Adhyaya 51

Verse 1

नरोत्तम उवाच । त्रिदशानां च देवानामन्येषां जगदीश्वरः । प्रभुः कर्ता च हर्त्ता च गोप्ता भर्त्ता पिता प्रसूः

ನರೋತ್ತಮನು ಹೇಳಿದನು—ಜಗದೀಶ್ವರನು ತ್ರಿದಶ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಇತರ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಅಧಿಪತಿ; ಅವನೇ ಪ್ರಭು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಮತ್ತು ಸಂಹಾರಕ, ರಕ್ಷಕ ಮತ್ತು ಪೋಷಕ, ತಂದೆ ಹಾಗೂ ಜನ್ಮದ ಮೂಲಕಾರಣ।

Verse 2

अस्माकं वाक्श्रमो विष्णोः कथनेनैव युज्यते । किंतु कौतूहलं मेऽस्ति पिपासा वा क्षुधापि वा

ನಮ್ಮ ವಾಕ್ಶ್ರಮವು ವಿಷ್ಣುಕಥನದಿಂದಲೇ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಕೌತೂಹಲ ಇದೆ—ಇದು ದಾಹವೇ, ಅಥವಾ ಹಸಿವೂ ಹೌದೇ?

Verse 3

कृतं पृच्छति येनैव वक्तव्यं तत्प्रियेण हि । अतीतं चैव जानाति कथं नाथ पतिव्रता

ಅವನು ನಡೆದದ್ದನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ; ಹೇಳಬೇಕಾದುದೂ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದೇ. ಅವನು ಭೂತಕಾಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರುವನು—ಹೇ ನಾಥ, ಪತಿವ್ರತೆ ಸ್ತ್ರೀ ಹೇಗೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಬಲ್ಲಳು?

Verse 4

किं वा तस्यां प्रभावं च वक्तुमर्हस्यशेषतः । भगवानुवाच । कथितं मे पुरा वत्स पुनः कौतूहलं द्विज

“ಮತ್ತೆ ಅದರ ಪ್ರಭಾವವೇನು? ದಯವಿಟ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.” ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—“ವತ್ಸ, ನೀನು ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ; ಆದರೂ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಮತ್ತೆ ಕೌತೂಹಲ ಉಂಟಾಗಿದೆ.”

Verse 5

कथयिष्यामि तत्सर्वं यत्ते मनसि वर्तते । पतिव्रता पतिप्राणा सदा पत्युर्हिते रता

ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಹೇಳುವೆನು. ಅವಳು ಪತಿವ್ರತೆ, ಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರಾಣವೆಂದು ಭಾವಿಸುವಳು, ಸದಾ ಪತಿಯ ಹಿತದಲ್ಲೇ ನಿರತಳಾಗಿರುವಳು.

Verse 6

देवानामपि साऽऽराध्या मुनीनां ब्रह्मवादिनां । धवस्यैकस्य या नारी लोके पूज्यतमा स्मृता

ಅವಳು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಆರಾಧ್ಯಳು, ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿ ಮುನಿಗಳಿಗೂ ವಂದನೀಯಳು. ಒಬ್ಬನೇ ಪತಿಗೆ ನಿಷ್ಠೆಯಿರುವ ಸ್ತ್ರೀ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯಳೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 7

तस्या संमानने गुर्वी निभृता न भविष्यति । मध्यदेशे पुरा तात नगरी चातिशोभना

ಅವಳಿಗೆ ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಭಾರವಾದ ಸಂಕುಚ ಅಥವಾ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇ ತಾತ, ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯದೇಶದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭೆಯುಳ್ಳ ಒಂದು ನಗರಿಯಿತ್ತು.

Verse 8

तस्यां च ब्रह्मजातीया सेव्या नाम्नी पतिव्रता । तस्या धवोऽभवत्कुष्ठी पूर्वकर्मविरोधतः

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಸೇವ್ಯಾ ಎಂಬ ಪತಿವ್ರತೆ ಇದ್ದಳು. ಪೂರ್ವಕರ್ಮದ ವಿರೋಧಫಲದಿಂದ ಅವಳ ಪತಿ ಕುಷ್ಠರೋಗಗ್ರಸ್ತನಾದನು.

Verse 9

गलद्व्रणास्य पत्युश्च नित्यं चर्यापरायणा । यद्यन्मनोरथं तस्य शक्त्या सा कुरुते भृशम्

ಬಾಯಿಯ ಗಾಯದಿಂದ ಸ್ರಾವ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಪತಿಯನ್ನು ಅವಳು ನಿತ್ಯ ಸೇವಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಪರಿಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ಇಚ್ಛೆ ಉದಯಿಸಿದರೂ, ಅವನ್ನು ಅವಳು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 10

अर्चयेद्देववन्नित्यं स्नेहं कुर्यादमत्सरा । कदाचित्पथि गच्छंतीं वेश्यां परमसुंदरीम्

ಅವಳು ಪತಿಯನ್ನು ದೇವನಂತೆ ನಿತ್ಯ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು, ಅಸೂಯೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸ್ನೇಹ ತೋರಬೇಕು. ಒಮ್ಮೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪರಮಸುಂದರಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ವೇಶ್ಯೆ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 11

दृष्ट्वाऽतीवाभवन्मोहान्मन्मथाविष्टचेतनः । निश्श्वस्य सुतरां दीर्घं ततस्तु विमनाऽभवत्

ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಮೋಹಗ್ರಸ್ತನಾದನು; ಮನ್ಮಥಾವಿಷ್ಟಚಿತ್ತನಾಗಿ ಬಹಳ ದೀರ್ಘ ನಿಶ್ವಾಸ ಬಿಟ್ಟು, ನಂತರ ವಿಷಣ್ಣನಾದನು.

Verse 12

श्रुत्वा गृहाद्विनिःसृत्य साध्वी पप्रच्छ तं पतिं । उन्मनास्त्वं कथं नाथ निःश्वासस्ते कथं विभो

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಾಧ್ವೀ ಪತ್ನಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು—“ನಾಥ, ನೀನು ಏಕೆ ಉನ್ಮನಸ್ಸಾಗಿದ್ದೀಯ? ಹೇ ವಿಭೋ, ಈ ದೀರ್ಘ ನಿಶ್ವಾಸ ಏಕೆ?”

Verse 13

ब्रूहि मे यच्च कर्तव्यमकर्तव्यं च यत्प्रियम् । दयितं ते करिष्यामि त्वमेको मे गुरुः प्रियः

ನನಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ, ಏನು ಮಾಡಬಾರ್ದೋ, ಮತ್ತು ನಿಮಗೆ ಏನು ಪ್ರಿಯವೋ ಹೇಳಿರಿ. ನಿಮಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನೇ ನಾನು ಮಾಡುವೆನು; ನೀವೇ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಗುರು.

Verse 14

अभीष्टं वद मे नाथ यथाशक्ति करोम्यहम् । इत्युक्ते तामुवाचेदं वृथा किं भाषसे प्रिये

ಹೇ ನಾಥ, ನಿಮಗೆ ಏನು ಅಭೀಷ್ಟವೋ ಹೇಳು; ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಮೇರಿಗೆ ನಾನು ಮಾಡುವೆನು. ಅವಳು ಹೀಗೆಂದಾಗ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—ಪ್ರಿಯೆ, ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಏಕೆ ಮಾತಾಡುತ್ತೀಯ?

Verse 15

न शक्ता त्वं न चैवाहं मोघं वक्तुं न युज्यते । प्रष्टुं नाधिकरोषीति यथा दीर्घतरोः फलम्

ನೀನು ಶಕ್ತಳಲ್ಲ, ನಾನೂ ಅಲ್ಲ; ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವುದು ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ನೀನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ—ಅತಿದೀರ್ಘ ಮರದ ಫಲ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗದಂತೆ.

Verse 16

भूमौ स्थित्वा तु खर्वात्मा समुद्धर्तुं प्रवांछति । तथा मे रमणी लोभान्मोहाद्यदभिवांछितम्

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಮೂಢಮನಸ್ಸಿನವನು ಲೋಕವನ್ನೇ ಎತ್ತಲು ಬಯಸುವಂತೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯೆ ಲೋಭ-ಮೋಹದಿಂದ ಕಲ್ಪಿತವಾದುದನ್ನು ಬಯಸಿದಳು.

Verse 17

दंपत्योरपि दुःसाध्यमपयानं वदाम्यहम् । पतिव्रतोवाच । ज्ञात्वा तु त्वन्मनोवृत्तं शक्ताहं कार्यसाधने

ದಂಪತಿಗಳಿಗೂ ದುಸ್ಸಾಧ್ಯವಾದ ನಿರ್ಗಮನವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪತಿವ್ರತೆ ಹೇಳಿದಳು—ನಿಮ್ಮ ಮನೋವೃತ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಮರ್ಥಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 18

आदेशं कुरु मे नाथ कर्तव्यं येन केनचित् । यदि ते दुर्लभं कार्यं कर्तुं शक्नोमि यत्नतः

ಹೇ ನಾಥಾ, ನನಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡು; ಯಾವ ಕರ್ತವ್ಯವಾದರೂ ನನಗೆ ಒಪ್ಪಿಸು. ನಿನ್ನದು ