कामप्रहारः — The Subduing of Kāma (Desire) / Kāma’s Assault and Its Futility

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन्विधे महाभाग किं जातं तदनंतरम् । कथय त्वं प्रसादेन तां कथां पापनाशिनीम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಹೇ ವಿಧಾತಾ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೇ! ಅದರ ನಂತರ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿತು? ಕೃಪೆಯಿಂದ ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । श्रूयतां सा कथा तात यज्जातं तदनंतरम् । तव स्नेहात्प्रवक्ष्यामि शिवलीलां मुदावहाम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಮಗನೇ, ಅದರ ನಂತರ ಏನು ನಡೆದಿತೋ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು. ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ನಾನು ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ ಶಿವಲೀಲೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 3

धैर्यस्य व्यसनं दृष्ट्वा महायोगी महेश्वरः । विचिंतितं मनस्येवं विस्मितोऽतिततः परम्

ಧೈರ್ಯವೇ ವ್ಯಸನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹಾಯೋಗಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತನೆಗೆ ಒಳಗಾದನು; ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಅಪಾರವಾಗಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟನು.

Verse 4

शिव उवाच । किमु विघ्नाः समुत्पन्नाः कुर्वतस्तप उत्तमम् । केन मे विकृतं चित्तं कृतमत्र कुकर्मिणा

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಈ ವಿಘ್ನಗಳು ಏಕೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು? ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ದುಷ್ಕರ್ಮಿಯು ನನ್ನ ಚಿತ್ತವನ್ನು ವಿಕೃತಗೊಳಿಸಿ ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ?

Verse 5

कुवर्णनं मया प्रीत्या परस्त्र्युपरि वै कृतम् । जातो धर्मविरोधोऽत्र श्रुतिसीमा विलंघिता

ಪ್ರೀತಿಯ ವಶದಿಂದ ನಾನು ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ಕುರಿತು ಅಯೋಗ್ಯ ವರ್ಣನೆ ಮಾಡಿದೆನು; ಇದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವಿರೋಧ ಉಂಟಾಯಿತು, ಶ್ರುತಿಯ ಮಿತಿ ಕೂಡ ಲಂಘಿತವಾಯಿತು।

Verse 6

ब्रह्मोवाच । विचिंत्येत्थं महायोगी परमेशस्सतां गतिः । दिशो विलोकयामास परितश्शंकितस्तदा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಮಹಾಯೋಗಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಸತ್ಜನರ ಪರಮಗತಿ, ಆಗ ಶಂಕಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು।

Verse 7

वामभागे स्थितं कामं ददर्शाकृष्टबाणकम् । स्वशरं क्षेप्तुकामं हि गर्वितं मूढचेतसम्

ಆಗ ಅವನು ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಕಾಮನನ್ನು ಕಂಡನು—ಬಾಣವನ್ನು ಎಳೆದು ಸಿದ್ಧನಾಗಿ; ತನ್ನ ಶರವನ್ನು ಬಿಡಲು ಉತ್ಸುಕ, ಗರ್ವಿತ ಮತ್ತು ಮೂಢಚಿತ್ತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 8

तं दृष्ट्वा तादृशं कामं गिरीशस्य परात्मनः । संजातः क्रोधसंमर्दस्तत्क्षणादपि नारद

ಓ ನಾರದಾ! ಗಿರೀಶನು—ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನು—ಅಂತಹ ಕಾಮವನ್ನು ಕಂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಭಾರೀ ಕ್ರೋಧದ ಸಂಮರ್ಧ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 9

कामः स्थितोऽन्तरिक्षे स धृत्वा तत्सशरं धनुः । चिक्षेपास्त्रं दुर्निवारममोघं शंकरे मुने

ಓ ಮುನೇ! ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಕಾಮನು ಬಾಣಸಹಿತ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತಡೆಯಲಾಗದ ಅಮೋಘ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಶಂಕರನ ಕಡೆಗೆ ಎಸೆದನು।

Verse 10

बभूवामोघमस्त्रं तु मोघं तत्परमात्मनि । समशाम्यत्ततस्तस्मिन्संकुद्धे परमेश्वरे

ಅಮೋಘವಾದ ಆ ಅಸ್ತ್ರವೂ ಪರಮಾತ್ಮನ ಮುಂದೆ ಮೋಘವಾಯಿತು. ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಶಮಿಸಿ ಶಾಂತವಾಯಿತು.

