Adhyaya 50

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भवता कथितं सर्वं यत्किंचित्पृष्टमेव च । इदानीमपि पृच्छाम एकं वद महामते

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನಾವು ಕೇಳಿದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲವೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದನ್ನೂ ನೀವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಈಗಲೂ ನಾವು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ—ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಅದನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 2

एतेषां खलु तीर्थानां सेवनाद्यत्फलं लभेत् । सर्वेषां किल कृत्वैकं कर्म केन च लभ्यते

ಈ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸೇವಿಸಿದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾವ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ? ಮತ್ತು ಯಾವ ಒಂದೇ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಇವೆಲ್ಲದರ ಸಂಯುಕ್ತ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ?

Verse 3

एतन्नो ब्रूहि सर्वज्ञ कर्मैवं यदि वर्तते । सूत उवाच । कर्मयोगः किल प्रोक्तो वर्णानां द्विजपूर्वशः

ಹೇ ಸರ್ವಜ್ಞ, ಕರ್ಮವನ್ನು ಹೀಗೆ ಆಚರಿಸಬೇಕಾದರೆ ಇದನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳಿರಿ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ವರ್ಣಗಳಿಗಾಗಿ, ದ್ವಿಜರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ, ಕರ್ಮಯೋಗವು ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 4

नानाविधो महाभागास्तत्र चैकं विशिष्यते । हरिभक्तिः कृता येन मनसा वचसा गिरा

ಅನೇಕ ವಿಧದ ಮಹಾಭಾಗರೊಳಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು—ಯಾವನು ಮನಸಾ, ವಚಸಾ, ಗಿರಾ ಹರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ್ದಾನೋ.

Verse 5

जितं तेन जितं तेन जितमेव न संशयः । हरिरेव समाराध्यः सर्वदेवेश्वरेश्वरः

ಅದರಿಂದಲೇ ಜಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದಲೇ ಜಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ—ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ, ಅದೇ ನಿಜ ಜಯ. ಎಲ್ಲ ದೇವರ ಮೇಲಿನ ದೇವೇಶ್ವರನಾದ ಶ್ರೀಹರಿಯೇ ಆರಾಧ್ಯನು.

Verse 6

हरिनाममहामंत्रैर्नश्येत्पापपिशाचकम् । हरेः प्रदक्षिणं कृत्वा सकृदप्यमलाशयाः

ಹರಿನಾಮ ಮಹಾಮಂತ್ರದಿಂದ ಪಾಪರೂಪ ಪಿಶಾಚ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀಹರಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅಂತರಂಗ ನಿರ್ಮಲವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 7

सर्वतीर्थसमाप्लावं लभंते यन्न संशयः । प्रतिमां च हरेर्दृष्ट्वा सर्वतीर्थफलं लभेत्

ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೆ ಸರ್ವತೀರ್ಥಫಲ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 8

विष्णुनामपरं जप्त्वा सर्वमंत्रफलं लभेत् । विष्णुप्रसादतुलसीमाघ्राय द्विजसत्तमाः

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮ ನಾಮವನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೆ ಸರ್ವಮಂತ್ರಫಲ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ವಿಷ್ಣುಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ತುಳಸಿಯನ್ನು ಘ್ರಾಣಿಸಿ.

Verse 9

प्रचंडं विकरालं तद्यमस्यास्यं न पश्यति । सकृत्प्रणामी कृष्णस्य मातुः स्तन्यं पिबेन्नहि

ಒಮ್ಮೆ라도 ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುವವನು ಯಮನ ಪ್ರಚಂಡ ಹಾಗೂ ವಿಕರಾಳ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಕೃಷ್ಣಮಾತೆಯ ಸ್ತನ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 10

हरिपादे मनो येषां तेभ्यो नित्यं नमोनमः । पुल्कसः श्वपचो वापि ये चान्ये म्लेच्छजातयः

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಹರಿಯ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆಯೋ, ಅವರಿಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅವರು ಪುಲ್ಕಸರಾದರೂ, ಶ್ವಪಚ (ಅಂತ್ಯಜ)ರಾದರೂ, ಅಥವಾ ಇತರ ಮ್ಲೇಚ್ಛಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರಾದರೂ ಸಹ।

Verse 11

तेऽपि वंद्या महाभागा हरिपादैकसेवकाः । किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा

ಅವರೂ ವಂದನೀಯರು—ಹರಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನೇ ಏಕಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸುವ ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು. ಹಾಗಾದರೆ ಪುಣ್ಯವಂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಭಕ್ತರು ಮತ್ತು ರಾಜರ್ಷಿಗಳು ಎಷ್ಟೋ ಹೆಚ್ಚು ಪೂಜ್ಯರು!

Verse 12

हरौ भक्तिं विधायैव गर्भवासं न पश्यति । हरेरग्रे स्वनैरुच्चैर्नृत्यंस्तन्नामकृन्नरः

ಹರಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವನು ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭವಾಸವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಹರಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ ಉಚ್ಚಸ್ವರದಿಂದ ಅವನ ನಾಮಕೀರ್ತನೆ ಮಾಡುವವನು ಪುನರ್ಜನ್ಮಬಂಧದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 13

पुनाति भुवनं विप्रा गंगादि सलिलं यथा । दर्शनात्स्पर्शनात्तस्य आलापादपि भक्तितः

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಗಂಗಾದಿ ನದಿಗಳ ಜಲವು ಲೋಕವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವಂತೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಭಕ್ತಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕೇವಲ ದರ್ಶನ, ಸ್ಪರ್ಶನ ಅಥವಾ ಮಾತುಕತೆಯಿಂದಲೂ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 14

ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । हरेः प्रदक्षिणं कुर्वन्नुच्चैस्तन्नामकृन्नरः

ಹರಿಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಉಚ್ಚಸ್ವರದಿಂದ ಅವನ ನಾಮವನ್ನು ಜಪಿಸಿ/ಕೀರ್ತಿಸುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 15

करतालादिसंधानं सुस्वरं कलशब्दितम् । ब्रह्महत्यादिकं पापं तेनैव करतालितम्

ಕರತಾಳಾದಿಗಳ ಸಮಯೋಚಿತ ಸಂಗತಿ ಮಧುರ ಸುವರ ನಾದಯುಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಆ ಕರತಾಳಧ್ವನಿಯಿಂದಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಮಹಾಪಾಪಗಳೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 16

हरिभक्तिकथामुक्त्वा ख्यायिकां शृणुयाच्च यः । तस्य संदर्शनादेव पूतो भवति मानवः

ಹರಿಭಕ್ತಿಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅದೇ ಖ್ಯಾಯಕೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವನು ಯಾರು—ಅವನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮಾನವನು ಪವಿತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

किं पुनस्तस्य पापानामाशंका मुनिपुंगवाः । तीर्थानां च परं तीर्थं कृष्णनाम महर्षयः

ಹೇ ಮುನಿಪುಂಗವರೇ! ಹಾಗಾದರೆ ಅವನ ಪಾಪಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭಯವೇನು? ಹೇ ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ! ಕೃಷ್ಣನಾಮವೇ ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಪರಮ ತೀರ್ಥ.

Verse 18

तीर्थीकुर्वंति जगतीं गृहीतं कृष्णनाम यैः । तस्मान्मुनिवराः पुण्यं नातः परतरं विदुः

ಕೃಷ್ಣನಾಮವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದವರು ಜಗತ್ತನ್ನೇ ತೀರ್ಥಮಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಮುನಿವರರೇ, ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾದ ಪುಣ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವರು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 19

विष्णुप्रसादनिर्माल्यं भुक्त्वा धृत्वा च मस्तके । विष्णुरेव भवेन्मर्त्यो यमशोकविनाशनः

ವಿಷ್ಣುಪ್ರಸಾದ-ನಿರ್ಮಾಲ್ಯವನ್ನು ಭುಂಜಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ವಿಷ್ಣುರೂಪನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಯಮಶೋಕವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

अर्चनीयो नमस्कार्यो हरिरेव न संशयः । ये महाविष्णुमव्यक्तं देवं वापि महेश्वरम्

ಆರಾಧ್ಯನೂ ನಮಸ್ಕಾರಾರ್ಹನೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಹರಿಯೇ. ಮಹಾವಿಷ್ಣುವನ್ನು ‘ಅವ್ಯಕ್ತ’ ಪರಮವೆಂದು ಭಾವಿಸುವವರೂ, ಅಥವಾ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನೂ ಅದೇ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪರಮದೇವನೆಂದು ಭಾವಿಸುವವರೂ…

Verse 21

एकीभावेन पश्यंति न तेषां पुनरुद्भवः । तस्मादनादिनिधनं विष्णुमात्मानमव्ययम्

ಅವರು ಅವನನ್ನು ಏಕೀಭಾವದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಅವರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ—ಅನಾದಿ, ಅನಂತ, ಅವ್ಯಯ—ಎಂದು ಅರಿಯಬೇಕು.

Verse 22

हरिं चैकं प्रपश्यध्वं पूजयध्वं तथैव हि । ये समानं प्रपश्यंति हरिं वै देवतांतरम्

ಹರಿಯನ್ನೇ ಏಕನಾಗಿ ದರ್ಶಿಸಿ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸಿರಿ. ಹರಿಯನ್ನು ಇತರ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವೆಂದು ನೋಡುವವರು ಭ್ರಮಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 23

ते यांति नरकान्घोरांन्न तांस्तु गणयेद्धीरः । मूर्खं वा पंडितं वापि ब्राह्मणं केशवप्रियम्

ಅವರು ಘೋರ ನರಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಧೀರನು ಅವರನ್ನು ಯೋಗ್ಯರಲ್ಲಿ ಎಣಿಸಬಾರದು. ಮೂರ್ಖನಾಗಲಿ ಪಂಡಿತನಾಗಲಿ—ಕೇಶವಪ್ರಿಯನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ ಮಾನ್ಯನು.

Verse 24

श्वपाकं वा मोचयति नारायणः स्वयं प्रभुः । नारायणात्परो नास्ति पापराशि दवानलः

ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಭು ನಾರಾಯಣನು ಶ್ವಪಾಕನನ್ನೂ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಾರಾಯಣನಿಗಿಂತ ಪರನಿಲ್ಲ—ಅವನು ಪಾಪರಾಶಿಯನ್ನು ದಹಿಸುವ ದಾವಾನಲ.

Verse 25

कृत्वापि पातकं घोरं कृष्णनाम्ना विमुच्यते । स्वयं नारायणो देवः स्वनाम्नि जगतां गुरुः

ಭಯಂಕರ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಕೃಷ್ಣನಾಮದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ವಯಂ ನಾರಾಯಣ ದೇವರು ತನ್ನ ನಾಮದಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಗುರು.

Verse 26

आत्मनोऽभ्यधिकां शक्तिं स्थापयामास सुव्रताः । अत्र ये विवदंते वै आयासलघुदर्शनात्

ಸುವ್ರತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ವಾದಿಸುವವರು ಶ್ರಮ–ಸುಲಭತೆಯನ್ನು ಮೇಲ್ಮೈಯಾಗಿ ನೋಡಿ ಮಾತ್ರ ತರ್ಕಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 27

फलानां गौरवाच्चापि ते यांति नरकं बहु । तस्माद्धरौ भक्तिमान्स्याद्धरिनामपरायणः

ಫಲಗಳ ಮಹತ್ವಕ್ಕೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಆಸಕ್ತರಾಗುವುದರಿಂದ ಅವರು ಅನೇಕ ನರಕಗಳಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹರಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ಹರಿನಾಮದಲ್ಲೇ ಪರಾಯಣನಾಗಬೇಕು.

Verse 28

पूजकं पृष्ठतो रक्षेन्नामिनं वक्षसि प्रभुः । हरिनाममहावज्रं पापपर्वतदारणे

ಪ್ರಭು ಪೂಜಕನನ್ನು ಹಿಂದೆಂದೇ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ, ನಾಮಜಪಕನನ್ನು ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ (ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ) ಕಾಪಾಡುತ್ತಾನೆ. ಹರಿನಾಮವು ಪಾಪಪರ್ವತವನ್ನು ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡುವ ಮಹಾವಜ್ರ.

Verse 29

तस्य पादौ तु सफलौ तदर्थं गतिशालिनौ । तावेव धन्यावाख्यातौ यौ तु पूजाकरौ करौ

ಅವನ ಪಾದಗಳೇ ಸಫಲ; ಅವು ಆ ಪವಿತ್ರ ಗುರಿಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತವೆ. ಪೂಜಾಕರ್ಮ ಮಾಡುವ ಕೈಗಳೇ ಧನ್ಯವೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 30

उत्तमांगमुत्तमांगं तद्धरौ नम्रमेव यत् । सा जिह्वा या हरिं स्तौति तन्मनस्तत्पदानुगम्

ಹರಿಯ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ವಿನಯದಿಂದ ವಾಲುವ ಶಿರಸ್ಸೇ ನಿಜವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿರಸ್ಸು. ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಜಿಹ್ವೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಜಿಹ್ವೆ; ಅವನ ಪಾದಪಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮನಸ್ಸೇ ನಿಜವಾದ ಮನಸ್ಸು.

Verse 31

तानि लोमानि चोच्यंते यानि तन्नाम्नि चोत्थितम् । कुर्वंति तच्च नेत्रांबु यदच्युतप्रसंगतः

ಅವನ ನಾಮಸ್ಮರಣದ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವ ರೋಮಗಳೇ ನಿಜವಾಗಿ ‘ಲೋಮ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಅಚ್ಯುತ (ವಿಷ್ಣು) ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಾಗ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹೊರಡುವ ಜಲವೇ ನಿಜವಾದ ನೇತ್ರಾಂಬು—ಅಶ್ರು—ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 32

अहो लोका अतितरां दैवदोषेण वंचिताः । नामोच्चारणमात्रेण मुक्तिदं न भजंति वै

ಅಹೋ! ದೈವದೋಷದಿಂದ ಜನರು ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ವಂಚಿತರಾಗಿ ಮೋಹಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಕೇವಲ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣಮಾತ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದನ್ನೂ ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಭಜಿಸಿ ಆಶ್ರಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 33

वंचितास्ते च कलुषाः स्त्रीणां संगप्रसंगतः । प्रतिष्ठंति च लोमानि येषां नो कृष्णशब्दने

ಸ್ತ್ರೀಸಂಗದ ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿ ಕಲుషಿತರಾದವರು—ಕೃಷ್ಣನಾಮ ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ಅವರ ದೇಹರೋಮಗಳು ಸಹ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 34

ते मूर्खा ह्यकृतात्मानः पुत्रशोकादि विह्वलाः । रुदंति बहुलालापैर्न कृष्णाक्षरकीर्तने

ಅವರು ಮೂರ್ಖರು, ಅಸಂಯತಾತ್ಮರು, ಪುತ್ರಶೋಕಾದಿ ದುಃಖಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರು; ಅನೇಕ ವಿಲಾಪವಚನಗಳಿಂದ ಅಳುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನಾಮದ ಪವಿತ್ರ ಅಕ್ಷರಗಳ ಕೀರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.

Verse 35

जिह्वां लब्ध्वापि लोकेऽस्मिन्कृष्णनामजपेन्नहि । लब्ध्वापि मुक्तिसोपानं हेलयैव च्यवंति ते

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜಿಹ್ವೆಯನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಕೃಷ್ಣನಾಮಜಪ ಮಾಡದವರು, ಮೋಕ್ಷಸೋಪಾನವನ್ನು ಕಂಡರೂ ಕೇವಲ ಅಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದಲೇ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 36

तस्माद्यत्नेन वै विष्णुं कर्मयोगेन मानवः । कर्मयोगार्च्चितो विष्णुः प्रसीदत्येव नान्यथा

ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾನವನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕರ್ಮಯೋಗದ ಮೂಲಕ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು; ಕರ್ಮಯೋಗದಿಂದ ಅರ್ಚಿತನಾದ ವಿಷ್ಣುವೇ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇತರ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ.

Verse 37

तीर्थादप्यधिकं तीर्थं विष्णोर्भजनमुच्यते । सर्वेषां खलु तीर्थानां स्नानपानावगाहनैः

ತೀರ್ಥಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವಾದ ತೀರ್ಥವೆಂದು ವಿಷ್ಣುಭಜನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳೂ ಸ್ನಾನ, ಪಾನ ಮತ್ತು ಜಲಾವಗಾಹನದಿಂದಲೇ ಸೇರುವವು.

Verse 38

यत्फलं लभते मर्त्यस्तत्फलं कृष्णसेवनात् । यजंते कर्मयोगेन धन्या एव नरा हरिम्

ಮರ್ತ್ಯನು ಪಡೆಯುವ ಯಾವ ಫಲವೋ, ಅದೇ ಫಲ ಕೃಷ್ಣಸೇವೆಯಿಂದ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಕರ್ಮಯೋಗದಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯರು.

Verse 39

तस्माद्भजध्वं मुनयः कृष्णं परममंगलम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನಿಗಳೇ, ಪರಮಮಂಗಳನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಭಜಿಸಿರಿ.

Verse 50

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे विष्णुभक्तिप्रशंसनं नाम पंचाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಸ್ವರ್ಗಖಂಡದಲ್ಲಿ “ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿ-ಪ್ರಶಂಸನ” ಎಂಬ ಐವತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।