तारकासुर-पूर्ववृत्त-प्रश्नः (Questions on Tārakāsura and Śivā’s tapas) / “Inquiry into Tārakāsura’s origin and Śivā–Śiva narrative”

Verse 1

नारद उवाच । विष्णुशिष्य महाशैव सम्यगुक्तं त्वया विधे । चरितं परमं ह्येतच्छिवायाश्च शिवस्य च

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ವಿಷ್ಣುಶಿಷ್ಯ, ಓ ಮಹಾಶೈವ, ಓ ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ), ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಮತ್ತು ಶಿವನ ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತೆ.

Verse 2

कस्तारकासुरो ब्रह्मन्येन देवाः प्रपीडिताः । कस्य पुत्रस्य वै ब्रूहि तत्कथां च शिवाश्रयाम्

ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ದೇವರುಗಳು ಬಹಳವಾಗಿ ಪೀಡಿತರಾದಂತೆ ಮಾಡಿದ ಆ ತಾರಕಾಸುರನು ಯಾರು? ಅವನು ಯಾರ ಪುತ್ರನೆಂದು ಹೇಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಶಿವಾಶ್ರಿತವಾದ ಆ ಕಥೆಯನ್ನೂ ವಿವರಿಸು।

Verse 3

भस्मी चकार स कथं शंकरश्च स्मरं वशी । तदपि ब्रूहि सुप्रीत्याद्भुतं तच्चरितं विभोः

ಸ್ವಯಂ ನಿಯಮಶೀಲನಾದ ಶಂಕರನು ಸ್ಮರ (ಕಾಮದೇವ)ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಭಸ್ಮಮಾಡಿದನು? ದಯವಿಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆ ಸರ್ವವ്യാപಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಯನ್ನೂ ದಿವ್ಯ ಚರಿತವನ್ನೂ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 4

कथं शिवा तपोऽत्युग्रं चकार सुखहेतवे । कथं प्राप पतिं शंभुमादिशक्तिर्जगत्परा

ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ನಿಜವಾದ ಸುಖ-ಮಂಗಳಕ್ಕಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸಿದಳು? ಹಾಗೆಯೇ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅತೀತವಾದ ಆ ಆದಿಶಕ್ತಿ ಶಂಭುವನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಹೇಗೆ ಪಡೆದಳು?

Verse 5

एतत्सर्वमशेषेण विशेषेण महाबुध । ब्रूहि मे श्रद्दधानाय स्वपुत्राय शिवात्मने

ಮಹಾಬುದ್ಧಿವಂತನೇ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಏನೂ ಉಳಿಸದೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ ನನಗೆ ಹೇಳು—ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ನನಗೆ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಪುತ್ರನಂತೆ, ಶಿವಭಕ್ತ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ।

Verse 6

ब्रह्मोवाच पुत्रवर्य महाप्राज्ञ सुरर्षे शंसितव्रतः । वच्म्यहं शंकरं स्मृत्वा सर्वं तच्चरितं शृणु

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಪುತ್ರವರ್ಯನೇ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ, ದೇವರ್ಷಿಯೇ, ಪ್ರಶಂಸಿತ ವ್ರತಧಾರಿಯೇ! ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ನಾನು ಅವನ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುವೆ; ಕೇಳು.”

Verse 7

प्रथमं तारकस्यैव भवं संशृणु नारद । यद्वधार्थं महा यत्नः कृतो दैवैश्शिवाश्रयैः

ಹೇ ನಾರದಾ, ಮೊದಲು ತಾರಕನ ಜನ್ಮವೂ ಉದಯವೂ ಕೇಳು; ಅವನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಶಿವಶರಣರಾದ ದೇವರುಗಳು ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು.

Verse 8

मम पुत्रो मरीचिर्यः कश्यपस्तस्य चात्मजः । त्रयोदशमितास्तस्य स्त्रियो दक्षसुताश्च याः

ನನ್ನ ಪುತ್ರನು ಮರೀಚಿ; ಅವನ ಪುತ್ರನು ಕಶ್ಯಪ. ಕಶ್ಯಪನ ಪತ್ನಿಯರು ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯರು; ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹದಿಮೂರು ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 9

दितिर्ज्येष्ठा च तत्स्त्री हि सुषुवे सा सुतद्वयम् । हिरण्यकशिपुर्ज्येष्ठो हिरण्याक्षोऽनुजस्ततः

ಕಶ್ಯಪನ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಪತ್ನಿ ದಿತಿಯು ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರನ್ನು ಹೆತ್ತಳು. ಅವರಲ್ಲಿ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಹಿರಿಯನು; ನಂತರ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷ ಕಿರಿಯನಾಗಿ ಜನಿಸಿದನು.

Verse 10

तौ हतौ विष्णुना दैत्यौ नृसिंहक्रोडरूपतः । सुदुःखदौ ततो देवाः सुखमापुश्च निर्भयाः

ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರನ್ನು ವಿಷ್ಣುವು ನರಸಿಂಹ ಹಾಗೂ ವರಾಹ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಆ ಮಹಾದುಃಖಕಾರಕರು ನಾಶವಾದ ಬಳಿಕ ದೇವರುಗಳು ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆದು ನಿರ್ಭಯರಾದರು.

Verse 11

दितिश्च दुःखितासीत्सा कश्यपं शरणं गता । पुनस्संसेव्य तं भक्त्या गर्भमाधत्त सुव्रता

ದಿತಿಯು ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಕಶ್ಯಪನ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದಳು. ಬಳಿಕ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಆ ಸುವ್ರತೆಯು ಗರ್ಭವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು.

Verse 12

तद्विज्ञाय महेंद्रोऽपि लब्धच्छिद्रो महोद्यमी । तद्गर्भं व्यच्छिनत्तत्र प्रविश्य पविना मुहुः

ಅದನ್ನು ತಿಳಿದು ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನೂ—ಒಂದು ಚಿದ್ರ ದೊರೆತು ಮಹೋದ್ಧಮದಿಂದ—ಮರುಮರು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ವಜ್ರದಿಂದ ಒಳಗಿನ ಗರ್ಭವನ್ನು ಚಿದ್ರಿಸಿ ಕತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 13

तद्व्रतस्य प्रभावेण न तद्गर्भो ममार ह । स्वपंत्या दैवयोगेन सप्त सप्ताभवन्सुताः

ಆ ವ್ರತದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವಳ ಗರ್ಭ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ. ದೈವಯೋಗದಿಂದ, ಅವಳು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಏಳು ಪುತ್ರರು—ಏಳೇ—ಜನಿಸಿದರು.

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे तारकोत्पत्तौ वज्रांगोत्पत्तितपोवर्णनं नाम चतुर्दशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ತಾರಕನ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಹಾಗೂ ವಜ್ರಾಂಗನ ಉತ್ಪತ್ತಿ-ತಪೋವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 15

पुनर्दितिः पतिं भेजेऽनुतप्ता निजकर्मतः । चकार सुप्रसन्नं तं मुनिं परमसेवया ऽ

ನಂತರ ದಿತಿ ತನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಅನুতಪ್ತಳಾಗಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡಳು. ಪರಮ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯಿಂದ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಳು.

Verse 16

कश्यप उवाच । तपः कुरु शुचिर्भूत्वा ब्रह्मणश्चायुतं समाः । चेद्भविष्यति तत्पूर्वं भविता ते सुतस्तदा

ಕಶ್ಯಪನು ಹೇಳಿದರು— ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಮಾನದಂತೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು. ಅದು ಮೊದಲು ಸಿದ್ಧವಾದರೆ, ಆಗ ನಿನಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವನು.

Verse 17

तथा दित्या कृतं पूर्णं तत्तपश्श्रद्धया मुने । ततः पत्युः प्राप्य गर्भं सुषुवे तादृशं सुतम्

ಓ ಮುನೇ, ಹೀಗೆ ದಿತಿಯು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತನ್ನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಪತಿಯ ಮೂಲಕ ಗರ್ಭವನ್ನು ಪಡೆದು, ತಪಶ್ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತಹ ಸ್ವಭಾವದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸಿದಳು.

