सतीचरिते पितृगृहे आशीर्वाद-वचनम् तथा यौवनारम्भः — Satī at her father’s house: blessings and the onset of youth

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथैकदा पितुः पार्श्वे तिष्ठंतीं तां सतीमहम् । त्वया सह मुनेद्राक्षं सारभूतां त्रिलोकके

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೀಂದ್ರ, ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ಸಾರಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದ ಸತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡೆನು।

Verse 2

पित्रा नमस्कृतं वीक्ष्य सत्कृतं त्वां च मां सती । प्रणनाम मुदा भक्त्या लोकलीलानुसारिणी

ತಂದೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದುದನ್ನೂ, ನಿನ್ನನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದುದನ್ನೂ ನೋಡಿ, ಲೋಕಾಚಾರಾನುಸಾರಿಣಿಯಾದ ಸತಿ ಹರ್ಷಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 3

प्रणामांते सतीं वीक्ष्य दक्षदत्तशुभासने । स्थितोहं नारद त्वं च विनतामहमागदम्

ಪ್ರಣಾಮದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷನು ನೀಡಿದ ಶುಭಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಹೇ ನಾರದ, ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆವು; ನಂತರ ನಾನು ವಿನಯದಿಂದ ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆನು।

Verse 4

त्वामेव यः कामयते यन्तु कामयसे सति । तमाप्नुहि पतिं देवं सर्वज्ञं जगदीश्वरम्

ಹೇ ಸತೀ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸುವವನನ್ನೂ ನೀನು ಬಯಸುವವನನ್ನೂ—ಅವನನ್ನೇ ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯು; ಅವನು ದೇವ, ಸರ್ವಜ್ಞ ಪತಿ, ಜಗದೀಶ್ವರನು.

Verse 5

यो नान्यां जगृहे नापि गृह्णाति न ग्रहीष्यति । जायां स ते पतिर्भूयादनन्यसदृशश्शुभे

ಹೇ ಶುಭೇ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಸ್ವೀಕರಿಸದ, ಈಗ ಸ್ವೀಕರಿಸದ, ಮುಂದೆಯೂ ಸ್ವೀಕರಿಸದವನೇ ನಿನ್ನ ಪತಿಯಾಗಲಿ; ನೀನು ಅವನ ಏಕೈಕ, ಅನನ್ಯಸಮಾನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿರು.

Verse 6

इत्युक्त्वा सुचिरं तां वै स्थित्वा दक्षालये पुनः । विसृष्टौ तेन संयातौ स्वस्थानं तौ च नारद

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ದಕ್ಷನ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ನೆಲೆಸಿದನು. ಬಳಿಕ ಅವನಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿದಾಯ ಪಡೆಯುತ್ತಾ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು—ಓ ನಾರದಾ।

Verse 7

दक्षोभवच्च सुप्रीतः तदाकर्ण्य गतज्वरः । आददे तनयां स्वां तां मत्वा हि परमेश्वरीम्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ದಕ್ಷನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅವನ ಅಶಾಂತಿ ನಿವಾರಣೆಯಾಯಿತು. ತನ್ನ ಆ ಪುತ್ರಿಯನ್ನೇ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಅವಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 8

इत्थं विहारै रुचिरैः कौमारैर्भक्तवत्सला । जहाववस्थां कौमारीं स्वेच्छाधृतनराकृतिः

ಹೀಗೆ ಮನೋಹರ ಕೌಮಾರ ವಿಹಾರಗಳಿಂದ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ದೇವಿ—ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮಾನವಾಕಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು—ಕ್ರಮೇಣ ಕನ್ಯಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.

Verse 9

अतीव तपसांगेन सर्वांगेषु मनोहरा

ಅತೀತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವಳು ಸರ್ವಾಂಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮನೋಹರಳಾದಳು—ಸಂಪೂರ್ಣ ರೂಪವು ಕాంతಿಮಯವಾಗಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೊಳೆಯಿತು.

Verse 10

दक्षस्तां वीक्ष्य लोकेशः प्रोद्भिन्नांतर्वयस्थिताम् । चिंतयामास भर्गाय कथं दास्य इमां सुताम्

ಲೋಕೇಶನಾದ ದಕ್ಷನು ಅವಳನ್ನು—ಯೌವನದ ಪೂರ್ಣ ವಿಕಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿ—ನೋಡಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು: “ಭರ್ಗ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ನನ್ನ ಈ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನೀಡಲಿ?”

Verse 11

अथ सापि स्वयं भर्गं प्राप्तुमैच्छत्तदान्वहम् । पितुर्मनोगतिं ज्ञात्वा मातुर्निकटमागमत्

ಆಗ ಅವಳೂ ಸಹ ಸ್ವತಃ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭರ್ಗ (ಭಗವಾನ್ ಶಿವ)ನನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಳು. ತಂದೆಯ ಮನೋಗತವನ್ನು ತಿಳಿದು ತಾಯಿಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 12

पप्रच्छाज्ञां तपोहेतोश्शंकरस्य विनीतधीः । मातुश्शिवाथ वैरिण्यास्सा सखी परमेश्वरी

ವಿನೀತಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ತಪಸ್ಸಿನ ನಿಮಿತ್ತ ಶಂಕರನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ತಾಯಿ ಶಿವಾ ಅವಳನ್ನು ಶತ್ರುವೆಂದು ಕಂಡರೂ, ಅವಳು ಅವಳ ಸಖಿಯೇ ಆಗಿದ್ದಳು.

Verse 13

ततस्सती महेशानं पतिं प्राप्तुं दृढव्रता । सा तमाराधयामास गृहे मातुरनुज्ञया

ನಂತರ ಸತಿಯು ಮಹೇಶಾನನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯುವ ದೃಢವ್ರತವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತಾಯಿಯ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ತಾಯಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ തന്നെ ಅವನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದಳು.

Verse 14

आश्विने मासि नन्दायां तिथावानर्च भक्तितः । गुडौदनैस्सलवणैर्हरं नत्वा निनाय तम्

ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದ ಶುಭ ನಂದಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಹರ (ಶ್ರೀಶಿವ)ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಬೆಲ್ಲ ಅನ್ನ ಹಾಗೂ ಲವಣಯುಕ್ತ ಆಹಾರವನ್ನು ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿ ಆ ವ್ರತವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಳು.

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे नंदाव्रतविधानशिवस्तुति वर्णनं नाम पंचदशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ದ್ವಿತೀಯ ಸತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ನಂದಾವ್ರತವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಶಿವಸ್ತುತಿವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಹದಿನೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 16

मार्गशीर्षेऽसिताष्टम्यां सतिलैस्सयवौदनैः । पूजयित्वा हरं कीलैर्निनाय दिवसान् सती

ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ ಸತೀ ತಿಲ ಮತ್ತು ಯವಮಿಶ್ರಿತ ಅನ್ನದಿಂದ ಹರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು; ದೃಢ ವ್ರತ‑ನಿಯಮಗಳೆಂಬ ಕೀಲಗಳಿಂದ ದಿನಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಿತು।

Verse 17

पौषे तु शुक्लसप्तम्यां कृत्वा जागरणं निशि । अपूजयच्छिवं प्रातः कृशरान्नेन सा सती

ಪೌಷ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಸಪ್ತಮಿಯಲ್ಲಿ ಸತೀ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೃಶರಾನ್ನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಶ್ರೀಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು।

Verse 18

माघे तु पौर्णमास्यां स कृत्वा जागरणं निशि । आर्द्रवस्त्रा नदीतीरेऽकरोच्छंकरपूजनम्

ಮಾಘ ಮಾಸದ ಪೌರ್ಣಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿ, ತೇವವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ನದೀತೀರದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 19

तपस्यसितभूतायां कृत्वा जागरणं निशि । विशेषतस्समानर्च शैलूषैस्सर्वयामसु

ತಪಸ್ಸಿನ ಆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ—ಭೂತಪ್ರೇತಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚಲಿಸುವಾಗ—ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯಾಮದಲ್ಲೂ ಗಾಯಕರು, ವಾದಕರು, ನಟರೊಂದಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಬೇಕು।

Verse 20

चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां पलाशैर्दमनैश्शिवम् । अपूजयद्दिवारात्रौ संस्मरन् सा निनाय तम्

ಚೈತ್ರ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಸತೀ ಪಲಾಶ ಪುಷ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ದಮನ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು; ಅವನನ್ನು ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ದಿವಾನಿಶೆ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಲವನ್ನು ಕಳೆಯಿತು।

Verse 21

राधशुक्लतृतीयायां तिलाहारयवौदनैः । पूजयित्वा सती रुद्रं नव्यैर्मासं निनाय तम्

ರಾಧಾ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ತೃತೀಯ ದಿನ ಸತೀ ತಿಲಾಹಾರ ಹಾಗೂ ಯವೋದನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ರುದ್ರದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನೂತನ ಶುದ್ಧ ವ್ರತಗಳಿಂದ ಆ ಮಾಸವನ್ನು ಕಳೆಯಿತು।

Verse 22

ज्येष्ठस्य पूर्णिमायां वै रात्रै संपूज्य शंकरम् । वसनैर्बृहतीपुष्पैर्निराहारा निनाय तम्

ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿ ಸತೀ ಶಂಕರನನ್ನು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ದೊಡ್ಡ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಿರಾಹಾರವಾಗಿ ಆ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಿತು।

Verse 23

आषाढस्य चतुर्दश्यां शुक्लायां कृष्णवाससा । बृहतीकुसुमैः पूजा रुद्रस्याकारि वै तया

ಆಷಾಢ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಸತೀ ಕಪ್ಪು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಬೃಹತೀ ಹೂಗಳ ದೊಡ್ಡ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪ್ರಭು ರುದ್ರನನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದಳು।

Verse 24

श्रावणस्य सिताष्टम्यां चतुर्दश्यां च सा शिवम् । यज्ञोपवीतैर्वासोभिः पवित्रैरप्यपूजयत्

ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ಅಷ್ಟಮಿ ಹಾಗೂ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳು ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತಗಳು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪುಣ್ಯದಾನವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು।

Verse 25

भाद्रे कृष्णत्रयोदश्यां पुष्पैर्नानाविधैः फलैः । संपूज्य च चतुर्दश्यां चकार जलभो जनम्

ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷ ತ್ರಯೋದಶಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ನಾನಾವಿಧ ಪುಷ್ಪಗಳು ಹಾಗೂ ಫಲಗಳಿಂದ (ಶಿವನನ್ನು) ಸಂಪೂಜಿಸಿದನು; ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಜಲಭನು ಜನನಕರ್ಮ, ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 26

नानाविधैः फलैः पुष्पैस्सस्यैस्तत्कालसंभवैः । चक्रे सुनियताहारा जपन्मासे शिवार्चनम्

ಆ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ನಾನಾವಿಧ ಫಲ, ಪುಷ್ಪ, ಶಸ್ಯಗಳಿಂದ—ಕಠಿಣ ನಿಯತಾಹಾರವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ—ಸತೀ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಾ ಶಿವಾರ್ಚನೆ ನೆರವೇರಿಸಿದಳು।

Verse 27

सर्वमासे सर्वदिने शिवार्चनरता सती । दृढव्रताभवद्देवी स्वेच्छाधृतनराकृतिः

ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಸತೀ ಶಿವಾರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿದ್ದಳು. ದೇವಿ ದೃಢವ್ರತಳಾಗಿ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮಾನವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು।

Verse 28

इत्थं नंदाव्रतं कृत्स्नं समाप्य सुसमाहिता । दध्यौ शिवं सती प्रेम्णा निश्चलाभूदनन्यधीः

ಈ ರೀತಿ ನಂದಾವ್ರತವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಗಿಸಿ ಸತೀ ಸುಸಮಾಹಿತಳಾದಳು. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಶಿವನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಿದಳು; ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಅಚಲವಾಗಿ ಅವನಲ್ಲೇ ಏಕಾಗ್ರವಾಯಿತು।

Verse 29

एतस्मिन्नंतरे देवा मुनयश्चाखिला मुने । विष्णुं मां च पुरस्कृत्य ययुर्द्रष्टुं सतीतपः

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಈ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು—ವಿಷ್ಣುವನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು—ಸತೀಯ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಲು ಹೊರಟರು।

Verse 30

दृष्टागत्य सती देवैर्मूर्ता सिद्धिरिवापरा । शिवध्यानमहामग्ना सिद्धावस्थां गता तदा

ದೇವತೆಗಳು ಸತೀ ದೇವಿಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಅವಳು ಮತ್ತೊಂದು ಸಿದ್ಧಿಯ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಮೂರ್ತಿಯಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಳು. ಶಿವಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮಹಾಮಗ್ನಳಾಗಿ ಅವಳು ಆಗ ಸಿದ್ಧಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪಡೆದಳು.

Verse 31

चक्रुः सर्वे सुरास्सत्ये मुदा सांजलयो नतिम् । मुनयश्च नतस्कंधा विष्ण्वाद्याः प्रीतमानसाः

ಆಗ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸತೀದೇವಿಗೆ ಕೈಮುಗಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಮುನಿಗಳೂ ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿದರು; ವಿಷ್ಣುವಾದಿಗಳೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಂದಿಸಿದರು.

Verse 32

अथ सर्वे सुप्रसन्ना विष्ण्वाद्याश्च सुरर्षयः । प्रशशंसुस्तपस्तस्यास्सत्यास्तस्मात्सविस्मयाः

ನಂತರ ವಿಷ್ಣುವಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಹಾಗೂ ದೇವರ್ಷಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಸತೀದೇವಿಯ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಚಲ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

Verse 33

ततः प्रणम्य तां देवीं पुनस्ते मुनयस्सुराः । जग्मुर्गिरिवरं सद्यः कैलासं शिववल्लभम्

ನಂತರ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ, ಶಿವಪ್ರಿಯ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 34

सावित्रीसहितश्चाहं सह लक्ष्म्या मुदान्वितः । वासुदेवोपि भगवाञ्जगामाथ हरांतिकम्

ಸಾವಿತ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ ನಾನೂ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಸಹಿತ ಆನಂದಭರಿತನಾಗಿ, ಹರನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋದೆನು; ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವನೂ ಶಿವಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 35

गत्वा तत्र प्रभुं दृष्ट्वा सुप्रणम्य सुसंभ्रमाः । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैः करौ बद्ध्वा विनम्रकाः

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಭಯಭಾವದಿಂದ ಆಳವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ವಿನಮ್ರರಾಗಿ, ವಿವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 36

देवा ऊचुः । नमो भगवते तुभ्यं यत एतच्चराचरम् । पुरुषाय महेशाय परेशाय महात्मने

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭಗವನ್! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಪರಮಪುರುಷ, ಮಹೇಶ, ಪರೇಶ, ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಃ।

Verse 37

आदिबीजाय सर्वेषां चिद्रूपाय पराय च । ब्रह्मणे निर्विकाराय प्रकृतेः पुरुषस्य च

ಎಲ್ಲರ ಆದಿಬೀಜ, ಚಿದ್ರೂಪ ಮತ್ತು ಪರಮಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಿಕಾರರಹಿತ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ನಮಃ—ಅವನು ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷ ಎರಡಕ್ಕೂ ಅತೀತನು।

Verse 38

य इदं प्रतिपंच्येदं येनेदं विचकास्ति हि । यस्मादिदं यतश्चेदं यस्येदं त्वं च यत्नतः

ಯಾರು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅನೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೋ, ಯಾರಿಂದ ಇದು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ಯಾರಿಂದ ಇದು ಉದ್ಭವಿಸಿ ಯಾರಿಂದಲೇ ಪ್ರವಹಿಸುತ್ತದೆ; ಯಾರದೇ ಇದು—ನೀನೂ ಸಹ—ಆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಯತ್ನದಿಂದ ತಿಳಿ।

Verse 39

योस्मात्परस्माच्च परो निर्विकारी महाप्रभुः । ईक्षते यस्स्वात्मनीदं तं नताः स्म स्वयंभुवम्

ಯಾರು ಪರಮೋನ್ನತಕ್ಕೂ ಅತೀತನಾದ ಪರಮ, ವಿಕಾರರಹಿತ ಮಹಾಪ್ರಭು, ಮತ್ತು ಯಾರು ತನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮದಲ್ಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡುವನೋ—ಆ ಸ್ವಯಂಭೂನಿಗೆ ನಾವು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 40

अविद्धदृक् परः साक्षी सर्वात्मा ऽनेकरूपधृक् । आत्मभूतः परब्रह्म तपंतं शरणं गताः

ಅವನು ಅವಿದ್ಯಾರಹಿತ ದ್ರಷ್ಟಾ, ಪರಮ ಸಾಕ್ಷಿ, ಎಲ್ಲರ ಅಂತರಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವನು. ಅವನೇ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ ಪರಬ್ರಹ್ಮ; ಆದ್ದರಿಂದ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದ ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ಶರಣು ಅವರು ಪಡೆದರು।

Verse 41

न यस्य देवा ऋषयः सिद्धाश्च न विदुः पदम् । कः पुनर्जंतुरपरो ज्ञातुमर्हति वेदितुम्

ಯಾರ ಪರಮಪದವನ್ನು ದೇವರುಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರೂ ಸಹ ತಿಳಿಯರು—ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನಾವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವಿ ಅವನನ್ನು ತಿಳಿದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಹೇಗೆ ಅರ್ಹನಾಗುವನು?

Verse 42

दिदृक्षवो यस्य पदं मुक्तसंगास्सुसाधवः । चरितं सुगतिर्नस्त्वं सलोकव्रतमव्रणम्

ಸಂಸಾರಸಂಗದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಶುಭ ಸಾಧುಗಳು ಅವನ ಪರಮಪದದ ದರ್ಶನವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ನಮಗೆ ಅವನ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತ್ರೆಯೇ ಸುಗತಿಗೆ ಮಾರ್ಗ; ಅದು ಕಲಂಕರಹಿತ ವ್ರತ, ಸಾಲೋಕ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವುದು।

Verse 43

त्वज्जन्मादिविकारा नो विद्यंते केपि दुःखदा । तथापि मायया त्वं हि गृह्णासि कृपया च तान्

ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಾದಿ ವಿಕಾರಗಳು ಇಲ್ಲ—ದುಃಖಕೊಡುವಂತಹ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನೀನೇ ಅವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೀ.

Verse 44

तस्मै नमः परेशाय तुभ्यमाश्चर्यकर्मणे । नमो गिरां विदूराय ब्रह्मणे परमात्मने

ಆ ಪರೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಕರ್ಮಗಳಿರುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಾಣಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 45

अरूपायोरुरूपाय परायानंतशक्तये । त्रिलोकपतये सर्वसाक्षिणे सर्वगाय च

ನಿರಾಕಾರನಾಗಿಯೂ ಬಹುರೂಪನಾಗಿರುವ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ, ಅನಂತಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ; ತ್ರಿಲೋಕಪತಿಗೆ, ಸರ್ವಸಾಕ್ಷಿ ಚೈತನ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಸರ್ವವ്യാപಿ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 46

नम आत्मप्रदीपाय निर्वाणसुखसंपदे । ज्ञानात्मने नमस्तेऽस्तु व्यापकायेश्वराय च

ಆತ್ಮಪ್ರದೀಪಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನಿರ್ವಾಣಸುಖಸಂಪತ್ತಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಜ್ಞಾನಾತ್ಮನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕನಾದ ಈಶ್ವರನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 47

नैष्कर्म्येण सुलभ्याय कैवल्यपतये नमः । पुरुषाय परेशाय नमस्ते सर्वदाय च

ನೈಷ್ಕರ್ಮ್ಯದಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ, ಕೈವಲ್ಯಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಪರಮಪುರುಷ, ಹೇ ಪರೇಶ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಸರ್ವದ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 48

क्षेत्रज्ञायात्मरूपाय सर्वप्रत्ययहेतवे

ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ ಅಂತಃಸಾಕ್ಷಿ, ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಸರ್ವ ಪ್ರತ್ಯಯ-ನಿಶ್ಚಯಗಳ ಕಾರಣನಾದ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 49

सर्वाध्यक्षाय महते मूलप्रकृतये नमः । पुरुषाय परेशाय नमस्ते सर्वदाय च

ಸರ್ವಾಧ್ಯಕ್ಷನಾದ ಮಹಾನ್, ಮೂಲಪ್ರಕೃತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪರಮಪುರುಷನಾದ ಪರೇಶ್ವರ, ಸರ್ವದಾತನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 50

त्रिनेत्रायेषुवक्त्राय सदाभासाय ते नमः । सर्वेन्द्रियगुणद्रष्ट्रे निष्कारण नमोस्तु ते

ತ್ರಿನೇತ್ರ, ಇಷುವಕ್ತ್ರ, ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸರ್ವೇಂದ್ರಿಯಗುಣಗಳ ದ್ರಷ್ಟಾ, ನಿಷ್ಕಾರಣ (ಸ್ವಯಂಭೂ) ನಿನಗೆ ನಮೋಸ್ತು।

Verse 51

त्रिलोककारणायाथापवर्गाय नमोनमः । अपवर्गप्रदायाशु शरणागततारिणे

ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ಕಾರಣಸ್ವರೂಪನೂ ಅಪವರ್ಗಸ್ವರೂಪನೂ ಆದ ಶಿವನಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶೀಘ್ರ ಮೋಕ್ಷ ನೀಡುವ ಮತ್ತು ಶರಣಾಗತರನ್ನು ತಾರಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಃ.

Verse 52

सर्वाम्नायागमानां चोदधये परमेष्ठिने । परायणाय भक्तानां गुणानां च नमोस्तु ते

ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ, ಸರ್ವ ಆಮ್ನಾಯ-ಆಗಮಗಳ ಸಾಗರಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭಕ್ತರ ಪರಮಾಶ್ರಯವೂ ಸರ್ವ ಗುಣಗಳ ಆಧಾರವೂ ಆದ ನಿನಗೆ ನಮಃ.

Verse 53

नमो गुणारणिच्छन्न चिदूष्माय महेश्वर । मूढदुष्प्राप्तरूपाय ज्ञानिहृद्वासिने सदा

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಾ! ಗುಣರೂಪ ಅರಣಿಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಚೈತನ್ಯ-ಉಷ್ಣತೆಯುಳ್ಳವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಮೂಢರಿಗೆ ದುರ್ಲಭವಾದ ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸುವ ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 54

पशुपाशविमोक्षाय भक्तसन्मुक्तिदाय च । स्वप्रकाशाय नित्यायाऽव्ययायाजस्रसंविदे

ಪಶು (ಬಂಧಿತ ಜೀವ)ವನ್ನು ಪಾಶ (ಬಂಧನ)ದಿಂದ ವಿಮೋಚಿಸುವವನೇ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸನ್ಮುಕ್ತಿ ನೀಡುವವನೇ, ಸ್ವಪ್ರಕಾಶ, ನಿತ್ಯ, ಅವ್ಯಯ ಮತ್ತು ಅಜಸ್ರ ಸಂವಿತ್-ಸ್ವರೂಪನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 55

प्रत्यग्द्रष्ट्रैऽविकाराय परमैश्वर्य धारिणे । यं भजन्ति चतुर्वर्गे कामयंतीष्टसद्गतिम् । सोऽभूदकरुणस्त्वं नः प्रसन्नो भव ते नमः

ಅಂತರಂಗ ಸಾಕ್ಷಿ, ಅವಿಕಾರಿ, ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯ ಧಾರಕನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮ-ಮೋಕ್ಷ ಎಂಬ ಚತುರ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸುವವರು, ಇಷ್ಟ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಕೋರಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನೀನು ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದವನಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದೀ; ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು—ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 56

एकांतिनः कंचनार्थं भक्ता वांछंति यस्य न । केवलं चरितं ते ते गायंति परमंगलम्

ಏಕಾಂತ ಭಕ್ತರು ಚಿನ್ನವೋ ಲೋಕಲಾಭವೋ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ಕೇವಲ ಅವನ ಪರಮ ಮಂಗಳಕರ ಚರಿತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 57

अक्षरं परमं ब्रह्मतमव्यक्ताकृतिं विभुम् । अध्यात्मयोगगम्यं त्वां परिपूर्णं स्तुमो वयम्

ಹೇ ಅಕ್ಷರ, ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮ, ಅವ್ಯಕ್ತಾಕೃತಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಭು! ಅಧ್ಯಾತ್ಮಯೋಗದಿಂದ ಗಮ್ಯನಾದ ನಿತ್ಯ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾವು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 58

अतींद्रियमनाधारं सर्वाधारमहेतुकम् । अनंतमाद्यं सूक्ष्मं त्वां प्रणमामोऽखिलेश्वरम्

ಹೇ ಅಖಿಲೇಶ್ವರ! ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತ, ಸ್ವತಃ ಅನಾಧಾರನಾಗಿಯೂ ಸರ್ವಾಧಾರನಾದ, ಅಹೇತುಕ ಸ್ವಯಂಸಿದ್ಧ; ಅನಂತ, ಆದ್ಯ, ಪರಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮನಾದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಾವು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.

Verse 59

हर्यादयोऽखिला देवास्तथा लोकाश्चराचराः । नामरूपविभेदेन फल्ग्व्या च कलया कृताः

ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಚರಾಚರ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳು—ಕೇವಲ ನಾಮರೂಪ ಭೇದದಿಂದ, ಅವನ ಶಕ್ತಿಯ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕಲಾಮಾತ್ರದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿವೆ.

Verse 60

यथार्चिषोग्नेस्सवितुर्यांति निर्यांति वासकृत् । गभस्तयस्तथायं वै प्रवाहो गौण उच्यते

ಅಗ್ನಿಯ ಜ್ವಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆಯಿಂದ ಹೊರಟು ಮರಳುವಂತೆ ಕಾಣುವದಂತೆ, ಈ ‘ಪ್ರವಾಹ’ವೂ ಕೇವಲ ಗೌಣ (ಲಕ್ಷಣಾರ್ಥ)ವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ನಿಜವಾಗಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನು ಅಚಲನಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 61

न त्वं देवो ऽसुरो मर्त्यो न तिर्यङ् न द्विजः प्रभो । न स्त्री न षंढो न पुमान्सदसन्न च किंचन

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ನೀನು ದೇವನಲ್ಲ, ಅಸುರನಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ, ತಿರ್ಯಕ್ ಪ್ರಾಣಿಯಲ್ಲ, ದ್ವಿಜನಲ್ಲ. ನೀನು ಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲ, ನಪುಂಸಕನಲ್ಲ, ಪುರುಷನಲ್ಲ; ಸತ್ ಅಲ್ಲ, ಅಸತ್ ಅಲ್ಲ—ಯಾವ ‘ವಸ್ತು’ವೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 62

निषेधशेषस्सर्वं त्वं विश्वकृद्विश्व पालकः । विश्वलयकृद्विश्वात्मा प्रणतास्स्मस्तमीश्वरम्

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಉಳಿಯುವ ಶೇಷವೇ ನೀನು; ಎಲ್ಲವೂ ನೀನೇ. ನೀನು ವಿಶ್ವಕರ್ತ, ವಿಶ್ವಪಾಲಕ, ವಿಶ್ವಲಯಕರ್ತ, ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವಾಂತಃಸ್ಥ ಆತ್ಮ. ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ, ನಾವು ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.

Verse 63

योगरंधितकर्माणो यं प्रपश्यन्ति योगिनः । योगसंभाविते चित्ते योगेशं त्वां नता वयम्

ಯೋಗದಿಂದ ಕರ್ಮಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ, ಯೋಗಿಗಳು ಯಾರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೋ—ಯೋಗಧ್ಯಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ—ಹೇ ಯೋಗೇಶ್ವರ, ನಾವು ನಿನಗೆ ನಮನ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.

Verse 64

नमोस्तु तेऽसह्यवेग शक्तित्रय त्रयीमय । नमः प्रसन्नपालाय नमस्ते भूरिशक्तये

ಹೇ ಅಸಹ್ಯ ವೇಗವಂತನೇ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀನು ತ್ರಿಶಕ್ತಿಸ್ವರূপ, ವೇದತ್ರಯದ ಸಾರ. ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿ ಪಾಲಿಸುವ ರಕ್ಷಕನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಅಪಾರಶಕ್ತಿಯವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 65

कदिंद्रियाणां दुर्गेशानवाप्य परवर्त्मने । भक्तोद्धाररतायाथ नमस्ते गूढवर्चसे

ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ದೊರಕದವನೇ, ದುರ್ಗಗಳ ಅಧಿಪತியே, ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಅಪ್ರಾಪ್ಯನೇ; ಆದರೂ ಭಕ್ತರ ಉದ್ಧಾರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಿರತನಾಗಿರುವವನೇ—ಹೇ ಗುಢ ತೇಜಸ್ಸಿನವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 66

यच्छक्त्याहं धियात्मानं हंत वेद न मूढधी । तं दुरत्ययमाहात्म्यं त्वां नतः स्मो महाप्रभुम्

ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಯಾವ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಾನು ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲೆನೋ, ನಾನು ಮೂಢಬುದ್ಧಿಯವನು ಅಲ್ಲ; ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಮಹಿಮೆ ದುರತಿಕ್ರಮ್ಯ, ಅಗಮ್ಯ. ಆದಕಾರಣ, ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಭು, ನಾವು ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 67

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वा महादेवं सर्वे विष्ण्वादिकास्सुराः । तूष्णीमासन्प्रभोरग्रे सद्भक्तिनतकंधराः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಪ್ರಭುವಿನ ಮುಂದೆ ಮೌನರಾದರು; ಸತ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರ ಕಂಠಗಳು ವಾಲಿದವು.