तारक-कुमार-युद्धवर्णनम् / Description of the Battle between Tāraka and Kumāra

Verse 1

ब्रह्मोवाच । निवार्य वीरभद्रं तं कुमारः परवीरहा । समैच्छत्तारकवधं स्मृत्वा शिवपदाम्बुजौ

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ವೀರಭದ್ರನನ್ನು ತಡೆದು, ಶತ್ರುವೀರಹಂತನಾದ ಕುಮಾರನು ಶ್ರೀಶಿವನ ಪದಕಮಲಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ತಾರಕವಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 2

जगर्जाथ महातेजाः कार्तिकेयो महाबलः । सन्नद्धः सोऽभवत्क्रुद्ध सैन्येन महता वृतः

ಆಗ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನು ಘರ್ಜಿಸಿದನು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿ ಅವನು ಕ್ರುದ್ಧನಾದನು; ಮಹಾಸೈನ್ಯದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 3

तदा जयजयेत्युक्तं सर्वैर्देर्वेर्गणै स्तथा । संस्तुतो वाग्भिरिष्टाभिस्तदैव च सुरर्षिभिः

ಆಗ ಸಮಸ್ತ ದೇವಗಣಗಳು ಏಕಸ್ವರವಾಗಿ “ಜಯ ಜಯ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದವು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೇವರ್ಷಿಗಳು ಪ್ರಿಯ ಸ್ತೋತ್ರಗಳೂ ಮಂಗಳ ವಚನಗಳೂ ಮೂಲಕ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 4

तारकस्य कुमारस्य संग्रामोऽतीव दुस्सहः । जातस्तदा महाघोरस्सर्वभूत भयंकरः

ಆಗ ತಾರಕನಿಗೂ ದಿವ್ಯ ಯುವಕ ಕುಮಾರನಿಗೂ ನಡುವಿನ ಯುದ್ಧವು ಅತ್ಯಂತ ದುಸ್ಸಹವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು; ಅದು ಮಹಾಘೋರವಾಗಿದ್ದು ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಗೆ ಭಯಂಕರವಾಗಿತ್ತು।

Verse 5

शक्तिहस्तौ च तौ वीरौ युयुधाते परस्परम् । सर्वेषां पश्यतां तत्र महाश्चर्यवतां मुने

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ (ಭಾಲ) ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಾ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರು।

Verse 6

शक्तिनिर्भिन्नदेहौ तौ महासाधनसंयुतौ । परस्परं वंचयंतौ सिंहाविव महाबलौ

ಆ ಇಬ್ಬರು, ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಿ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನತೆ ಪಡೆದವರಾಗಿ, ಮಹಾಸಾಧನಗಳಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು; ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಸಿಂಹಗಳಂತೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮರುಳುಗೊಳಿಸಿ ಮೀರಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 7

वैतालिकं समाश्रित्य तथा खेचरकं मतम् । पापं तं च समाश्रित्य शक्त्या शक्तिं विजघ्नतुः

ವೈತಾಲಿಕ ಉಪಾಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಹಾಗೂ ಖೇಚರಕ ಯುಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಆ ಪಾಪಿಗಳು ದುಷ್ಟ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಶರಣಾದರು; ನಂತರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಕ್ತಿಗೆ ಪ್ರತಿಹಿಂಸೆ ಮಾಡಿ ಎದುರಾಳಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುಸಿತಗೊಳಿಸಿದರು।

Verse 8

एभिर्मंत्रैर्महावीरौ चक्रतुर्युद्धमद्भुतम् । अन्योन्यं साधकौ भूत्वा महाबलपराक्रमौ

ಈ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಸಮರ್ಥರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾವೀರರು ಅದ್ಭುತ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಪರಸ್ಪರ ಎದುರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಂತ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಸಾಧಕರಂತೆ ಆಗಿ, ಮಹಾಬಲ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರು।

Verse 9

महाबलं प्रकुर्वतौ परस्परवधैषिणौ । जघ्नतुश्शक्तिधाराभी रणे रणविशारदौ

ಅಪಾರ ಬಲವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ, ಪರಸ್ಪರ ವಧವನ್ನು ಬಯಸಿದ ಆ ಇಬ್ಬರು ರಣವಿಶಾರದರು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ (ಭಾಲ)ಗಳ ಧಾರೆಗಳಿಂದ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೊಡೆದರು.

Verse 10

इति श्री शिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे तारका सुरवधदेवोत्सववर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಚತುರ್ಥ ಕುಮಾರಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ತಾರಕಾಸುರವಧಾನಂತರ ದೇವೋತ್ಸವವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ದಶಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 11

तदा तौ युध्यमानौ च हन्तुकामौ महाबलौ । वल्गन्तौ वीरशब्दैश्च नानायुद्धविशारदौ

ಆಗ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ವೀರರು, ಸಂಹರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ರಣಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ವೀರನಾದಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಾರಾಡುತ್ತಾ, ನಾನಾವಿಧ ಯುದ್ಧವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 12

अभवन्प्रेक्षकास्सर्वे देवा गंधर्वकिन्नराः । ऊचुः परस्परं तत्र कोस्मिन्युद्धे विजेष्यते

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗಿ ಸೇರಿದರು. ಅವರು ಪರಸ್ಪರವಾಗಿ—“ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರು ಜಯಿಸುವರು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು।

Verse 13

तदा नभोगता वाणी जगौ देवांश्च सांत्वयन् । असुरं तारकं चात्र कुमारोऽयं हनिष्यति

ಆಗ ಆಕಾಶದಿಂದ ದಿವ್ಯವಾಣಿ ಮೊಳಗಿತು, ದೇವರನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಪಡಿಸುತ್ತಾ—“ಇಲ್ಲಿ ಈ ಕುಮಾರನೇ ಅಸುರ ತಾರಕನನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸುವನು.”

Verse 14

मा शोच्यतां सुरैः सर्वै सुखेन स्थीयतामिति । युष्मदर्थं शंकरो हि पुत्ररूपेण संस्थितः

ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಶೋಕಿಸಬೇಡಿ; ಎಲ್ಲರೂ ಸುಖವಾಗಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಶಂಕರನೇ ಪುತ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 15

श्रुत्वा तदा तां गगने समीरितां वाचं शुभां सप्रमथेस्समावृतः । निहंतुकामः सुखितः कुमारको दैत्याधिपं तारकमाश्वभूत्तदा

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದ ಆ ಶುಭವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪ್ರಮಥರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕುಮಾರನು ಹರ್ಷಿತನಾದನು; ಸಂಹಾರದ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ದೈತ್ಯಾಧಿಪತಿ ತಾರಕನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 16

शक्त्या तया महाबाहुराजघानस्तनांतरे । कुमारः स्म रुषाविष्टस्तारकासुरमोजसा

ಆ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ಕುಮಾರನು ಕ್ರೋಧಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ ತಾರಕಾಸುರನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದನು; ತನ್ನ ತೇಜೋಬಲದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಣಗಿಸಿದನು.

Verse 17

तं प्रहारमनादृत्य तारको दैत्यपुंगवः । कुमारं चापि संक्रुद्धस्स्वशक्त्या संजघान सः

ಆ ಪ್ರಹಾರವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ದೈತ್ಯಪುಂಗವ ತಾರಕನು ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ-ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ ಕುಮಾರನ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು।

Verse 18

तेन शक्तिप्रहारेण शांकरिर्मूच्छि तोऽभवत् । मुहूर्ताच्चेतनां प्राप स्तूयमानो महर्षिभिः

ಆ ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಶಾಂಕರೀ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಳಾದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಬಳಿಕ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಪಡೆದಳು।

Verse 19

यथा सिंहो मदोन्मत्तो हंतुकामस्तथासुरम् । कुमारस्तारकं शक्त्या स जघान प्रतापवान्

ಮದೋನ್ಮತ್ತ ಸಿಂಹವು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವಂತೆ, ಪ್ರತಾಪವಂತ ಕುಮಾರನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತಾರಕಾಸುರನನ್ನು ವಧಿಸಿದನು।

Verse 20

एवं परस्परं तौ हि कुमारश्चापि तारकः । युयुधातेऽतिसंरब्धौ शक्तियुद्धविशारदौ

ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಎದುರು ನಿಂತು ಕುಮಾರ ಮತ್ತು ತಾರಕನು ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪದಿಂದ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರು; ಇಬ್ಬರೂ ಶಕ್ತಿ-ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು।

Verse 21

अभ्यासपरमावास्तामन्योन्यं विजिगीषया । पदातिनौ युध्यमान्नौ चित्ररूपौ तरस्विनौ

ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪರಿಪಕ್ವರಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರ ಜಯಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಬಲಿಷ್ಠರು, ವಿಚಿತ್ರರೂಪಿಗಳು ಆದ ಪಾದಾತಿ ವೀರರು ರಣದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಿಡಿದು ಯುದ್ಧಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು।

Verse 22

विविधैर्घातपुंजैस्तावन्योन्यं विनि जघ्नतुः । नानामार्गान्प्रकुर्वन्तौ गर्जंतौ सुपराक्रमौ

ವಿವಿಧ ಘಾತಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಅವರು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಮರುಮರು ಹೊಡೆದರು. ಅನೇಕ ಯುದ್ಧಮಾರ್ಗಗಳು ಹಾಗೂ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸುತ್ತಾ, ಮಹಾಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 23

अवलोकपरास्सर्वे देवगंधर्वकिन्नराः । विस्मयं परमं जग्मुर्नोचुः किंचन तत्र ते

ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರು ತಲ್ಲೀನರಾಗಿ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತರು. ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮೌನಗೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತೂ ಆಡಲಿಲ್ಲ.

Verse 24

न ववौ पवमानश्च निष्प्रभोऽभूद्दिवाकरः । चचाल वसुधा सर्वा सशैलवनकानना

ಗಾಳಿ ಬೀಸಲಿಲ್ಲ; ಸೂರ್ಯನು ಕಿರಣವಿಲ್ಲದವನಾದನು. ಪರ್ವತಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ತೋಟಗಳೊಡನೆ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಿತು.

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे तत्र हिमालयमुखा धराः । स्नेहार्दितास्तदा जग्मुः कुमारं च परीप्सवः

ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಲಯ ಮುಂತಾದ ಪರ್ವತರಾಜರು ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಕರಗಿಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದರು—ಕುಮಾರ (ಸ್ಕಂದ)ನ ದರ್ಶನ ಹಾಗೂ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿ.

Verse 26

ततस्स दृष्ट्वा तान्सर्वान्भयभीतांश्च शांकरिः । पर्वतान्गिरिजापुत्रो बभाषे परिबोधयन्

ನಂತರ ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಶಾಂಕರಿ—ಗಿರಿಜಾಪುತ್ರನು—ಪರ್ವತಗಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು, ಅವರನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತಾ.

Verse 27

कुमार उवाच । मा खिद्यतां महाभागा मा चिंतां कुर्वतां नगाः । घातयाम्यद्य पापिष्ठं सर्वेषां वः प्रपश्य ताम्

ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು: ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ, ದುಃಖಿಸಬೇಡಿ; ಓ ಪರ್ವತಗಳೇ, ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ. ಇಂದು ಆ ಮಹಾಪಾಪಿ ಶತ್ರುವನ್ನು ನಾನು ಸಂಹರಿಸುವೆನು—ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ.

Verse 28

एवं समाश्वास्य तदा पर्वतान्निर्जरान्गणान् । प्रणम्य गिरिजां शंभुमाददे शक्तिमुत्प्रभाम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಗ ಪರ್ವತವಾಸಿ ದೇವಗಣಗಳನ್ನೂ ಗಣಸಮೂಹಗಳನ್ನೂ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಗಿರಿಜೆಯಿಗೂ ಶಂಭುವಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ದೀಪ್ತಿಮಯವಾದ, ಜ್ವಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿ (ಶಕ್ತಿ)ಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು।

Verse 29

तं तारकं हंतुमनाः करशक्तिर्महाप्रभुः । विरराज महावीरः कुमारश्शंभुबालकः

ತಾರಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ (ಭಾಲ) ಧರಿಸಿದ ಮಹಾಪ್ರಭು—ಶಂಭುವಿನ ದಿವ್ಯ ಬಾಲಕ ಪರಮವೀರ ಕುಮಾರ—ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 30

शक्त्या तया जघानाथ कुमारस्तारकासुरम् । तेजसाढ्यश्शंकरस्य लोकक्लेशकरं च तम्

ಆ ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿ (ಭಾಲ)ಯಿಂದ ಭಗವಾನ್ ಕುಮಾರನು ತಾರಕಾಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು—ಶಂಕರನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿದ್ದರೂ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಕ್ಲೇಶಕಾರಕನಾಗಿದ್ದವನನ್ನು।

Verse 31

पपात सद्यस्सहसा विशीर्णांगोऽसुरः क्षितौ । तारकाख्यो महावीरस्सर्वासुरगणाधिपः

ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಅಸುರನು—ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಚೂರಾಗಿ—ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು; ಅವನೇ ಮಹಾವೀರ ತಾರಕ, ಸಮಸ್ತ ಅಸುರಗಣಗಳ ಅಧಿಪತಿ।

Verse 32

कुमारेण हतस्सोतिवीरस्स खलु तारकः । लयं ययौ च तत्रैव सर्वेषां पश्यतां मुने

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆ ಅತಿವೀರ ತಾರಕನು ಕುಮಾರನಿಂದ ಹತನಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ತಕ್ಷಣ ಲಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು।

Verse 33

तथा तं पतितं दृष्ट्वा तारकं बलवत्तरम् । न जघान पुनर्वीरस्स गत्वा व्यसुमाहवे

ಅತ್ಯಂತ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ತಾರಕನು ಈ ರೀತಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ವೀರನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಾಣಹೀನನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.

Verse 34

हते तस्मिन्महादैत्ये तारकाख्ये महाबले । क्षयं प्रणीता बहवोऽसुरा देवगणैस्तदा

ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ತಾರಕನೆಂಬ ಮಹಾದೈತ್ಯನು ಹತನಾದಾಗ, ಆಗ ದೇವಗಣಗಳು ಅನೇಕ ಅಸುರರನ್ನೂ ನಾಶಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದವು।

Verse 35

केचिद्भीताः प्रांजलयो बभूवुस्तत्र चाहवे । छिन्नभिन्नांगकाः केचिन्मृता दैत्यास्सहस्रशः

ಅದೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಭಯದಿಂದ ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರ ಅಂಗಗಳು ಛಿನ್ನಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಸಾವಿರಾರು ದೈತ್ಯರು ಮೃತರಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು।

Verse 36

केचिज्जाताः कुमारस्य शरणं शरणार्थिनः । वदन्तः पाहि पाहीति दैत्याः सांजलयस्तदा

ಆಗ ಕೆಲ ದೈತ್ಯರು ಶರಣಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿ ಕುಮಾರನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದರು; ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ‘ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು’ ಎಂದು ಮರುಮರು ಕೂಗಿದರು।

Verse 37

कियंतश्च हतास्तत्र कियंतश्च पलायिताः । पलायमाना व्यथिता स्ताडिता निर्ज्जरैर्गणैः

ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಹತರಾದರು, ಅನೇಕರು ಓಡಿ ಹೋದರು; ಓಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರು ವ್ಯಥಿತರಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತ, ನಿರ್ಜರಗಣಗಳಿಂದ (ಶಿವಗಣಗಳಿಂದ) ಹೊಡೆದು ಹಿಂಡಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 38

सहस्रशः प्रविष्टास्ते पाताले च जिजीषवः । पलायमानास्ते सर्वे भग्नाशा दैन्यमागताः

ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರ ಆಶೆಗಳು ಭಂಗವಾಗಿ, ಅವರು ಘೋರ ದೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು।

Verse 39

एवं सर्वं दैत्यसैन्यं भ्रष्टं जातं मुनीश्वर । न केचित्तत्र संतस्थुर्गणदेवभयात्तदा

ಓ ಮುನೀಶ್ವರಾ! ಹೀಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೈತ್ಯಸೇನೆ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಭಂಗವಾಯಿತು; ಆಗ ದಿವ್ಯ ಗಣದೇವರ ಭಯದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ।

Verse 40

आसीन्निष्कंटकं सर्वं हते तस्मिन्दुरात्मनि । ते देवाः सुखमापन्नास्सर्वे शक्रादयस्तदा

ಆ ದುರಾತ್ಮನು ಹತನಾದಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಷ್ಕಂಟಕ—ಉಪದ್ರವರಹಿತ—ವಾಯಿತು; ಆಗ ಶಕ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 41

एवं विजयमापन्नं कुमारं निखिलास्सुराः । बभूवुर्युगपद्धृष्टास्त्रिलोकाश्च महासुखा

ಹೀಗೆ ಕುಮಾರನು ವಿಜಯವನ್ನು ಪಡೆದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲಾ ಸುರರು ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿತರಾದರು; ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಮಹಾಸುಖದಿಂದ ತುಂಬಿತು।

Verse 42

तदा शिवोऽपि तं ज्ञात्वा विजयं कार्तिकस्य च । तत्राजगाम स मुदा सगणः प्रियया सह

ಆಗ ಶ್ರೀಶಿವನು ಕೂಡ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ ವಿಜಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ಆನಂದದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು—ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯೆ (ಪಾರ್ವತಿ) ಸಹಿತವಾಗಿ।

Verse 43

स्वात्मजं स्वांकमारोप्य कुमारं सूर्यवर्चसम् । लालयामास सुप्रीत्या शिवा च स्नेहसंकुला

ಸೂರ್ಯವರ್ಣದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ತನ್ನ ಕುಮಾರ ಪುತ್ರನನ್ನು ಮಡಿಲೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸ್ನೇಹದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಮಹಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಲಾಲಿಸಿ ಮುದ್ದಾಡಿದಳು।

Verse 44

हिमालयस्तदागत्य स्वपुत्रैः परिवारितः । सबंधुस्सानुगश्शंभुं तुष्टाव च शिवां गुहम्

ಆಗ ಹಿಮಾಲಯನು ತನ್ನ ಪುತ್ರರಿಂದ ಪರಿವಾರಿತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು. ಬಂಧುಗಳು ಹಾಗೂ ಅನುಚರರೊಂದಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಭು (ಶಿವ), ಶಿವಾ (ದೇವಿ) ಮತ್ತು ಗುಹ (ಕುಮಾರ/ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯ)ರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 45

ततो देवगणास्सर्वे मुनयस्सिद्धचारणाः । तुष्टुवुश्शांकरिं शंभुं गिरिजां तुषितां भृशम्

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು, ಮುನಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರು—ಎಲ್ಲರೂ—ಶಂಭುವನ್ನೂ ಶಾಂಕರೀ ಗಿರಿಜಾ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯನ್ನೂ ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಗಿರಿಜೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 46

पुष्पवृष्टिं सुमहतीं चक्रुश्चोपसुरास्तदा । जगुर्गंधर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः

ಆಗ ಉಪಸುರರು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಗಂಧರ್ವಾಧಿಪತಿಗಳು ಹಾಡಿದರು; ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದವು.

Verse 47

वादित्राणि तथा नेदुस्तदानीं च विशेषतः । जयशब्दो नमः शब्दो बभूवोच्चैर्मुहुर्मुहुः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಾದ್ಯಗಳು ಘನವಾಗಿ ಮೊಳಗಿದವು. ಮರುಮರು ಉಚ್ಚಸ್ವರದಲ್ಲಿ ‘ಜಯ’ ಮತ್ತು ‘ನಮಃ’ ಎಂಬ ಘೋಷಗಳು ಎದ್ದವು.

Verse 48

ततो मयाच्युतश्चापि संतुष्टोभूद्विशेषतः । शिवं शिवां कुमारं च संतुष्टाव समादरात्

ಅನಂತರ ನಾನು ಅಚ್ಯುತ (ವಿಷ್ಣು)ನೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಂತುಷ್ಟನಾದೆ; ಮತ್ತು ಆದರದಿಂದ ಶಿವ, ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಹಾಗೂ ಕುಮಾರ (ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯ)ರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದೆ.

Verse 49

कुमारमग्रतः कृत्वा हरिकेन्द्रमुखास्सुराः । चक्रुर्नीराजनं प्रीत्या मुनयश्चापरे तथा

ಕುಮಾರ (ಸ್ಕಂದ)ನನ್ನು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಮತ್ತು ಇಂದ್ರ ಮುಂತಾದವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೀರಾಜನ ಮಾಡಿದರು; ಇತರ ಮುನಿಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದರು.

Verse 50

गीतवादित्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा । तदोत्सवो महानासीत्कीर्तनं च विशेषतः

ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳ ಘೋಷದಿಂದಲೂ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವೇದಪಠಣದ ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷದಿಂದಲೂ, ಆ ಉತ್ಸವ ಮಹಾಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಮಯ ಕೀರ್ತನೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ ಪಡೆದಿತು।

Verse 51

गीतवाद्यैस्सुप्रसन्नैस्तथा साञ्जलिभिर्मुने । स्तूयमानो जगन्नाथस्सर्वैर्दैवैर्गणैरभूत

ಓ ಮುನೇ! ಹರ್ಷಭರಿತ ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವಗಣಗಳು ಜಗನ್ನಾಥ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸತೊಡಗಿದರು; ಹೀಗೆ ವಿಶ್ವನಾಥನು ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 52

ततस्स भगवान्रुद्रो भवान्या जगदंबया । सर्वैः स्तुतो जगामाथ स्वगिरिं स्वगणैर्वृतः

ಅನಂತರ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು, ಜಗದಂಬೆ ಭವಾನಿಯೊಂದಿಗೆ, ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನದೇ ಪವಿತ್ರ ಗಿರಿಗೆ ಹೊರಟನು।