Verse 18

वजांगनामा सोऽभूद्वै दितिपुत्रोऽमरोपमः । नामतुल्यतनुर्वीरस्सुप्रताप्युद्भवाद्बली

ದಿತಿಯ ಪುತ್ರನು ವಜಾಂಗ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು; ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೇವೋಪಮನು. ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕ ದೇಹವಿರುವ ಆ ವೀರನು ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರತಾಪಿ ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 19

जननीशासनात्सद्यस्स सुतो निर्जराधिपम् । बलाद्धृत्वा ददौ दंडं विविधं निर्जरानपि

ತಾಯಿಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಆ ಪುತ್ರನು ತಕ್ಷಣವೇ ದೇವಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಹಿಡಿದು ದಂಡನೆ ನೀಡಿದನು; ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ವಿವಿಧ ದಂಡಗಳಿಂದ ಶಿಕ್ಷಿಸಿದನು.

Verse 20

दितिस्सुखमतीवाप दृष्ट्वा शक्रादिदुर्दशाम् । अमरा अपि शक्राद्या जग्मुर्दुःखं स्वकर्मतः

ಶಕ್ರಾದಿ ದೇವರ ದುರ್ಡಶೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ದಿತಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಳು. ಆದರೆ ಅಮರರೂ—ಶಕ್ರಾದಿಗಳು—ತಮ್ಮದೇ ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು.

Verse 21

तदाहं कश्यपेनाशु तत्रागत्य सुसामगीः । देवानत्याजयंस्तस्मात्सदा देवहिते रतः

ಆಗ ನಾನು ಕಶ್ಯಪನೊಂದಿಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಯೋಗ್ಯ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಜಯಶಾಲಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆನು; ಆದಕಾರಣ ನಾನು ಸದಾ ದೇವಹಿತದಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿರುವೆನು.

Verse 22

देवान्मुक्त्वा स वज्रांगस्ततः प्रोवाच सादरम् । शिवभक्तोऽतिशुद्धात्मा निर्विकारः प्रसन्नधीः

ದೇವರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡ ವಜ್ರಾಂಗನು ನಂತರ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಆದರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅವನು ಶಿವಭಕ್ತ, ಅತಿಶುದ್ಧಾತ್ಮ, ನಿರ್ವಿಕಾರ, ಪ್ರಸನ್ನಬುದ್ಧಿಯವನು।

Verse 23

वज्रांग उवाच । इंद्रो दुष्टः प्रजाघाती मातुर्मे स्वार्थसाधकः । स फलं प्राप्तवानद्य स्वराज्यं हि करोतु सः

ವಜ್ರಾಂಗನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂದ್ರನು ದುಷ್ಟ, ಪ್ರಜಾಹಂತಕ, ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧಿಸುವವನು. ಇಂದು ಅವನು ತನ್ನ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ಆಳಲಿ।

Verse 24

मातुराज्ञावशाद्ब्रह्मन्कृतमेतन्मयाखिलम् । न मे भोगाभिलाषो वै कस्यचि द्भुवनस्य हि

ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ನಾನು ತಾಯಿಯ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಮಾಡಿದದ್ದೇ. ನಿಜವಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ಲೋಕದ ಭೋಗಗಳ ಮೇಲೂ ನನಗೆ ಅಲ್ಪವೂ ಆಸೆ ಇಲ್ಲ।

Verse 25

तत्त्वसारं विधे सूत मह्यं वेदविदाम्वर । येन स्यां सुसुखी नित्यं निर्विकारः प्रसन्नधीः

ಓ ಸೂತ, ವೇದವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ತತ್ತ್ವಸಾರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸು—ಅದರಿಂದ ನಾನು ನಿತ್ಯ ಸುಖಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿ, ನಿರ್ವಿಕಾರನಾಗಿ, ಪ್ರಸನ್ನಬುದ್ಧಿಯವನಾಗುವೆನು।

Verse 26

तच्छ्रुत्वाहं मुनेऽवोचं सात्त्विको भाव उच्यत । तत्त्वसार इति प्रीत्या सृजाम्येकां वरां स्त्रियम्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹೇ ಮುನಿಯೇ, ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು—ಇದು ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಭಾವವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿವಶದಿಂದ ಸತ್ಯತತ್ತ್ವಸಾರರೂಪಿಣಿ ‘ತತ್ತ್ವಸಾರಾ’ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವೆನು.

Verse 27

वरांगीं नाम तां दत्त्वा तस्मै दितिसुताय वै । अयां स्वधाम सुप्रीतः कश्यपस्तत्पितापि च

ಅವಳಿಗೆ ‘ವರಾಂಗೀ’ ಎಂಬ ನಾಮವಿಟ್ಟು ದಿತಿಸುತನಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಕಶ್ಯಪನು—ಅವಳ ತಂದೆಯೂ ಆಗಿ—ತನ್ನ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು।

Verse 28

ततो दैत्यस्य वज्रांगस्सात्विकं भावमाश्रितः । आसुरं भावमुत्सृज्य निर्वैरस्सुखमाप्तवान्

ಆಮೇಲೆ ದೈತ್ಯ ವಜ್ರಾಂಗನು ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಭಾವವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಆಸುರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ವೈರವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ ಶಾಂತಿ-ಸুখವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 29

न बभूव वरांग्या हि हृदि भावोथ सात्विकः । सकामा स्वपतिं भेजे श्रद्धया विविधं सती

ಆದರೆ ವರಾಂಗಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಭಾವ ಉದಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕಾಮಯುಕ್ತಳಾದ ಆ ಸತಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನಾನಾವಿಧವಾಗಿ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದಳು।

Verse 30

अथ तत्सेवनादाशु संतुष्टोऽभून्महाप्रभुः । स वज्रांगः पतिस्तस्या उवाच वचनं तदा

ನಂತರ ಆ ಸೇವೆಯಿಂದ ಮಹಾಪ್ರಭು ಶೀಘ್ರವೇ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು. ಆಗ ಅವಳ ಪತಿ ವಜ್ರಾಂಗನು ಅವಳಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 31

वज्रांग उवाच । किमिच्छसि प्रिये ब्रूहि किं ते मनसि वर्तते । तच्छुत्वानम्य तं प्राह सा पतिं स्वमनोरथम्

ವಜ್ರಾಂಗನು ಹೇಳಿದನು—“ಪ್ರಿಯೆ, ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕು? ಹೇಳು; ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಇದೆ?” ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ತನ್ನ ಪತಿಗೆ ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಮನೋರಥವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು।

Verse 32

वरांग्युवाच । चेत् प्रसन्नोऽभवस्त्वं वै सुतं मे देहि सत्पते । महाबलं त्रिलोकस्य जेतारं हरिदुःखदम्

ವರಾಂಗೀ (ಪಾರ್ವತಿ) ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ಹೇ ಸತ್ಪತೇ, ನನಗೆ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರನನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ—ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ, ತ್ರಿಲೋಕಜೇತ, ಹರಿಯ ದುಃಖಹರನು।

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा प्रियावाक्यं विस्मितोऽभूत्स आकुलः । उवाच हृदि स ज्ञानी सात्विको वैरवर्जितः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಪ್ರಿಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಒಳಗಿನಿಂದ ಅಲುಗಾಡಿದನು. ಆ ಜ್ಞಾನಿ, ಸಾತ್ತ್ವಿಕ, ವೈರವರ್ಜಿತನು ಹೃದಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 34

प्रियेच्छति विरोधं वै सुरैर्मे न हि रोचते । किं कुर्यां हि क्व गच्छेयं कथं नश्ये न मे पणः

“ನನ್ನ ಪ್ರಿಯೆ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿರೋಧವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ; ಆದರೆ ಅಂಥ ವೈರವೈರ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ನನ್ನ ಪಣ (ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ) ನಷ್ಟವಾಗದೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ನಾಶವಾಗಲಿ?”

Verse 35

प्रियामनोरथश्चैव पूर्णस्स्यात्त्रिजगद्भवेत् । क्लेशयुङ्नितरा भूयो देवाश्च मुनयस्तथा

ಆಗ ಪ್ರಿಯೆಯ ಮನೋರಥವು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ರಿಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಲ್ಯಾಣ ಉಂಟಾಗುವುದು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದೇವರೂ ಮುನಿಗಳೂ ಮತ್ತೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕ್ಲೇಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವರು।

Verse 36

न पूर्णस्स्यात्प्रियाकामस्तदा मे नरको भवेत् । द्विधापि धर्महानिर्वै भवतीत्यनुशुश्रुवान्

ನನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯ ಇಚ್ಛೆ ಪೂರ್ಣವಾಗದಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಅದೇ ನರಕವಾಗುವುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಎರಡರಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೂ ಧರ್ಮಹಾನಿ ನಿಶ್ಚಯ—ಎಂದು ಕೇಳಿ ಅವನು ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 37

वज्रांग इत्थं बभ्राम स मुने धर्मसंकटे । बलाबलं द्वयोस्तत्र विचिचिंत च बुद्धितः

ಹೀಗೆ, ಓ ಮುನೇ, ಧರ್ಮಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ವಜ್ರಾಂಗನು ಅಲೆದಾಡಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವಿವೇಕಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳ ಬಲ-ಅಬಲವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು.

Verse 38

शिवेच्छया स हि मुने वाक्यं मेने स्त्रियो बुधः । तथास्त्विति वचः प्राह प्रियां प्रति स दैत्यराट्

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಶಿವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಆ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ದೈತ್ಯರಾಜನು ಸ್ತ್ರೀಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 39

तदर्थमकरोत्तीव्रं तपोन्यद्दुष्करं स तु । मां समुद्दिश्य सुप्रीत्या बहुवर्षं जितेंद्रियः

ಆ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾದ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದುಷ್ಕರವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ನನ್ನನ್ನೇ ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರೇಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಸಂಯಮಿಯಾಗಿ ಇದ್ದನು.

Verse 40

वरं दातुमगां तस्मै दृष्ट्वाहं तत्तपो महत् । वरं ब्रूहि ह्यवोचं तं सुप्रसन्नेन चेतसा

ಆ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ವರ ನೀಡಲು ಹೋದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತದಿಂದ ಅವನಿಗೆ—‘ವರವನ್ನು ಹೇಳು, ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಆರಿಸು’ ಎಂದು ನುಡಿದೆ.

Verse 41

वज्रांगस्तु तदा प्रीतं मां दृष्ट्वा स्थितं विभुम् । सुप्रणम्य बहुस्तुत्वा वरं वव्रे प्रियाहितम्

ಆಗ ವಜ್ರಾಂಗನು ನನ್ನನ್ನು—ಸರ್ವವ്യാപಿ ವಿಭುವನ್ನು—ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದಾಗಿ ನೋಡಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು. ಸುವಿನಯದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಬಹಳ ಸ್ತುತಿಸಿ, ನಂತರ ಪ್ರಿಯವೂ ಹಿತವೂ ಆದ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದನು.

Verse 42

वज्रांग उवाच । सुतं देहि स्वमातुर्मे महाहितकरं प्रभो । महाबलं सुप्रतापं सुसमर्थं तपोनिधिम्

ವಜ್ರಾಂಗನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಪ್ರಭೋ! ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಮಹಾಹಿತಕರನಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು—ಮಹಾಬಲವಂತ, ಮಹಾಪ್ರತಾಪಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಥ ಮತ್ತು ತಪೋನಿಧಿ।

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य च तद्वाक्यं तथास्त्वित्यब्रवं मुने । अया स्वधाम तद्दत्त्वा विमनास्सस्मरच्छिवम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೇ! ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ, ನಾನು ವಿಮನಸ್ಕನಾಗಿ ಶ್ರೀಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದೆ.