दाक्षयज्ञप्रस्थान-प्रश्नः (Satī Inquires about the Departure for Dakṣa’s Sacrifice)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । यदा ययुर्दक्षमखमुत्सवेन सुरर्षयः । तस्मिन्नैवांतरे देवो पर्वते गंधमादने

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ದೇವರ್ಷಿಗಳು ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ, ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಭು ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದನು।

Verse 2

धारागृहे वितानेन सखीभिः परिवारिता । दाक्षायणी महाक्रीडाश्चकार विविधास्सती

ಧಾರಾಗೃಹದಲ್ಲಿ, ವಿತಾನದ ಕೆಳಗೆ ಸಖಿಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ ಸತಿ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಮನೋಹರ ಕ್ರೀಡೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದಳು।

Verse 3

क्रीडासक्ता तदा देवी ददर्शाथ मुदा सती । दक्षयज्ञे प्रयांतं च रोहिण्या पृच्छ्य सत्वरम्

ಆ ವೇಳೆ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾದ ದೇವಿ ಸತೀ ಆನಂದದಿಂದ ನೋಡಿದಳು—ಯಾರೋ ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ರೋಹಿಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟಳು.

Verse 4

दृष्ट्वा सीमंतया भूतां विजयां प्राह सा सती । स्वसखीं प्रवरां प्राणप्रियां सा हि हितावहाम्

ಸೀಮಂತಾಭರಣದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಜಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಸತೀ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—ಅವಳು ತನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಖಿ, ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯೆ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಹಿತಕರಳು.

Verse 5

सत्युवाच । हे सखीप्रवरे प्राणप्रिये त्वं विजये मम । क्व गमिष्यति चन्द्रोयं रोहिण्यापृच्छ्य सत्वरम्

ಸತೀ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಸಖಿಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠೆ, ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯೆ! ನನ್ನ ವಿಜಯದಲ್ಲಿ ನೀನೇ ನನ್ನ ಆಧಾರ. ತ್ವರೆಯಿಂದ ರೋಹಿಣಿಯನ್ನು ಕೇಳು— ಈ ಚಂದ್ರನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?

Verse 6

ब्रह्मोवाच । तथोक्ता विजया सत्या गत्वा तत्सन्निधौ द्रुतम् । क्व गच्छसीति पप्रच्छ शशिनं तं यथोचितम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು— ಹೀಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸತ್ಯವತಿ ವಿಜಯಾ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅವನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಆ ಶಶಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಳು— “ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ?”

Verse 7

विजयोक्तमथाकर्ण्य स्वयात्रां पूर्वमादरात् । कथितं तेन तत्सर्वं दक्षयज्ञोत्सवादिकम्

ವಿಜಯ ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸತೀ ಮೊದಲೇ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ನಂತರ ದಕ್ಷಯಜ್ಞೋತ್ಸವ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದಳು.

Verse 8

तच्छ्रुत्वा विजया देवीं त्वरिता जातसंभ्रमा । कथयामास तत्सर्वं यदुक्तं शशिना सतीम्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ದೇವಿ ವಿಜಯಾ ತಕ್ಷಣವೇ ಆತುರದಿಂದ, ಶಶಿ (ಚಂದ್ರ) ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸತೀದೇವಿಗೆ ವಿವರಿಸಿ ತಿಳಿಸಿದಳು।

Verse 9

तच्छ्रुत्वा कालिका देवी विस्मिताभूत्सती तदा । विमृश्य कारणं तत्राज्ञात्वा चेतस्यचिंतयत्

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ದೇವಿ ಸತೀ ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡಳು. ಅಲ್ಲಿ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದರೂ ತಿಳಿಯದೆ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು।

Verse 10

दक्षः पिता मे माता च वीरिणी नौ कुतस्सती । आह्वानं न करोति स्म विस्मृता मां प्रियां सुताम्

ದಕ್ಷನು ನನ್ನ ತಂದೆ, ವೀರಿಣೀ ನನ್ನ ತಾಯಿ—ಹಾಗಿರಲು ನಾನು ಸತಿ ಹೇಗೆ ಗೈರಾಗಿರಲಿ? ಆದರೂ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು, ಮರೆತು ಆಹ್ವಾನ ಕಳುಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 11

पृच्छेयं शंकरं तत्र कारणं सर्वमादरात् । चिंतयित्वेति सासीद्वै तत्र गंतुं सुनिश्चया

ಅವಳು ಯೋಚಿಸಿದಳು: “ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಆದರದಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಈ ಎಲ್ಲದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳುವೆನು.” ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಸತಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 12

अथ दाक्षायणी देवी विजयां प्रवरां सखीम् । स्थापयित्वा द्रुतं तत्र समगच्छच्छिवांतिकम्

ಆಗ ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ ದೇವಿ (ಸತಿ) ತನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಖಿ ವಿಜಯೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಶಿವನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತೆರಳಿದಳು।

Verse 13

ददर्श तं सभामध्ये संस्थितं बहुभिर्गणैः । नंद्यादिभिर्महावीरैः प्रवरैर्यूथयूथपै

ಅವಳು ಅವರನ್ನು ಸಭಾಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ ಕಂಡಳು; ನಂದಿ ಮೊದಲಾದ ಮಹಾವೀರರು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯೂಥಪತಿಗಳು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಗಣಗಳು ಅವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರು।

Verse 14

दृष्ट्वा तं प्रभुमीशानं स्वपतिं साथ दक्षजा । प्रष्टुं तत्कारणं शीघ्रं प्राप शंकरसंनिधिम्

ತನ್ನ ಪತಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಈಶಾನನನ್ನು ಕಂಡು, ದಕ್ಷಕನ್ಯೆ ಸತಿ ಆ ಕಾರಣವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕೇಳಲು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶಂಕರನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಸೇರಿದಳು।

Verse 15

शिवेन स्थापिता स्वांके प्रीतियुक्तेन स्वप्रिया । प्रमोदिता वचोभिस्सा बहुमानपुरस्सरम्

ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳ ಶಿವನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಅವಳು ಮಹಾಮಾನದಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅವನ ಸ्नेಹಪೂರ್ಣ ವಚನಗಳಿಂದ ಹರ್ಷಿತಳಾದಳು.

Verse 16

अथ शंभुर्महालीलस्सर्वेशस्सुखदस्सताम् । सतीमुवाच त्वरितं गणमध्यस्थ आदरात्

ಆಗ ಅದ್ಭುತ ಮಹಾಲೀಲೆಯುಳ್ಳ, ಸರ್ವೇಶ್ವರ, ಸತ್ಪುರುಷರಿಗೆ ಸುಖದಾತನಾದ ಶಂಭು—ಗಣಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ—ಆದರದಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 17

शंभुरुवाच । किमर्थमागतात्र त्वं सभामध्ये सविस्मया । कारणं तस्य सुप्रीत्या शीघ्रं वद सुमध्यमे

ಶಂಭುವು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಭರಿತಳಾಗಿ ಈ ಸಭಾಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದೆ? ಹೇ ಸುಮಧ್ಯಮೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 18

ब्रह्मोवाच । एवमुक्ता तदा तेन महेशेन मुनीश्वर । सांजलिस्सुप्रणम्याशु सत्युवाच प्रभुं शिवा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ, ಮಹೇಶನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಸತೀ ತಕ್ಷಣ ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತನ್ನ ಪ್ರಭು ಶಿವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು।

Verse 19

सत्युवाच । पितुर्मम महान् यज्ञो भवतीति मया श्रुतम् । तत्रोत्सवो महानस्ति समवेतास्सुरर्षयः

ಸತೀ ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಮಹಾಯಜ್ಞ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮಹೋತ್ಸವವಿದೆ; ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ।

Verse 20

पितुर्मम महायज्ञे कस्मात्तव न रोचते । गमनं देवदेवेश तत्सर्वं कथय प्रभो

ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಮಹಾಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ನಿಮಗೆ ಏಕೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ? ಓ ದೇವದೇವೇಶ್ವರ, ಪ್ರಭು, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗದಿರುವ ಕಾರಣವನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿರಿ.

Verse 21

सुहृदामेष वै धर्मस्सुहृद्भिस्सह संगतिः । कुर्वंति यन्महादेव सुहृदः प्रीतिवर्द्धिनीम्

ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರ ಧರ್ಮವೇ ಇದು—ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಸಂಗತಿಯಾಗಿರುವುದು; ಓ ಮಹಾದೇವ, ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸದ್ಭಾವ ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು.

Verse 22

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन मयागच्छ सह प्रभो । यज्ञवाटं पितुर्मेद्य स्वामिन् प्रार्थनया मम

ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಭು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬನ್ನಿರಿ—ಇಂದು ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಯಜ್ಞವಾಟಕ್ಕೆ. ಸ್ವಾಮಿ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा सत्या देवो महेश्वरः । दक्ष वागिषुहृद्विद्धो बभाषे सूनृतं वचः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಸತಿಯ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು, ದಕ್ಷನ ವಾಕ್ಬಾಣದಿಂದ ಹೃದಯವು ವಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಮೃದು ಮತ್ತು ಸತ್ಯವಾದ ವಚನಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು.

Verse 24

महेश्वर उवाच । दक्षस्तव पिता देवी मम द्रोही विशेषतः

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ದಕ್ಷನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನನ್ನ ವಿರೋಧಿ ಹಾಗೂ ದ್ರೋಹಿ.

Verse 25

यस्य ये मानिनस्सर्वे ससुरर्षिमुखाः परे । ते मूढा यजनं प्राप्ताः पितुस्ते ज्ञानवर्जिताः

ದಕ್ಷಪಕ್ಷದ ಇತರ ಋಷಿಗಳೊಡನೆ ಆ ಅಹಂಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಮೋಹಗ್ರಸ್ತರಾಗಿ, ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಬಂದರು।

Verse 26

अनाहूताश्च ये देवी गच्छंति परमंदिरम् । अवमानं प्राप्नुवंति मरणादधिकं तथा

ಹೇ ದೇವಿ, ಆಹ್ವಾನವಿಲ್ಲದೆ ಪರರ ಪರಮ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವರು ಅವಮಾನವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಮರಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾದ ಅವಮಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 27

परालयं गतोपींद्रो लघुर्भवति तद्विधः । का कथा च परेषां वै रीढा यात्रा हि तद्विधा

ಪ್ರಳಯಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದ ಇಂದ್ರನೂ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಇತರ ಜೀವಿಗಳ ಮಾತೇನು? ಅವರ ಗತಿ ಮತ್ತು ಸಂಚಾರವೂ ಹಾಗೆಯೇ—ಅನಿಶ್ಚಿತ, ಪ್ರಳಯಾಧೀನ.

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीयात्रावर्णनं नामाष्टविंशोध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ದ್ವಿತೀಯ ವಿಭಾಗ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಸತೀಯಾತ್ರಾವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 29

तथारिभिर्न व्यथते ह्यर्दितोपि शरैर्जनः । स्वानांदुरुक्तिभिर्मर्मताडितस्स यथा मतः

ಅದೇ ರೀತಿ ಶತ್ರುಗಳ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆತಗೊಂಡರೂ ಮನುಷ್ಯನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ವ್ಯಥೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ತನ್ನವರ ಕಠೋರ ವಚನಗಳು ಮರ್ಮಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಿವಿದರೆ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದೇ ಸ್ಥಿರ ಸತ್ಯ।

Verse 30

विद्यादिभिर्गुणैः षड्भिरसदन्यैस्सतां स्मृतौ । हतायां भूयसां धाम न पश्यंति खलाः प्रिये

ಪ್ರಿಯೆ, ಕೇವಲ ವಿದ್ಯೆ ಮೊದಲಾದ ಆರು ಗುಣಗಳು—ನಿಜವಾದ ಸದ್ಗುಣಗಳಲ್ಲದವು—ಅವುಗಳಿಂದ ಸತ್ಪುರುಷರ ಸ್ಮೃತಿ ನಾಶವಾದಾಗ, ಖಲರು ಮಹಾಜನರು ಬಯಸುವ ಪರಮ ಧಾಮವನ್ನು ಕಾಣಲಾರರು।

Verse 31

ब्रह्मोवाच । एवमुक्ता सती तेन महेशेन महात्मना । उवाच रोषसंयुक्ता शिवं वाक्यविदां वरम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಮಹೇಶನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಸತಿ ರೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿ, ವಾಕ್ಯಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಶಿವನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದಳು।

Verse 32

सत्युवाच । यज्ञस्स्यात्सफलो येन स त्वं शंभोखिलेश्वर । अनाहूतोसि तेनाद्य पित्रा मे दुष्टकारिणा

ಸತಿ ಹೇಳಿದಳು—ಓ ಶಂಭೋ, ಅಖಿಲೇಶ್ವರಾ! ಯಾರಿಂದ ಯಜ್ಞ ಸಫಲವಾಗುವುದೋ ಆವನು ನೀನೇ; ಆದರೆ ಇಂದು ನನ್ನ ದುಷ್ಟಕರ್ಮಿ ತಂದೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿಲ್ಲ।

Verse 33

तत्सर्वं ज्ञातुमिच्छामि भव भावं दुरात्मनः । सुरर्षीणां च सर्वेषामागतानां दुरात्मनाम्

ಓ ಭವ! ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ—ಆ ದುರುದ್ದೇಶಿಗಳ ಅಂತರಭಾವವನ್ನೂ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಎಲ್ಲ ದೇವರ್ಷಿಗಳದ್ದನ್ನೂ, ಅವರ ಹೃದಯ ಕಲుషಿತವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ।

Verse 34

तस्माच्चाद्यैव गच्छामि स्वपितुर्यजनं प्रभो । अनुज्ञां देहि मे नाथ तत्र गंतुं महेश्वर

ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಭೋ, ನಾನು ಇಂದುಲೇ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ನಾಥ, ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ನನಗೆ ಅನುಜ್ಞೆ ನೀಡಿರಿ।

Verse 35

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तौ भगवान् रुद्रस्तया देव्या शिवस्स्वयम् । विज्ञाताखिलदृक् द्रष्टा सतीं सूतिकरोऽब्रवीत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ, ಸರ್ವಜ್ಞ ಸರ್ವದರ್ಶಿ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು, ಸ್ವಯಂ ಶಿವನೇ, ದಕ್ಷಕನ್ಯೆ ಸತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 36

शिव उवाच । यद्येवं ते रुचिर्देवि तत्र गंतुमवश्यकम् । सुव्रते वचनान्मे त्वं गच्छ शीघ्रं पितुर्मखम्

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನಗೆ ಇದೇ ಇಚ್ಛೆಯಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ಅವಶ್ಯ. ಹೇ ಸುವ್ರತೆ, ನನ್ನ ವಚನದಂತೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಮಖಕ್ಕೆ ಹೋಗು।

Verse 37

एतं नंदिनमारुह्य वृषभं सज्जमादरात् । महाराजोपचाराणि कृत्वा बहुगुणान्विता

ಆದರಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವಳು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ನಂದಿ ವೃಷಭದ ಮೇಲೆ ಏರಿದಳು; ಮಹಾರಾಜೋಚಿತ ಉಪಚಾರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅನೇಕ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದಳು।

Verse 38

भूषितं वृषमारोहेत्युक्ता रुद्रेण सा सती । सुभूषिता सती युक्ता ह्यगमत्पितुमंदिरम्

ರುದ್ರನು ಅವಳಿಗೆ—“ಹೇ ವೃಷಭಾರೂಢೆ, ಅಲಂಕರಿಸಿಕೋ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆಗ ಸತಿ ಸುಂದರ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಸುವಿಭೂಷಿತಳಾಗಿ, ಯಥಾವಿಧಿ ಸಿದ್ಧಳಾಗಿ, ತಂದೆಯ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು।

Verse 39

महाराजोपचाराणि दत्तानि परमात्मना । सुच्छत्रचामरादीनि सद्वस्त्राभरणानि च

ಪರಮಾತ್ಮನು ಮಹಾರಾಜೋಪಚಾರಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು—ಸುಂದರ ಛತ್ರ, ಚಾಮರ ಮೊದಲಾದವು, ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳನ್ನೂ.

Verse 40

गणाः षष्टिसहस्राणि रौद्रा जग्मुश्शिवाज्ञया । कुतूहलयुताः प्रीता महोत्सवसमन्विताः

ಶಿವಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ರೌದ್ರ ಗಣಗಳು ಹೊರಟವು. ಕೌತುಕದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವವರಂತೆ ಅವರು ಸಾಗಿದರು.

Verse 41

तदोत्सवो महानासीद्यजने तत्र सर्वतः । सत्याश्शिवप्रियायास्तु वामदेवगणैः कृतः

ಆ ಉತ್ಸವವು ಮಹೋತ್ಸವವಾಗಿ, ಆ ಯಜ್ಞಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿತು. ಶಿವಪ್ರಿಯ ಸತ್ಯೆಯ ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ ವಾಮದೇವಗಣಗಳು ಅದನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದರು.

Verse 42

कुतूहलं गणाश्चक्रुश्शिवयोर्यश उज्जगुः । बालांतः पुप्लुवुः प्रीत्या महावीराश्शिवप्रियाः

ಕೌತುಕದಿಂದ ಗಣರು ಹರ್ಷಿಸಿ, ಶಿವ-ಸತಿಯರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಹಾಡಿದರು. ಶಿವಪ್ರಿಯರಾದ ಆ ಮಹಾವೀರ ಸೇವಕರು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕುಣಿದರು.

Verse 43

सर्वथासीन्महाशोभा गमने जागदम्बिके । सुखारावस्संबभूव पूरितं भुवनत्रयम्

ಜಗದಂಬಿಕೆ ಹೊರಟಾಗ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಮಹಾಶೋಭೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಮಂಗಳಕರ ಹರ್ಷಧ್ವನಿ ಎದ್ದು, ಆ ನಾದದಿಂದ ತ್ರಿಭುವನ ತುಂಬಿತು.