कामप्रादुर्भावः — The Manifestation/Arising of Kāma

Verse 1

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नेमिषारण्यवासिनः । पप्रच्छ च मुनिश्रेष्ठः कथां पापप्रणाशिनीम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯವಾಸಿ ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮುನಿಯು ಮತ್ತೆ ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು।

Verse 2

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे कामप्रादुर्भावो नाम द्वितीयोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಗ್ರಂಥವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ದ್ವಿತೀಯ ವಿಭಾಗ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಕಾಮಪ್ರಾದುರ್ಭಾವ’ ಎಂಬ ದ್ವಿತೀಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 3

अतः कथय तत्सर्वं शिवस्य चरितं शुभम् । सतीकीर्त्यन्वितं दिव्यं श्रोतुमिच्छामि विश्वकृत्

ಆದುದರಿಂದ ಶಿವನ ಆ ಸಮಸ್ತ ಶುಭಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಹೇಳು—ಸತಿಯ ಕೀರ್ತಿಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ದಿವ್ಯ ಕಥೆಯನ್ನು. ನಾನು, ವಿಶ್ವಕರ್ತ, ಅದನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 4

सती हि कथमुत्पन्ना दक्षदारेषु शोभना । कथं हरो मनश्चक्रे दाराहरणकर्मणि

ದಕ್ಷನ ಪತ್ನಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಸತಿ ಹೇಗೆ ಜನ್ಮವಾಯಿತು? ಮತ್ತು ಹರ (ಶಿವ) ಅವಳನ್ನು ವಧುವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೇಗೆ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದ?

Verse 5

कथं वा दक्षकोपेन त्यक्तदेहा सती पुरा । हिमवत्तनया जाता भूयो वाकाशमागता

ದಕ್ಷನ ಕೋಪದಿಂದ ಹಿಂದೆ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಸತಿ ಹೇಗೆ? ಮತ್ತು ಹಿಮವಂತನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮಿಸಿ, ಅವಳು ಹೇಗೆ ಪುನಃ ದಿವ್ಯಸ್ಥಿತಿ—ಶಿವಸಾಯುಜ್ಯ—ಪಡೆದಳು?

Verse 6

पार्वत्याश्च तपोऽत्युग्रं विवाहश्च कथं त्वभूत् । कथमर्द्धशरीरस्था बभूव स्मरनाशिनः

ಪಾರ್ವತಿ ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸಿದಳು, ಮತ್ತು ಅವಳ ವಿವಾಹ ಹೇಗೆ ನೆರವೇರಿತು? ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಮರನಾಶಿ (ಶಿವ)ನ ಅರ್ಧಶರೀರವಾಗಿ ಅವಳು ಹೇಗೆ ಸ್ಥಾಪಿತಳಾದಳು?

Verse 7

एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तरेण महामते । नान्योस्ति संशयच्छेत्ता त्वत्समो न भविष्यति

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು. ನಮ್ಮ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಮನಾದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ; ಮುಂದೆಯೂ ಇರನು.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । शृणु त्वं च मुने सर्वं सतीशिवयशश्शुभम् । पावनं परमं दिव्यं गुह्याद्गुह्यतमं परम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೇ! ಸತೀ-ಶಿವರ ಶುಭಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳು. ಅದು ಪರಮ ಪಾವನ, ಪರಮ ದಿವ್ಯ, ಮತ್ತು ಗುಹ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗುಹ್ಯವಾಗಿದೆ।

Verse 9

एतच्छंभुः पुरोवाच भक्तवर्याय विष्णवे । पृष्टस्तेन महाभक्त्या परोपकृतये मुने

ಹೇ ಮುನೇ! ಈ ಮಾತನ್ನು ಶಂಭುವು ಹಿಂದೆ ಭಕ್ತಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೇಳಿದರು; ಅವನು ಪರೋಪಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಮಹಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದನು।

Verse 10

ततस्सोपि मया पृष्टो विष्णुश्शैववरस्सुधीः । प्रीत्या मह्यं समाचख्यौ विस्तरान्मुनिसत्तम

ಆಮೇಲೆ ನಾನೂ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆನು—ಶೈವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ, ಮಹಾಬುದ್ಧಿವಂತನಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರು ನನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು, ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ.

