देवर्षि-प्रश्नः तथा असुर-वध-हेतुनिवेदनम् | The Devas’ Petition and the Cause for Slaying Asuras

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इति स्तुतिं च हर्यादिकृतामाकर्ण्य शंकरः । बभूवातिप्रसन्नो हि विजहास च सूतिकृत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಮೊದಲಾದವರು ಮಾಡಿದ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಂಕರನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು; ಸರ್ವಹಿತಕರನಾದ ಶುಭ ಪ್ರಭು ಮಂದಹಾಸ ಮಾಡಿದನು.

Verse 2

ब्रह्मविष्णू तु दृष्ट्वा तौ सस्त्रीकौ संगतौ हरः । यथोचितं समाभाष्य पप्रच्छागमनं तयोः

ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಹರ (ಶಿವನು) ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ನಂತರ ಅವರ ಆಗಮನದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿದನು।

Verse 3

रुद्र उवाच । हहर हावध देवा मुनयश्चाद्य निर्भयाः । निजागमनहेतुं हि कथयस्व सुतत्त्वतः

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—“ಹಾ ಹಾ! ಸಾಕು—ಭಯಪಡಬೇಡಿ, ಓ ದೇವತೆಗಳೇ ಮತ್ತು ಆದಿ ಮುನಿಗಳೇ. ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನದ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣವನ್ನು ಸತ್ತತ್ತ್ವಾನುಸಾರವಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ।”

Verse 4

किमर्थमागता यूयं किं कार्यं चेह विद्यते । तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि भवत्स्तुत्या प्रसन्नधीः

ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ, ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವಿದೆ? ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ।

Verse 5

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टे हरेणाहं सर्वलोकपितामहः । मुनेऽवोचं महादेवं विष्णुना परिचोदितः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನಿಯೇ, ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು)ನು ನನ್ನನ್ನು, ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಪಿತಾಮಹನನ್ನು, ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನಾನು ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆನು।

Verse 6

देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । यदर्थमागतावावां तच्छृणु त्वं सुरर्षिभिः

ಹೇ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಕರುಣಾಸಾಗರ ಪ್ರಭು! ನಾವು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೋ, ಅದನ್ನು ದೇವರುಗಳೂ ಋಷಿಗಳೂ ಇರುವ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಕೇಳಿರಿ.

Verse 7

विशेषतस्तवैवार्थमागता वृपभध्वज । सहार्थिनस्सदायोग्यमन्यथा न जगद्भवेत्

ಹೇ ವೃಷಭಧ್ವಜ! ನಾನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮ ನಿಮಿತ್ತವೇ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಒಂದೇ ಪವಿತ್ರ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಿರುವವರು ಸದಾ ಏಕತೆಯೋಗ್ಯರು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಕ್ರಮವೇ నిలಿಯದು.

Verse 8

केचिद्भविष्यंत्यसुरा मम वध्या महेश्वर । हरेर्वध्यास्तथा केचिद्भवंतश्चापि केचन

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ! ಮುಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಅಸುರರು ಉಂಟಾಗುವರು; ಅವರು ನನ್ನಿಂದ ವಧಿಸಲ್ಪಡುವರು. ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಲವರು ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಯಿಂದ ವಧಿಸಲ್ಪಡುವರು, ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿಮ್ಮಿಂದಲೂ ವಧಿಸಲ್ಪಡುವರು.

Verse 9

केचित्त्वद्वीर्यजातस्य तनयस्य महाप्रभो । मायावध्याः प्रभो केचिद्भविष्यंत्यसुरास्सदा

ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಭೋ! ನಿಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪುತ್ರರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಸದಾ ಮಾಯಾ-ಉಪಾಯಗಳಿಂದಲೇ ವಧಿಸಬಹುದಾದ ಅಸುರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಪ್ರಭೋ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಸದಾ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 10

तवैव कृपया शंभोस्सुराणां सुखमुत्तमम् । नाशयित्वाऽसुरान् घोराञ्जगत्स्वास्थ्यं सदाभयम्

ಹೇ ಶಂಭು! ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ದೇವರಿಗೆ ಪರಮ ಸುಖ-ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಘೋರ ಅಸುರರನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ನೀನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ, ಸೌಹಾರ್ದ ಮತ್ತು ಸದಾ ನಿರ್ಭಯತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತೀ.

Verse 11

योगयुक्ते त्वयि सदा राग द्वेषविवर्जिते । दयापात्रैकनिरते न वध्या ह्यथवा तव

ನೀವು ಸದಾ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿ, ರಾಗ-ದ್ವೇಷರಹಿತರಾಗಿ, ಕರುಣಾಪಾತ್ರರಾಗುವುದಲ್ಲೇ ಏಕನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದೀರಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ವಧವು ನಿಜವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ನಿಮ್ಮ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ‘ವಧ’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 12

अराधितेषु तेष्वीश कथं सृष्टिस्तथा स्थितिः । अतश्च भविता युक्तं नित्यंनित्यं वृषध्वज

ಹೇ ಈಶ, ಅವರನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸಿದರೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗೆ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದು? ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ವೃಷಧ್ವಜ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಿತ್ಯನಿತ್ಯ, ಸದಾ ಪೂಜಿಸುವುದೇ ಯುಕ್ತ.

Verse 13

सृष्टिस्थित्यंतकर्माणि न कार्याणि यदा तदा । शरीरभेदश्चास्माकं मायायाश्च न युज्यते

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯದ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ದೇಹಭೇದ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ, ಮಾಯೆಗೆ ಸಹ ಅಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಅಂತಹ ಭೇದ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 14

एकस्वरूपा हि वयं भिन्नाः कार्यस्य भेदतः । कार्यभेदो न सिद्धश्चेद्रूपभेदाऽप्रयोजनः

ನಾವು ನಿಜವಾಗಿ ಏಕಸ್ವರೂಪವೇ; ಕಾರ್ಯಭೇದದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಭಿನ್ನವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಕಾರ್ಯಭೇದವೇ ಸಿದ್ಧವಾಗದಿದ್ದರೆ, ರೂಪಭೇದಕಲ್ಪನೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 15

एक एव त्रिधा भिन्नः परमात्मा महेश्वरः । मायास्वाकारणादेव स्वतंत्रो लीलया प्रभुः

ಪರಮಾತ್ಮ ಮಹೇಶ್ವರನು ಒಬ್ಬನೇ; ಆದರೂ ತ್ರಿಧಾ ರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಸ್ವಮಾಯೆಯಿಂದ, ಬಾಹ್ಯ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ, ಆ ಪ್ರಭು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವತಂತ್ರನಾಗಿ ಲೀಲೆಯಾಗಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे विष्णुब्रह्मकृतशिव प्रार्थनावर्णनं नाम षोडशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಪರಮಪವಿತ್ರ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ದ್ವಿತೀಯ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮರಿಂದ ಕೃತ ಶಿವಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ಹದಿನಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 17

इत्थं वयं त्रिधा भूताः प्रभाभिन्नस्वरूपिणः । शिवाशिवसुतास्तत्त्वं हृदा विद्धि सनातन

ಇಂತೆ ನಾವು ತ್ರಿಧಾ ಆಗಿದ್ದೇವೆ; ನಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪಭೇದವು ಕೇವಲ ಪ್ರಭೆ (ತೇಜಸ್ಸು) ಯಿಂದ ಮಾತ್ರ. ಹೇ ಸನಾತನ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಈ ಶಾಶ್ವತ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿ—ನಾವು ಶಿವ ಮತ್ತು ಅಶಿವೆಯ ಪುತ್ರರು.

Verse 18

अहं विष्णुश्च सस्त्रीकौ संजातौ कार्यहेतुतः । लोककार्यकरौ प्रीत्या तव शासनतः प्रभो

ಹೇ ಪ್ರಭು! ನಾನು ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ನಮ್ಮ-ನಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರकटಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಲೋಕಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 19

तस्माद्विश्वहितार्थाय सुराणां सुखहेतवे । परिगृह्णीष्व भार्यार्थे रामामेकां सुशोभनाम्

ಆದುದರಿಂದ ವಿಶ್ವಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ, ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಈ ಒಬ್ಬಳಾದ ಸುಶೋಭಿತ ರಮೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ.

Verse 20

अन्यच्छृणु महेशान पूर्ववृत्तं स्मृतं मया । यन्नौ पुरःपुरा प्रोक्तं त्वयैव शिवरूपिणा

ಹೇ ಮಹೇಶಾನ! ಇನ್ನೊಂದನ್ನೂ ಕೇಳಿರಿ—ನನಗೆ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪೂರ್ವವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು; ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ನೀವೇ ಶಿವರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು.

Verse 21

मद्रूपं परमं ब्रह्मन्नीदृशं भवदंगतः । प्रकटी भविता लोके नाम्ना रुद्रः प्रकीर्तितः

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್ (ಬ್ರಹ್ಮಾ)! ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವೇ ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮ. ನಿನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಇದೇ ಸ್ವಭಾವದ ಒಬ್ಬನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ‘ರುದ್ರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವನು.

Verse 22

सृष्टिकर्ताऽभवद्ब्रह्मा हरिः पालनकारकः । लयकारी भविष्यामि रुद्ररूपो गुणाकृतिः

ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದನು; ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಪಾಲನಕರ್ತನಾದನು. ನಾನು ಗುಣಾಕೃತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ರುದ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ಲಯಕರ್ತನಾಗುವೆನು.

Verse 23

स्त्रियं विवाह्य लोकस्य करिष्ये कार्यमुत्तमम् । इति संस्मृत्य स्वप्रोक्तं पूर्णं कुरु निजं पणम्

“ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡು ಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಪರಮೋತ್ತಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು.” ಎಂದು ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂರೈಸಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು।

Verse 24

निदेशस्तव च स्वामिन्नहं सृष्टिकरो हरिः । पालको लयहेतुस्त्वमाविर्भूतस्स्वयं शिवः

ಹೇ ಸ್ವಾಮೀ! ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆಲೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ ಪಾಲಕನೂ; ನೀವು ಲಯದ ಕಾರಣ—ಸ್ವಯಂ ಶಿವನೇ ಇಲ್ಲಿ ಅವಿರ್ಭವಿಸಿದ್ದೀರಿ।

Verse 25

त्वां विना न समर्थौ हि आवां च स्वस्वकर्मणि । लोककार्यरतो तस्मादेकां गृह्णीष्व कामिनीम्

ನಿಮ್ಮಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ನಮ್ಮ-ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥರಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಲೋಕಹಿತದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಒಂದು ಪ್ರಿಯ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ।

Verse 26

यथा पद्मालया विष्णोस्सावित्री च यथा मम । तथा सहचरीं शंभो कांतां गृह्णीष्व संप्रति

ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಪದ್ಮಾಲಯಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಹೇಗೋ, ನನಗೆ ಸಾವಿತ್ರಿ ಹೇಗೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಹೇ ಶಂಭೋ! ಈಗ ನೀವು ಕೂಡ ಒಂದು ಪ್ರಿಯ ಸಹಚರಿಯನ್ನು, ಕಾಂತೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ।

Verse 27

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचो मे हि ब्रह्मणः पुरतो हरेः । स मां जगाद लोकेशः स्मेराननमुखो हरः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹರಿಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ, ಲೋಕೇಶ್ವರನಾದ ಹರನು ಮೃದುವಾದ ನಗುವಿನ ಮುಖದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 28

ईश्वर उवाच । हे ब्रह्मन् हे हरे मे हि युवां प्रियतरौ सदा । दृष्ट्वा त्वां च ममानंदो भवत्यतितरां खलु

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಹೇ ಹರಿ! ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ನನಗೆ ಸದಾ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯರು. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನನ್ನ ಆನಂದವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಪಾರವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 29

युवां सुरविशिष्टौ हि त्रिभव स्वामिनौ किल । कथनं वां गरिष्ठेति भवकार्यरतात्मनोः

ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ದೇವರಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯರು, ನಿಜಕ್ಕೂ ತ್ರಿಭುವನದ ಸ್ವಾಮಿಗಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಲೋಕಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರತವಾದ ನಿಮ್ಮ ಉಪದೇಶವೂ ಸಲಹೆಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವೂ ಆಗಿದೆ।

Verse 30

उचितं न सुरश्रेष्ठौ विवाहकरणं मम । तपोरतविरक्तस्य सदा विदितयोगिनः

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನನ್ನ ವಿವಾಹವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸುವುದು ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಸದಾ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ವಿಷಯವೈರಾಗ್ಯದಿಂದಿರುವ, ಸದಾ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಯೋಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿಳಿದ ಯೋಗಿ.

Verse 31

यो निवृत्तिसुमार्गस्थः स्वात्मारामो निरंजनः । अवधूततनुर्ज्ञानी स्वद्रष्टा कामवर्जितः

ನಿವೃತ್ತಿಯ ಸುಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಸ್ವಾತ್ಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವ, ನಿರಂಜನನು; ಅವಧೂತನಂತೆ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದರೂ ಜ್ಞಾನಿ; ತನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಸಾಕ್ಷಿ, ಕಾಮವರ್ಜಿತನಾದವನೇ ಅವನು।

Verse 32

अविकारी ह्यभोगी च सदाशुचिरमंगलः । तस्य प्रयोजनं लोके कामिन्या किं वदाधुना

ಅವನು ಅವಿಕಾರಿ, ಭೋಗಸ್ಪರ್ಶರಹಿತ, ಸದಾ ಶುಚಿ ಮಂಗಳಸ್ವರೂಪಿ. ಅಂಥ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಕಾಮಪರಾಯಣ ಸ್ತ್ರೀ ಈಗ ಏನು ಹೇಳಲಿ?

Verse 33

केवलं योगलग्नस्य ममानंदस्सदास्ति वै । ज्ञानहीनस्तु पुरुषो मनुते बहु कामकम्

ಕೇವಲ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದವನಿಗೆ ನನ್ನ ಆನಂದವು ಸದಾ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಹೀನನಾದ ಪುರುಷನು ಅನೇಕ ಕಾಮಜನ್ಯ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

विवाहकरणं लोके विज्ञेयं परबंधनम् । तस्मात्तस्य रुचिर्नो मे सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡುವುದು ಪರಮ ಬಂಧನವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ—ನಾನು ಸತ್ಯ, ಸತ್ಯವೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 35

न स्वार्थं मे प्रवृत्तिर्हि सम्यक्स्वार्थविचिंतनात् । तथापि तत्करिष्यामि भवदुक्तं जगद्धितम्

ನನ್ನ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾರ್ಥವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ, ಜಗದ್ಹಿತಕರವಾದ ನಿಮ್ಮ ವಚನವನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 36

मत्त्वा वचो गरिष्ठं वा नियोक्तिपरिपूर्त्तये । करिष्यामि विवाहं वै भक्तवश्यस्सदा ह्यहम्

ಈ ವಚನವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವೆಂದು ತಿಳಿದು, ದೈವ ನಿಯೋಗದ ಪರಿಪೂರ್ತಿಗಾಗಿ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಸದಾ ಭಕ್ತನ ಭಕ್ತಿಗೆ ವಶನಾಗಿರುವೆನು.

Verse 37

परंतु यादृशीं कांतां ग्रहीष्यामि तथापणम् । तच्छृणुष्व हरे ब्रह्मन् युक्तमेव वचो मम

ಆದರೆ ನಾನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಂತೆಯೇ ಅಂಥ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಹರಿ, ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್—ಕೇಳು; ನನ್ನ ವಚನ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 38

या मे तेजस्समर्था हि ग्रहीतुं स्याद्विभागशः । तां निदेशय भार्यार्थे योगिनीं कामरूपिणीम्

ಹೇ (ಪಿತಾ)! ನನ್ನ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ವಿಭಾಗವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಮರ್ಥಳಾದ, ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುವ ಆ ಯೋಗಿನಿಯನ್ನು ಪತ್ನ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ನನಗೆ ಸೂಚಿಸು.

Verse 39

योगयुक्ते मयि तथा योगिन्येव भविष्यति । कामासक्ते मयि तथा कामिन्येव भविष्यति

ಅವಳು ಯೋಗದಿಂದ ನನ್ನೊಡನೆ ಯುಕ್ತಳಾದರೆ ಅವಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಯೋಗಿನಿಯಾಗುವಳು; ಮತ್ತು ಅವಳು ಕಾಮಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಳಾದರೆ ಅವಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕಾಮಿನಿಯಾಗುವಳು.

Verse 40

यमक्षरं वेदविदो निगदंति मनीषिणः । ज्योतीरूपं शिवं ते च चिंतयिष्ये सनातनम्

ವೇದವಿದರೂ ಮನುಷ್ಯರೂ ಘೋಷಿಸುವ ಆ ಅವಿನಾಶಿ ಪರಮಾಕ್ಷರವನ್ನು—ಜ್ಯೋತಿರೂಪನಾದ ಸನಾತನ ಶಿವನನ್ನು ನಾನು ಧ್ಯಾನಿಸುವೆನು।

Verse 41

तच्चिंतायां यदा सक्तो ब्रह्मन् गच्छामि भाविनीम् । तत्र या विघ्नजननी न भवित्री हतास्तु मे

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ! ನಾನು ಆ ಚಿಂತನೆಗೆ ಲೀನನಾಗಿ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯೆ (ಸತಿ)ಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ವಿಘ್ನಗಳ ಜನನಿಯಾಗುವವಳು ಹುಟ್ಟದಿರಲಿ; ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ಅವಳು ನಾಶವಾಗಲಿ।

Verse 42

त्वं वा विष्णुरहं वापि शिवस्य ब्रह्मरूपिणः । अंशभूता महाभागा योग्यं तदनुचिंतनम्

ನೀನು ವಿಷ್ಣುವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ನಾನೇ ವಿಷ್ಣುವಾಗಿರಲಿ—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ಶಿವನ ಅಂಶಮಾತ್ರ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಅನುಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವುದು ಯುಕ್ತ.

Verse 43

तच्चिंतया विनोद्वाहं स्थास्यामि कमलासन । तस्माज्जायां प्रादिश त्वं मत्कर्मानुगतां सदा

ಹೇ ಕಮಲಾಸನನೇ! ಅದನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವುದರಿಂದ ನಾನು ದುಃಖರಹಿತನಾಗಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರುವೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ನಿಯತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸದಾ ಅನುಸರಿಸಿ ನೆರವಾಗುವ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 44

तत्राप्येकं पणं मे त्वं वृणु ब्रह्मंश्च मां प्रति । अविश्वासो मदुक्ते चेन्मया त्यक्ता भविष्यति

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನೇ! ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ನನ್ನ ಕುರಿತು ನೀನು ಒಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು. ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಅವಿಶ್ವಾಸವಿದ್ದರೆ, ತಿಳಿದುಕೋ—ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವೆನು.

Verse 45

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचश्श्रुत्वाहं स विष्णुर्हरस्य च । सस्मितं मोदितमनोऽवोचं चेति विनम्रकः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಾನು ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ, ಹರ (ಶಿವ)ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಮೃದುಸ್ಮಿತದಿಂದ ಸಂತೋಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಿನಯವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆನು.

Verse 46

शृणु नाथ महेशान मार्गिता यादृशी त्वया । निवेदयामि सुप्रीत्या तां स्त्रियं तादृशीं प्रभो

ಹೇ ನಾಥಾ, ಹೇ ಮಹೇಶಾನಾ! ಕೇಳು—ನೀನು ಹೇಗಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದ್ದೀಯೋ, ಅಂಥವಳ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಿನಗೆ ನಿವೇದಿಸುತ್ತೇನೆ, ಪ್ರಭೋ.

Verse 47

उमा सा भिन्नरूपेण संजाता कार्यसाधिनी । सरस्वती तथा लक्ष्मीर्द्विधा रूपा पुरा प्रभो

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಆ ಉಮಾ ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಸಾಧಿನಿಯಾಗಿದ್ದಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ದ್ವಿರೂಪಗಳಾದರು.

Verse 48

पाद्मा कांताऽभवद्विष्णोस्तथा मम सरस्वती । तृतीयरूपा सा नाभूल्लोककार्यहितैषिणी

ಪದ್ಮಾ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕಾಂತೆಯಾದಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಸರಸ್ವತಿ ನನ್ನದಾದಳು. ಆ ತೃತೀಯರೂಪಿಣಿ ನಿರ್ಕ್ರಿಯಳಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ—ಲೋಕಕಾರ್ಯಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿದಳು।

Verse 49

दक्षस्य तनया याभूत्सती नाम्ना तु सा विभो । सैवेदृशी भवेद्भार्या भवेद्धि हितकारिणी

ಹೇ ಪ್ರಭು! ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿ ‘ಸತಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದಳು; ಅವಳೇ ಅಂಥ ಪತ್ನಿಯಾಗಲು ಯೋಗ್ಯಳು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪತಿಯ ಹಿತಕಾರಿಣಿ.

Verse 50

सा तपस्यति देवेश त्वदर्थं हि दृढव्रता । त्वां पतिं प्राप्तुकामा वै महातेजोवती सती

ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರಾ! ಅವಳು ನಿನ್ನಿಗಾಗಿಯೇ ದೃಢವ್ರತದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿನಿ ಸತಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 51

दातुं गच्छ वरं तस्यै कृपां कुरु महेश्वर । तां विवाहय सुप्रीत्या वरं दत्त्वा च तादृशम्

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಾ! ಹೋಗಿ ಅವಳಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ, ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು. ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿ, ಅವಳ ಆಶಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 52

हरेर्मम च देवानामियं वाञ्छास्ति शंकर । परिपूरय सद्दृष्ट्या पश्यामोत्सवमादरात्

ಹೇ ಶಂಕರಾ! ಹರಿಯದು, ನನ್ನದು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳದು ಇದೇ ಆಂತರಿಕ ಆಶಯ. ನಿನ್ನ ಶುಭ ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸು, ನಾವು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಉತ್ಸವವನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ.

Verse 53

मङ्गलं परमं भूयात्त्रिलोकेषु सुखावहम् । सर्वज्वरो विनश्येद्वै सर्वेषां नात्र संशयः

ತ್ರಿಲೋಕಗಳಿಗೂ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುವ ಪರಮ ಮಂಗಳವು ಉಂಟಾಗಲಿ; ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಜ್ವರರೂಪ ದುಃಖಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗಲಿ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 54

अथवास्मद्वचश्शेषे वदंत मधुसूदनः । लीलाजाकृतिमीशानं भक्तवत्सलमच्युतः

ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ವಚನಗಳು ಮುಗಿದಾಗ, ಅಚ್ಯುತ ಮಧುಸೂದನನು ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ವಿಷ್ಣು ಲೀಲಾಮೂರ್ತಿಯಾದ ಈಶಾನ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 55

विष्णुरुवाच । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । यदुक्तं ब्रह्मणा सर्वं मदुक्तं तन्न संशयः

ವಿಷ್ಣುವು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ, ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಹೇ ಕರುಣಾಕರ ಶಂಕರ! ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಿದುದೇ ನಾನು ಹೇಳಿದುದೂ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 56

तत्कुरुष्व महेशान कृपां कृत्वा ममोपरि । सनाथं कुरु सद्दृष्ट्या त्रिलोकं सुविवाह्यताम्

ಹೇ ಮಹೇಶಾನ! ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನೇ ನೆರವೇರಿಸು. ನಿನ್ನ ಶುಭ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಸನಾಥವಾಗಿ ಸುಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿ, ನನ್ನ ವಿವಾಹವು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಂಗಳಕರವಾಗಿ ನೆರವೇರಲಿ.

Verse 57

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा भगवान् विष्णुस्तूष्णीमास मुने सुधीः । तथा स्तुतिं विहस्याह स प्रभुर्भक्तवत्सलः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಯೇ! ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಮೌನನಾದನು. ನಂತರ ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ಪ್ರಭು ನಗೆಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದನು.

Verse 58

ततस्त्वावां च संप्राप्य चाज्ञां स मुनिभिस्सुरैः । अगच्छावस्वेष्टदेशं सस्त्रीकौ परहर्षितौ

ನಂತರ ಅವರು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಮುನಿಗಳೂ ದೇವತೆಗಳೂ ನೀಡಿದ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು।