Adhyaya 58

Verse 1

व्यास उवाच । शाखिनामेव सर्वेषां फलं वक्ष्यामि यादृशम् । तच्छृणुध्वं महाभागा रोपणे च पृथक्पृथक्

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಎಲ್ಲಾ ವೃಕ್ಷಗಳ ಫಲವು ಹೇಗಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು। ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ, ಕೇಳಿರಿ; ನೆಡುವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ವೃಕ್ಷವೃಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಫಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುವೆನು।

Verse 2

यस्तु रोपयते तीरे पुण्यवृक्षान्समंततः । तस्य पुण्यफलं ज्ञातुं कथितुं नैव शक्यते

ನದೀತೀರದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಪುಣ್ಯವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ನೆಡುವವನ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದೂ ಹೇಳುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 3

अन्यत्र रोपणं कृत्वा शाखिनां यत्फलं लभेत् । ततो जलसमीपे तु लक्षकोटिगुणं भवेत्

ಬೇರೆಡೆ ವೃಕ್ಷಾರೋಪಣದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲವು, ಅದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಜಲಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದರೆ ಲಕ್ಷ-ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 4

स्वयं पुष्करिणी तीरे त्वनंतं फलमश्नुते । तस्माच्छतगुणं ब्रूमः शाखिनां पुण्यकारिणाम्

ಯಾರು ಸ್ವತಃ ಪವಿತ್ರ ಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅನಂತ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ—ವೃಕ್ಷಾರೋಪಣ ಮಾಡಿ ಪೋಷಿಸುವವರ ಪುಣ್ಯ ಶತಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 5

अश्वत्थरोपणं कृत्वा जलाशयसमीपतः । यत्फलं लभते मर्त्यो न तत्क्रतुशतैरपि

ಜಲಾಶಯದ ಸಮೀಪ ಅಶ್ವತ್ಥ (ಅರಳಿ) ಮರವನ್ನು ನೆಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯನು ಪಡೆಯುವ ಪುಣ್ಯಫಲವು, ಶತ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ ದೊರಕದು.

Verse 6

पतंति यानि पत्राणि जले पर्वणि पर्वणि । तानि पिंडसमानीह पितॄणामक्षयं ययुः

ಪ್ರತಿ ಪರ್ವದಿನದಲ್ಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೀಳುವ ಎಲೆಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಪಿಂಡಸಮಾನವಾಗಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷಯ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.

Verse 7

खादंति पतगास्तत्र फलानि कामतो ध्रुवम् । ब्रह्मभक्ष्यसमं तस्य पुण्यं भवति चाक्षयम्

ಅಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಿಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಫಲಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತವೆ; ಆ ಕಾರ್ಯದ ಪುಣ್ಯವು ಬ್ರಹ್ಮಭಕ್ಷ್ಯ ಅನ್ನದಾನದ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 8

अश्वत्थेनैव भक्ष्येण रोपणेनैव यत्फलम् । तद्वै क्रतुशतैर्नैव पुत्रैरेव शतैरपि

ಅಶ್ವತ್ಥ ಸಂಬಂಧಿತ ಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವುದರಿಂದ ಹಾಗೂ ಅಶ್ವತ್ಥ ವೃಕ್ಷಾರೋಪಣದಿಂದ ದೊರಕುವ ಪುಣ್ಯಫಲವು, ಶತ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಶತ ಪುತ್ರರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ—ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ.

Verse 9

उष्णेच्छायां प्रगृह्णंति गावो देवद्विजातयः । कर्तुः पितृगणानां च स्वर्गो भवति चाक्षयः

ಉಷ್ಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇವರೂ ದ್ವಿಜರೂ ಗೋಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ, ದಾತನಿಗೂ ಅವನ ಪಿತೃಗಣಗಳಿಗೂ ಅಕ್ಷಯ ಸ್ವರ್ಗವು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 10

कर्तुं स्वस्थस्य वै विघ्नमक्षयत्वान्न शक्यते । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रोपयेद्वृक्षमाधवम्

ರಕ್ಷಿತನಾಗಿ ಧರ್ಮಬಲದಿಂದ ಸ್ಥಿರನಾದವನಿಗೆ ವಿಘ್ನವನ್ನುಂಟುಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆ ರಕ್ಷಣೆ ಅಕ್ಷಯ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಮಾಧವವೃಕ್ಷವನ್ನು ನೆಡಬೇಕು।

Verse 11

एकं वृक्षं समारोप्य नरः स्वर्गान्न हीयते । तस्मादेव महावृक्षं रोपयध्वं द्विजोत्तमाः

ಒಂದು ವೃಕ್ಷವನ್ನು ನೆಟ್ಟರೂ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಚ್ಯುತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಮಹಾವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ನೆಡಿ।

Verse 12

जलानां निकटे रम्ये रसानां क्रयविक्रये । मार्गे जलाशये वृक्षान्रोपयेद्यो महाशयः

ನೀರಿನ ಸಮೀಪದ ರಮ್ಯಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ರಸಾದಿಗಳ ಕ್ರಯವಿಕ್ರಯ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲೂ ಜಲಾಶಯಗಳ ಬಳಿಯೂ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ನೆಡುವ ಮಹಾಶಯನು ಮಹಾಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 13

अश्वत्थादीन्समारोप्य स्वर्गं याति मनोरमम् । अर्चयित्वा तु यत्पुण्यं प्रवक्ष्यामि द्विजातयः

ಅಶ್ವತ್ಥಾದಿ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟು ಮನುಷ್ಯನು ಮನೋಹರ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಅರ್ಚನೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಈಗ ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 14

स्नात्वाश्वत्थं स्पृशेद्यस्तु सर्वपापैः प्रमुच्यते । अस्नातो यः स्पृशेन्मर्त्यो लभते स्नानजं फलम्

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಪವಿತ್ರ ಅಶ್ವತ್ಥ (ಅರಳಿ) ಮರವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸ್ನಾನವಿಲ್ಲದೆ ಕೂಡ ಅದನ್ನು ತಾಕುವ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ನಾನಜನ್ಯ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

दृष्ट्वा च नाशयेत्पापं स्पृष्ट्वा लक्ष्मीं प्रपद्यते । प्रदक्षिणे भवेदायुः सदाश्वत्थ नमोस्तु ते

ಹೇ ಅಶ್ವತ್ಥಾ! ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯಿಂದ ಆಯುಷ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹೇ ಸದಾಶ್ವತ್ಥ, ನಿನಗೆ ಸದಾ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 16

चलद्दलाय वृक्षाय सदा विष्णुस्थिताय च । बोधिसत्वाय योग्याय सदाश्वत्थ नमोस्तु ते

ಕದಲುವ ಎಲೆಗಳಿರುವ ಆ ವೃಕ್ಷಕ್ಕೆ, ಸದಾ ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಿವಾಸವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ, ಜಾಗೃತ ಸಾಧಕನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವೂ ವಂದನೀಯವೂ ಆದ ಆ ಸದಾಶ್ವತ್ಥಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 17

अश्वत्थाय तु हव्यं तु पयो नैवेद्यमेव च । पुष्पं धूपं दीपकं च दत्वा स्वर्गान्न हीयते

ಅಶ್ವತ್ಥ (ಅರಳಿ) ಮರಕ್ಕೆ ಹವ್ಯ, ಹಾಲಿನ ನೈವೇದ್ಯ, ಹಾಗೆಯೇ ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದವನು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಚ್ಯುತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 18

सपुत्रं चाक्षयं विद्धि धनवृद्धियशस्करम् । विजयं मानदं भद्रमश्वत्थस्य प्रपूजनम्

ಅಶ್ವತ್ಥದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪೂಜೆ ಪುತ್ರಪ್ರದ, ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯದಾಯಕ, ಧನವೃದ್ಧಿ-ಯಶಸ್ಸುಕರ, ವಿಜಯಪ್ರದ, ಮಾನದ ಮತ್ತು ಭದ್ರಕರ—ಎಂದು ತಿಳಿ.

Verse 19

यज्जप्तं च हुतं स्तोत्रं यन्त्रमंत्रादिकं च यत् । सर्वं कोटिगुणं प्रोक्तं मूले चलदलस्य च

ಜಪವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು, ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು, ಸ್ತೋತ್ರವಾಗಿ ಪಠಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು, ಯಂತ್ರ‑ಮಂತ್ರಾದಿ ಏನೇ ಆಗಿರಲಿ—ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ಚಲದಲ ಪವಿತ್ರ ವೃಕ್ಷದ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದರೆ ಕೋಟಿ ಗುಣ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 20

यस्य मूले स्थितो विष्णुर्मध्ये तिष्ठति शंकरः । अग्रभागे स्थितो ब्रह्मा कस्तं जगति नार्चयेत्

ಯಾವ ವೃಕ್ಷದ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ—ಅಂತಹ ಪವಿತ್ರ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪೂಜಿಸದೆ ಇರುವರು?

Verse 21

सोमवारे त्वमायां च स्नानं यन्मौनिना कृतम् । दानस्य गोसहस्रस्य फलं चाश्वत्थवंदने

ಸೋಮವಾರ ತ್ವಮಾಯದಲ್ಲಿ ಮೌನಿಯಾಗಿದ್ದ ಮುನಿಯು ಮಾಡಿದ ಸ್ನಾನ—ಸಾವಿರ ಗೋವುಗಳ ದಾನದ ಫಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಶ್ವತ್ಥ ವಂದನೆಯೂ ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 22

सप्तप्रदक्षिणेनैव गवामयुतजं फलम् । प्रचुराल्लक्षकोटिश्च तस्मात्कार्या हि सा सदा

ಕೇವಲ ಏಳು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಗೋವುಗಳ ದಾನದ ಫಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಜೊತೆಗೆ ಅಪಾರವಾಗಿ ಲಕ್ಷ‑ಕೋಟಿ ಪುಣ್ಯಫಲವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ (ಸಪ್ತಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ) ಸದಾ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 23

यत्किंचिद्दीयते तत्र फलमूलजलादिकम् । सर्वं तच्चाक्षयफलं जन्मजन्मसु जायते

ಅಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೇ ನೀಡಿದರೂ—ಹಣ್ಣು, ಬೇರು, ನೀರು ಮೊದಲಾದವು—ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 24

अहोश्वत्थसमो नास्ति वृक्षरूपी हरिर्भुवि । यथा पूज्यो द्विजो लोके यथा गावो यथामराः

ಅಹೋ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥ (ಅರಳಿ) ಮರಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದುದು ಇಲ್ಲ; ಇಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ಮರರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ) ಪೂಜ್ಯನಾದಂತೆ, ಹಸುಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ದೇವರೂ ಪೂಜ್ಯರು.

Verse 25

तथाश्वत्थवृक्षरूपी देवः पूज्यतमः स्मृतः । रोपणे रक्षणे स्पर्शे पूजाकर्मणि वै सदा

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರರೂಪದ ದೇವನು ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯನೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ನಾಟುವಲ್ಲಿ, ರಕ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪೂಜಾಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ.

Verse 26

ददाति वित्तं पुत्रांश्च स्वर्गं मोक्षं पुनः क्रमात् । किंचिच्छेदं तु यः कुर्यादश्वत्थस्य तनौ नरः

ಅದು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಧನ, ಪುತ್ರರು, ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ನಂತರ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಶ್ವತ್ಥದ ದೇಹದಲ್ಲಿ (ಕಾಂಡದಲ್ಲಿ) ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಕತ್ತರಿಸುವವನು…

Verse 27

कल्पैकं निरयं भुक्त्वा चांडालादौ प्रजायते । मूलच्छेदेन तस्यैव स च यात्यपुनर्भवम्

ಒಂದು ಕಲ್ಪ ಕಾಲ ನರಕವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಚಾಂಡಾಲಾದಿ ನೀಚ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಮೂಲವನ್ನು ಛೇದಿಸುವುದರಿಂದ (ಪಾಪ/ಸಂಸಾರಮೂಲ ನಿರ್ಮೂಲನೆಯಿಂದ) ಅವನೂ ಅಪುನರ್ಭವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

पुरुषास्तस्य तिष्ठंति रौरवे घोरदर्शने । अश्वत्थस्यैकवृक्षस्य रोपणे यत्फलं भवेत्

ಅಂತಹ ಪುರುಷರು ಭಯಾನಕ ದರ್ಶನವಿರುವ ರೌರವ ನರಕದಲ್ಲಿ ತಂಗುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದೇ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರವನ್ನು ನೆಟ್ಟಾಗ ದೊರೆಯುವ ಫಲವೂ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Verse 29

तथैव चंपकेर्के च त्रयाणां रोपणेपि च । अष्टौ बिल्वस्य वृक्षाश्च न्यग्रोधाश्चैव सप्त च

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಚಂಪಕ ಮತ್ತು ಏರಕವನ್ನು ನೆಡುವುದಲ್ಲಿಯೂ ಪುಣ್ಯವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. (ಭಕ್ತನು) ಎಂಟು ಬಿಲ್ವವೃಕ್ಷಗಳನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಏಳು ವಟ (ನ್ಯಗ್ರೋಧ) ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನೂ ನೆಡಲಿ.

Verse 30

निंबस्य दशवृक्षाश्च फलं चैषां समं भवेत् । एकैकस्य फलं चोक्तं वृक्षाणां रोपणे द्विजाः

ಹತ್ತು ಬೇವು ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ನೆಡುವ ಫಲ ಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ವೃಕ್ಷಾರೋಪಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವೃಕ್ಷದ ಫಲವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಉಕ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 31

एवं बुध्वा तु धर्मात्मा यः कुर्यात्कृत्रिमं वनम् । कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಯಾರು ಕೃತಕ ವನವನ್ನು (ವೃಕ್ಷಾರೋಪಣ ಅರಣ್ಯವನ್ನು) ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳೂ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳೂ ಇರುವಷ್ಟು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

नाकमेति स चूतस्य समारोप्य सहस्रकम् । ततो द्वित्रिगुणेनैव न्यूने वा प्रचुरेपि वा

ಮಾವಿನ (ಚೂತ) ಸಹಸ್ರವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದವನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಫಲವು ದ್ವಿಗುಣ-ತ್ರಿಗುಣವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ—ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ.

Verse 33

भुंक्ते भुक्त्वा पुनः कुर्यान्नृपो वाथ सदीश्वरः । स्वर्गं भोग्यं ततो राज्यं कल्याणं मंगलं शुभम्

ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಸತ್ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಲಿ—ರಾಜನಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಮಹಾಧಿಪತಿಯಾಗಿರಲಿ. ಅವನು ಅನುಭವಯೋಗ್ಯ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದು, ನಂತರ ರಾಜ್ಯ, ಕಲ್ಯಾಣ, ಮಂಗಳ ಮತ್ತು ಶುಭಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

आरोग्यं शौर्यसंपन्नमारामादेव जायते । फलानि यस्य खादंति जंतवोथ सहस्रशः

ಉದ್ಯಾನದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯವೂ ಶೌರ್ಯಸಂಪತ್ತಿಯೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರಾರು ಜೀವಿಗಳು ಅದರ ಫಲಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 35

आश्रिता विहगाः कीटाः पतगाः शलभादयः । छायाश्रिताश्च ये सत्वास्तत्संख्याताः पृथग्जनाः

ಅಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸುವ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಕೀಟಗಳು, ಪತಂಗಗಳು, ಮಿಡತೆಗಳು ಮೊದಲಾದವುಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಅದರ ನೆರಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಸರ್ವ ಸತ್ತ್ವಗಳು—ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಆ ಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಜೀವಿಗಳೆಂದು ಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ।

Verse 36

तस्य किंकरतां यांति शतशो देवतार्चिताः । ये च वृक्षा महासत्वास्सर्वे ते देवरूपिणः

ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನೂರಾರು ದೇವತೆಗಳು ಅವನ ಸೇವಕತ್ವಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾಸತ್ತ್ವವುಳ್ಳ ಆ ವೃಕ್ಷಗಳೆಲ್ಲವೂ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 37

तदर्चा पितृवत्कार्या शुश्रूषां जलपिंडकम् । मर्त्यलोके च ते पुत्रास्तस्य जन्मनि जन्मनि

ಪಿತೃಗಳಂತೆ ಅವನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು—ಶುಶ್ರೂಷೆ, ಜಲತರ್ಪಣ ಮತ್ತು ಪಿಂಡದಾನ ಸಹಿತ. ಮತ್ತು ಮತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನ ಪುತ್ರರು ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 38

सुरूपाः सुविनीताश्च सदापुण्यक्रिया शुभाः । एवं गणेशतां यांति जंतवश्चूतलग्नकाः

ಸುಂದರರೂಪಿಗಳು, ಸುವಿನೀತರು, ಸದಾ ಶುಭ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವವರು—ಹೀಗೆ ಮಾವಿನ ಮರಕ್ಕೆ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಜೀವಿಗಳು ಗಣೇಶನ ಗಣತ್ವ (ಸೇವಕಸ್ಥಿತಿ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 39

धात्री हरीतकी चान्ये कटुतिक्ताम्लसंभवाः । सर्वे चारामतः शुद्धाः फलदाः शिवदाः सदा

ಧಾತ್ರೀ (ಆಮಲಕಿ), ಹರೀತಕೀ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಟು-ತಿಕ್ತ-ಅಮ್ಲ ರಸಜನ್ಯ ಫಲಗಳು ಸ್ವಭಾವತಃ ಶುದ್ಧಿಕರಗಳು; ಅವು ಸದಾ ಫಲ (ಲಾಭ) ನೀಡುವವು, ನಿತ್ಯವೂ ಶಿವಮಂಗಳವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವವು।

Verse 40

प्रासादा यत्र सौवर्णाः सर्वरत्नविभूषिताः । सर्वाभरणसंयुक्ता विमानाश्चानिलोपमाः

ಅಲ್ಲಿ ಸುವರ್ಣಮಯ ಪ್ರಾಸಾದಗಳು ಸರ್ವರತ್ನಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತವಾಗಿವೆ; ಸರ್ವಾಭರಣಸಂಯುಕ್ತ ವಿಮಾನಗಳೂ ವಾಯುವಿನಂತೆ ವೇಗವಂತವಾಗಿ ಅಪೂರ್ವವಾಗಿವೆ।

Verse 41

शातकुंभमया वृक्षाः सदैव सर्वदायिनः । सर्वर्तुसुखदाः सौम्यकन्यका अप्सरस्समाः

ಅಲ್ಲಿ ಶಾತಕುಂಭ (ಶುದ್ಧ ಚಿನ್ನ)ಮಯ ವೃಕ್ಷಗಳು ಸದಾ ಸರ್ವದಾನಪ್ರದಗಳು; ಅಪ್ಸರಸಮಾ ಸೌಮ್ಯ ಕನ್ಯೆಗಳು ಎಲ್ಲ ಋತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ।

Verse 42

गीतनृत्यपराधीरास्तत्र तिष्ठंति वृक्षदाः । पुष्करिण्यो विशेषेण खातान्यन्यानि यानि च

ಅಲ್ಲಿ ಗೀತ-ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದವರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇಷ್ಟಫಲ ನೀಡುವ ವೃಕ್ಷಗಳೂ ಇವೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಪುಷ್ಕರಿಣಿಗಳು ಹಾಗೂ ತೋಡಿಸಲಾದ ಇತರ ಕುಂಡ-ತಟಾಕಾದಿ ಜಲಾಶಯಗಳೂ ಇವೆ।

Verse 43

शुद्धोपलांतरचिता नद्यः पायसकर्द्दमाः । पुनर्दुग्धसफेनाश्च अन्नादिषड्रसान्विताः

ಶುದ್ಧ ಶಿಲೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ನದಿಗಳು ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವುಗಳ ಕೆಸರು ಪಾಯಸ (ಖೀರು)ವಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಅವು ಹಾಲಿನ ಪ್ರವಾಹಗಳಂತೆ ನುರಿಗೆಯುಳ್ಳವು, ಅನ್ನಾದಿ ಷಡ್ರಸಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿದ್ದವು।

Verse 44

मर्त्यलोके यथा भोग्यं पुनः स्वर्गे पुनर्भुवि । पुनरेव तदभ्यासात्खातमारामकं पुनः

ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭೋಗಗಳು ಹೇಗೆ ಅನುಭವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವೇ ಪುನಃಪುನಃ ಅನುಭವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಅದೇ ಭೋಗದ ಪುನರಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತೋಡಿದ ಗುಂಡಿಯಂತೆ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 45

यथा पुण्यादिकं कृत्वा स्वर्गमर्त्याधिपः पुमान् । अशक्तस्तु प्रपां कृत्वा पुष्करिण्याः फलं लभेत्

ಮನುಷ್ಯನು ಪುಣ್ಯಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಮರ್ತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ, ಮಹತ್ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಅಶಕ್ತನಾದವನು ಕೂಡ ಪ್ರಪಾ (ಪಾನೀಯಜಲ ದಾನಸ್ಥಾನ) ನಿರ್ಮಿಸಿದರೆ ಪುಷ್ಕರಿಣಿ (ಪವಿತ್ರ ಕೆರೆ) ನಿರ್ಮಾಣದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 46

प्रपाया लक्षणं चात्र सर्वपापहरं परं । सर्वभोगप्रदं शुद्धं स्वर्गापवर्गदं स्थिरं

ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಪೆಯ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಇದು ಪರಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವುದು; ಎಲ್ಲಾ ಭೋಗಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು; ಶುದ್ಧವಾದುದು; ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಅಪವರ್ಗ (ಮೋಕ್ಷ) ನೀಡುವುದು; ಮತ್ತು ಇದರ ಪುಣ್ಯಫಲ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ.

Verse 47

लक्षणं च प्रवक्ष्यामि प्रपायाः कीर्तिवर्धनम् । निर्जलेऽध्वनि पृक्ते च स्थाने कृत्वा च मंडपम्

ಈಗ ನಾನು ಪ್ರಪೆಯ ಕೀರ್ತಿವರ್ಧಕ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ನೀರು ಇಲ್ಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಯೋಗ್ಯ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮಂಟಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು.

Verse 48

बहुपान्थे समायाते ग्रीष्मवर्षाशरत्स्वपि । अगरुकादि सौगंध्यं जलं पूगं सचंद्रकम्

ಬಹು ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಬಂದಾಗ—ಗ್ರೀಷ್ಮ, ವರ್ಷಾ ಅಥವಾ ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿಯೂ—ಅಗರು ಮೊದಲಾದ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಪರಿಮಳಿತ ನೀರು, ಪೂಗ (ಸುವಾರಿ) ಮತ್ತು ಶೀತಲ ‘ಚಂದ್ರಕ’ ಪಾನೀಯವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

Verse 49

आसनं चैव तांबूलं दत्वा स्वर्गान्न हीयते । एवं वर्षत्रयेणैव पुष्करिण्याः फलं लभेत्

ಆಸನ ಮತ್ತು ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಪತನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಕೇವಲ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪುಣ್ಯಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 50

स्वर्गाच्चैवाच्युतो मर्त्यो देवैरपि प्रपूज्यते । मासमेकं तु यो दद्यात्प्रपां ग्रीष्मेथ निर्जले

ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಚ್ಯುತನಾದ ಮನುಷ್ಯನೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಗ್ರೀಷ್ಮದಲ್ಲಿ ನೀರಿಲ್ಲದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಪ್ರಪಾ (ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಛತ್ರ) ನೀಡಿದರೆ।

Verse 51

कल्पैकं तु वसेत्स्वर्गे स्वर्गाद्भ्रष्टो महीयते । प्रपादास्तत्र तिष्ठंति यत्र पुष्करिणीप्रदाः

ಒಬ್ಬನು ಒಂದು ಕಲ್ಪಕಾಲ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬಹುದು; ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟನಾದರೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಪುಷ್ಕರಿಣಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದವರು ಇರುವಲ್ಲಿ ಆ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ ಘಾಟ್-ಸೋಪಾನಗಳು (ಪ್ರಪಾದಗಳು) ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆ.

Verse 52

नोचेद्धर्मघटो देयः पुण्यः पापक्षयाय च । एष धर्मघटो ज्ञेयो ब्रह्मविष्णुशिवात्मकः

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಧರ್ಮಘಟವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು—ಅದು ಪುಣ್ಯಪ್ರದವೂ ಪಾಪಕ್ಷಯಕರವೂ ಆಗಿದೆ. ಈ ಧರ್ಮಘಟವು ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣು-ಶಿವಸ್ವರೂಪವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 53

तवप्रसादात्सफलाः मम संतु मनोरथाः । स्वर्णमाषं चतुर्भागं दक्षिणार्थं घटस्य च

ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನ್ನ ಮನೋರಥಗಳು ಫಲಿಸಲಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಘಟದಾನದ ದಕ್ಷಿಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಣದ ಒಂದು ಮಾಷದ ಚತುರ್ಥಭಾಗವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲಿ.

Verse 54

एवं वर्षत्रयेणैव प्रपादानफलं लभेत् । यः पठेच्छ्रावयेद्वापि पुष्करिण्यादिजं फलम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕೇವಲ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ಪ್ರಪಾದ (ಪಾನಶಾಲೆ/ಪ್ಯಾವು) ದಾನದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಜನರಿಗೆ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಪುಷ್ಕರಿಣಿ ಮೊದಲಾದ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪುಣ್ಯಫಲವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 55

साक्षात्पापाद्भवेन्मुक्तस्तत्प्रसादात्तु सद्गतिः । जनेषु श्रावयेद्यस्तु पुण्याख्यानमिदं शुभम्

ಅದರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ನೇರವಾಗಿ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಜನರ ನಡುವೆ ಈ ಶುಭವಾದ ಪುಣ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿಸುವವನು ಕೂಡ ಆ ಫಲವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

कल्पकोटिसहस्राणि सुरलोके स तिष्ठति

ಅವನು ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 58

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पुष्करिण्यादिधर्मकीर्तनंनामाष्टपंचाशत्तमो । ऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಪ್ರಥಮ ಸೃಷ್ಟಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಪುಷ್ಕರಿಣ್ಯಾದಿ ಧರ್ಮಕೀರ್ತನ’ ಎಂಬ ಅಷ್ಟಪಂಚಾಶತ್ತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.