गिरिराजस्य शिवनिमन्त्रणम् / The Mountain-King Invites Śiva (Hospitality to Śiva and the Devas)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ विष्ण्वादयो देवा मुनयश्च तपोधनाः । कृत्वावश्यककर्माणि यात्रां सन्तेनिरे गिरेः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು ಹಾಗೂ ತಪೋಧನ ಮುನಿಗಳು, ಅಗತ್ಯ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 2

ततो गिरिवरः स्नात्वा स्वेष्टं सम्पूज्य यत्नतः । पौरबन्धून्समाहूय जनवासं ययौ मुदा

ನಂತರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಿರಿರಾಜನು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತನ್ನ ಇಷ್ಟದೇವತೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಪಟ್ಟಣದ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಿವಾಸಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 3

तत्र प्रभुम्प्रपूज्याथ चक्रे सम्प्रार्थनां मुदा । कियद्दिनानि सन्तिष्ठ मद्गेहे सकलैस्सह

ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡನು—“ನೀವು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂಗಿರಿ।”

Verse 4

विलोकनेन ते शम्भो कृतार्थोहं न संशयः । धन्यश्च यस्य मद्गेहे आयातोऽसि सुरैस्सह

ಹೇ ಶಂಭೋ! ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾನು ಕೃತಾರ್ಥನಾದೆನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ನನ್ನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದವನು ಧನ್ಯನು.

Verse 5

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा बहु शैलेशः करौ बद्ध्वा प्रणम्य च । प्रभुन्निमन्त्रयामास सह विष्णुसुरादिभिः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಮಹಾ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿ (ಹಿಮವಂತ) ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿಷ್ಣು ಹಾಗೂ ದೇವಗಣಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು.

Verse 6

अथ ते मनसा गत्वा शिव संयुतमादरात् । प्रत्यूचुर्मुनयो देवा हृष्टा विष्णुसुरादिभिः

ನಂತರ ಅವರು ಮನಸಿನಿಂದಲೇ ಭಕ್ತಿಯೂ ಆದರವೂ ಸಹಿತ ಶಿವನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಸೇರಿ; ವಿಷ್ಣು ಹಾಗೂ ಇತರ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಹರ್ಷಗೊಂಡ ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ಹೇಳಿದರು.

Verse 7

देवा ऊचुः । धन्यस्त्वं गिरिशार्दूल तव कीर्तिर्महीयसी । त्वत्समो न त्रिलोकेषु कोपि पुण्यतमो जनः

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಗಿರಿಶಾರ್ದೂಲಾ! ನೀನು ಧನ್ಯನು; ನಿನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ಮಹತ್ತಾದುದು. ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಮನಾದವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ನಿನ್ನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪುಣ್ಯವಂತನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 8

यस्य द्वारि महेशानः परब्रह्म सतां गतिः । समागतस्सदासैश्च कृपया भक्तवत्सलः

ಯಾರ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶಾನನು—ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಸತ್ಪುರುಷರ ಪರಮ ಗತಿ—ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾನೋ; ಕರುಣೆಯಿಂದ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾಗಿ ಸದಾ ಭಕ್ತರ ಮೇಲೆ ಸ್ನೇಹವಿರುವವನು.

Verse 9

जनावासोतिरम्यश्च सम्मानो विविधः कृतः । भोजनानि त्वपूर्वाणि न वर्ण्यानि गिरीश्वर

ಜನರ ವಾಸಸ್ಥಾನವು ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು; ನಾನಾವಿಧ ಗೌರವಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲಾಯಿತು. ಭೋಜನವೂ ಅಪೂರ್ವ, ದುರ್ಲಭವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಓ ಗಿರೀಶ್ವರ, ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲಾಗದು.

Verse 10

चित्रन्न खलु तत्रास्ति यत्र देवी शिवाम्बिका । परिपूर्णमशेषञ्च यवं धन्या यदागताः

ನಿಜವಾಗಿ, ದೇವಿ ಶಿವಾಂಬಿಕೆ ಇರುವಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಅನ್ನವೂ ಸಮೃದ್ಧಿಯೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕೊರತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ಬರುವವರು ಧನ್ಯರು.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । इत्थम्परस्परन्तत्र प्रशंसाभवदुत्तमा । उत्सवो विविधो जातो वेदसाधुजयध्वनिः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರಶಂಸೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ನಾನಾ ವಿಧದ ಉತ್ಸವಗಳು ಆರಂಭವಾದವು; ವೇದಗಳೂ ಸಾಧುಗಳೂ ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಜಯಧ್ವನಿ ಮೊಳಗಿತು।

Verse 12

अभून्मङ्गलगानञ्च ननर्ताप्सरसांगणः । नुतिञ्चक्रुर्मागधाद्या द्रव्यदानमभूद्बहु

ಮಂಗಳಗಾನಗಳು ಹಾಡಲ್ಪಟ್ಟವು; ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗಣವು ನೃತ್ಯಮಾಡಿತು. ಮಾಘಧಾದಿ ವಂದಿಗಳು ಸ್ತುತಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು; ಅಪಾರ ದ್ರವ್ಯದಾನವೂ ನಡೆಯಿತು.

Verse 13

तत आमन्त्रय देवेशं स्वगेहमगमद्गिरिः । भोजनोत्सवमारेभे नानाविधिविधानतः

ಆನಂತರ ಗಿರಿರಾಜ ಹಿಮಾಲಯನು ದೇವೇಶ್ವರ ಶಿವನಿಗೆ ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ತನ್ನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಬಳಿಕ ನಾನಾವಿಧ ವಿಧಿ-ವಿಧಾನಗಳಂತೆ ಭೋಜನೋತ್ಸವವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 14

भोजनार्थं प्रभुम्प्रीत्यानयामास यथोचितम् । परिवारसमेतं च सकुतूहलमीश्वरम्

ಭೋಜನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಕರೆತಂದಳು—ಪರಿವಾರಸಹಿತ, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಈಶ್ವರನನ್ನು।

Verse 15

प्रक्षाल्य चरणौ शम्भोर्विष्णोर्मम वरादरात् । सर्वेषाममराणाञ्च मुनीनाञ्च यथार्थतः

ನನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ಶಂಭು ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪ್ರಕ್ಷಾಳಿಸಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಸಮಸ್ತ ಅಮರ ದೇವರುಗಳೂ ಮುನಿಗಳೂ ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನೂ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ತೊಳೆಯಿದೆ.

Verse 16

परेषाञ्च गतानाञ्च गिरीशो मण्डपान्तरे । आसयामास सुप्रीत्या तांस्तान्बन्धुभिरन्वितः

ಇತರ ಅತಿಥಿಗಳು ಹೊರಟ ಬಳಿಕ, ಮಂಟಪದೊಳಗೆ ಗಿರೀಶನು (ಶಿವನು) ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉಳಿದವರನ್ನು ಅವರ ಬಂಧುಗಳೊಡನೆ ಸ्नेಹದಿಂದ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು।

Verse 17

सुरसैर्विविधान्नैश्च तर्पयामास तान्गिरिः । बुभुजुर्निखिलास्ते वै शम्भुना विष्णुना मया

ಆಗ ಗಿರಿ (ಹಿಮಾಲಯ) ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ನಾನಾವಿಧ ಆಹಾರಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು. ನಿಜವಾಗಿ ಶಂಭು (ಶಿವ), ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ನನ್ನೊಡನೆ ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಪ್ರಸಾದ-ಭೋಜನವನ್ನು ಭುಜಿಸಿದರು।

Verse 18

तदानीम्पुरनार्यश्च गालीदानम्व्यधुर्मुदा । मृदुवाण्या हसन्त्यश्च पश्यन्त्यो यत्नतश्च तान्

ಅದೇ ವೇಳೆ ನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ದಾನವನ್ನೇ ನೀಡುವಂತೆ ವ್ಯಂಗ್ಯ-ಗಾಲಿಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು; ಮೃದು ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಾ, ಆ ಪುರುಷರನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 19

ते भुक्त्वाचम्य विधिवद्गिरिमामन्त्र्य नारद । स्वस्थानम्प्रययुस्सर्वे मुदितास्तृप्तिमागताः

ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಓ ನಾರದ, ಅವರು ಗಿರಿ (ಹಿಮಾಲಯ)ನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ವಿದಾಯ ಪಡೆದರು. ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 20

इत्थन्तृतीये घस्रेऽपि मानितास्तेऽभवन्मुने । गिरीश्वरेण विधिवद्दानमानादरादिभिः

ಓ ಮುನೇ! ಹೀಗೆ ಮೂರನೇ ದಿನವೂ ಅವರು ಗಿರೀಶ್ವರ (ಶ್ರೀಶಿವ)ರಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಮಾನಿತರಾದರು—ದಾನ, ಸತ್ಕಾರ, ಗೌರವಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾಗತ, ಭಕ್ತಿಭಾವದ ಆದರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ।

Verse 21

चतुर्थे दिवसे प्राप्ते चतुर्थीकर्म शुद्धितः । बभूव विधिवद्येन विना खण्डित एव सः

ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಬಂದಾಗ ಶುದ್ಧಿಯೊಡನೆ ಚತುರ್ಥೀ-ಕರ್ಮ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನೆರವೇರಿತು; ಆದರೂ ಅವನು ವಿಧಿನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಖಂಡಿತನಾಗಿಯೇ ಉಳಿದನು।

Verse 22

उत्सवो विविधश्चासीत्साधुवादजयध्वनिः । बहुदानं सुगानञ्च नर्त्तनम्विविधन्तथा

ವಿವಿಧ ಉತ್ಸವಗಳು ನಡೆದವು; ‘ಸಾಧು! ಸಾಧು!’ ಎಂಬ ಶ್ಲಾಘನೆ ಮತ್ತು ಜಯಧ್ವನಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು. ಬಹಳ ದಾನ, ಮಧುರ ಗಾನ, ಹಾಗೆಯೇ ಹಲವು ವಿಧದ ನೃತ್ಯಗಳೂ ನಡೆದವು।

Verse 23

पञ्चमे दिवसे प्राप्ते सर्वे देवा मुदान्विताः । विज्ञप्तिञ्चक्रिरे शैलं यात्रार्थमतिप्रेमतः

ಐದನೇ ದಿನ ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪರ್ವತರಾಜ (ಹಿಮಾಲಯ)ನ ಬಳಿ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಅನುಮತಿ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಗಾಗಿ ವಿನಂತಿಸಿದರು।

Verse 24

तदाकर्ण्य गिरीशश्चोवाच देवान् कृताञ्जलिः । कियद्दिनानि तिष्ठन्तु कृपाङ्कुर्वन्तु मां सुराः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಗಿರೀಶ (ಶಿವ)ನು ಕರಜೋಡಿಸಿ ದೇವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಇವರು ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಇಲ್ಲಿ ತಂಗಲಿ; ಹೇ ದೇವರೆ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿರಿ।”

Verse 26

इत्थम्व्यतीयुर्दिवसा बहवो वसतां च तत् । सप्तर्षीन्प्रेषयामासुर्गिरीशान्ते ततस्सुराः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ ಅನೇಕ ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ನಂತರ ದೇವತೆಗಳು ಗಿರೀಶ (ಭಗವಾನ್ ಶಿವ)ನ ಬಳಿಗೆ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರು।

Verse 27

ते तं सम्बोधयामासुर्मेनाञ्च समयोचितम् । शिवतत्त्वम्परम्प्रोचुः प्रशंसन्विधिवन्मुदा

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಸಂದರ್ಭೋಚಿತವಾಗಿ ಅವನನ್ನೂ ಮೇನೆಯನ್ನುೂ ಸಂಬೋಧಿಸಿದರು. ಹರ್ಷದಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಪರಮ ಶಿವತತ್ತ್ವವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದರು.

Verse 28

अङ्गीकृतं परेशेन तत्तद्बोधनतो मुने । यात्रार्थमगमच्छम्भुश्शैलेशं सामरादिकः

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ಆ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಬೋಧನೆ ನೀಡಲು ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಂಭು ಯಾತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೊರಟು ದೇವತೆಗಳಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಶೈಲೇಶನಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 29

यात्राङ्कुर्वति देवेशे स्वशैलं सामरे शिवे । उच्चै रुरोद सा मेना तमुवाच कृपानिधिम्

ದೇವೇಶನಾದ ಶಿವನು ತನ್ನ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ (ಯುದ್ಧಾರ್ಥ) ಹೊರಟಾಗ ಮೇನಾ ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತಳು; ನಂತರ ಕೃಪಾನಿಧಿಯಾದ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 30

मेनोवाच । कृपानिधे कृपाङ्कृत्वा शिवां सम्पालयिष्यसि । सहस्रदोषं पार्वत्या आशुतोषः क्षमिष्यसि

ಮೇನೆಯು ಹೇಳಿದಳು: ಓ ಕೃಪಾನಿಧಿಯೇ, ಕೃಪೆ ತೋರಿ ನೀವು ಶಿವಾಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಿರಿ. ಓ ಆಶುತೋಷನೇ, ನೀವು ಪಾರ್ವತಿಯ ಸಾವಿರಾರು ದೋಷಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವಿರಿ.

Verse 31

त्वत्पादाम्बुजभक्ता च मद्वत्सा जन्मजन्मनि । स्वप्ने ज्ञाने स्मृतिर्नास्ति महादेवं प्रभुम्बिना

ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಗಳು ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳ ಭಕ್ತಳಾಗಿ ಇರಲಿ. ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಾಗಲಿ ಜಾಗೃತದಲ್ಲಾಗಲಿ—ಪರಮಪ್ರಭು ಮಹಾದೇವನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಸ್ಮರಣೆ ಇರದಿರಲಿ.

Verse 32

त्वद्भक्तिश्रुतिमात्रेण हर्षाश्रुपुलकान्विता । त्वन्निन्दया भवेन्मौना मृत्युंजय मृता इव

ಹೇ ಮೃತ್ಯುಂಜಯ! ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇವಲ ಕೇಳಿದರೂ ನಾನು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತೇನೆ—ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಶ್ರು ತುಂಬುತ್ತದೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನಿಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಮೌನವಾಗುತ್ತೇನೆ, ಮೃತೆಯಂತೆ.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा मेनका तस्मै समर्प्य स्वसुतान्तदा । अत्युच्चै रोदनङ्कृत्वा मूर्च्छामाप तयोः पुरः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಮೆನಕಾ ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದಳು. ಅತ್ಯುಚ್ಚವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಅವರಿಬ್ಬರ ಮುಂದೆಯೇ ಅವಳು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಳಾದಳು.

Verse 34

अथ मेनाम्बोधयित्वा तामामन्त्र्य गिरिस्तथा । चकार यात्रान्देवैश्च महोत्सवपुरस्सरम्

ನಂತರ ಮೆನಾಳನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಿ, ಅವಳಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಗಿರಿರಾಜ ಹಿಮಾಲಯನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟನು—ಮುಂದೆ ಮಹೋತ್ಸವದ ಭವ್ಯ ಆಚರಣೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 35

अथ ते निर्जरास्सर्वे प्रभुणा स्वगणैस्सह । यात्राम्प्रचक्रिरे तूष्णीं गिरिम्प्रति शिवं दधुः

ಆಗ ಆ ಅಮರ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು; ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಿದರು।

Verse 36

हिमाचलपुरीबाह्योपवने हर्षितास्सुराः । सेश्वरास्सोत्सवास्तस्थुः पर्यैषन्त शिवागमम्

ಹಿಮಾಚಲಪುರಿಯ ಹೊರಗಿನ ಉದ್ಯಾನವನದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿತ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಅಧಿಪತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಉತ್ಸವಭಾವದಿಂದ ನಿಂತು, ಶಿವನ ಆಗಮನವನ್ನು ಆತುರದಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದರು।

Verse 37

इत्युक्ता शिवसद्यात्रा देवैस्सह मुनीश्वर । आकर्णय शिवयात्रां विरहोत्सवसंयुताम्

ಓ ಮುನೀಶ್ವರಾ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಶಿವನ ಪವಿತ್ರ ಸದ್ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಈಗ ವಿರಹೋತ್ಸವದಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಶಿವಯಾತ್ರೆಯ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳು; ಪ್ರಭುವಿನಿಗಾಗಿ ತವಕದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಪರಿಪಕ್ವವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 53

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वती खण्डे शिवयात्रावर्णनं नाम त्रिपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ “ಶಿವಯಾತ್ರಾವರ್ಣನ” ಎಂಬ ಐವತ್ತ್ಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।