Adhyaya 40

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्तानि तीर्थानि विष्णुदेहानि सुव्रताः । एषामन्यतमा संगान्मुक्तो भवति मानवः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುವ್ರತಿಗಳೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತೀರ್ಥಗಳು ಸాక్షಾತ್ ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೇಹಸ್ವರೂಪಗಳು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊಂದರ ಸಂಗದಿಂದಲೂ ಮಾನವನು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 2

तीर्थानुश्रवणं धन्यं धन्यं तीर्थनिषेवणम् । पापराशिनिपाताय नान्योपायः कलौयुगे

ತೀರ್ಥಗಳ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಧನ್ಯ; ತೀರ್ಥಸೇವೆಯೂ ಧನ್ಯ. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಪರಾಶಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಉಪಾಯವಿಲ್ಲ.

Verse 3

वासं कुर्यामहं तीर्थे तीर्थस्पर्शमहं तथा । एवं योऽनुदिनं ब्रूते स याति परमं महत्

“ನಾನು ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡುವೆನು; ತೀರ್ಥಸ್ಪರ್ಶ (ಸ್ನಾನ)ವೂ ಮಾಡುವೆನು”—ಎಂದು ಪ್ರತಿದಿನ ಹೇಳುವವನು ಪರಮ ಮಹತ್ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 4

पापानि तस्य नश्यंति तीर्थालापनमात्रतः । तीर्थानि खलु धन्यानि धन्यसेव्यानि सुव्रताः

ತೀರ್ಥದ ನಾಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ಅವನ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಹೇ ಸುವ್ರತಿಗಳೇ! ತೀರ್ಥಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯ; ಧನ್ಯಜನರಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾದವು.

Verse 5

तीर्थानां सेवनादेव सेवितो भवति प्रभुः । नारायणो जगत्कर्ता नास्ति तीर्थात्परं पदम्

ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೆ ಪ್ರಭುವನ್ನೇ ಸೇವಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ಕರ್ತ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ತೀರ್ಥಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾದ ಪದವಿಲ್ಲ.

Verse 6

ब्राह्मणस्तुलसी चैव अश्वत्थस्तीर्थसंचयः । विष्णुश्च परमेशानः सेव्य एव सदा नृभिः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ತುಳಸಿ, ಅಶ್ವತ್ಥ (ಅರಳಿ) — ಇವು ತೀರ್ಥಗಳ ಸಂಚಯಸ್ವರೂಪ; ವಿಷ್ಣು ಪರಮೇಶ್ವರನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಜನರು ಸದಾ ಇವುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 7

ब्राह्मणानां विशेषेण सेवनं मुनिपुंगवाः । सर्वतीर्थावगाहादेरधिकं विदुरग्रजाः

ಓ ಮುನಿಪುಂಗವರೇ! ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸೇವೆ, ಓ ವಿದುರಾಗ್ರಜನೇ, ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಾದಿ ಕರ್ಮಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಫಲಪ್ರದವೆಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 8

तस्माद्द्विजपदं साक्षात्सर्वतीर्थमयं शुभम् । भजेतानुदिनं विद्वांस्तत्र तीर्थाधिकं भवेत्

ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಯು ಪ್ರತಿದಿನ ಆ ಶುಭ ‘ದ್ವಿಜ-ಪದ’ವನ್ನು ಭಜಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಅದು ಸాక్షಾತ್ ಸರ್ವತೀರ್ಥಮಯ. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ತೀರ್ಥಸೇವನೆಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 9

अश्वत्थस्य तुलस्याश्च गवां कुर्यात्प्रदक्षिणम् । सर्वतीर्थफलंप्राप्य विष्णुलोके महीयते

ಅಶ್ವತ್ಥ ವೃಕ್ಷ, ತುಳಸಿ ಗಿಡ ಮತ್ತು ಗೋವುಗಳ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುವವನು ಸರ್ವತೀರ್ಥಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 10

तस्माद्दुष्कृतकर्माणि नाशयेत्तीर्थसेवनात् । अन्यथा नरकं याति कर्म्मभोगाद्धि शाम्यति

ಆದ್ದರಿಂದ ತೀರ್ಥಸೇವೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ದುಷ್ಕೃತಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಕರ್ಮವು ಭೋಗದಿಂದಲೇ ಶಮಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 11

पापिनां नरके वासः सुकृती स्वर्गमश्नुते । तस्मात्पुण्यं निषेवेत तीर्थं खलु विचक्षणः

ಪಾಪಿಗಳ ವಾಸ ನರಕದಲ್ಲಿ; ಸತ್ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವಿವೇಕಿಯು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು.

Verse 12

ऋषय ऊचुः । श्रुतानि किल तीर्थानि समाहात्म्यानि सुव्रत । इदानीं श्रोतुमिच्छामः प्रयागस्य विशेषकम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸುವ್ರತ! ತೀರ್ಥಗಳ ಸಂಗ್ರಹಿತ ಮಹಾತ್ಮ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಈಗ ಪ್ರಯಾಗದ ವಿಶೇಷ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 13

प्रयागं तु पुरा प्रोक्तं संक्षेपात्सूत यत्त्वया । विशेषाच्छ्रोतुमिच्छामः सूत नः कथ्यतामिति

ಓ ಸೂತ! ನೀನು ಹಿಂದೆ ಪ್ರಯಾಗವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಈಗ ನಾವು ಅದನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿವರವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಸೂತ, ನಮಗೆ ಹೇಳು.

Verse 14

सूत उवाच । साधु पृष्टं महाभागाः प्रयागं प्रति सुव्रताः । हंताहं तत्प्रवक्ष्यामि प्रयागस्योपवर्णनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ ಸುವ್ರತರೆ! ಪ್ರಯಾಗದ ಕುರಿತು ನೀವು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಬನ್ನಿ, ಈಗ ನಾನು ಪ್ರಯಾಗದ ವಿವರವಾದ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 15

मार्कंडेयेन कथितं यत्पुरा पांडुसूनवे । भारते तु यदा वृत्ते प्राप्तराज्ये पृथासुते

ಇದನ್ನು ಹಿಂದೆ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಪಾಂಡುಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು; ಭಾರದ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದ ಬಳಿಕ, ಪೃಥಾಪುತ್ರನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ.

Verse 16

एतस्मिन्नंतरे राजा कुंतीपुत्रो युधिष्ठिरः । भ्रातृशोकेन संतप्तः चिंतयंस्तु पुनः पुनः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕುಂತೀಪುತ್ರನಾದ ರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಸಹೋದರರ ಶೋಕದಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 17

आसीद्दुर्योधनो राजा एकादशचमूपतिः । अस्मान्संतप्य बहुशः सर्वे ते निधनं गताः

ದುರ್ಯೋಧನನು ರಾಜನಾಗಿ ಹನ್ನೊಂದು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದನು. ನಮ್ಮನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಪೀಡಿಸಿ, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು.

Verse 18

वासुदेवं समाश्रित्य पंचशेषास्तु पांडवाः । कथं द्रोणं च भीष्मं च कर्णं चैव महाबलम्

ವಾಸುದೇವನ ಶರಣು ಪಡೆದ ಉಳಿದ ಐದು ಪಾಂಡವರು—ದ್ರೋಣ, ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಕರ್ಣನನ್ನು ಅವರು ಹೇಗೆ ಜಯಿಸಬಲ್ಲರು?

Verse 19

दुर्योधनं च राजानं भ्रातृपुत्रसमन्वितम् । राजानो निहताः सर्वे ये चान्ये शूरमानिनः

ಸಹೋದರರು ಮತ್ತು ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ರಾಜ ದುರ್ಯೋಧನನೂ ಹತನಾದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ರಾಜರೂ, ತಮಗೆ ಶೂರರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಇತರರೂ ಎಲ್ಲರೂ ನಿಹತರಾದರು.

Verse 20

विना राज्येन कर्तव्यं किं भोगैर्जीवितेनवा । धिक्कष्टमिति संचिंत्य राजा विह्वलतां गतः

“ರಾಜ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು—ಭೋಗಗಳೇನು ಪ್ರಯೋಜನ, ಜೀವಿತವೇನು ಮೌಲ್ಯ?” ಎಂದು ‘ಧಿಕ್, ಎಷ್ಟು ದುಃಖ!’ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ ರಾಜನು ಪರಮ ವ್ಯಾಕುಲತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದನು.

Verse 21

निश्चेष्टोऽथ निरुत्साहः किं चित्तिष्ठत्यधोमुखः । लब्धसंज्ञो यदा राजा चिंतयानः पुनः पुनः

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟನಾಗಿ, ಉತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲದೆ, ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲ ತಲೆಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತನು. ರಾಜನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಸಂಜ್ಞೆ ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 22

कं चरे विधिना योगं नियमं तीर्थमेव वा । येनाहं शीघ्रमामुच्ये महापातककिल्बिषात्

ನಾನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಯಾವ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಲಿ—ಯೋಗವೋ, ನಿಯಮವ್ರತವೋ, ಅಥವಾ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯೋ—ಯಾವುದರಿಂದ ನಾನು ಮಹಾಪಾತಕದ ಕಲ್ಮಷದಿಂದ ಶೀಘ್ರ ಮುಕ್ತನಾಗುವೆನು?

Verse 23

यत्र स्नात्वा नरो याति विष्णुलोकमनुत्तमम् । कथं पृच्छामि वै कृष्णं येनेदं कारितं महत्

ಯಾವ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಅನುತ್ತಮ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೋ; ಈ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಿ?

Verse 24

धृतराष्ट्रं कथं पृच्छे यस्य पुत्रशतं हतम् । व्यासं कथमहं पृच्छे यस्य गोत्रक्षयः कृतः

ಯಾರ ನೂರು ಪುತ್ರರು ಹತರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಆ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಕೇಳಲಿ? ಮತ್ತು ಯಾರಿಂದ ಗೋತ್ರಕ್ಷಯ ಸಂಭವಿಸಿದೆ ಆ ವ್ಯಾಸರನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಿ?

Verse 25

एवं वैक्लव्यमापन्नो धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः । रुदंतः पांडवाः सर्वे भ्रातृशोकपरिप्लुताः

ಹೀಗೆ ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಅಸಹಾಯಕ ವ್ಯಾಕುಲತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು. ಎಲ್ಲ ಪಾಂಡವರು ಅಳುತ್ತಾ, ಸಹೋದರಶೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಳುಗಿದರು.

Verse 26

ये च तत्र महात्मानः समेताः पांडवाश्रिताः । कुंती च द्रौपदी चैव ये च तत्र समागताः

ಅಲ್ಲಿ ಪಾಂಡವರಾಶ್ರಿತರಾದ ಮಹಾತ್ಮರು ಸಮೇತರಾದರು; ಕುಂತಿ, ದ್ರೌಪದಿಯೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಇತರರೂ ಬಂದಿದ್ದರು।

Verse 27

भूमौ निपतिताः सर्वे रोदमानाः समंततः । वाराणस्यां तु मार्कंडस्तेन ज्ञातो युधिष्ठरः

ಎಲ್ಲರೂ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಅಳುತ್ತಾ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. ಆದರೆ ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಇದ್ದರು; ಅವರ ಮೂಲಕ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ಗುರುತು ತಿಳಿಯಿತು.

Verse 28

यथाविक्लवमापन्नो रोदमानः सुदुःखितः । अचिरेणैव कालेन मार्कंडस्तु महातपाः

ಹೀಗೆ ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಶಕ್ತನಾಗಿ, ಅಳುತ್ತಾ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದನು; ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು.

Verse 29

हस्तिनापुर संप्राप्तो राजद्वारे स तिष्ठति । द्वारपालोऽपि तं दृष्ट्वा राज्ञः कथितवान्द्रुतम्

ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವನು ರಾಜದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ದ್ವಾರಪಾಲನು ತಕ್ಷಣವೇ ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು.

Verse 30

त्वां द्रष्टुकामो मार्कंडो द्वारे तिष्ठत्यसौ मुनिः । त्वरितो धर्मपुत्रस्तु द्वारमेत्याह तत्परः

ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸುವ ಮುನಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಆಗ ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 31

युधिष्ठिर उवाच । स्वागतं ते महाप्राज्ञ स्वागतं ते महामुने । अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे पावितं कुलम्

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ನಿಮಗೆ ಸ್ವಾಗತ; ಹೇ ಮಹಾಮುನಿ, ನಿಮಗೆ ಸ್ವಾಗತ. ಇಂದು ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಫಲವಾಯಿತು; ಇಂದು ನನ್ನ ಕುಲ ಪಾವನವಾಯಿತು.

Verse 32

अद्य मे पितरस्तृप्तास्त्वयि दृष्टे महामुने । सिंहासन उपस्थाप्य पादशौचार्चनादिभिः

ಹೇ ಮಹಾಮುನಿ, ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ಇಂದು ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾದರು. ನಿಮಗಾಗಿ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನ ಮತ್ತು ಅರ್ಚನಾದಿಗಳಿಂದ (ನಾನು ಸೇವಿಸುವೆ).

Verse 33

युधिष्ठिरो महात्मा वै पूजयामास तं मुनिम् । ततस्तमूचे मार्कण्डः पूजितोऽहं त्वया विभो

ಮಹಾತ್ಮ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಆಗ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಭೋ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿದ್ದೀ.

Verse 34

आख्याहि त्वरितो राजन्किमर्थं त्वरितं त्वया । केन वा विक्लवीभूतः कथयस्व ममाग्रतः

ಹೇ ರಾಜನ್, ಬೇಗನೆ ಹೇಳು—ನೀನು ಇಷ್ಟು ಆತುರದಲ್ಲೇಕೆ? ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ನೀನು ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿದ್ದೀ? ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೇಳು.

Verse 35

युधिष्ठिर उवाच । अस्माकं चैव यद्वृत्तं राज्यस्यार्थे महामुने । एतत्सर्वं विदित्वा तु भगवानिह चागतः

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಮುನಿ, ರಾಜ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಡೆದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದು ಭಗವಾನ್ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.

Verse 36

मार्कंडेय उवाच । शृणु राजन्महाबाहो यत्र धर्मो व्यवस्थितः । नैव दृष्टं रणे पापं युध्यमानस्य धीमतः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಬಾಹು ರಾಜನೇ, ಕೇಳು; ಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವೋ, ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧಮಾಡುವ ಬುದ್ಧಿವಂತನಿಗೆ ರಣದಲ್ಲಿ ಪಾಪವು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 37

किं पुना राजधर्मेण क्षत्रियस्य विशेषतः । तदेवं हृदये कृत्वा तस्मात्पापं न चिंतयेत्

ಹಾಗಾದರೆ ರಾಜಧರ್ಮದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೆ! ಇದನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅದರಿಂದ ಪಾಪವೆಂದು ಚಿಂತಿಸಬಾರದು.

Verse 38

ततो युधिष्ठिरो राजा प्रणम्य शिरसा मुनिम् । पृच्छामि त्वां मुनिश्रेष्ठ सदा त्रैकाल्यदर्शनम् । कथयस्व समासेन मुच्येऽहं येन किल्बिषात्

ಆಮೇಲೆ ರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಮುನಿಗೆ ಶಿರಸಾ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸದಾ ಭೂತ-ವರ್ತಮಾನ-ಭವಿಷ್ಯ ಎಂಬ ತ್ರಿಕಾಲದ ದರ್ಶನವನ್ನು ನೀಡುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ; ಅದರಿಂದ ನಾನು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವೆನು.

Verse 39

मार्कंडेय उवाच । शृणु राजन्महाभाग यन्मां पृच्छसि भारत । एवं सांख्यं च योगं च तीर्थं चैव युधिष्ठिर

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ರಾಜನೇ, ಹೇ ಭಾರತ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳು. ಹೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಾಂಖ್ಯವೂ ಯೋಗವೂ ಹಾಗೂ ತೀರ್ಥವಿಧಾನವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 40

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे चत्वारिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಪದ್ಮ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಸ್ವರ್ಗಖಂಡದ ನಲವತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.