काली-परिचयः / Himagiri Presents Kālī (Pārvatī) to Śiva
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಿಮಗಿರಿರಾಜನು ಶುಭ ಪುಷ್ಪ-ಫಲಾದಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತ್ರಿಲೋಕನಾಥ ಶಿವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ‘ಕಾಳಿ’ ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿ, ಶಿವಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಸೇವೆಯ ಮೇಲಿನ ಅವಳ ತೀವ್ರ ಆಸೆಯನ್ನು ನಿವೇದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಶಂಕರನ ಅನುಮತಿ ಹಾಗೂ ಅನುಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೆ ನಿತ್ಯಸೇವೆ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿ, ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಅನುಮತಿ ಬೇಡುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಶಿವನು ಯೌವನದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅಲಂಕೃತ ರೂಪವರ್ಣನದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಪದ್ಮಸಮಾನ ವರ್ಣ, ಚಂದ್ರಸಮಾನ ಮುಖ, ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರಗಳು, ಸುಲಲಿತ ಅಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಅಪೂರ್ವ ಲಾವಣ್ಯ ವರ್ಣಿತವಾಗುತ್ತದೆ—ಧ್ಯಾನನಿಷ್ಠ ಮನಗಳನ್ನೂ ದರ್ಶನವೇ ಚಲಿಸಬಲ್ಲಷ್ಟು. ಹೀಗೆ ಅಧ್ಯಾಯವು ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯನ್ನು ದೇವಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ (ರಸ) ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿ (ತತ್ತ್ವ) ಪ್ರಕಾಶದೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ, ಪಾರ್ವತೀ ಕಥೆಯ ಮುಂದಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ನೆಲೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । अथ शैलपतिर्हृष्टः सत्पुष्पफलसंचयम् । समादाय स्वतनयासहितोऽगाद्धरांतिकम्
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಶೈಲಪತಿ (ಹಿಮಾಲಯ) ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಷ್ಪ-ಫಲಗಳ ಸಂಚಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯೊಡನೆ ಧರಾ (ಭೂಮಿ)ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
Verse 2
स गत्वा त्रिजगन्नाथं प्रणम्य ध्यानतत्परम् । अर्थयामास तनयां कालीं तस्मै हृदाद्भुताम्
ಅವನು ತ್ರಿಜಗನ್ನಾಥನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಧ್ಯಾನನಿಷ್ಠನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ತನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಪ್ರಿಯವಾದ ಪುತ್ರಿ—ಕಾಳಿ—ಯನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು.
Verse 3
फलपुष्पादिकं सर्वं तत्तदग्रे निधाय सः । अग्रे कृत्वा सुतां शम्भुमिदमाह च शैलराट्
ಅವನು ಫಲ-ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಭುವಿನ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು, ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಿ, ಶೈಲರಾಜನು ಶಂಭುವಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
Verse 4
हिमगिरिरुवाच । भगवंस्तनया मे त्वां सेवितुं चन्द्रशेखरम् । समुत्सुका समानीता त्वदाराधनकांक्षया
ಹಿಮಗಿರಿ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಭಗವಾನ್ ಚಂದ್ರಶೇಖರಾ! ನನ್ನ ಪುತ್ರಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಸೇವಿಸಲು ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸುಕಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ನಿನ್ನ ಆರಾಧನೆಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದಲೇ ಅವಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತರಲಾಗಿದೆ।
Verse 5
सखीभ्यां सह नित्यं त्वां सेवतामेव शंकरम् । अनुजानीहि तां नाथ मयि ते यद्यनुग्रहः
“ಅವಳು ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಶಂಕರನನ್ನೇ ಸೇವಿಸಲಿ. ನಾಥ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹವಿದ್ದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಈ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ.”
Verse 6
ब्रह्मोवाच । अथ तां शंकरोऽपश्यत्प्रथमारूढयौवनाम् । फुल्लेन्दीवरपत्राभा पूर्णचन्द्रनिभाननाम्
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆಗ ಶಂಕರನು ಅವಳನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವಳು ಯೌವನದ ಮೊದಲ ಅರಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು, ಅರಳಿದ ನೀಲಕಮಲದ ದಳಗಳಂತೆ ಕಾಂತಿಮಯಳಾಗಿ, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತ ಮುಖವಳಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು।
Verse 7
समस्तलीलासंस्थानशुभवेषविजृम्भिकाम् । कम्बुग्रीवां विशालाक्षीं चारुकर्णयुगोज्ज्वलाम्
ಅವಳು ಸಮಸ್ತ ದಿವ್ಯಲೀಲೆಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸುಸಂಸ್ಥಿತ ದೇಹವಳಾಗಿ, ಶುಭ್ರ-ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ವೇಷಭೂಷಣದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು; ಅವಳ ಕಂಠ ಶಂಖದಂತೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ದೀಪ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಸುಂದರ ಕರ್ಣಯುಗಲದಿಂದ ಅವಳ ಶೋಭೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿತು।
Verse 8
मृणालायतपर्य्यन्तबाहुयुग्ममनोहराम् । राजीवकुड्मलप्रख्यौ घनपीनौदृढौस्तनौ
ಅವಳ ಮನೋಹರ ಎರಡು ಭುಜಗಳು ಕೋಮಲ ಕಮಲನಾಳದಂತೆ ಮೊಣಕಾಲಿನವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ್ದವು. ಅವಳ ಸ್ತನಗಳು ಕಮಲಕಳಿಕೆಯಂತೆ—ಘನ, ಪೂರ್ಣ, ದೃಢ ಮತ್ತು ಸುಗೋಳ—ದಿವ್ಯಮಾತೆಯ ಶುಭ ಸಗುಣ ದೇಹಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಪಡಿಸಿದವು.
Verse 9
बिभ्रतीं क्षीणमध्यां च त्रिवलीमध्यराजिताम् । स्थलपद्मप्रतीकाशपादयुग्मविराजिताम्
ಅವಳು ಕ್ಷೀಣ ಮಧ್ಯವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು; ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಳಿಯ ಶೋಭೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ದೃಢ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಕಮಲದಂತೆ ಅವಳ ಪಾದಯುಗ್ಮ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು—ಇಂತೆ ದೇವಿ ಪಾರ್ವತಿಯ ಶುಭ ಸಗುಣ ರೂಪ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.
Verse 10
ध्यानपंजरनिर्बद्धमुनिमानसमप्यलम् । दर्शनाद्भ्रंशने शक्तां योषिद्गणशिरोमणिम्
ಅವಳು ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಶಿರೋಮಣಿ—ಧ್ಯಾನವೆಂಬ ಪಂಜರದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಬಂಧಿತನಾದ ಮುನಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಕೇವಲ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ಚಲಿಸಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವಳು.
Verse 11
दृष्ट्वा तां तादृशीं तात ध्यानिनां च मनोहराम् । विग्रहे तन्त्रमन्त्राणां वर्द्धिनीं कामरूपिणीम्
ಹೇ ತಾತ, ಅವಳನ್ನು ಆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ—ಧ್ಯಾನಿಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಿಸುವಂತೆ—ನೋಡಿದಾಗ, ಅವಳು ತಂತ್ರಮಂತ್ರಗಳ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ವಿಗ್ರಹ, ಅವುಗಳ ಶಕ್ತಿವರ್ಧಿನಿ, ಇಚ್ಛಾರೂಪಿಣಿ ದೇವಿಯಾಗಿ ತೋರ್ಪಟ್ಟಳು.
Verse 12
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवहिमाचलसम्वादवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ “ಶಿವ-ಹಿಮಾಚಲ ಸಂವಾದವರ್ಣನ” ಎಂಬ ದ್ವಾದಶ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.
Verse 14
ववन्द शीर्ष्णा च पुनर्हिमाचलः स संशयं प्रापददीनसत्त्वः । उवाच वाक्यं जगदेकबन्धुं गिरीश्वरो वाक्यविदां वरिष्ठः
ಆಮೇಲೆ ಹಿಮಾಚಲನು ಮತ್ತೆ ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು; ದೀನಚಿತ್ತನಾಗಿ ಸಂಶಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು. ಆಗ ಜಗದೇಕಬಂಧು, ವಾಕ್ಯವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಗಿರೀಶ್ವರನು ಅವನಿಗೆ ಮಾತು ಹೇಳಿದರು.
Verse 15
हिमाचल उवाच । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । पश्य मां शरणम्प्राप्तमुन्मील्य नयने विभो
ಹಿಮಾಚಲನು ಹೇಳಿದನು— ದೇವದೇವ, ಮಹಾದೇವ, ಕರುಣಾಕರ ಶಂಕರ! ವಿಭೋ, ನೇತ್ರಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡು; ನಾನು ಶರಣಾಗತನು।
Verse 16
शिव शर्व महेशान जगदानन्दकृत्प्रभो । त्वां नतोऽहं महादेव सर्वापद्विनिवर्तकम्
ಹೇ ಶಿವ, ಶರ್ವ, ಮಹೇಶಾನ— ಜಗದಾನಂದಕರ ಪ್ರಭು! ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ನಾನು ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ಎಲ್ಲ ಆಪತ್ತನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನು।
Verse 17
न त्वां जानंति देवेश वेदाश्शास्त्राणि कृत्स्नशः । अतीतो महिमाध्वानं तव वाङ्मनसोः सदा
ಹೇ ದೇವೇಶ, ವೇದಗಳೂ ಸಮಸ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯ ಮಾರ್ಗವು ಸದಾ ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತೀತ।
Verse 18
अतद्व्यावृत्तितस्त्वां वै चकितं चकितं सदा । अभिधत्ते श्रुतिः सर्वा परेषां का कथा मता
ನೀನು ‘ಅತದ್’ (ಇದು ಅಲ್ಲ) ಎಂಬ ಎಲ್ಲ ಮಿತಿವರ್ಣನೆಗಳಿಗೂ ಅತೀತನು, ಸರ್ವೋಪಾಧಿ-ವಿವರ್ಜಿತನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಶ್ರುತಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಮಯ, ವಿಸ್ಮಯಕರನೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ಶ್ರುತಿಯೇ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಇತರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ವರ್ಣನೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
Verse 19
जानंति बहवो भक्तास्त्वत्कृपां प्राप्य भक्तितः । शरणागत भक्तानां न कुत्रापि भ्रमादिकम्
ಅನೇಕ ಭಕ್ತರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಆ ಕೃಪೆಯನ್ನೇ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗತ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಭ್ರಮೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಲ್ಲ.
Verse 20
विज्ञप्तिं शृणु मत्प्रीत्या स्वदासस्य ममाधुना । तव देवाज्ञया तात दीनत्वाद्वर्णयामि हि
ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ದಾಸನಾದ ನನ್ನ ಈ ವಿನಯಪೂರ್ಣ ವಿಜ್ಞಪ್ತಿಯನ್ನು ಈಗ ಕೇಳಿರಿ। ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ನಿಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನನ್ನ ದೀನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ।
Verse 21
सभाग्योहं महादेव प्रसादात्तव शंकर । मत्वा स्वदासं मां नाथ कृपां कुरु नमोऽस्तु ते
ಓ ಮಹಾದೇವ, ಓ ಶಂಕರ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಧನ್ಯನು. ಓ ನಾಥ, ನನ್ನನ್ನು ನಿಮ್ಮ ದಾಸನೆಂದು ತಿಳಿದು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿರಿ—ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿಮಗೆ।
Verse 22
प्रत्यहं चागमिष्यामि दर्शनार्थं तव प्रभो । अनया सुतया स्वामिन्निदेशं दातुमर्हसि
ಓ ಪ್ರಭೋ, ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಓ ಸ್ವಾಮಿ, ಈ ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯ ಮೂಲಕ ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ನಿರ್ದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿರಿ।
Verse 23
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्योन्मील्य नेत्रे महेश्वरः । त्यक्तध्यानः परामृश्य देवदेवोऽब्रवीद्वचः
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ನೇತ್ರಗಳನ್ನು ತೆರೆದನು. ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಿ ದೇವದೇವನು ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು.
Verse 24
महेश्वर उवाच । आगंतव्यं त्वया नित्यं दर्शनार्थं ममाचल । कुमारीं सदने स्थाप्य नान्यथा मम दर्शनम्
ಮಹೇಶ್ವರನು ನುಡಿದನು—ಓ ಅಚಲ (ಹಿಮಾಲಯ)! ನನ್ನ ದರ್ಶನಾರ್ಥ ನಿತ್ಯವೂ ನೀನು ಬರಬೇಕು. ಕುಮಾರಿಯನ್ನು (ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು) ನಿನ್ನ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ದರ್ಶನ ದೊರೆಯದು.
Verse 25
ब्रह्मोवाच । महेशवचनं श्रुत्वा शिवातातस्तथाविधम् । अचलः प्रत्युवाचेदं गिरिशं नतकमधरः
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಮಹೇಶನ ಆ ವಿಧದ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶಿವನ ತಂದೆ ಅಚಲ (ಹಿಮಾಲಯ) ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ ಗಿರೀಶನಿಗೆ (ಶಿವನಿಗೆ) ಈ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.
Verse 26
हिमाचल उवाच । कस्मान्मयानया सार्द्धं नागंतव्यं तदुच्यताम् । सेवने किमयोग्येयं नाहं वेद्म्यत्र कारणम्
ಹಿಮಾಚಲನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಹೋಗಬಾರದು? ಅದನ್ನು ಹೇಳಿರಿ. ಈ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಯೋಗ್ಯನೇ? ಇದರ ಕಾರಣ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು.
Verse 27
ब्रह्मोवाच । ततोऽब्रवीद्गिरिं शंभुः प्रहसन्वृषभध्वजः । लोकाचारं विशेषेण दर्शयन्हि कुयोगिनाम्
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ವೃಷಭಧ್ವಜ ಶಂಭು ನಗುತ್ತಾ ಗಿರಿರಾಜನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು; ಕುಯೋಗಿಗಳ ಭ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಲು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಲೋಕಾಚಾರವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.
Verse 28
शंभुरुवाच । इयं कुमारी सुश्रोणी तन्वी चन्द्रानना शुभा । नानेतव्या मत्समीपे वारयामि पुनः पुनः
ಶಂಭು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಕನ್ಯೆ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ಸೊಗಸಾದ ದೇಹದವಳು, ಚಂದ್ರಮುಖಿ, ಶುಭಮಯಿ; ಆದರೆ ಅವಳನ್ನು ನನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ತರಬಾರದು. ನಾನು ಮರುಮರು ತಡೆಯುತ್ತೇನೆ.
Verse 29
मायारूपा स्मृता नारी विद्वद्भिर्वेदपारगैः । युवती तु विशेषेण विघ्नकर्त्री तपस्विनाम्
ವೇದಪಾರಂಗತ ಪಂಡಿತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಸ್ತ್ರೀ ಮಾಯಾರೂಪವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಯುವತಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಪಸ್ವಿಗಳ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ವಿಘ್ನಕಾರಿಣಿ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
Verse 30
अहं तपस्वी योगी च निर्लिप्तो मायया सदा । प्रयोजनं न युक्त्या वै स्त्रिया किं मेस्ति भूधर
ನಾನು ತಪಸ್ವಿ ಹಾಗೂ ಯೋಗಿ; ಸದಾ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನು. ಸ್ತ್ರೀಯೊಡನೆ ನನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಓ ಭೂಧರ, ಹೇಳು.
Verse 31
एवं पुनर्न वक्तव्यं तपस्विवरसंश्रित । वेदधर्मप्रवीणस्त्वं यतो ज्ञानिवरो बुधः
ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವನೇ, ಇಂತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಬೇಡ. ನೀನು ವೇದಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದೀ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.
Verse 32
भवत्यचल तत्संगाद्विषयोत्पत्तिराशु वै । विनश्यति च वैराग्यं ततो भ्रश्यति सत्तपः
ಓ ಅಚಲನೇ, ಆ ಸಂಗದಿಂದ ವಿಷಯಗಳ ಉದಯ ಶೀಘ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ವೈರಾಗ್ಯ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರಿಂದ ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ತಪಸ್ಸು ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ.
Verse 33
अतस्तपस्विना शैल न कार्या स्त्रीषु संगतिः । महाविषयमूलं सा ज्ञानवैराग्यनाशिनी
ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಶೈಲನೇ, ತಪಸ್ವಿಯು ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು. ಅದು ಮಹಾವಿಷಯಭೋಗಗಳ ಮೂಲ; ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.
Verse 34
ब्रह्मोवाच । इत्याद्युक्त्वा बहुतरं महायोगी महेश्वरः । विरराम गिरीशं तं महायोगिवरः प्रभुः
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆಂದು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಬಹಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಆ ಮಹಾಯೋಗಿ ಪ್ರಭು ಮಹೇಶ್ವರನು, ಆ ಗಿರೀಶನು—ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು—ಅಂದು ವಿರಮಿಸಿ ಮೌನಕ್ಕೆ ಸೇರಿದನು।
Verse 35
एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शंभोर्निरामयं निःस्पृहं निष्ठुरं च । कालीतातश्चकितोऽभूत्सुरर्षे तद्वत्किंचिद्व्याकुलश्चास तूष्णीम्
ಹೇ ದೇವರ್ಷೇ! ಶಂಭುವಿನ ಆ ವಚನಗಳು—ನಿರಾಮಯ, ನಿಸ್ಪೃಹ ಮತ್ತು ಕಠೋರ—ಎಂದು ಕೇಳಿ ಕಾಳಿಯ ತಂದೆ ಚಕಿತನಾದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತನು।
Verse 36
तपस्विनोक्तं वचनं निशम्य तथा गिरीशं चकितं विचार्य्य । अतः प्रणम्यैव शिवं भवानी जगाद वाक्यं विशदन्तदानीम्
ತಪಸ್ವಿಯು ಹೇಳಿದ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗಿರೀಶನ (ಶಿವನ) ಕುರಿತು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಭವಾನಿ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು।
Frequently Asked Questions
Himagiri approaches Śiva with offerings and formally petitions that his daughter Kālī be allowed to worship and serve Śiva; Śiva then views her and the text elaborates her divine form.
It encodes śakti as a metaphysical force: the Goddess’s form is not merely aesthetic but spiritually efficacious, capable of unsettling even meditative minds, underscoring darśana as transformative.
Śiva is invoked as Trijagannātha, Śaṅkara, and Candraśekhara; the daughter is explicitly named Kālī while functioning within the Pārvatī narrative framework.