अनरण्य-वंशवर्णनम् तथा पिप्पलादस्य कामोत्पत्तिः (Genealogy of King Anaraṇya and Pippalāda’s arousal of desire)

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । मनोर्वंशोद्भवो राजा सोऽनरण्यो नृपेश्वर । इन्द्रसावर्णिसंज्ञस्य चतुर्दशमितस्य हि

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನೃಪೇಶ್ವರ! ಮನುವಿನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಆ ರಾಜನು ಅನರಣ್ಯನು. ಅವನು ‘ಇಂದ್ರ-ಸಾವರ್ಣಿ’ ಎಂಬ ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ಮನ್ವಂತರಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನು.

Verse 2

अनरण्यो नृपश्रेष्ठस्स प्तद्वीपमहीपतिः । शम्भुभक्तो विशेषेण मङ्गलारण्यजो बली

ಅನರಣ್ಯನು ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಸಪ್ತದ್ವೀಪಗಳೊಡನೆ ಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತಿ. ಮಂಗಳಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಆ ಬಲಿಷ್ಠನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶಂಭುವಿನ ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತನು.

Verse 3

भृगुं पुरोधसं कृत्वा शतं यज्ञांश्चकार सः । न स्वीचकार शक्रत्वं दीयमानं सुरैरपि

ಭೃಗುವನ್ನು ಪುರೋಹಿತನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವನು ನೂರು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ದೇವರುಗಳು ನೀಡಿದ ಇಂದ್ರತ್ವವನ್ನೂ ಅವನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 4

बभूवश्शतपुत्राश्च राज्ञस्तस्य हिमालय । कन्यैका सुन्दरी नाम्ना पद्मा पद्मालया समा

ಓ ಹಿಮಾಲಯಾ! ಆ ರಾಜನಿಗೆ ನೂರು ಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು; ಮತ್ತು ಪದ್ಮಾ ಎಂಬ ಒಬ್ಬೇ ಒಬ್ಬ ಸುಂದರಿಯಾದ ಪುತ್ರಿ—ಪದ್ಮಾಲಯಾ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಹಾಗೂ ನಿರ್ಮಲ.

Verse 5

यस्स्नेहः पुत्रशतके कन्यायाञ्च ततोऽधिकः । नृपस्य तस्य तस्यां हि बभूव नगसत्तम

ಓ ನಗಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನೂರು ಪುತ್ರರ ಮೇಲಿರುವ ಸ್ನೇಹಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು; ಅವಳ ಮೇಲೆ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯ ಅನುರಾಗ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 6

प्राणाधिकाः प्रियतमा महिष्यस्सर्वयोषितः । नृपस्य पत्न्यः पञ्चासन्सर्वास्सौभाग्यसंयुता

ರಾಜನ ಪ್ರಮುಖ ಮಹಿಷಿಯರು ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯರು, ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯತಮರು. ರಾಜನಿಗೆ ಐದು ಪತ್ನಿಯರು ಇದ್ದರು; ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೌಭಾಗ್ಯಸಂಪನ್ನರು.

Verse 7

सा कन्या यौवनस्था च बभूव स्वपितुर्गृहे । पत्रं प्रस्थापयामास सुवरान यनायसः

ಆ ಕನ್ಯೆ ಯೌವನಸ್ಥಳಾಗಿ ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಳು. ನಂತರ ಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ದೂತರಾಗಿ ಮಾಡಿ ಒಂದು ಪತ್ರವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದಳು.

Verse 8

एकदा पिप्पलादर्षिर्गर्न्तुं स्वाश्रममुत्सुकः । तपःस्थाने निर्जने च गन्धर्वं स ददर्श ह

ಒಮ್ಮೆ ಪಿಪ್ಪಲಾದ ಋಷಿ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದನು. ತಪಸ್ಸಿನ ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಬ್ಬ ಗಂಧರ್ವನನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 9

स्त्रीयुतं मग्नचित्तं च शृङ्गारे रससागरे । विहरन्तं महाप्रेम्णा कामशास्त्रविशारदम्

ಅವನು ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯೊಡನೆ ಇದ್ದು, ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣ ಲೀನವಾಗಿ, ಮಹಾಪ್ರೇಮದಿಂದ ಶೃಂಗಾರ-ರಸದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತ, ಕಾಮಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದನು.

Verse 10

दृष्ट्वा तं मुनिशार्दूलः सकामः संबभूव सः । तपत्स्वदत्तचित्तश्चाचिंतयद्दारसंग्रहम्

ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಆ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲನು ಕಾಮದಿಂದ ಉದ್ವಿಗ್ನನಾದನು. ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದರೂ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 11

एवंवृत्तस्य तस्यैव पिप्पलादस्य सन्मुनेः । कियत्कालो गतस्तत्र कामोन्मथितचेतसः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಇದ್ದ ಆ ಸನ್ಮುನಿ ಪಿಪ್ಪಲಾದನಿಗೆ, ಕಾಮದಿಂದ ಕಲಕಿದ ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಳೆದಿತು?

Verse 12

एकदा पुष्पभद्रायां स्नातुं गच्छन्मुनीश्वरः । ददर्श पद्मां युवतीं पद्मामिव मनोरमाम्

ಒಮ್ಮೆ ಮುನೀಶ್ವರನು ಪುಷ್ಪಭದ್ರಾ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕಮಲದಂತೆ ಮನೋಹರಳಾದ ಯುವತಿ ಪದ್ಮೆಯನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 13

केयं कन्येति पप्रच्छ समीपस्थाञ्जनान्मुनिः । जना निवेदयांचक्रुर्नत्वा शापनियन्त्रिताः

ಮುನಿಯು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರನ್ನು “ಈ ಕನ್ಯೆ ಯಾರು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು; ಶಾಪದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತರಾದ ಅವರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಳಿಸಿದರು।

Verse 14

जना ऊचुः । अनरण्यसुतेयं वै पद्मा नाम रमापरा । वरारोहा प्रार्थ्यमाना नृपश्रेष्ठैर्गुणालया

ಜನರು ಹೇಳಿದರು—ಇವಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅನರಣ್ಯನ ಪುತ್ರಿ; ಪದ್ಮಾ ಎಂಬ ನಾಮ, ರಮೆಯ ಪರಮ ರೂಪ. ವರಾರೋಹಾ, ಗುಣಾಲಯವಾದ ಈ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜರು ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा स मुनिर्वाक्यं जनानां तथ्यवादिनाम् । चुक्षोभातीव मनसि तल्लिप्सुर भवच्च सः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಸತ್ಯವಾಡಿಗಳಾದ ಜನರ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಮುನಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ಷೋಭಗೊಂಡನು; ಅದನ್ನೇ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ತೀವ್ರ ಆಸೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 16

मुनिः स्नात्वाभीष्टदेवं सम्पूज्य विधिवच्छिवम् । जगाम कामी भिक्षार्थमनरण्यसभां गिरे

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಇಷ್ಟದೇವನಾದ ಶಿವನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅಭೀಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಅನರಣ್ಯಗಿರಿಯ ಸಭೆಗೆ ಹೋದನು।

Verse 17

राजा शीघ्रं मुनिं दृष्ट्वा प्रणनाम भयाकुलः । मधुपर्कादिकं दत्त्वा पूजयामास भक्तितः

ರಾಜನು ಮುನಿಯನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಭಯದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು. ಮಧುಪರ್ಕಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 18

कामात्सर्वं गृहीत्वा च ययाचे कन्यकां मुनिः । मौनी बभूव नृपतिः किञ्चिनिर्वक्तुमक्षमः

ಕಾಮವಶನಾಗಿ ಮುನಿಯು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದನು. ಆದರೆ ರಾಜನು ಮೌನನಾಗಿ, ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಾರದೆ ನಿಂತನು.

Verse 19

मुनिर्ययाचे कन्यां स तां देहीति नृपेश्वर । अन्यथा भस्मसात्सर्वं करिष्यामि क्षणेन च

ಮುನಿಯು ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಬೇಡಿ ಹೇಳಿದನು: “ಓ ನೃಪೇಶ್ವರ, ಅವಳನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಸ್ಮಮಾಡುವೆನು.”

Verse 20

सर्वे बभूववुराच्छन्ना गणास्तत्तेजसा मुने । रुरोद राजा सगणो दृष्ट्वा विप्रं जरातुरम्

ಓ ಮುನೇ, ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಗಣಗಳು ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಜರಾತುರನಾದ ಆ ವಿಪ್ರನನ್ನು ಕಂಡು ರಾಜನು ತನ್ನ ಪರಿವಾರದೊಡನೆ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟನು.

Verse 21

महिष्यो रुरुदुस्सर्वा इतिकर्त्तव्यताक्षमाः । मूर्च्छामाप महाराज्ञी कन्यामाता शुचाकुला

ಎಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣು ಎಮ್ಮೆಗಳು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದವು; ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಅಸಹಾಯರಾದವು. ದುಃಖದಿಂದ ಕಲುಷಿತಳಾದ ಕನ್ಯಾಮಾತೆ ಮಹಾರಾಣಿ ಮೂರ್ಚ್ಛೆಗೊಂಡಳು।

Verse 22

बभूवुस्तनयास्सर्वे शोकाकुलि तमानसाः । सर्वं शोकाकुलं जातं नृपसम्बन्धि शैलप

ರಾಜನ ಎಲ್ಲಾ ಪುತ್ರರೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶೋಕದಿಂದ ಆವರಿತರಾದರು. ರಾಜವಂಶಕ್ಕೂ ಶೈಲಪ ಬಂಧುಗಳಿಗೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಶೋಕಾಕುಲವಾಯಿತು।

Verse 23

एतस्मिन्नन्तरे प्राज्ञो द्विजो गुरुरनुत्तमः । पुरोहितश्च मतिमानागतो नृपसन्निधिम्

ಈ ನಡುವೆ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜಗುರು, ವಿವೇಕಿ ಪುರೋಹಿತನೂ ಆಗಿ, ರಾಜನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದನು।

Verse 24

राजा प्रणम्य सम्पूज्य रुरोद च तयोः पुरः । सर्वं निवेदयांचक्रे पप्रच्छोचितमाशु तत्

ರಾಜನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅತ್ತುಕೊಂಡೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿವೇದಿಸಿ, ತಕ್ಷಣ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಯುಕ್ತವೋ ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

Verse 25

अथ राज्ञो गुरुर्विप्रः पण्डितश्च पुरोहितः । अपि द्वौ शास्त्रनीतिज्ञौ बोधयामासतुर्नृपम्

ಆಮೇಲೆ ರಾಜನ ಗುರುವಾದ ಪಂಡಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ, ಪುರೋಹಿತನೂ—ಇಬ್ಬರೂ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ನೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣತರು—ರಾಜನಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದರು.

Verse 26

शोकाकुलाश्च महिषीर्नृपबालांश्च कन्यकाम् । उत्तमा नीतिमादृत्य सर्वेषां हितकारिणीम्

ರಾಣಿಯರು, ರಾಜಬಾಲಕರು ಮತ್ತು ಆ ಕನ್ಯೆ ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾದರು. ಆದರೆ ಉತ್ತಮಾ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನೀತಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ ಎಲ್ಲರ ಹಿತವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದಳು.

Verse 27

गुरुपुरोधसावूचतुः । शृणु राजन्महाप्राज्ञ वचो नौ सद्धितावहम् । मा शुचः सपरीवारश्शास्त्रे कुरु मतिं सतीम्

ಗುರು ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತರು ಹೇಳಿದರು—“ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ರಾಜನೇ, ನಮ್ಮ ಸದ್ದ್ಹಿತಕರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳು. ಪರಿವಾರসহ ಶೋಕಿಸಬೇಡ; ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸು.”

Verse 28

अद्य वाब्ददिनान्ते वा दातव्या कन्यका नृप । पात्राय विप्रायान्यस्मै कस्मै चिद्वा विशेषतः

ಹೇ ನೃಪಾ! ಇಂದು ಅಥವಾ ವರ್ಷ ಹಾಗೂ ದಿನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಾದರೂ ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡಬೇಕು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯೋಗ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ; ಇಲ್ಲವೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರನಿಗೆ.

Verse 29

सत्पात्रं ब्राह्मणादन्यन्न पश्यावो जगत्त्रये । सुतां दत्त्वा च मुनये रक्ष स्वां सर्वसम्पदम्

ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸತ್ಪಾತ್ರ ನಮಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮುನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ನೀಡಿ, ನಿನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಪತ್ತು-ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 30

राजन्नेकनिमित्तेन सर्वसंपद्विनश्यति । सर्वं रक्षति तं त्यक्त्वा विना तं शरणागतम्

ಹೇ ರಾಜನ್! ಒಂದೇ (ಅಧರ್ಮ) ಕಾರಣದಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಸಂಪತ್ತು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸುವ ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಬೇರೆಡೆ ಶರಣಾದವನು ನಿಜ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 31

वसिष्ठ उवाच । राजा प्राज्ञवचः श्रुत्वा विलप्य च मुहुर्मुहुः । कन्यां सालंकृतां कृत्वा मुनीन्द्राय ददौ किल

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ಜ್ಞಾನಿಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಮರುಮರು ಅಳಲಾಡಿದನು. ನಂತರ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಮುನೀಂದ್ರನಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ನೀಡಿದನು.

Verse 32

कान्तां गृहीत्वा स मुनिर्विवाह्य विधिवद्गिरे । पद्मां पद्मोपमां तां वै मुदितस्स्वालयं ययौ

ಆ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪದ್ಮೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ವಿವಾಹಕರ್ಮ ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಹರ್ಷಚಿತ್ತನಾಗಿ ಪದ್ಮೋಪಮೆಯಾದ ಆ ಪದ್ಮೆಯೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 33

राजा सर्वान्परित्यज्य दत्त्वा वृद्धाय चात्मजाम् । ग्लानिं चित्ते समाधाय जगाम तपसे वनम्

ರಾಜನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಆ ವೃದ್ಧನಿಗೆ ವಿವಾಹವಾಗಿ ನೀಡಿದನು. ನಂತರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಾಢ ಗ್ಲಾನಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು—ಪಾಶುಬಂಧನದಿಂದ ವಿಮುಖನಾಗಿ ಮುಕ್ತಿದಾತ ಪತಿ-ಶಿವನ ಮಾರ್ಗದತ್ತ.

Verse 34

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डेऽनरण्यचरितवर्णनं नाम चतुस्त्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ “ಅನರಣ್ಯಚರಿತವರ್ಣನ” ಎಂಬ ಮുപ്പತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 35

पूज्याः पुत्राश्च भृत्याश्च मूर्च्छामापुर्नृपं विना । शुशुचुः श्वाससंयुक्तं ज्ञात्वा सर्वेपरे जनाः

ರಾಜನಿಲ್ಲದೆ ಪೂಜ್ಯರು, ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಭೃತ್ಯರು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತರಾದರು. ಇತರ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಶ್ವಾಸವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ವಿಲಪಿಸಿದರು।

Verse 36

अनरण्यो वनं गत्वा तपस्तप्त्वाति शंकरम् । समाराध्य ययौ भक्त्या शिवलोकमनामयम्

ಅನರಣ್ಯನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಘೋರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ದುಃಖರಹಿತ ನಿರಾಮಯ ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 37

नृपस्य कीर्तिमान्नाम्ना ज्येष्ठपुत्रोथ धार्मिकः । पुत्रवत्पालयामास प्रजा राज्यं चकार ह

ರಾಜನ ಜ್ಯೇಷ್ಠಪುತ್ರನು ‘ಕೀರ್ತಿಮಾನ್’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಪಾಲಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳಿದನು.

Verse 38

इति ते कथितं शैलानरण्यचरितं शुभम् । कन्यां दत्त्वा यथारक्षद्वंशं चाप्यखिलं धनम्

ಈ ರೀತಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಪರ್ವತರಾಜನೂ ಅರಣ್ಯವಾಸಿಯೂ ಆದವರ ಶುಭ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು. ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡಿ ಅವನು ತನ್ನ ವಂಶವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ಸಮಸ್ತ ಧನವನ್ನೂ ಸಂರಕ್ಷಿಸಿದನು.

Verse 39

शैलराज त्वमप्येवं सुतां दत्त्वा शिवाय च । रक्ष सर्वकुलं सर्वान्वशान्कुरु सुरानपि

ಓ ಶೈಲರಾಜನೇ! ನೀನು ಸಹ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಶಿವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಕುಲವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸೌಹಾರ್ದಯುತ ನಿಯಮದಲ್ಲಿ ನಡಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಯಥೋಚಿತ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸು.