Adhyaya 11

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । अनेन तव धर्मज्ञ प्रश्रयेण दमेन च । सत्येन च महाभाग तुष्टोस्मि तव सर्वशः

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಧರ್ಮಜ್ಞ, ನಿನ್ನ ಈ ವಿನಯ, ದಮ (ಆತ್ಮಸಂಯಮ) ಮತ್ತು ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 2

यस्येदृशस्ते धर्मोयं पितरस्तारितास्त्वया । तेन पश्यसि मां पुत्र याज्यश्चासि ममानघ

ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಾಚರಣೆ ಇಂತಹುದಾಗಿ, ಅದರಿಂದ ನೀನು ನಿನ್ನ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತಾರಿಸಿದ್ದೀ. ಆದಕಾರಣ ಪುತ್ರನೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ; ನಿರಪರಾಧನೇ, ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವ ಯೋಗ್ಯತೆಯೂ ನಿನಗಿದೆ.

Verse 3

प्रीतिर्मे वर्द्धते तेऽद्य ब्रूहि किं करवाणि ते । यद्वक्ष्यसि नरश्रेष्ठ तस्य दातास्मि तेनघ

ಇಂದು ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಹೇಳು—ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನೀನು ಏನು ಕೇಳುವೆಯೋ ಅದನ್ನು ನಾನು ನೀಡುವೆ, ನಿರಪರಾಧನೇ.

Verse 4

दिलीप उवाच । वेदवेदांगतत्त्वज्ञ सर्वलोकाभिपूजित । कृतमित्येव मन्ये हि यदहं दृष्टवान्प्रभुम्

ದಿಲೀಪನು ಹೇಳಿದನು—ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ತತ್ತ್ವಜ್ಞನೇ, ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನೇ! ನಾನು ಕೃತಾರ್ಥನಾದೆನೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಪ್ರಭುವನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

Verse 5

यदि त्वहमनुग्राह्यस्तव धर्म्मभृतां वर । प्रक्ष्यामि हृत्स्थं संदेहं तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि

ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾದರೆ, ಧರ್ಮಭೃತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಶಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳಲು ನೀವು ಅರ್ಹರು.

Verse 6

अस्ति मे भगवन्कश्चित्तीर्थे यो धर्मसंशयः । तदहं श्रोतुमिच्छामि पृथक्संकीर्तनं त्वया

ಭಗವನ್, ಒಂದು ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಧರ್ಮವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಒಂದು ಸಂಶಯವಿದೆ. ಅದನ್ನು ನೀವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 7

प्रदक्षिणां यः पृथिवीं करोति द्विजसत्तम । किं फलं तस्य विप्रर्षे तन्मे ब्रूहि तपोधन

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಯಾವ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ? ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷೇ, ಹೇ ತಪೋಧನ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು।

Verse 8

वसिष्ठ उवाच । कथयिष्यामि तदहमृषीणां मत्परायणम् । तदेकाग्रमनास्तात शृणु तीर्थेषु यत्फलम्

ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದರು—ಋಷಿಗಳ ಮತ್ಪರಾಯಣವಾದ ಆ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ತಾತ, ಏಕಾಗ್ರಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಫಲವನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 9

यस्य हस्तौ च पादौ च मनश्चैव सुसंयतम् । विद्या तपश्च कीर्तिश्च स तीर्थफलमश्नुते

ಯಾರ ಕೈಗಳು, ಕಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಸುಸಂಯಮಿತವಾಗಿದ್ದು, ವಿದ್ಯೆ, ತಪಸ್ಸು, ಕೀರ್ತಿ ಹೊಂದಿದನೋ—ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ತೀರ್ಥಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 10

प्रतिग्रहादुपावृत्तः संतुष्टो नियतः शुचिः । अहंकारनिवृत्तश्च स तीर्थफलमश्नुते

ಪ್ರತಿಗ್ರಹ (ದಾನ ಸ್ವೀಕಾರ)ದಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು, ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿ, ನಿಯಮನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಅಹಂಕಾರರಹಿತನಾಗಿರುವವನು—ಅವನೇ ತೀರ್ಥಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 11

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे पुष्करतीर्थमाहात्म्य । वर्णनंनाम एकादशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಸ್ವರ್ಗಖಂಡದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಕರತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಹನ್ನೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 12

अक्रोधनश्च राजेंद्र सत्यशीलो दृढव्रतः । आत्मोपमश्च भूतेषु स तीर्थफलमश्नुते

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಕ್ರೋಧರಹಿತನಾಗಿ, ಸತ್ಯನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ಆತ್ಮಸಮಾನ ಭಾವವಿಟ್ಟವನು—ಅವನೇ ತೀರ್ಥಫಲದ ನಿಜವಾದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 13

ऋषिभिः क्रतवः प्रोक्ता देवेष्वपि यथाक्रमम् । फलं चैव यथातत्त्वं प्रेत्य चेह च सर्वशः

ಋಷಿಗಳು ಯಜ್ಞಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ; ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವುಗಳ ಯಥಾಕ್ರಮವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ತತ್ತ್ವಾನುಸಾರವಾಗಿ—ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ—ಸರ್ವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 14

न ते शक्या दरिद्रेण यज्ञाः प्राप्तुं महीपते । बहूपकरणा यज्ञा नानासंभारविस्तराः

ಹೇ ಮಹೀಪತೇ! ದರಿದ್ರನಿಗೆ ಆ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಯಜ್ಞಗಳಿಗೆ ಅನೇಕ ಉಪಕರಣಗಳು ಮತ್ತು ನಾನಾವಿಧ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ವಿಶಾಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 15

प्राप्यंते पार्थिवैरेते समृद्धैर्वा नरैः क्वचित् । न निर्धनैर्नरगणैरेकात्मभिरसाधनैः

ಇವು ರಾಜರಿಂದಲೂ ಅಥವಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಮೃದ್ಧರಿಂದಲೂ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಸಾಧನರಹಿತರು, ಕೇವಲ ತಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿತ ದರಿದ್ರ ಜನಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಇವು ಲಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 16

यो दरिद्रैरपि विधिः शक्यः प्राप्तुं जनेश्वर । तुल्यो यज्ञफलैः पुण्यैस्तं निबोध महीपते

ಹೇ ಜನೇಶ್ವರ, ಹೇ ಮಹೀಪತೇ! ದರಿದ್ರರೂ ಆಚರಿಸಬಹುದಾದ ಧರ್ಮವಿಧಾನವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೋ; ಅದು ಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾಗಿದ್ದು ಯಜ್ಞಫಲಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 17

ऋषीणां परमं गुह्यमिदं धर्म्मभृतां वर । तीर्थाभिगमनं पुण्यं यज्ञैरपि विशिष्यते

ಧರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಇದು ಋಷಿಗಳ ಪರಮ ಗುಹ್ಯ ಉಪದೇಶ—ತೀರ್ಥಾಭಿಗಮನ ಮಹಾಪುಣ್ಯ; ಅದು ಯಜ್ಞಗಳಿಗಿಂತಲೂ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

Verse 18

अनुपोष्य त्रिरात्राणि तीर्थाभिगमनेन च । अदत्वा कांचनं गाश्च दरिद्रो नाम जायते

ತ್ರಿರಾತ್ರ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸದೆ, ತೀರ್ಥಾಭಿಗಮನವನ್ನೂ ಕೈಬಿಟ್ಟು, ಚಿನ್ನವೂ ಗೋಗಳೂ ದಾನ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದರೆ—ಅವನು ‘ದರಿದ್ರ’ನೆಂದು ಹೆಸರಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैरिष्ट्वा विपुलदक्षिणैः । न तत्फलमवाप्नोति तीर्थाभिगमनेन यत्

ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಅಪಾರ ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡಿದರೂ, ತೀರ್ಥಾಭಿಗಮನದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲವು ಅದರಿಂದ ದೊರೆಯದು.

Verse 20

नृलोके देवलोकस्य तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । पुष्करं तीर्थमासाद्य देवदेवसमो भवेत्

ನೃಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಿಖ್ಯಾತವಾದ ತೀರ್ಥವೊಂದು ಇದೆ—ಪುಷ್ಕರ. ಆ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಸೇರಿದವನು ದೇವದೇವನ ಸಮಾನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

दशकोटिसहस्राणि तीर्थानां वै महीपते । सान्निध्यं पुष्करे येषां त्रिसंध्यं सूर्यवंशज

ಹೇ ಮಹೀಪತೇ, ಸೂರ್ಯವಂಶಜನೇ! ತೀರ್ಥಗಳು ದಶಕೋಟಿ ಸಹಸ್ರಗಳಿವೆ; ಅವುಗಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಸಂಧ್ಯಾ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 22

आदित्या वसवो रुद्रा साध्याश्च समरुद्गणाः । गंधर्वाप्सरसश्चैव तत्र सन्निहिताः प्रभो

ಪ್ರಭೋ, ಅಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು, ಸಾಧ್ಯರು ಮರುದ್ಗಣಗಳೊಡನೆ, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಸರೂ ಸಹ ಸನ್ನಿಹಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 23

यत्र देवास्तपस्तप्त्वा दैत्या ब्रह्मर्षयस्तथा । दिव्ययोगा महाराज पुण्येन महता द्विजाः

ದೇವರು, ದೈತ್ಯರು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳೂ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—ಓ ಮಹಾರಾಜ, ದ್ವಿಜರು ಮಹಾಪುಣ್ಯದಿಂದ ದಿವ್ಯ ಯೋಗಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 24

मनसाप्यभिकामस्य पुष्कराणि मनीषिणः । पूयंते सर्वपापानि नाकपृष्ठे च पूज्यते

ವಿವೇಕಿಯಾದವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಾದರೂ ಪುಷ್ಕರವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ; ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

अस्मिंस्तीर्थे महाभाग नित्यमेव पितामहः । उवास परमप्रीतो देवदानवसंमतः

ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ—ಪರಮಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ದೇವರು-ದಾನವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸಮ್ಮತನಾಗಿ.

Verse 26

पुष्करेषु महाभाग देवाः सर्षिपुरोगमाः । सिद्धिं परमिकां प्राप्ताः पुण्येन महतान्विताः

ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಮುನ್ನಡೆಸಿದಂತೆ ದೇವರುಗಳು ಮಹಾಪುಣ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ಪರಮಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 27

तत्राभिषेकं यः कुर्यात्पितृदेवार्चने रतः । अश्वमेधाद्दशगुणं प्रवदंति मनीषिणः

ಅಲ್ಲಿ ಪಿತೃ-ದೇವಾರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ಯಾರು ಅಭಿಷೇಕವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಪುಣ್ಯವು ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗದ ಫಲಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಎಂದು ಮುನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 28

अप्येकं भोजयेद्विप्रं पुष्करारण्यमाश्रितः । तेनैति पूजितांल्लोकान्ब्रह्मणः सदने स्थितान्

ಪುಷ್ಕರ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗಾದರೂ ಭೋಜನ ನೀಡಿದರೆ, ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸದನದಲ್ಲಿರುವ ಪೂಜಿತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 29

सायंप्रातः स्मरेद्यस्तु पुष्कराणि कृतांजलि । उपस्पृष्टं भवेत्तेन सर्वतीर्थेषु पार्थिव

ಹೇ ರಾಜನೇ! ಯಾರು ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ಪುಷ್ಕರಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವರಂತೆ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 30

जन्मप्रभृति यत्पापं स्त्रियो वा पुरुषस्य वा । पुष्करे गतमात्रस्य सर्वमेव प्रणश्यति

ಜನ್ಮದಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಯಾವ ಪಾಪವಿದ್ದರೂ, ಪುಷ್ಕರಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಹೋಗಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 31

यथा सुराणां सर्वेषामादिस्तु मधुसूदनः । तथैव पुष्करो राजन्तीर्थानामादिरुच्यते

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಆದಿಯಾಗಿ ಮಧುಸೂದನ (ವಿಷ್ಣು) ಹೇಳಲ್ಪಡುವಂತೆ, ಹೇ ರಾಜನೇ! ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಕರವನ್ನು ಆದಿತೀರ್ಥವೆಂದು ಉಚ್ಛರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 32

उष्ट्वा द्वादशवर्षाणि पुष्करे नियतः शुचिः । क्रतून्सर्वानवाप्नोति ब्रह्मलोकं च गच्छति

ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ನಿಯಮದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ವ್ರತ ಆಚರಿಸಿದವನು ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 33

यस्तु वर्षशतं पूर्णमग्निहोत्रमुपाश्नुते । कार्तिकीं वा वसेदेकां पुष्करे सममेव तत्

ಪೂರ್ಣ ನೂರು ವರ್ಷ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ, ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾರ್ತಿಕೀ ಮಾಸ ವಾಸಿಸುವುದೇ ಸಾಕು।

Verse 34

दुष्करं पुष्करे गंतुं दुष्करं पुष्करे तपः । दुष्करं पुष्करे दानं वस्तुं चैव सुदुष्करम्

ಪುಷ್ಕರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ದುಷ್ಕರ, ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ದುಷ್ಕರ. ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ದಾನ ದುಷ್ಕರ, ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದಂತೂ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರ.

Verse 35

त्रीणि शृंगाणि शुभ्राणि त्रीणि प्रस्रवणानि च । पुष्कराण्यादि तीर्थानि न विद्मस्तत्र कारणम्

ಅಲ್ಲಿ ಮೂರು ಶುಭ್ರ ಶೃಂಗಗಳೂ, ಮೂರು ಪ್ರಸ್ರವಣಗಳೂ ಇವೆ; ಪುಷ್ಕರಾದಿ ತೀರ್ಥಗಳೂ ಇವೆ—ಆದರೆ ಅದರ ಕಾರಣ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.

Verse 36

उष्ट्वा द्वादशवर्षाणि नियतो नियताशनः । स मुक्तः सर्वपापेभ्यो सर्वक्रतुफलं लभेत्

ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ನಿಯಮಶೀಲನಾಗಿ ನಿಯತಾಹಾರದಿಂದಿರುವವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।