Verse 11

मोघीभूते शिवे स्वेस्त्रे भयमापाशु मन्मथः । चकंपे च पुरः स्थित्वा दृष्ट्वा मृत्युंजयं प्रभुम्

ಶಿವನ ವಿರುದ್ಧ ತನ್ನದೇ ಅಸ್ತ್ರ ಮೋಘವಾದಾಗ ಮನ್ಮಥನು ತಕ್ಷಣ ಭಯಗ್ರಸ್ತನಾದನು. ಎದುರು ನಿಂತು ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಕಂಡು ನಡುಗಿದನು.

Verse 12

सस्मार त्रिदशान्सर्वान्शक्रादीन्भयविह्वलः । स स्मरो मुनिशार्दूल स्वप्रयासे निरर्थके

ಭಯದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದ ಆ ಸ್ಮರನು ಶಕ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು. ಓ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ, ಅವನ ಸ್ವಪ್ರಯತ್ನ ನಿರರ್ಥಕವಾಯಿತು.

Verse 13

कामेन सुस्मृता देवाश्शक्राद्यास्ते मुनीश्वर । आययुः सकलास्ते हि शंभुं नत्वा च तुष्टुवुः

ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಕಾಮನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಿದಾಗ ಶಕ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಬಂದರು. ಶಂಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಂತರ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 14

स्तुतिं कुर्वत्सु देवेषु कुद्धस्याति हरस्य हि । तृतीयात्तस्य नेत्राद्वै निस्ससार ततो महान्

ದೇವರುಗಳು ಸ್ತುತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರುದ್ಧನಾದನು. ಆಗ ಅವನ ತೃತೀಯ ನೇತ್ರದಿಂದ ಒಂದು ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ಮಹಾಪುರುಷನು ಹೊರಬಂದನು.

Verse 15

ललाट मध्यगात्तस्मात्सवह्निर्द्रुतसम्भवः । जज्वालोर्द्ध्वशिखो दीप्तः प्रलयाग्निसमप्रभः

ಅವನ ಲಲಾಟಮಧ್ಯದಿಂದ ಸಹಸಾ ಅಗ್ನಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು. ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರುವ ಶಿಖೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಜ್ವಲಿಸಿ ಅದು ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯಂತೆ ದೀಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 16

उत्पत्य गगने तूर्णं निष्पत्य धरणी तले । भ्रामंभ्रामं स्वपरितः पपात मेदनीं परि

ಅದು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿ, ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿತಲಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿ ಬಿತ್ತು. ತನ್ನ ಸುತ್ತ ತಾನೇ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ವಲಯವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 17

भस्मसात्कृतवान्साधो मदनं तावदेव हि । यावच्च मरुतां वाचः क्षम्यतां क्षम्यतामिति

ಹೇ ಸಾಧುವೇ! ಮರುತಗಳ ವಾಣಿ ‘ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ, ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ’ ಎಂದು ಕೇಳಿಬರುವ ತನಕ ಮಾತ್ರ ನೀವು ಮದನನನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡಿದಿರಿ.

Verse 18

हते तस्मिन्स्मरे वीरे देव दुःखमुपागताः । रुरुदुर्विह्वलाश्चातिक्रोशतः किमभूदिति

ಆ ವೀರ ಸ್ಮರನು ಹತನಾದಾಗ ದೇವರುಗಳು ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ಅತ್ತರು ಮತ್ತು ಮರುಮರು ‘ಏನಾಯಿತು?’ ಎಂದು ಕೂಗಿದರು.

Verse 19

श्वेतांगा विकृतात्मा च गिरिराजसुता तदा । जगाम मंदिरं स्वं च समादाय सखीजनम्

ಆಗ ಗಿರಿರಾಜನ ಪುತ್ರಿ—ದೇಹವು ಬಿಳಿಯಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತವಾಗಿ—ಸಖಿಯರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 20

क्षणमात्रं रतिस्तत्र विसंज्ञा साभवत्तदा । भर्तृमृत्युजदुःखेन पतिता सा मृता इव

ಅಲ್ಲಿ ರತಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅಚೇತನಳಾದಳು. ಭರ್ತೃಮೃತ್ಯುಜನ್ಯ ದುಃಖದಿಂದ ಆಘಾತಗೊಂಡು ಅವಳು ಬಿದ್ದಳು; ಮೃತಳಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದಳು.

Verse 21

जातायां चैव संज्ञायां रतिरत्यंतविह्वला । विललाप तदा तत्रोच्चरंती विविधं वचः

ಚೇತನ ಮರಳಿ ಬಂದಾಗ ರತಿ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಕುಳಳಾದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ವಿಲಪಿಸುತ್ತಾ ನಾನಾವಿಧ ವಚನಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದಳು.

Verse 22

रतिरुवाच । किं करोमि क्व गच्छामि किं कृतं दैवतैरिह । मत्स्वामिनं समाहूय नाशयामासुरुद्धतम्

ರತಿ ಹೇಳಿದಳು—ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ದೇವತೆಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದರು! ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಗರ್ವಿತನೂ ಭಯಂಕರನೂ ಆದ ಅವನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರು.

Verse 23

हा हा नाथ स्मर स्वामिन्प्राणप्रिय सुखप्रद । इदं तु किमभूदत्र हा हा प्रिय प्रियेति च

“ಹಾ ಹಾ, ನಾಥಾ! ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು. ಓ ಸ್ವಾಮಿನ್, ಪ್ರಾಣಪ್ರಿಯ, ಸುಖಪ್ರದ—ಇಲ್ಲಿ ಏನಾಯಿತು? ಹಾ ಹಾ, ಪ್ರಿಯನೇ!” ಎಂದು ಅವಳು ಮರುಮರು ಅಳಲಾಡಿದಳು.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं विलपती सा तु वदंती बहुधा वचः । हस्तौ पादौ तदास्फाल्य केशानत्रोटयत्तदा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ವಿಲಪಿಸುತ್ತಾ ಅವಳು ಅನೇಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದಳು. ಆಗ ಆ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕೂದಲನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು.

Verse 25

तद्विलापं तदा श्रुत्वा तत्र सर्वे वनेचराः । अभवन्दुःखितास्सर्वे स्थावरा अपि नारद

ಓ ನಾರದನೇ! ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ವಿಲಾಪವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ವನಚರರು ದುಃಖಿತರಾದರು, ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಸ್ಥಾವರಗಳಾದ ಮರಗಿಡಗಳೂ ಸಹ ವ್ಯಥೆಪಟ್ಟವು.

Verse 26

एतस्मिन्नंतरे तत्र देवाश्शक्रादयोऽखिलाः । रतिमूचुस्समाश्वास्य संस्मरंतो महेश्वरम्

ಈ ಮಧ್ಯೆ, ಅಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ರತಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿ ಅವಳೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದರು.

Verse 27

देवा ऊचुः । किंचिद्भस्म गृहीत्वा तु रक्ष यत्नाद्भयं त्यज । जीवयिष्यति स स्वामी लप्स्यसे त्वं पुनः प्रियम्

ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: "ಸ್ವಲ್ಪ ಪವಿತ್ರ ಭಸ್ಮವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕಾಪಾಡು; ಭಯವನ್ನು ಬಿಡು. ಆ ಸ್ವಾಮಿಯು (ಶಿವನು) ಅವನನ್ನು ಪುನಃ ಬದುಕಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ನೀನು ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯುತ್ತೀಯ."

Verse 28

सुखदाता न कोप्यस्ति दुःखदाता न कश्चन । सर्वोऽपि स्वकृतं भुंक्ते देवाञ्शोचसि वै वृथा

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಯಾರೂ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುವವರಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಯಾರೂ ದುಃಖವನ್ನು ನೀಡುವವರಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಯಂಕೃತ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ—ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಪ್ರಿಯೆಯೇ, ನೀನು ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಶೋಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 29

ब्रह्मोवाच । इत्याश्वास्य रतिं देवास्सर्वे शिवमुपागताः । सुप्रसाद्य शिवं भक्त्या वचनं चेदमब्रुवन्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ರತಿಯನ್ನು ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿ ಅವರು ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 30

देवा ऊचुः । भगवञ्छ्रूयतोमेतद्वचनं नश्शुभं प्रभो । कृपां कृत्वा महेशान शरणागतवत्सल

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಭಗವಾನ್, ಓ ಪ್ರಭೋ, ನಮ್ಮ ಈ ಶುಭ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಕೇಳು. ಓ ಮಹೇಶಾನ, ಶರಣಾಗತವತ್ಸಲ, ಕರುಣೆ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 31

सुविचारय सुप्रीत्या कृति कामस्य शंकर । कामेनैतत्कृतं यत्र न स्वार्थं तन्महेश्वर

ಓ ಶಂಕರ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಮನ ಈ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಸುಚಿಂತನೆ ಮಾಡು. ಓ ಮಹೇಶ್ವರ, ಕಾಮನು ಮಾಡಿದ ಈ ಕಾರ್ಯ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ.

Verse 32

दुष्टेन पीडितैर्देवैस्तारकेणाऽखिलैर्विभो । कर्म तत्कारितं नाथ नान्यथा विद्धि शंकर

ಓ ವಿಭೋ, ದುಷ್ಟ ತಾರಕನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳೇ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಓ ನಾಥ, ಓ ಶಂಕರ, ಇದನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ತಿಳಿ, ಬೇರೆಲ್ಲ.

Verse 33

रतिरेकाकिनी देव विलापं दुःखिता सती । करोति गिरिश त्वं च तामाश्वासय सर्वदा

ಓ ದೇವ, ರತಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಹು ದುಃಖದಿಂದ ವಿಲಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಓ ಗಿರೀಶ, ನೀನು ಸದಾ ಅವಳಿಗೆ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿ ಸಾಂತ್ವನ ಮಾಡು.

Verse 34

संहारं कर्तुकामोऽसि क्रोधेनानेन शंकर । दैवतैस्सह सर्वेषां हतवांस्तं यदि स्मरम्

ಹೇ ಶಂಕರಾ! ಈ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ನೀನು ಸಂಹಾರ ಮಾಡಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೀ. ನೀನು ಸ್ಮರ (ಕಾಮ)ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದ್ದರೆ, ಅವನನ್ನೂ ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನೀನೇ ಸಂಹರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

Verse 35

दुःखं तस्या रतेर्दृष्ट्वा नष्टप्रायाश्च देवताः । तस्मात्त्वया च कर्त्तव्यं रत्याशोकापनोदनम्

ರತಿಯ ದುಃಖವನ್ನು ಕಂಡು ದೇವತೆಗಳೂ ಸಹ ಬಹುತೇಕ ನಾಶಪ್ರಾಯರಾದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ರತಿಯ ಶೋಕವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವಂತೆ ನೀವೂ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 36

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां प्रसन्नो भगवाञ्छिवः । देवानां सकलानां च वचनं चेदमब्रवीत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 37

शिव उवाच । देवाश्च ऋषयस्सर्वे मद्वचश्शृणुतादरात् । मत्कोपेन च यज्जातं तत्तथा नान्यथा भवत्

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವತೆಗಳೇ, ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಳೇ! ನನ್ನ ವಚನಗಳನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ. ನನ್ನ ಕೋಪದಿಂದ ಏನು ಉಂಟಾಯಿತೋ, ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ.

Verse 38

अनंगस्तावदेव स्यात्कामो रतिपतिः प्रभुः । यावच्चावतरेत्कृष्णो धरण्यां रुक्मिणीपतिः

ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಅನಂಗನಾದ ಕಾಮನು—ರತಿಯ ಪತಿ—ಪ್ರಭುವಾಗಿ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ; ರುಕ್ಮಿಣೀಪತಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಭೂಮಿಗೆ ಅವತರಿಸುವ ತನಕ.

Verse 39

द्वारकायां यदा स्थित्वा पुत्रानुत्पादयिष्यति । तदा कृष्णस्तु रुक्मिण्यां काममुत्पादयिष्यति

ಅವನು ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಪುತ್ರರನ್ನು ಜನ್ಮಗೊಳಿಸುವಾಗ, ಆಗ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂತಾನಕಾಮನೆಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವನು।

Verse 40

प्रद्युम्ननाम तस्यैव भविष्यति न संशयः । जातमात्रं तु तं पुत्रं शंबरस्संहरिष्यति

ಆ ಪುತ್ರನ ಹೆಸರು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ‘ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ’ ಆಗುವುದು; ಆದರೆ ಜನ್ಮಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಶಂಬರನು ಆ ಮಗುವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವನು।

Verse 41

हृत्वा प्रास्य समुद्रं तं शंबरो दानवोत्तमः । मृतं ज्ञात्वा वृथा मूढो नगरं स्वं गमिष्यति

ದಾನವೋತ್ತಮನಾದ ಶಂಬರನು ಅವನನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಎಸೆದುಬಿಡುವನು; ಅವನು ಸತ್ತನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮೂಢನಾಗಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗುವನು।

Verse 42

तावच्च नगरं तस्य रते स्थेयं यथासुखम् । तत्रैव स्वपतेः प्राप्तिः प्रद्युम्नस्य भविष्यति

ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ನೀನು ಆ ನಗರದಲ್ಲೇ ಯಥಾಸುಖವಾಗಿ ಆನಂದದಿಂದ ವಾಸಿಸು; ಅಲ್ಲೀಯೇ ನಿನ್ನ ಸ್ವಪತಿ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಆಗಮನವೂ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗುವುದು।

Verse 43

तत्र कामो मिलित्वा तं हत्वा शम्बरमाहवे । भविष्यति सुखी देवाः प्रद्युम्नाख्यस्स्वकामिनीम्

ಅಲ್ಲಿ ಕಾಮದೇವನು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶಂಬರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವನು; ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷಿಸುವರು, ಮತ್ತು ‘ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ’ ಎಂಬ ನಾಮಧಾರಿಯು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 44

तदीयं चैव यद्द्रव्यं नीत्वा स नगरं पुनः । गमिष्यति तया सार्द्धं देवास्सत्यं वचो मम

ಅವಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ದ್ರವ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನು ಮತ್ತೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವನು; ಅವಳೊಡನೆ ಸೇರಿ ಪ್ರಸ್ಥಾನ ಮಾಡುವನು. ಹೇ ದೇವರೆ, ನನ್ನ ವಚನ ಸತ್ಯ.

Verse 45

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचश्शंभोर्देवा ऊचुः प्रणम्य तम् । किंचिदुच्छ्वसिताश्चित्ते करौ बद्ध्वा नतांगकाः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಶಂಭುವಿನ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ ದೇವರುಗಳು ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೆಮ್ಮದಿ ಪಡೆದು, ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ, ದೇಹ ವಾಲಿಸಿ ನಿಂತರು.

Verse 46

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । शीघ्रं जीवय कामं त्वं रक्ष प्राणान् रतेर्हर

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಕರುಣಾಸಾಗರ ಪ್ರಭೋ! ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕಾಮನನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸು; ಹೇ ರತಿಯ ಪ್ರಿಯ-ಹರ, ರತಿಯ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्यामरवचः प्रसन्नः परमेश्वरः । पुनर्बभाषे करुणासागरस्सकलेश्वरः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ನಂತರ ಕರುಣಾಸಾಗರನಾದ, ಸಕಲೇಶ್ವರ ಶಿವನು ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 48

शिव उवाच । हे देवास्सुप्रसन्नोऽस्मि जीवयिष्यामि चांतरे । कामः स मद्गणो भूत्वा विहरिष्यति नित्यशः

ಶಿವನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವರೆ, ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುವೆನು. ಆ ಕಾಮನು ನನ್ನ ಗಣನಾಗಿ ನಿತ್ಯ ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುವನು.

Verse 49

नाख्येयमिदमाख्यानं कस्यचित्पुरतस्सुराः । गच्छत स्वस्थलं दुखं नाशयिष्यामि सर्वतः

ಹೇ ದೇವತೆಗಳೇ, ಈ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಯಾರ ಮುಂದೆಯಾದರೂ ಹೇಳಬಾರದು. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸುರಕ್ಷಿತ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ; ನಾನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದಲೂ ಈ ದುಃಖವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುವೆನು।

Verse 50

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे रुद्रो देवानां स्तुवतां तदा । सर्वे देवास्सुप्रस्सन्ना बभूवुर्गतविस्मयाः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ದೇವರುಗಳು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ರುದ್ರನು ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ಆಗ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿ ಶಾಂತರಾದರು; ಅವರ ಆಶ್ಚರ್ಯವೂ ಶಮನವಾಯಿತು।

Verse 51

ततस्तां च समाश्वास्य रुद्रस्य वचने स्थिताः । उक्त्वा वचस्तदीयं च स्वं स्वं धाम ययुर्मुने

ನಂತರ ಅವರು ಅವಳಿಗೆ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿ, ರುದ್ರನ ವಚನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದರು. ಓ ಮುನಿಯೇ, ಅವನ ಆ ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳಿ, ಅವರು ತಮತಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 52

कामपत्नी समादिष्टं नगरं सा गता तदा । प्रतीक्षमाणा तं कालं रुद्रादिष्टं मुनीश्वर

ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಆಗ ಕಾಮನ ಪತ್ನಿ ರುದ್ರನು ಸೂಚಿಸಿದ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ ರುದ್ರಾಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಿಗದಿಯಾದ ಆ ಕಾಲವನ್ನು ಅವಳು ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಳು।