दक्षस्य तपः तथा जगदम्बायाः प्रत्यक्षता — Dakṣa’s Austerities and the Direct Manifestation of Jagadambā

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् शंभुवर प्राज्ञ सम्यगुक्तं त्वयानघ । शिवाशिवचरित्रं च पावितं जन्म मे हितम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ಶಂಭುವಿನ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ಹೇ ಅನಘ! ನೀನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ಶಿವ-ಸತೀಗಳ ಪಾವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ನನ್ನ ಜನ್ಮವೂ ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹಿತಕರವಾಯಿತು।

Verse 2

इदानीं वद दक्षस्तु तपः कृत्वा दृढव्रतः । कं वरं प्राप देव्यास्तु कथं सा दक्षजाऽभवत्

ಇದೀಗ ಹೇಳು—ದೃಢವ್ರತದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ದಕ್ಷನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಪಡೆದನು? ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಿ ಹೇಗೆ ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು?

Verse 3

ब्रह्मोवाच । शृणु नारद धन्यस्त्वं मुनिभिर्भक्तितोखिलैः । यथा तेपे तपो दक्षो वरं प्राप च सुव्रतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನಾರದ, ಕೇಳು; ನೀನು ಧನ್ಯನು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸುವ್ರತನಾದ ದಕ್ಷನು ಹೇಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ವರವನ್ನು ಪಡೆದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 4

मदाज्ञप्तस्सुधीर्दक्षस्समाधाय महाधिपः । अपाद्यष्टुं च तां देवीं तत्कामो जगदंबिकाम्

ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಸುಧೀ ಮಹಾಧಿಪತಿ ದಕ್ಷನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಆಸೆಯಿಂದ ಜಗದಂಬಿಕೆಯಾದ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ತನ್ನಿಗೆ (ಪುತ್ರಿರೂಪವಾಗಿ) ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿದನು.

Verse 5

क्षीरोदोत्तरतीरस्थां तां कृत्वा हृदयस्थिताम् । तपस्तप्तुं समारेभे द्रुष्टुं प्रत्यक्षतोम्बिकाम्

ಕ್ಷೀರೋದದ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ದರ್ಶನಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವನು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 6

दिव्यवर्षेण दक्षस्तु सहस्राणां त्रयं समाः । तपश्चचार नियतस्सं यतात्मा दृढव्रतः

ದಕ್ಷನು ಆಗ ಮೂರು ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದನು—ನಿಯತನು, ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಯು, ಅಂತರ್ಮುಖನೂ, ದೃಢವ್ರತನೂ ಆಗಿ।

Verse 7

मारुताशी निराहारो जलाहारी च पर्णभुक् । एवं निनाय तं कालं चिंतयन्तां जगन्मयीम्

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಾಯುವನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರಾಹಾರವಾಗಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜಲಾಹಾರವಾಗಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಂದು—ಜಗನ್ಮಯಿ ಸತೀ ಆ ಕಾಲವನ್ನು ಶಿವಚಿಂತನೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ ಕಳೆಯಿತು।

Verse 8

दुर्गाध्यानसमासक्तश्चिरं कालं तपोरतः । नियमैर्बहुभिर्देवीमाराधयति सुव्रतः

ದುರ್ಗಾಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾಗಿ, ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿ, ಸುವ್ರತೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅನೇಕ ನಿಯಮಾಚಾರಗಳಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದಳು.

Verse 9

ततो यमादियुक्तस्य दक्षस्य मुनिसत्तम । जगदम्बा पूजयतः प्रत्यक्षमभवच्छिवा

ಆಗ, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಯಮಾದಿ ನಿಯಮಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ದಕ್ಷ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಜಗದಂಬೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶಿವಾ ದೇವಿ ಅವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಳಾದಳು।

Verse 10

ततः प्रत्यक्षतो दृष्ट्वा जगदम्बां जगन्मयीम् । कृतकृत्यमथात्मानं मेने दक्षः प्रजापतिः

ನಂತರ ಜಗನ್ಮಯಿಯಾದ ಜಗದಂಬೆಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಂಡು, ಪ್ರಜಾಪತಿ ದಕ್ಷನು ತನ್ನನ್ನು ಕೃತಕೃತ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಜೀವನೋದ್ದೇಶ ನೆರವೇರಿತೆಂದು ಮನಸಲ್ಲಿ ತಿಳಿದನು।

Verse 11

सिंहस्थां कालिकां कृष्णां चारुवक्त्रां चतुर्भुजाम् । वरदाभयनीलाब्जखड्गहस्तां मनोहराम्

ದೇವಿಯನ್ನು ಕಾಲಿಕಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ಸಿಂಹಾಸೀನಳಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣವರ್ಣಳಾಗಿ, ಸುಂದರಮುಖಳಾಗಿ, ಚತುರ್ಭುಜಳಾಗಿ, ಮನೋಹರಳಾಗಿ; ವರ, ಅಭಯ, ನೀಲಪದ್ಮ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದವಳಾಗಿ।

Verse 12

आरक्तनयनां चारुमुक्तकेशीं जगत्प्रसूम् । तुष्टाव वाग्भिश्चित्राभिः सुप्रणम्याथ सुप्रभाम्

ನಂತರ ಅವನು ಆಳವಾಗಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಕೆಂಪು ಛಾಯೆಯ ನೇತ್ರಗಳೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡ ಕೇಶಗಳೂಳ್ಳ, ಜಗತ್ತಿನ ಮಾತೆಯಾದ ಆ ಸುಪ್ರಭಾ ದೇವಿಯನ್ನು ವಿಚಿತ್ರ ಹಾಗೂ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸ್ತುತಿವಚನಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 13

दक्ष उवाच । जगदेव महामाये जगदीशे महेश्वरि । कृपां कृत्वा नमस्तेस्तु दर्शितं स्ववपुर्मम

ದಕ್ಷನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಜಗದೇವಿ, ಹೇ ಮಹಾಮಾಯೆ, ಹೇ ಜಗದೀಶ್ವರಿ ಮಹೇಶ್ವರಿ! ಕೃಪೆಮಾಡಿ ನನ್ನ ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೀ; ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನನಗೆ ದರ್ಶಿಸಿದ್ದೀ।

Verse 14

प्रसीद भगवत्याद्ये प्रसीद शिवरूपिणम् । प्रसीद भक्तवरदे जगन्माये नमोस्तु ते

ಹೇ ಆದ್ಯಾ ಭಗವತಿ, ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗು; ಹೇ ಶಿವರೂಪಿಣಿ, ಕರುಣಿಸು. ಹೇ ಭಕ್ತವರದಾಯಿನಿ ಜಗನ್ಮಾಯೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । इति स्तुता महेशानी दक्षेण प्रयतात्मना । उवाच दक्षं ज्ञात्वापि स्वयं तस्येप्सितं मुने

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಏಕಾಗ್ರಮನಸ್ಕನಾದ ದಕ್ಷನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ ಮಹೇಶಾನಿ (ಸತಿ), ಓ ಮುನಿಯೇ, ದಕ್ಷನನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಬಯಸಿದ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಸ್ವತಃ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 16

देव्युवाच । तुष्टाहं दक्ष भवतस्सद्भक्त्या ह्यनया भृशम् । वरं वृणीष्व स्वाभीष्टं नादेयं विद्यते तव

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ದಕ್ಷ, ನಿನ್ನ ಈ ಸತ್ಪಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ನಿನಗೆ ನೀಡದದ್ದು ನನಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 17

ब्रह्मोवाच । जगदम्बावचश्श्रुत्वा ततो दक्षः प्रजापतिः । सुप्रहृष्टतरः प्राह नामं नामं च तां शिवाम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಜಗದಂಬೆಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ ದಕ್ಷನು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಆ ಮಂಗಳಮಯಿ ಶಿವಾದೇವಿಯನ್ನು ಹೆಸರುಹೆಸರಾಗಿ ಮರುಮರು ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು।

Verse 18

दक्ष उवाच । जगदम्बा महामाये यदि त्वं वरदा मम । मद्वचः शृणु सुप्रीत्या मम कामं प्रपूरय

ದಕ್ಷನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಜಗದಂಬೆ, ಹೇ ಮಹಾಮಾಯೆ! ನೀನು ನನಗೆ ವರದಾತೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಸಂತೋಷಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸು।

Verse 19

मम स्वामी शिवो यो हि स जातो ब्रह्मणस्तुतः । रुद्रनामा पूर्णरूपावतारः परमात्मनः

ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಆ ಶಿವನೇ; ಅವನು ಅವತರಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಅವನು ‘ರುದ್ರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತ—ಪರಮಾತ್ಮನ ಪೂರ್ಣಾವತಾರನು.

Verse 20

तवावतारो नो जातः का तत्पत्नी भवेदतः । तं मोहय महेशानमवतीर्य क्षितौ शिवे

ನಿನ್ನ ಅವತಾರ ಇನ್ನೂ ಸಂಭವಿಸಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾದರೆ ಅವನ ಪತ್ನಿ ಯಾರು ಆಗಬಹುದು? ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಶಿವೇ, ಭೂಮಿಗೆ ಅವತರಿಸಿ ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹೇಶಾನನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸು.

Verse 21

त्वदृते तस्य मोहाय न शक्तान्या कदाचन । तस्मान्मम सुता भूत्वा हरजायाभवाऽधुना

ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಅವನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು ಬೇರೆ ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಸಮರ್ಥವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಮಗಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಈಗ ಹರ (ಶಿವ)ನ ಪತ್ನಿಯಾಗು.

Verse 22

इत्थं कृत्वा सुलीला च भव त्वं हर मोहिनी । ममैवैष वरो देवि सत्यमुक्तं तवाग्रतः

“ಹೇ ಸುಲೀಲೆ ದೇವಿ! ಹೀಗೆ ಮಾಡಿ, ಹರನಾದ ಶಿವನನ್ನೂ ಮೋಹಿಸುವ ಮೋಹಿನಿಯಾಗು. ದೇವಿ, ಈ ವರ ನನ್ನದೇ; ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 23

केवलं स्वार्थमिति च सर्वेषां जगतामपि । ब्रह्मविष्णुशिवानां च ब्रह्मणा प्रेरितो ह्यहम्

“(‘ಇದು ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವಂತೆ) ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ, ನಾನೂ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य प्रजेशस्य वचनं जगदम्बिका । प्रत्युवाच विहस्येति स्मृत्वा तं मनसा शिवम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಜಗದಂಬಿಕೆ ಮೃದುಹಾಸದಿಂದ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದಳು।

Verse 25

देव्युवाच । तात प्रजापते दक्ष शृणु मे परमं वचः । सत्यं ब्रवीमि त्वद्भक्त्या सुप्रसन्नाखिलप्रदा

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ತಾತ, ಓ ಪ್ರಜಾಪತಿ ದಕ್ಷ, ನನ್ನ ಪರಮ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು. ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಪರಮ ಪ್ರಸನ್ನೆ, ಸರ್ವವರಪ್ರದೆ।

Verse 26

अहं तव सुता दक्ष त्वज्जायायां महेश्वरी । भविष्यामि न संदेहस्त्वद्भक्तिवशवर्तिनी

ಓ ದಕ್ಷ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನಿಸುವೆ—ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರಿಯಾಗಿ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಗೆ ವಶಳಾಗಿ ನಾನು ಹಾಗೆ ಆಗುವೆ।

Verse 27

तथा यत्नं करिष्यामि तपः कृत्वा सुदुस्सहम् । हरजाया भविष्यामि तद्वरं प्राप्य चानघ

ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ದುಸ್ಸಹ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಅನಘಾ! ಆ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ನಾನು ಹರ (ಶಿವ)ನ ಪತ್ನಿಯಾಗುವೆನು.

Verse 28

नान्यथा कार्यसिद्धिर्हि निर्विकारी च स प्रभुः । विधेर्विष्णोश्च संसेव्यः पूर्ण एव सदाशिवः

ಬೇರೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿ ಆಗದು; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಪ್ರಭು ನಿರ್ವಿಕಾರನು. ಆ ಪೂರ್ಣ ಸದಾಶಿವನೇ ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ ಸೇವ್ಯನೂ ಆರಾಧ್ಯನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 29

अहं तस्य सदा दासी प्रिया जन्मनि जन्मनि । मम स्वामी स वै शंभुर्नानारूपधरोपि ह

ನಾನು ಸದಾ ಅವನ ದಾಸಿಯೂ, ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಪ್ರಿಯೆಯೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಶಂಭುವೇ; ಅವನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದರೂ ಸಹ.

Verse 30

वरप्रभावाद्भ्रुकुटेरवतीर्णो विधेस्म च । अहं तद्वरतोपीहावतरिष्ये तदाज्ञया

ಆ ವರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನ ಭ್ರೂಕುಟಿಯಿಂದ ಅವತರಿಸಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆ ವರದಂತೆ, ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ನಾನೂ ಇಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸುವೆನು.

Verse 31

गच्छ स्वभवनं तात मया ज्ञाता तु दूतिका । हरजाया भविष्यामि भूता ते तनयाचिरात्

ಹೇ ತಾತಾ! ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು; ದೂತಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ನಾನು ಹರ (ಶಿವ)ನ ಪತ್ನಿಯಾಗುವೆನು, ಮತ್ತು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯಾಗುವೆನು.

Verse 32

इत्युक्त्वा सद्वचो दक्षं शिवाज्ञां प्राप्य चेतसि । पुनः प्रोवाच सा देवी स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम्

ದಕ್ಷನಿಗೆ ಇಂತೆ ಸತ್ಯವೂ ಸುಂದರವೂ ಆದ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಿವಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ದೇವಿಯು ಶಿವಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 33

परन्तु पण आधेयो मनसा ते प्रजापते । श्रावयिष्यामि ते तं वै सत्यं जानीहि नो मृषा

ಆದರೆ, ಓ ಪ್ರಜಾಪತಿ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ನಾನು ನಿನಗೆ ಅದೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿಸುವೆನು—ಇದು ಸತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿ, ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

Verse 34

यदा भवान् मयि पुनर्भवेन्मंदादरस्तपा । देहं त्यक्ष्ये निजं सत्यं स्वात्मन्यस्म्यथ वेतरम्

ಓ ತಪಸ್ವೀ, ನೀನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕಡೆ ನಿರಾದರವಾಗುವಾಗ, ನಿಜವಾಗಿ ನಾನು ಈ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವೆನು. ಆಗ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವೆನು—ಅಥವಾ ಬೇರೆಡೆ ತೆರಳುವೆನು.

Verse 35

एष दत्तस्तव वरः प्रतिसर्गं प्रजापते । अहं तव सुता भूत्वा भविष्यामि हरप्रिया

ಓ ಪ್ರಜಾಪತಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿಚಕ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನಗೆ ಈ ವರವನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿ ಹರ (ಶಿವ)ನ ಪ್ರಿಯೆಯಾಗುವೆನು.

Verse 36

ब्रह्मोवाच एवमुक्त्वा महेशानी दक्षं मुख्यप्रजापतिम् । अंतर्दधे द्रुतं तत्र सम्यग् दक्षस्य पश्यतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಮಹೇಶಾನಿ ಸತೀ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಜಾಪತಿ ದಕ್ಷನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿ; ದಕ್ಷನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ತಕ್ಷಣ ಅಂತರ್ಧಾನವಾದಳು।

Verse 37

अंतर्हितायां दुर्गायां स दक्षोपि निजाश्रमम् । जगाम च मुदं लेभे भविष्यति सुतेति सा

ದುರ್ಗೆ ಅಂತರ್ಧಾನವಾದ ಬಳಿಕ ದಕ್ಷನೂ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು; “ಅವಳು ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯಾಗುವಳು” ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವನು ಮಹಾ ಹರ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದನು।