವನ) ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನ ಅಂತರಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮन्मಥನೂ—ಓ ಮುನಿಯೇ—ಪಶುಪತಿಗೆ ಭಯಪಟ್ಟು ತನ್ನ ಬಾಣಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹಿಂಪಡೆದನು।

Verse 63

ततः कोपसमायुक्तः पद्मयोनिरहं मुने । अज्वलं चातिबलवान् दिधक्षुरिव पावकः

ಆಗ ಹೇ ಮುನಿಯೇ, ನಾನು ಪದ್ಮಯೋನಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅತಿಬಲವಂತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಹಿಸಲು ಉತ್ಸುಕವಾದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಜ್ವಲಿಸಿದೆನು।

Verse 64

भवनेत्राग्निनिर्दग्धः कंदर्पो दर्पमोहितः । भविष्यति महादेवे कृत्वा कर्मं सुदुष्करम्

ದರ್ಪದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ಕಂದರ್ಪನು ಮಹಾದೇವನ ವಿರುದ್ಧ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುವನು; ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನೇತ್ರಾಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ ಭಸ್ಮವಾಗುವನು।

Verse 65

इति वेधास्त्वहं काममक्षयं द्विजसत्तम । समक्षं पितृसंघस्य मुनीनां च यतात्मनाम्

ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಹೀಗೆ ನಾನು ವೇಧಾ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಪಿತೃಸಂಘಗಳ ಮತ್ತು ಯತಾತ್ಮ ಮುನಿಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಈ ಅಕ್ಷಯ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 66

इति भीतो रतिपतिस्तत्क्षणात्त्यक्तमार्गणः । प्रादुर्बभूव प्रत्यक्षं शापं श्रुत्वातिदारुणम्

ಅತಿದಾರುಣ ಶಾಪವನ್ನು ಕೇಳಿ ರತಿಪತಿ ಕಾಮನು ಭೀತನಾದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಬಾಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಂತರ ಪ್ರತಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು.

Verse 67

ब्रह्माणं मामुवाचेदं स दक्षादिसुतं मुने । शृण्वतां पितृसंघानां संध्यायाश्च विगर्वधीः

ಓ ಮುನೇ, ದಕ್ಷನ ಆ ಪುತ್ರನು—ಗರ್ವದಿಂದ ಬುದ್ಧಿ ಉಬ್ಬಿದ್ದವನು—ಪಿತೃಸಂಘಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಧ್ಯೆ ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 68

काम उवाच । किमर्थं भवता ब्रह्मञ् शप्तोहमिति दारुणम् । अनागास्तव लोकेश न्याय्यमार्गानुसारिणः

ಕಾಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ನೀವು ನನಗೆ ಇಷ್ಟು ದಾರುಣ ಶಾಪವನ್ನು ಏಕೆ ನೀಡಿದಿರಿ? ಹೇ ಲೋಕೇಶ್ವರ! ನಾನು ನಿರಪರಾಧಿ; ಧರ್ಮ-ನ್ಯಾಯಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವನು।

Verse 69

त्वया चोक्तं नु मत्कर्म यत्तद्ब्रह्मन् कृतं मया । तत्र योग्यो न शापो मे यतो नान्यत्कृतं मया

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ಆ ಕರ್ಮ ನನ್ನಿಂದಲೇ ನಡೆದಿದೆ ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೂ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಶಾಪಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನಾನು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ।

Verse 70

अहं विष्णुस्तथा शंभुः सर्वे त्वच्छ रगोचराः । इति यद्भवता प्रोक्तं तन्मयापि परीक्षितम्

ನಾನು (ಬ್ರಹ್ಮ), ವಿಷ್ಣು ಹಾಗೂ ಶಂಭು (ಶಿವ)—ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ನಿರ್ಮಲ, ನಿರ್ದೋಷ ತೇಜಸ್ಸಿನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೊಳಗೇ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನೀನು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ನಾನೂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಸತ್ಯವೆಂದು ದೃಢಪಡಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 71

नापराधो ममाप्यत्र ब्रह्मन् मयि निरागसि । दारुणः समयश्चैव शापो देव जगत्पते

ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಅಪರಾಧವಾಗಿಲ್ಲ; ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿರ್ದೋಷಿ. ಆದರೂ ಕಾಲವು ದಾರುಣವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಓ ದೇವಾ, ಜಗತ್ಪತೇ—ಶಾಪವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲಿಸಿದೆ.

Verse 72

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा ब्रह्माहं जगतां पतिः । प्रत्यवोचं यतात्मानं मदनं दमयन्मुहुः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು, ಬ್ರಹ್ಮ, ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಆ ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಯಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದೆ; ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮದನ (ಕಾಮದೇವ)ನನ್ನು ಮರುಮರು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

Verse 73

ब्रह्मोवाच । आत्मजा मम संध्येयं यस्मादेतत्स कामतः । लक्ष्यीकृतोहं भवता ततश्शापो मया कृतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಕಾಮವಶನಾಗಿ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟೆ; ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಾನು ಈ ಶಾಪವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದೆ.

Verse 74

अधुना शांतरोषोहं त्वां वदामि मनोभव । शृणुष्व गतसंदेहस्सुखी भव भयं त्यज

ಈಗ ನನ್ನ ಕೋಪ ಶಮನವಾಗಿದೆ. ಓ ಮನೋಭವ (ಕಾಮದೇವ), ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಕೇಳು. ಸುಖಿಯಾಗಿರು; ಭಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು.

Verse 75

त्वं भस्म भूत्वा मदन भर्गलोचनवह्निना । तथैवाशु समं पश्चाच्छरीरं प्रापयिष्यसि

ಓ ಮದನನೇ! ಭರ್ಗ (ಶಿವ)ನ ನೇತ್ರಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಭಸ್ಮವಾದರೂ, ನಂತರ ಯಥಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೀನು ಶೀಘ್ರವೇ ಪುನಃ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ।

Verse 76

यदा करिष्यति हरोंजसा दारपरिग्रहम् । तदा स एव भवतश्शरीरं प्रापयिष्यति

ಹರ (ಶಿವ)ನು ಸ್ವಯಂ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡುವಾಗ, ಆಗ ಅವನೇ ನಿನಗೆ ದೇಹಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಸುವನು।

Verse 77

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वाथ मदनमहं लोकपितामहः । अंतर्गतो मुनीन्द्राणां मानसानां प्रपश्यताम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆ ಮದನನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ನಾನು, ಮುನೀಂದ್ರರ ಮಾನಸದೃಷ್ಟಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಲೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದೆ।

Verse 78

इत्येवं मे वचश्श्रुत्वा मदनस्तेपि मानसाः । संबभूवुस्सुतास्सर्वे सुखिनोऽरं गृहं गताः

ನನ್ನ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮದನನು ಮತ್ತು ಆ ಮಾನಸಪುತ್ರರೆಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷಭರಿತರಾದರು; ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಿವಾಸಗಳಿಗೆ ಹೋದರು।