नन्दाव्रत-समाप्तिः तथा शङ्करस्य प्रत्यक्ष-दर्शनम् (Completion of the Nandā-vrata and Śiva’s Direct Appearance)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सर्वदेवैश्च कृता शंभोर्नुतिः परा । शिवाच्च सा वरं प्राप्ता शृणु ह्यादरतो मुने

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಶಂಭು (ಶ್ರೀಶಿವ)ನಿಗೆ ಪರಮ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವಳು ಶಿವನಿಂದ ಒಂದು ವರವನ್ನು ಪಡೆದಳು. ಓ ಮುನೇ, ಆದರದಿಂದ ಕೇಳು।

Verse 2

अथो सती पुनः शुक्लपक्षेऽष्टम्यामुपोषिता । आश्विने मासि सर्वेशं पूजयामास भक्तितः

ನಂತರ ಸತೀ ಮತ್ತೆ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಅಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟಳು. ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸರ್ವೇಶ—ಶ್ರೀಶಿವನನ್ನು—ಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದಳು।

Verse 3

इति नंदाव्रते पूर्णे नवम्यां दिनभागतः । तस्यास्तु ध्यानमग्नायाः प्रत्यक्षमभवद्धरः

ಇಂತೆ ನಂದಾವ್ರತ ಪೂರ್ಣವಾದ ಮೇಲೆ, ನವಮಿಯಲ್ಲಿ ದಿನ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾದ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಧರನು (ಶ್ರೀಶಿವ) ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 4

सर्वाङ्गसुन्दरो गौरः पंचवक्त्रस्त्रिलोचनः । चंद्रभालः प्रसन्नात्मा शितिकंठश्चतुर्भुज

ಅವನು ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರ, ಗೌರವರ್ಣ, ಪಂಚವಕ್ತ್ರ ಮತ್ತು ತ್ರಿಲೋಚನ. ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಶೋಭಿಸುವವನು, ಅಂತರಾತ್ಮ ಪ್ರಸನ್ನ; ನೀಲಕಂಠ, ಚತುರ್ಭುಜ—ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 5

त्रिशूलब्रह्मकवराभयधृग्भस्मभास्वरः । स्वर्धुन्या विलसच्छीर्षस्सकलाङ्गमनोहरः

ಅವರು ಭಸ್ಮದ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರು; ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮಕವಚರೂಪ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವರು ಮತ್ತು ಅಭಯಮುದ್ರೆಯನ್ನು ತೋರಿದವರು. ಸ್ವರ್ಗಗಂಗೆ ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶೋಭಿಸಿ, ಅವರ ಸಕಲ ಅಂಗವೂ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು।

Verse 6

महालावण्यधामा च कोटिचन्द्रसमाननः । कोटिस्मरसमाकांतिस्सर्वथा स्त्रीप्रियाकृतिः

ಅವರು ಮಹಾಲಾವಣ್ಯದ ಧಾಮ; ಅವರ ಮುಖ ಕೋಟಿ ಚಂದ್ರರ ಸಮಾನ. ಅವರ ಕಾಂತಿ ಕೋಟಿ ಮನ್ಮಥರ ಸಮ; ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅವರ ರೂಪ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಮನೋಹರವೂ ಆಗಿತ್ತು।

Verse 7

प्रत्यक्षतो हरं वीक्ष्य सती सेदृविधं प्रभुम् । ववन्दे चरणौ तस्य सुलज्जावनतानना

ಹರನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ನೋಡಿ—ಇಂತಹ ಸ್ಪಷ್ಟ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಕಂಡು—ಸತಿ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಖವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿ, ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದಳು।

Verse 8

अथ प्राह महादेवस्सतीं सद्व्रतधारिणीम् । तामिच्छन्नपि भार्यार्थं तपश्चर्याफलप्रदः

ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವ ಮಹಾದೇವನು ಆಗ ಸದ್ವ್ರತಧಾರಿಣಿ ಸತಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಅವಳನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಬಯಸಿದರೂ, ತಪಸ್ಸಿನ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಫಲಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವಂತೆ ಅವರು ಮಾತಾಡಿದರು।

Verse 9

महादेव उवाच । दक्षनंदिनि प्रीतोस्मि व्रतेनानेन सुव्रते । वरं वरय संदास्ये यत्तवाभिमतं भवेत्

ಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದಕ್ಷಕನ್ಯೆ, ಹೇ ಸುವ್ರತೇ! ಈ ವ್ರತದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ನಿನ್ನ ಹೃದಯಾಭೀಷ್ಟವನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀಡುವೆನು।

Verse 10

ब्रह्मोवाच । जानन्नपीह तद्भावं महादेवो जगत्पतिः । जगौ वरं वृणीष्वेति तद्वाक्यश्रवणेच्छया

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಜಗತ್ಪತಿ ಮಹಾದೇವನು ಅವಳ ಅಂತರಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಅವಳ ಮಾತನ್ನೇ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು “ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 11

सापि त्रपावशा युक्ता वक्तुं नो हृदि यत्स्थितम् । शशाक सा त्वभीष्टं यत्तल्लज्जाच्छादितं पुनः

ಅವಳೂ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ವಶಳಾಗಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದುದನ್ನು ಹೇಳಲಾರದೆ ಹೋಯಿತು. ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೂ, ಆ ಇಷ್ಟಾಭಿಲಾಷೆ ಮತ್ತೆ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 12

प्रेममग्नाऽभवत्साति श्रुत्वा शिववचः प्रियम् । तज्ज्ञात्वा सुप्रसन्नोभूच्छंकरो भक्तवत्सलः

ಶ್ರೀಶಿವನ ಪ್ರಿಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸತಿ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೀನಳಾದಳು. ಅವಳ ಹೃದಯಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ಶಂಕರನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು.

Verse 13

वरं ब्रूहि वरं ब्रूहि प्राहेति स पुनर्द्रुतम् । सतीभक्तिवशश्शंभुरंतर्यामी सतां गतिः

ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮರುಮರು—“ವರವನ್ನು ಹೇಳು, ವರವನ್ನು ಹೇಳು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿ ಶಂಭುವೂ ಸತಿಯ ಭಕ್ತಿಗೆ ವಶನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ಪುರುಷರಿಗೆ ಅವನೇ ಶರಣು, ಪರಮಗತಿ.

Verse 14

अथ त्रपां स्वां संधाय यदा प्राह हरं सती । यथेष्टं देहि वरद वरमित्यनिवारकम्

ನಂತರ ಸತಿ ತನ್ನ ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಸಂಯಮಿಸಿ ಹರನಿಗೆ (ಶಿವನಿಗೆ) ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ವರದಾ! ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟದಂತೆ, ಯಾರೂ ತಡೆಯಲಾರದ ವರವನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿ.”

Verse 15

तदा वाक्यस्यावसानमनवेक्ष्य वृषध्वजः । भव त्वं मम भार्येति प्राह तां भक्तवत्सलः

ಆಗ ವೃಷಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು, ಅವಳ ಮಾತುಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಾಯದೆ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ನೀನು ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗು.”

Verse 16

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य साभीष्टफल भावनम् । तूष्णीं तस्थौ प्रमुदिता वरं प्राप्य मनोगतम्

ಅವನ ವಚನಗಳನ್ನು—ಅಭೀಷ್ಟ ಫಲವನ್ನು ತರುವವು—ಕೇಳಿ ಅವಳು ಪರಮ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಳು.

Verse 17

इति श्रीशैवे महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवरलाभो नाम सप्तदशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶೈವ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಗ್ರಂಥವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ದ್ವಿತೀಯ ವಿಭಾಗ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ “ಸತೀವರಲಾಭ” ಎಂಬ ಹದಿನೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 18

ततो भावान्समादाय शृंगाराख्यो रसस्तदा । तयोश्चित्ते विवेशाशु कला हावा यथोदितम्

ನಂತರ ಯೋಗ್ಯ ಭಾವಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಶೃಂಗಾರರಸವು ಉದಯವಾಯಿತು; ಹೇಳಿದಂತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಹಾವಭಾವಗಳು ಶೀಘ್ರವೇ ಅವರಿಬ್ಬರ ಚಿತ್ತಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು.

Verse 19

तत्प्रवेशात्तु देवर्षे लोकलीलानुसारिणोः । काप्यभिख्या तयोरासीच्चित्रा चन्द्रमसोर्यथा

ಹೇ ದೇವರ್ಷೇ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಲೋಕಲೀಲಾನುಸಾರವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿದ ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯಂತೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಖ್ಯಾತಿ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 20

रेजे सती हरं प्राप्य स्निग्धभिन्नांजनप्रभा । चन्द्राभ्याशेऽभ्रलेखेव स्फटिकोज्ज्वलवर्ष्मणः

ಹರನನ್ನು ಪಡೆದ ಸತಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು—ಅವಳ ಕಾಂತಿ ಮೃದುವಾಗಿ, ಹೊಸದಾಗಿ ಅರೆಸಿದ ಅಂಜನದಂತೆ; ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಉಜ್ಜ್ವಲ ದೇಹವಿರುವ ಚಂದ್ರನ ಬಳಿಯ ಮೇಘರೇಖೆಯಂತೆ.

Verse 21

अथ सा तमुवाचेदं हरं दाक्षायणी मुहुः । सुप्रसन्ना करौ बद्ध्वा नतका भक्तवत्सलम्

ಆಗ ದಕ್ಷಕನ್ಯೆ ಸತಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ ಮರುಮರು ಹರನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು. ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದಳು.

Verse 22

सत्युवाच । देवदेव महादेव विवाह विधिना प्रभौ । पितुर्मे गोचरीकृत्य मां गृहाण जगत्पते

ಸತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಹೇ ಪ್ರಭು! ವಿಧಿವಿಧಾನಪೂರ್ವಕ ವಿವಾಹದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಸಹಮತಿಗೊಳಿಸಿ, ಹೇ ಜಗತ್ಪತೇ, ನನ್ನನ್ನು ಗ್ರಹಿಸು.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । एवं सतीवचः श्रुत्वा महेशो भक्तवत्सलः । तथास्त्विति वचः प्राह निरीक्ष्य प्रेमतश्च ताम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಸತಿಯ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಮಹೇಶನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 24

दाक्षायण्यपि तं नत्वा शंभुं विज्ञाप्य भक्तितः । प्राप्ताज्ञा मातुरभ्याशमगान्मोहमुदान्विता

ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ (ಸತಿ)ಯೂ ಶಂಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿನಂತಿಸಿದಳು; ಅವರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಮೋಹದಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿ, ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು।

Verse 25

हरोपि हिमवत्प्रस्थं प्रविश्य च निजाश्रमम् । दाक्षायणीवियोगाद्वै कृच्छ्रध्यानपरोऽभवत्

ಹರನೂ ಹಿಮವತ್ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು; ದಾಕ್ಷಾಯಣಿಯ ವಿಯೋಗದಿಂದ ಅವನು ಕಠಿಣ ತಪೋಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರತನಾದನು।

Verse 26

समाधाय मनः शंभुर्लौकिकीं गतिमाश्रितः । चिंतयामास देवर्षे मनसा मां वृषध्वजः

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ಶಂಭು ಹೊರಗೆ ಲೋಕಾಚಾರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು; ಓ ದೇವರ್ಷಿ, ವೃಷಧ್ವಜನು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.

Verse 27

ततस्संचिंत्यमानोहं महेशेन त्रिशूल्रिना । पुरस्तात्प्राविशं तूर्णं हरसिद्धिप्रचोदितः

ಆಮೇಲೆ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಮಹೇಶನು ನನ್ನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಹರನ ಅಚ್ಯುತ ಸಿದ್ಧಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತಳಾಗಿ ನಾನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅವನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದೆ.

Verse 28

यत्रासौ हिमवत्प्रस्थे तद्वियोगी हरः स्थितः । सरस्वतीयुतस्तात तत्रैव समुपस्थितः

ಹಿಮವಂತನ ಇಳಿಜಾರಿನ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವಳ ವಿರಹದಿಂದ ವ್ಯಥಿತನಾಗಿ ಹರ (ಶಿವ) ಇದ್ದನು; ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ಅಲ್ಲೀಯೇ ಸರಸ್ವತಿಯೊಡನೆ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಆಗಮಿಸಿದನು.

Verse 29

सरस्वतीयुतं मां च देवर्षे वीक्ष्य स प्रभुः । उत्सुकः प्रेमबद्धश्च सत्या शंभुरुवाच ह

ಹೇ ದೇವರ್ಷೇ, ನನ್ನನ್ನು ಸರಸ್ವತಿಯೊಡನೆ ಕಂಡ ಆ ಪ್ರಭು ಶಂಭು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ, ಪ್ರೇಮಬಂಧದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ ಸತಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 30

शंभुरुवाच । अहं ब्रह्मन्स्वार्थपरः परिग्रहकृतौ च यत् । तदा स्वत्वमिवस्वार्थे प्रतिभाति ममाधुना

ಶಂಭು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನಾನು ಸ್ವಾರ್ಥಪರನಾಗಿ ಪರಿಗ್ರಹ (ಸ್ವಾಧೀನಗೊಳಿಸುವ) ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಆ ಸ್ವಾರ್ಥವೇ ಈಗಲೂ ನನಗೆ ‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬಂತೆ, ನಿಜ ಸ್ವತ್ವದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 31

अहमाराधितस्सत्याद्दाक्षायण्याथ भक्तितः । तस्यै वरो मया दत्तो नंदाव्रतप्रभावतः

ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿ ಸತೀ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಂದಾ-ವ್ರತದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದೆನು।

Verse 32

भर्ता भवेति च तया मत्तो ब्रह्मन् वरो वृतः । मम भार्या भवेत्युक्तं मया तुष्टेन सर्वथा

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಅವಳು ನನ್ನಿಂದ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದಳು—“ನೀವು ನನ್ನ ಭರ್ತರಾಗಿರಿ.” ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿ—“ಅವಳು ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದೆನು।

Verse 33

अथावदत्तदा मां सा सती दाक्षायणी त्विति । पितुर्मे गोचरीकृत्य मां गृहाण जगत्पते

ಆಗ ಸತಿ ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ನಾನು ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ ಸತಿ; ತಂದೆಯ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ತಂದು, ಓ ಜಗತ್ಪತೇ, ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.”

Verse 34

तदप्यंगीकृतं ब्रह्मन्मया तद्भक्ति तुष्टितः । सा गता भवनं मातुरहमत्रागतो विधे

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ಅವಳ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ನಾನೂ ಆ ಪ್ರಸ್ತಾವವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದೆನು. ಅವಳು ತಾಯಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು; ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಓ ವಿಧಾತಾ।

Verse 35

तस्मात्त्वं गच्छ भवनं दक्षस्य मम शासनात् । तां दक्षोपि यथा कन्यां दद्यान्मेऽरं तथा वद

ಆದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನೀನು ದಕ್ಷನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು. ದಕ್ಷನೂ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನನಗೆ ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀಡುವಂತೆ ಹೇಳು।

Verse 36

सतीवियोगभंगस्स्याद्यथा मे त्वं तथा कुरु । समाश्वासय तं दक्षं सर्वविद्याविशारदः

ಸತಿಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ವಿಯೋಗವು ಮುರಿಯುವಂತೆ ನೀನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡು; ನಾನು ಬಯಸಿದಂತೆ ಮಾಡು. ಓ ಸರ್ವವಿದ್ಯಾವಿಶಾರದ! ದಕ್ಷನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡು।

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युदीर्य महादेवस्सकाशे मे प्रजापतेः । सरस्वतीं विलोक्याशु वियोगवशगोभवत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾದ ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮಹಾದೇವನು ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು; ತಕ್ಷಣವೇ ವಿಯೋಗದ ವಶನಾದನು।

Verse 38

तेनाहमपि चाज्ञप्तः कृतकृत्यो मुदान्वितः । प्रावोचं चेति जगतां नाथं तं भक्तवत्सलम्

ಹೀಗೆ ಅವರು ನನಗೂ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದರು. ಕರ್ತವ್ಯ ನೆರವೇರಿತು ಎಂದು ತಿಳಿದು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಜಗನ್ನಾಥನಾದ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ನಾನು ಮಾತಾಡಿದೆನು।

Verse 39

ब्रह्मोवाच । यदात्थ भगवञ्शम्भो तद्विचार्य सुनिश्चितम् । देवानां मुख्यस्स्वार्थो हि ममापि वृषभध्वज

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಭಗವಾನ್ ಶಂಭು! ನೀವು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದೇನೆ. ವೃಷಭಧ್ವಜನೇ! ದೇವರಿಗೂ ನನಗೂ ಮುಖ್ಯ ಹಿತ ಅದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ।

Verse 40

दक्षस्तुभ्यं सुतां स्वां च स्वयमेव प्रदास्यति । अहं चापि वदिष्यामि त्वद्वाक्यं तत्समक्षतः

ದಕ್ಷನು ಸ್ವತಃ ನಿನಗೆ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನೀಡುವನು. ನಾನೂ ಅವನ ಸಮಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ಹೇಳುವೆನು।

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्युदीर्य्य महादेवमहं सर्वेश्वरं प्रभुम् । अगमं दक्षनिलयं स्यंदनेनातिवेगिना

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಸರ್ವೇಶ್ವರ ಪ್ರಭುವಾದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿ, ನಾನು ಅತಿವೇಗದ ರಥದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದೆನು।

Verse 42

नारद उवाच । विधे प्राज्ञ महाभाग वद नो वदतां वर । सत्यै गृहागतायै स दक्षः किमकरोत्ततः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ವಿಧಾತಾ, ಪ್ರಾಜ್ಞ ಮಹಾಭಾಗ, ವಕ್ತಾರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಮಗೆ ಹೇಳು—ಸತಿ ಪಿತೃಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದ ಬಳಿಕ ದಕ್ಷನು ಏನು ಮಾಡಿದನು?

Verse 43

ब्रह्मोवाच । तपस्तप्त्वा वरं प्राप्य मनोभिलषितं सती । गृहं गत्वा पितुर्मातुः प्रणाममकरोत्तदा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ಸತೀ ನಂತರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆ‑ತಾಯಿಯ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 44

मात्रे पित्रेऽथ तत्सर्वं समाचख्यौ महेश्वरात् । वरप्राप्तिः स्वसख्या वै सत्यास्तुष्टस्तु भक्तितः

ನಂತರ ಅವಳು ತನ್ನ ತಾಯಿ-ತಂದೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿತು—ಮಹೇಶ್ವರನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ವರ ಹೇಗೆ ದೊರಕಿತೆಂದು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವಳ ಸಖಿ ಸತ್ಯಾ ಕೂಡ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಳು.

Verse 45

माता पिता च वृत्तांतं सर्वं श्रुत्वा सखीमुखात् । आनन्दं परमं लेभे चक्रे च परमोत्सवम्

ಸಖಿಯ ಬಾಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆದರು; ಅತ್ಯಂತ ವೈಭವದ ಉತ್ಸವವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು.

Verse 46

द्रव्यं ददौ द्विजातिभ्यो यथाभीष्टमुदारधीः । अन्येभ्यश्चांधदीनेभ्यो वीरिणी च महामनाः

ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ, ಮಹಾಮನಸ್ಸಿನ ಆ ವೀರಿಣಿ ಸ್ತ್ರೀ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಅವರ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಧನವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರಿಗೆ—ಕುರುಡರು ಮತ್ತು ದೀನರಿಗೆ—ಕೂಡ ದಾನ ನೀಡಿದಳು.

Verse 47

वीरिणी तां समालिंग्य स्वसुतां प्रीतिवर्द्धिनीम् । मूर्ध्न्युपाघ्राय मुदिता प्रशशंस मुहुर्मुहुः

ವೀರಿಣೀ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಸ್ವಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವಳ ಶಿರೋಮಸ್ತಕವನ್ನು ಘ್ರಾಣಿಸಿ (ಚುಂಬಿಸಿ) ಮರುಮರು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದಳು.

Verse 48

अथ दक्षः कियत्काले व्यतीते धर्मवित्तमः । चिंतयामास देयेयं स्वसुता शम्भवे कथम्

ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಧರ್ಮವಿತ್ತಮ ದಕ್ಷನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ನನ್ನ ಸ್ವಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಶಂಭುವಿಗೆ (ಶಿವನಿಗೆ) ಹೇಗೆ ನೀಡಲಿ?”

Verse 49

आगतोपि महादेवः प्रसन्नस्स जगाम ह । पुनरेव कथं सोपि सुतार्थेऽत्रागमिष्यति

ಮಹಾದೇವನು ಬಂದರೂ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋದನು; ಹಾಗಾದರೆ ಪುತ್ರಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬರುವನು?

Verse 50

प्रास्थाप्योथ मया कश्चिच्छंभोर्निकटमंजसा । नैतद्योग्यं निगृह्णीयाद्यद्येवं विफलार्दना

ಆಗ ನಾನು ಯಾರನ್ನೋ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶಂಭುವಿನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವೆನು. ಆದರೆ ಅಯೋಗ್ಯನು ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬಾರದು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಪ್ರಯತ್ನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಷ್ಟವೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 51

अथवा पूजयिष्यामि तमेव वृषभध्वजम् । मदीयतनया भक्त्या स्वयमेव यथा भवेत्

ಅಥವಾ ನಾನು ಆ ವೃಷಭಧ್ವಜ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುವೆನು; ನನ್ನ ಮಗಳ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನು ಸ್ವಯಂ (ಅವಳ) ವರನಾಗಿ, ಪತಿಯಾಗಿ ಆಗಲಿ.

Verse 52

तथैव पूजितस्सोपि वांछत्यार्यप्रयत्नतः । शंभुर्भवतु मद्भर्त्तेत्येवं दत्तवरेणतत्

ಹೀಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವಳೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಾಗೂ ದೃಢ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಈ ವರವನ್ನು ಬಯಸಿದಳು— “ಶಂಭುವೇ ನನ್ನ ಪತಿ ಆಗಲಿ.” ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಆ ವರ ದೊರಕಿತು.

Verse 53

इति चिंतयतस्तस्य दक्षस्य पुरतोऽन्वहम् । उपस्थितोहं सहसा सरस्वत्यन्वितस्तदा

ದಕ್ಷನು ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸರಸ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಹಸಾ ಅವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದೆನು.

Verse 54

मां दृष्ट्वा पितरं दक्षः प्रणम्यावनतः स्थितः । आसनं च ददौ मह्यं स्वभवाय यथोचितम्

ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ದಕ್ಷನು ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ವಿನಯದಿಂದ ನಿಂತನು. ನಂತರ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಮತ್ತು ಗೃಹಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನನಗೆ ಯಥೋಚಿತ ಆಸನವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 55

ततो मां सर्वलोकेशं तत्रागमन कारणम् । दक्षः पप्रच्छ स क्षिप्रं चिंताविष्टोपि हर्षितः

ನಂತರ ದಕ್ಷನು ನನ್ನನ್ನು—ಸರ್ವಲೋಕೇಶ್ವರನಾದ ಶಿವನನ್ನು—ಅಲ್ಲಿ ಬಂದ ಕಾರಣವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕೇಳಿದನು. ಒಳಗೆ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೂ ಹೊರಗೆ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 56

दक्ष उवाच । तवात्रागमने हेतुः कः प्रवेशे स सृष्टिकृत् । ममोपरि सुप्रसादं कृत्वाचक्ष्व जगद्गुरो

ದಕ್ಷನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದ ಕಾರಣವೇನು? ಈ ಸಭೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ಯಾವ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದನು? ಹೇ ಜಗದ್ಗುರೋ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ತಿಳಿಸಿ।”

Verse 57

पुत्रस्नेहात्कार्यवशादथ वा लोककारक । ममाश्रमं समायातो हृष्टस्य तव दर्शनात्

ಹೇ ಲೋಕಹಿತಕರಾ! ಪುತ್ರಸ್ನೇಹದಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಯವಶದಿಂದಾಗಲಿ ನೀವು ನನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ; ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಾನು ಪರಮ ಹರ್ಷಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ।

Verse 58

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टस्स्वपुत्रेण दक्षेण मुनिसत्तम । विहसन्नब्रुवं वाक्यं मोदयंस्तं प्रजापतिम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನನ್ನ ಪುತ್ರ ದಕ್ಷನು ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ನಾನು ನಗುತ್ತಾ ಆ ಪ್ರಜಾಪತಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು।

Verse 59

ब्रह्मोवाच । शृणु दक्ष यदर्थं त्वत्समीपमहमागतः । त्वत्तोकस्य हितं मेपि भवतोपि तदीप्सितम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದಕ್ಷ, ನಾನು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಿನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದೆನೋ ಕೇಳು. ನಿನ್ನ ಸಂತಾನದ ಹಿತವು ನನಗೂ ಇಷ್ಟ; ಅದೇ ಹಿತವು ನಿನಗೂ ಅಭಿಲಷಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 60

तव पुत्री समाराध्य महादेवं जगत्पतिम् । यो वरः प्रार्थितस्तस्य समयोयमुपागतः

ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯು ಜಗತ್ಪತಿ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳು ಬೇಡಿದ ವರವು ಫಲಿಸುವ ಸಮಯ ಈಗ ಸಮೀಪಿಸಿದೆ.

Verse 61

शंभुना तव पुत्र्यर्थं त्वत्सकाशमहं धुवम् । प्रस्थापितोस्मि यत्कृत्यं श्रेय स्तदवधारय

ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಶಂಭುವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯ—ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದು—ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸು.

Verse 62

वरं दत्त्वा गतो रुद्रस्तावत्प्रभृति शंकरः । त्वत्सुताया वियोगेन न शर्म लभतेंजसा

ವರವನ್ನು ನೀಡಿ ರುದ್ರನು ಹೊರಟನು. ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಶಂಕರನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯ ವಿಯೋಗದಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮನಶ್ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರನು.

Verse 63

अलब्धच्छिद्रमदनो जिगाय गिरिशं न यम् । सर्वैः पुष्पमयैर्बाणैर्यत्नं कृत्वापि भूरिशः

ಮದನನು ಬಹಳ ಯತ್ನಿಸಿ ಪುಷ್ಪಮಯ ಬಾಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾರಿಸಿದರೂ, ಗಿರೀಶನಲ್ಲಿ ಒಂದೂ ದುರ್ಬಲ ಬಿರುಕು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ಜಯಿಸಲಾರನು.

Verse 64

स कामबाणविद्धोपि परित्यज्यात्म चिंतनम् । सतीं विचिंतयन्नास्ते व्याकुलः प्राकृतो यथा

ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧನಾದರೂ ಅವನು ಆತ್ಮಚಿಂತನೆ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸತಿಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಲೋಕಿಕನಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು।

Verse 65

विस्मृत्य प्रश्रुतां वाणीं गणाग्रे विप्रयोगतः । क्व सतीत्येवमभितो भाषते निकृतावपि

ವಿಯೋಗದ ನೋವಿನಿಂದ ಅವನು ಗಣಗಳ ಮುಂದೆ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಮರೆತನು. ಮೋಸಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಹ ಎಲ್ಲೆಡೆ—“ಸತಿ ಎಲ್ಲಿದೆ?” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.

Verse 66

मया यद्वांछितं पूर्वं त्वया च मदनेन च । मरीच्याद्यैमुनिवरैस्तत्सिद्धमधुना सुत

“ಮಗನೇ! ನಾನು ಹಿಂದೆ ಬಯಸಿದ್ದುದೂ, ನೀನು ಹಾಗೂ ಮದನ (ಕಾಮದೇವ) ಬಯಸಿದ್ದುದೂ—ಅದು ಈಗ ಮರೀಚಿ ಮೊದಲಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಗಳಿಂದ ನೆರವೇರಿದೆ.”

Verse 67

त्वत्पुत्र्याराधितश्शंभुस्सोपि तस्या विचिंतनात् । अनुशोधयितुं प्रेप्सुर्वर्त्तते हिमवद्गिरौ

ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದ ಶಂಭುವೂ—ಅವಳ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ—ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಅನುಸಂಧಾನಿಸಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಹಿಮವತ್ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

Verse 68

यथा नानाविधैर्भावैस्सत्त्वात्तेन व्रतेन च । शंभुराराधितस्तेन तथैवाराध्यते सती

ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಭಕ್ತಿಭಾವಗಳಿಂದ, ಸತ್ತ್ವಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಆ ವ್ರತದಿಂದ ಅವನು ಶಂಭುವನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದನೋ, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸತೀದೇವಿಯನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸಿ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಬೇಕು।

Verse 69

तस्मात्तु दक्षतनयां शंभ्वर्थं परिकल्पिताम् । तस्मै देह्यविलंबेन कृता ते कृतकृत्यता

ಆದ್ದರಿಂದ ಶಂಭುವಿನ ನಿಮಿತ್ತ ನಿಗದಿಗೊಂಡ ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಕೊಡು; ಅವಳನ್ನು ನೀಡಿದರೆ ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಸಿದ್ಧಿಸಿ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 70

अहं तमानयिष्यामि नारदेन त्वदालयम् । तस्मै त्वमेनां संयच्छ तदर्थे परिकल्पिताम्

ನಾನು ನಾರದನ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ನಿನ್ನ ಆಲಯಕ್ಕೆ ಕರೆತರುವೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸು; ಅವಳು ಅದೇ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ವಿಧಿಯಾಗಿ ನಿಯೋಜಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 71

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा मम वचश्चेति स मे पुत्रोतिहर्षितः । एवमेवेतिमां दक्ष उवाच परिहर्षितः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಪುತ್ರನು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತನಾದನು. ಆಗ ಬಹಳ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ದಕ್ಷನು ನನಗೆ, “ಹಾಗೆಯೇ—ನಿಖರವಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 72

ततस्सोहं मुने तत्रागममत्यंतहर्षितः । उत्सुको लोकनिरतो गिरिशो यत्र संस्थितः

ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ಮುನೇ, ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಹೋದೆನು; ಗಿರೀಶನು—ಶ್ರೀಶಿವನು—ನಿವಸಿಸುವ ಆ ಪವಿತ್ರ ಲೋಕದ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದೆನು।

Verse 73

गते नारद दक्षोपि सदार तनयो ह्यपि । अभवत्पूर्णकामस्तु पीयूषैरिव पूरितः

ನಾರದನು ಹೊರಟ ಬಳಿಕ ದಕ್ಷನೂ—ಪತ್ನಿ ಹಾಗೂ ಪುತ್ರನೊಡನೆ—ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿದವನಂತೆ, ಇಚ್ಛೆಗಳು ತೀರಿದವನಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾದನು।