Adhyaya 72

Verse 1

व्यास उवाच । दिव्यं रथं समास्थाय धनुर्हस्तो बलैर्युतः । गत्वा च माधवं संख्ये देवासुरगणाग्रतः

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ದಿವ್ಯ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದು, ಬಲಗಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ದೇವಾಸುರಗಣಗಳ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಧವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 2

क्रोधेन महताविष्टो मधुर्निर्जरमर्दनः । अब्रवीत्परुषं वाक्यमव्ययं हरिमीश्वरम्

ತೀವ್ರ ಕ್ರೋಧಾವೇಶದಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ದೇವಮರ್ಧನ ಮಧು, ಅವ್ಯಯನಾದ ಈಶ್ವರ ಹರಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಕಠೋರ ವಚನಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು।

Verse 3

नारायण न जानासि युद्धधर्ममितः कथम् । अन्यायाद्दुर्वधोपायं कृत्वा नष्टो न शोचसि

ಹೇ ನಾರಾಯಣ! ನೀ ಯುದ್ಧಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯದೆ ಇದ್ದೀಯ? ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ದುಷ್ಟ ವಧೋಪಾಯವನ್ನು ಮಾಡಿ ನೀ ನಾಶಗೊಂಡೆ; ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?

Verse 4

अनेन पंकयोगेन व्यवहारा कृतस्य च । सुरत्वं चोपनष्टं स्यादन्यसृष्टिं करोम्यहम्

ಈ ಪಂಕಸಂಯೋಗದಿಂದ ಹಾಗೂ ನಡೆದ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಂದ ದೇವತ್ವವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮತ್ತೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡುವೆನು।

Verse 5

त्वामेव निहनिष्यामि सह देवगणैरिह । इत्युक्त्वा धनुरादाय जघान विशिखैर्विभुम्

“ಇಲ್ಲಿಯೇ ದೇವಗಣಗಳೊಡನೆ ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸುವೆನು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎತ್ತಿ ವಿಭುವಿನ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿದನು।

Verse 6

माधवस्तान्बिभेदाथ शरैर्वज्रसमप्रभैः । बहुभिस्सर्वगात्रेषु जघान च मधुं ततः

ಆಮೇಲೆ ಮಾಧವನು ವಜ್ರಸಮಾನ ಪ್ರಕಾಶವುಳ್ಳ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ನಂತರ ಮಧುವಿನ ಸರ್ವಾಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ಶರಗಳಿಂದ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು।

Verse 7

मायया छादितः सोभूद्दैत्यस्तं सुरसत्तमाः । ये वै शूराश्च रुद्राद्यास्त्रिदशास्सत्त्वधारिणः

ಆ ದೈತ್ಯನು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಆವೃತನಾದನು. ಆಗ ರುದ್ರಾದಿ ಶೂರರು, ಸತ್ತ್ವಧಾರಿಗಳಾದ ತ್ರಿದಶರು—ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠರು—ಅವನತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದರು.

Verse 8

देव्यो नानाविधाश्चापि सायुधा वाहनान्विताः । सेनान्यो गणपा देवा लोकेश हरविष्णवः

ನಾನಾವಿಧ ದೇವಿಯರೂ ಆಯುಧಧಾರಿಣಿಗಳಾಗಿ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳೊಡನೆ ಬಂದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಸೇನಾನಾಯಕರು, ಗಣಪರು, ದೇವಗಣಗಳು—ಲೋಕೇಶರು, ಹರ (ಶಿವ) ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವೂ—ಸಮಾಗತರಾದರು.

Verse 9

अन्ये ग्रहादयो देवाः सर्वे युध्यन्ति संगताः । विनष्टाश्च तदा देवा मधोर्वै मायया ध्रुवम्

ಆಗ ಗ್ರಹಾದಿಗಳಾದ ಇತರ ದೇವರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಧುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ದೇವಗಣ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶರಾದರು.

Verse 10

संमुखे विमुखे चैव शरशक्त्यृष्टिवृष्टिभिः । पतंति सहसा देवा भूमौ शस्त्राभिपीडिताः

ಶತ್ರುವಿನ ಎದುರಲ್ಲಿಯೂ, ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗಲೂ, ಬಾಣ-ಶಕ್ತಿ-ಋಷ್ಟಿಗಳ ಮಳೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ದೇವರುಗಳು ಅಚಾನಕ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರು; ಶಸ್ತ್ರಾಘಾತದಿಂದ ನಲುಗಿದರು.

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे विष्णुर्गृहीत्वा च सुदर्शनम् । असुरान्मायया देवान्जघान रणमूर्धनि

ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಮಾಯೆಯಿಂದ ದೇವರೂಪ ಧರಿಸಿದ ಅಸುರರನ್ನು ರಣಭೂಮಿಯ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು.

Verse 12

अथ तेषां शिरांस्येष छित्वा चैव सहस्रशः । पातयामास देवेशो दैत्यानां च सुरात्मनाम्

ಆಗ ದೇವೇಶನು ಅವರ ಶಿರಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಸಹಸ್ರಶಃ ಛೇದಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದನು—ದೈತ್ಯರದೂ, ದೇವರಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಸೂರಾತ್ಮರದೂ ಸಹ।

Verse 13

एवमन्यान्विभुर्दैत्यान्द्रावयामास संगरात् । तं दृष्ट्वा मुनयो देवाः सर्वे विस्मयमाययुः

ಹೀಗೆ ವಿಭುವು ಇತರ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಸಮರಭೂಮಿಯಿಂದ ಓಡಿಸಿದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವರುಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು।

Verse 14

कर्णे कर्णे प्रजल्पंते देवा मुनिगणास्तथा । सदा देवैकगोप्ता च हरिरव्यय ईश्वरः

ದೇವರೂ ಮುನಿಗಣರೂ ಮರುಮರು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕಿವಿ ಹಾಕಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—“ಅವ್ಯಯನಾದ ಈಶ್ವರ ಹರಿ ಸದಾ ದೇವರ ಏಕೈಕ ರಕ್ಷಕನು।”

Verse 15

सर्वसाक्षी त्वयं देवो दैत्यजिष्णुर्युगे युगे । कथं हंति सुरान्सर्वान्कल्पांत इह जायते

ಓ ದೇವಾ! ನೀನು ಸರ್ವಸಾಕ್ಷಿ, ಯುಗಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯಜಯಿ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಕಲ್ಪಾಂತದಲ್ಲಿ ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾನೆ?

Verse 16

एतस्मिन्नंतरे दूरे मधुर्मायां प्रयोजिता । हररूपधरो भूत्वा अब्रवीद्धरिमव्ययम्

ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೂರದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಧು ಮಾಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು; ಹರ (ಶಿವ)ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವ್ಯಯನಾದ ಹರಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 17

दैत्यानामग्रतः पाप रणे देवान्समंततः । हत्वा किं ते शिवं चाद्य धर्मकीर्ति यशो गुणाः

ಓ ಪಾಪಿಯೇ! ದೈತ್ಯರ ಮುಂದೆಯೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಈಗ ನಿನಗೆ ಯಾವ ಶುಭವು? ನಿನ್ನ ಧರ್ಮ, ಕೀರ್ತಿ, ಯಶಸ್ಸು, ಗುಣಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ?

Verse 18

महतोन्मत्तभावेन न जानासि परान्स्वकान् । अतस्त्वां निशितैर्बाणैर्नयामि यमसादनम्

ಮಹಾ ಉನ್ಮತ್ತಭಾವದಿಂದ ನೀ ಪರ-ಸ್ವಕ ಭೇದವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಮಸದನಕ್ಕೆ, ಮರಣಧಾಮಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 19

एवमुक्त्वा शरैरुग्रैर्जघान केशवं रणे । निचकर्त शरांस्तांस्तु माधवो वाक्यमब्रवीत्

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಉಗ್ರ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೇಶವನನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಆದರೆ ಮಾಧವನು ಆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ನಂತರ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 20

जानामि त्वां रणे दैत्यं हररूपधरं प्रियम् । शूरं शूरविकर्माणं मधुं मायानियोजितम्

ಓ ದೈತ್ಯನೇ! ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಗುರುತಿಸುತ್ತೇನೆ—ಹರನ (ಶಿವನ) ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಪ್ರಿಯ; ನೀ ಶೂರ, ಶೂರಕರ್ಮಗಳವನು ಮಧು, ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿಯೋಜಿತನು.

Verse 21

मिथ्यालोकं प्रदास्यामि पातयित्वा रणाजिरे । एतस्मिन्नंतरे तीक्ष्णैः शरैर्विव्याध संयुगे

“ರಣಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಕೆಡವಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಮಿಥ್ಯಾಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅವನು ಸಮರದಲ್ಲಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ (ಅವನನ್ನು) ಚುಚ್ಚಿದನು.

Verse 22

जटिलं वृषकेतुं च वृषभस्थं महेश्वरम् । तयोर्युद्धमतीवासीद्देवदानवयोस्तदा

ಆಗ ದೇವರುಗಳಿಗೂ ದಾನವರಿಗೂ ನಡುವೆ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ಯುದ್ಧವು ನಡೆಯಿತು. ಜಟಾಧಾರಿ, ವೃಷಕೇತು, ವೃಷಭಾರೂಢನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು.

Verse 23

परस्परं भिंदतोश्च प्राप्तान्प्राप्तान्शरान्शरैः । क्षुरप्रेण धनुस्तस्य चिच्छेद हरिरव्ययः

ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಬಂದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಬಾಣಗಳಿಂದಲೇ ತಡೆದು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಅವ್ಯಯನಾದ ಹರಿಯು ಕ್ಷುರಪ್ರ ಎಂಬ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 24

ततश्च पातयामास घोटकं वृषरूपिणम् । स दैत्यश्शूलहस्तोथ प्रदुद्राव जगत्पतिम्

ನಂತರ ಅವನು ವೃಷಭರೂಪ ಪಡೆದ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಕೆಡವಿದನು. ಆಮೇಲೆ ಶೂಲವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ದೈತ್ಯನು ಜಗತ್ಪತಿಯನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿ ವೇಗವಾಗಿ ಧಾವಿಸಿದನು.

Verse 25

भ्रामयित्वा ततः शूलं जघान परमेश्वरम् । त्रिभिश्चिच्छेद बाणैश्च शूलं कालानलप्रभम्

ನಂತರ ಅವನು ಶೂಲವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು. ಆದರೆ ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಶೂಲವನ್ನು ಪ್ರಭುವು ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ತುಂಡರಿಸಿದನು.

Verse 26

ततः क्रूरो महाबाहुर्मधुर्मायातिमायिकः । देवीरूपं समास्थाय सिंहस्थः प्रययौ हरिः

ಆಗ ಕ್ರೂರನೂ ಮಹಾಬಾಹುವೂ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಅತಿನಿಪುಣನಾದ ಮಧು ದೇವೀರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಹರಿಯು ಸಿಂಹಾರೂಢನಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 27

शरैर्बहुविधैर्विष्णुं जघानैवाब्रवीद्वचः । स्वामी तु मे सुरश्रेष्ठ त्वयैव पातितो युधि

ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಓ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನನ್ನ ಒಡೆಯನು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೆಡವಲ್ಪಟ್ಟನು.'

Verse 28

अहं त्वां च हनिष्यामि सुतौ स्कंदविनायकौ । उक्तवंतं च दैतेयं जघान बहुमार्गणैः

'ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನೂ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರಾದ ಸ್ಕಂದ ಮತ್ತು ವಿನಾಯಕರನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲುವೆನು.' ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು.

Verse 29

स पपात महीपृष्ठे गतासुर्लोहितोद्गिरः । पितरौ निहतौ दृष्ट्वा मायाबद्धो महाबलः

ಅವನು ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟು ರಕ್ತವನ್ನು ಕಾರುತ್ತಾ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು. ತಂದೆತಾಯಿಗಳು ಹತರಾದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಬದ್ಧನಾದನು.

Verse 30

स्कंदः शक्तिं समादाय प्रायाद्योधयितुं हरिम् । ततो धाताऽब्रवीद्वाक्यं स्कंदं मोहप्रपीडितम्

ಸ್ಕಂದನು ಶಕ್ತ್ಯಾಯುಧವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹರಿಯೊಡನೆ ಯುದ್ಧಮಾಡಲು ಹೊರಟನು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮೋಹಪೀಡಿತನಾದ ಸ್ಕಂದನಿಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 31

पश्य ते पितरौ दूरे पश्यंतौ युद्धमीदृशम् । अंतरिक्षे भ्रमंतौ च संस्थितौ लोकसाक्षिणौ

ನೋಡು, ನಿನ್ನ ತಂದೆತಾಯಿಗಳು ದೂರದಿಂದ ಈ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಲೋಕಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ.

Verse 32

एतच्छ्रुत्वा ततो दृष्ट्वा तत्रैवांतरधीयत । ततो धुंधुश्च सुंधुश्च भ्रातरावतिदर्पितौ

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಅಂತರ್ಧಾನಗೊಂಡನು. ಆಗ ಅತಿದರ್ಪಿತ ಸಹೋದರರು ಧುಂಧು ಮತ್ತು ಸುಂಧು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದರು.

Verse 33

वधं प्रति हरेर्युद्धे पेततुर्गरुडोपरि । खड्गहस्तं च धुंधुं च सगदं सुंधुमेव च

ಹರಿಯೊಡನೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ವಧದತ್ತ ಧಾವಿಸಿ ಅವರು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದರು—ಧುಂಧು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಖಡ್ಗ, ಸುಂಧು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು.

Verse 34

चिच्छेद नंदकेनैकं गदया सादयत्परम् । पेततुस्तौ धरापृष्ठे प्रवीरौ क्षतविक्षतौ

ಅವನು ನಂದಕ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಛೇದಿಸಿ, ಗದೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿಸಿದನು. ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾವೀರರು ಗಾಯಗಳಿಂದ ಛಿದ್ರಗೊಂಡು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದರು.

Verse 35

मधुस्तदागतस्तूर्णमंतर्धानं तमोवृतः । पातयामास विष्णौ च मायया शतपर्वतान्

ನಂತರ ಮಧು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬಂದು, ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ಅಂತರ್ಧಾನಗೊಂಡನು; ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೇಲೆ ನೂರು ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಬೀಳಿಸಿದನು.

Verse 36

ततस्तान्पर्वतांश्छित्वा तमसोऽन्तर्गतो युधि । क्रोधात्सुदर्शनेनैव शिरश्छित्वा निपातितः

ನಂತರ ಅವನು ಆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತಮಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದಿಂದಲೇ ಶಿರಚ್ಛೇದ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದನು.

Verse 37

ततो ब्रह्मादिभिर्देवैश्शंभुना त्रिदशैरपि । मधुसूदन इतिख्यातिर्विष्णोर्लोकेषु कारिता

ಆನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರುಗಳು, ಶಂಭುವೂ ಹಾಗೂ ತ್ರಿದಶರೂ ಸಹ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ‘ಮಧುಸೂದನ’ ಎಂಬ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದರು।

Verse 72

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे मधुवधोनामद्विसप्ततितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಪ್ರಥಮ ಸೃಷ್ಟಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಮಧುವಧ’ ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।