Verse 11

अहं तत्कथयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । शिवाशिवयशोयुक्तां सर्वकामफलप्रदाम्

ಈಗ ನಾನು ಆ ಪುರಾತನ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವೆನು—ಶಿವ ಮತ್ತು ಶಿವಾ (ಸತಿ) ಯ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದುದು, ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವದು.

Verse 12

पुरा यदा शिवो देवो निर्गुणो निर्विकल्पकः । अरूपश्शक्तिरहितश्चिन्मात्रस्सदसत्परः

ಆದಿಯಲ್ಲಿ ದೇವಾಧಿದೇವ ಶಿವನು ನಿರ್ಗುಣನಾಗಿ, ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪನಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ—ನಿರಾಕಾರನಾಗಿ, ಪ್ರಕಟ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯಮಾತ್ರನಾಗಿ—ಸತ್ ಮತ್ತು ಅಸತ್ ಎರಡಕ್ಕೂ ಅತೀತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 13

अभवत्सगुणस्सोपि द्विरूपश्शक्तिमान्प्रभुः । सोमो दिव्याकृतिर्विप्र निर्वि कारी परात्परः

ಆ ಪ್ರಭು ಸೋಮನು ಸಹ ಸಗುಣರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು. ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಶಕ್ತಿಮಾನ ಅಧೀಶ್ವರನು ದ್ವಿರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು—ದಿವ್ಯಾಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ—ಆದರೂ ಅವನು ನಿರ್ವಿಕಾರ, ಪರಾತ್ಪರನು।

Verse 14

तस्य वामांगजो विष्णुर्ब्रह्माहं दक्षिणांगजः । रुद्रो हृदयतो जातोऽभवच्च मुनिसत्तम

ಅವನ ವಾಮಾಂಗದಿಂದ ವಿಷ್ಣು ಜನಿಸಿದನು; ದಕ್ಷಿಣಾಂಗದಿಂದ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಜನಿಸಿದೆನು. ಹೃದಯದಿಂದ ರುದ್ರನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು—ಹೇ ಮುನಿಸತ್ತಮ।

Verse 15

सृष्टिकर्ताभवं ब्रह्मा विष्णुः पालनकारकः । लयकर्ता स्वयं रुद्रस्त्रिधाभूतस्सदाशिवः

ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದೆನು; ವಿಷ್ಣು ಪಾಲನಕಾರಕನು. ಲಯಕಾರಕನು ಸ್ವಯಂ ರುದ್ರನು. ಹೀಗೆ ಏಕ ಸದಾಶಿವನು ತ್ರಿಧಾರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 16

मरीचिमत्रिं पुलहं पुलस्त्यांगिरसौ क्रतुम् । वसिष्ठं नारदं दक्षं भृगुं चेति महाप्रभून्

ಅವನು ಆ ಮಹಾಪ್ರಭುಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದನು—ಮರೀಚಿ, ಅತ್ರಿ, ಪುಲಹ, ಪುಲಸ್ತ್ಯ, ಅಂಗಿರಸ, ಕ್ರತು, ವಸಿಷ್ಠ, ನಾರದ, ದಕ್ಷ, ಭೃಗು—ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಗಳು।

Verse 17

सृष्ट्वा प्रजापतीन् दक्षप्रमुखान्सुरसत्तमान् । अमन्यं सुप्रसन्नोहं निजं सर्वमहोन्नतम्

ದಕ್ಷಪ್ರಮುಖ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬಳಿಕ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಹೋನ್ನತವೂ ಪರಮಸಿದ್ಧವೂ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದೆ.

Verse 19

ब्रह्माहं मानसान्पुत्रानसर्जं च यदा मुने । तदा मन्मनसो जाता चारुरूपा वरांगना

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಮುನಿಯೇ, ನಾನು ಮಾನಸಪುತ್ರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾಗ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಸುಂದರರೂಪಿಣಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀ ಜನ್ಮವಾಯಿತು.

Verse 20

नाम्ना संध्या दिवक्षांता सायं संध्या जपंतिका । अतीव सुन्दरी सुभ्रूर्मुनिचेतोविमोहिनी

ಅವಳ ಹೆಸರು ಸಂಧ್ಯಾ; ‘ದಿವಕ್ಷಾಂತಾ’ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸಂಧ್ಯಾಜಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರಿ, ಸುಭ್ರೂ, ಮುನಿಗಳ ಚಿತ್ತವನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವವಳು.

Verse 22

दृष्ट्वाहं तां समुत्थाय चिन्तयन्हृदि हृद्गतम् । दक्षादयश्च स्रष्टारो मरीच्याद्याश्च मत्सुताः

ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಹೃದಯದ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದೆ— “ದಕ್ಷಾದಿ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರು; ಮರುೀಚ್ಯಾದಿ ನನ್ನ ಮಾನಸಪುತ್ರರೂ (ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತ/ಸಂಬಂಧಿತ) ಇದ್ದಾರೆ.”

Verse 23

एवं चिंतयतो मे हि ब्रह्मणो मुनिसत्तम । मानसः पुरुषो मंजुराविर्भूतो महाद्भुतः

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಮಹಾದ್ಭುತ ಪುರುಷನು ಮನೋಹರ ತೇಜಸ್ವಿ ರೂಪದಿಂದ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಪ್ರಕಟನಾದನು.

Verse 24

कांचनीकृतजाताभः पीनोरस्कस्सुनासिकः । सुवृत्तोरुकटीजंघो नीलवेलितकेसरः

ಅವರ ವರ್ಣ ಶುದ್ಧ ಸ್ವರ್ಣದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು; ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ವಿಶಾಲವೂ ಪುಷ್ಟವೂ, ನಾಸಿಕೆ ಸುಸಂಯೋಜಿತವಾಗಿತ್ತು. ಊರು-ಕಟಿ-ಜಂಘೆಗಳು ಸಮಪ್ರಮಾಣ, ಕೇಶಗಳು ನೀಲವರ್ಣದ ಅಲೆಗಳಂತೆ ಕುಂಚಿತವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 25

लग्नभ्रूयुगलो लोलः पूर्णचन्द्रनिभाननः । कपाटायतसद्वक्षो रोमराजीवराजितः

ಅವರ ಭ್ರೂಯುಗಲವು ಒಂದಾಗಿ ಸುಂದರ ವಕ್ರರೇಖೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ದೃಷ್ಟಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಚಲಿಸಿ ಲಲಿತವಾಗಿತ್ತು. ಮುಖ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು. ಕಪಾಟದಂತೆ ವಿಶಾಲವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ರೋಮರಾಜಿಯಿಂದ ವಿರಾಜಿಸಿತು—ಇದು ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ನೀಡುವ ಶಿವನ ಸಗುಣ ಮಂಗಳರೂಪ.

Verse 26

अभ्रमातंगकाकारः पीनो नीलसुवासकः । आरक्तपाणिनयनमुखपादकरोद्भवः

ಅವರು ಮಳೆಮೇಘ ಮತ್ತು ಗಜದಂತೆ ವರ್ಣ-ಗಂಭೀರ್ಯ ಹೊಂದಿ, ದಪ್ಪದೇಹಿ ಹಾಗೂ ಬಲಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದರು; ನೀಲ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳು. ಅವರ ಕೈಗಳು, ಕಣ್ಣುಗಳು, ಮುಖ, ಪಾದಗಳು ಮತ್ತು ವರ-ರಕ್ಷಕ ಕರತಲಗಳಿಂದ ಅರుణ ಕಿರಣಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು.

Verse 27

क्षीणमध्यश्चारुदन्तः प्रमत्तगजगंधनः । प्रफुल्लपद्मपत्राक्षः केसरघ्राणतर्पणः

ಅವರ ಮಧ್ಯಭಾಗ ಸಣ್ಣದು ಮತ್ತು ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು; ದಂತಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ಮದಿಸಿದ ಗಜದ ಸುಗಂಧದಂತೆ ಮೋಹಕತೆ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಳಿದ ಕಮಲದ ದಳಗಳಂತೆ, ಕೇಸರದ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 28

कंबुग्रीवो मीनकेतुः प्रांशुर्मकरवाहनः । पंचपुष्पायुधो वेगी पुष्पकोदंडमंडितः

ಅವನ ಕಂಠ ಶಂಖದಂತೆ; ಧ್ವಜದಲ್ಲಿ ಮೀನುಚಿಹ್ನೆ; ಅವನು ಎತ್ತರದ ದೇಹವಂತ, ಅವನ ವಾಹನ ಮಕರ. ಐದು ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳು ಆಯುಧವಾಗಿ, ವೇಗಶಾಲಿಯಾಗಿ, ಪುಷ್ಪಕೋದಂಡದಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ—ಇಂತೆ ಕಾಮದೇವನು ವರ್ಣಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 29

कांतः कटाक्षपातेन भ्रामयन्नयनद्वयम् । सुगंधिमारुतो तात शृंगाररससेवितः

ಹೇ ತಾತ, ಆ ಕಾಂತನು (ವಸಂತನು) ಕಟಾಕ್ಷಪಾತದಂತೆ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಮರುಳುಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸುಗಂಧಮಯ ಗಾಳಿ ಶೃಂಗಾರರಸದಿಂದ ತುಂಬಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಷಯಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 30

तं वीक्ष्य पुरुषं सर्वे दक्षाद्या मत्सुताश्च ते । औत्सुक्यं परमं जग्मुर्विस्मयाविष्टमानसाः

ಆ ಮಹಾಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡು ದಕ್ಷಾದಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ, ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯರೊಡನೆ, ವಿಸ್ಮಯಾವಿಷ್ಟರಾದರು. ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಆಶ್ಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ ಪರಮ ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿತು.

Verse 31

अभवद्विकृतं तेषां मत्सुतानां मनो द्रुतम् । धैर्यं नैवालभत्तात कामाकुलितचेतसाम्

ಆಗ ನನ್ನ ಆ ಪುತ್ರರ ಮನಸ್ಸು ತಕ್ಷಣವೇ ವಿಕೃತವಾಗಿ ಅಶಾಂತವಾಯಿತು. ಕಾಮದಿಂದ ಆಕುಲವಾದ ಚಿತ್ತವುಳ್ಳವರಿಗೆ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಧೈರ್ಯವೂ ಸ್ಥೈರ್ಯವೂ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ.

Verse 32

मां सोपि वेधसं वीक्ष्य स्रष्टारं जगतां पतिम् । प्रणम्य पुरुषः प्राह विनयानतकंधरः

ಆಮೇಲೆ ಆ ಪುರುಷನು ವೇಧಸನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು—ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ ಅಧಿಪತಿಯೂ—ಕಂಡು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿನಯದಿಂದ ಕತ್ತು ಬಾಗಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 33

पुरुष उवाच । किं करिष्याम्यहं कर्म ब्रह्मंस्तत्र नियोजय । मान्योद्य पुरुषो यस्मादुचितः शोभितो विधे

ಪುರುಷನು ಹೇಳಿದನು: ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನಾನು ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲಿ? ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸು. ಏಕೆಂದರೆ ಇಂದು ನಾನು ಮಾನ್ಯನು—ಯೋಗ್ಯನೂ ಶೋಭಿತನೂ—ಹೇ ವಿಧಾತಾ.

Verse 34

अभिमानं च योग्यं च स्थानं पत्नी च या मम । तन्मे वद त्रिलोकेश त्वं स्रष्टा जगतां पतिः

ನನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಮಾನ-ಗೌರವ, ಸೂಕ್ತ ಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗುವವಳು ಯಾರು—ಅದನ್ನು ಹೇಳು. ಹೇ ತ್ರಿಲೋಕೇಶ! ನೀನು ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಮತ್ತು ಅಧಿಪತಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಕಟಿಸು॥

Verse 35

ब्रह्मोवाच । एवं तस्य वचः श्रुत्वा पुरुषस्य महात्मनः । क्षणं न किंचित्प्रावोचत्स स्रष्टा चातिविस्मितः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಪರಮಪುರುಷನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಅತೀವ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡನು॥

Verse 36

अतो मनस्सुसंयम्य सम्यगुत्सृज्य विस्मयम् । अवोचत्पुरुषं ब्रह्मा तत्कामं च समावहन्

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ವಿಸ್ಮಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಆ ಪರಮಪುರುಷನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು—ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಇಚ್ಛಿತ ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆಗೆ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುತ್ತಾ॥

Verse 37

ब्रह्मोवाच । अनेन त्वं स्वरूपेण पुष्पबाणैश्च पंचभिः । मोहयन् पुरुषान् स्त्रीश्च कुरु सृष्टिं सनातनीम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಇದೇ ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಐದು ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳಿಂದ ಪುರುಷರು ಹಾಗೂ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ಹೀಗೆ ಸನಾತನ ಸೃಷ್ಟಿಪ್ರವಾಹವನ್ನು ನಡೆಸು॥

Verse 38

अस्मिञ्जीवाश्च देवाद्यास्त्रैलोक्ये सचराचरे । एते सर्वे भविष्यन्ति न क्षमास्त्यवलंबने

ಈ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ—ಚರಾಚರ ಸಮೇತ—ದೇವರಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳಾದ ಜೀವಿಗಳು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಕಾಲಾಧೀನವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಲಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಯಾವ ಆಧಾರವನ್ನೇ ಹಿಡಿದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಲು ಯಾರಿಗೂ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ।

Verse 39

अहं वा वासुदेवो वा स्थाणुर्वा पुरुषोत्तमः । भविष्यामस्तव वशे किमन्ये प्राणधारकाः

ನಾನಾಗಲಿ, ವಾಸುದೇವ (ವಿಷ್ಣು) ಆಗಲಿ, ಸ್ಥಾಣು (ಶಿವ) ಆಗಲಿ, ಪುರುಷೋತ್ತಮನೇ ಆಗಲಿ—ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ; ಇನ್ನಿತರ ಪ್ರಾಣಧಾರಕ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುವುದು?

Verse 40

प्रच्छन्नरूपो जंतूनां प्रविशन्हृदयं सदा । सुखहेतुः स्वयं भूत्वा सृष्टिं कुरु सनातनीम्

ಗುಪ್ತರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸದಾ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸು. ನೀನೇ ಅವರ ಸುಖದ ಕಾರಣನಾಗಿ ಸನಾತನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸು.

Verse 41

त्वत्पुष्पबाणस्य सदा सुखलक्ष्यं मनोद्भुतम् । सर्वेषां प्राणिनां नित्यं सदा मदकरो भवान्

ನಿನ್ನ ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳು ಸದಾ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಸುಖಕರ ಗುರಿಯನ್ನೇ ಭೇದಿಸುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ನೀನು ನಿತ್ಯವೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮದ—ಮೋಹಕರ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು—ಉಂಟುಮಾಡುವವನು.

Verse 42

इति ते कर्म कथितं सृष्टिप्रावर्तकं पुनः । नामान्येते वदिष्यंति सुता मे तव तत्त्वतः

ಹೀಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪ್ರವರ್ತಿಸುವ ಆ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು. ಈಗ ತತ್ತ್ವಾನುಸಾರವಾಗಿ ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯರು ನಿನಗೆ ಈ ನಾಮಗಳನ್ನು ಹೇಳುವರು.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वाहं सुरश्रेष्ठ स्वसुतानां मुखानि च । आलोक्य स्वासने पाद्मे प्रोपविष्टोऽभवं क्षणम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ನಾನು ನನ್ನ ಪುತ್ರರ ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನ ಪದ್ಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಕುಳಿತೆನು.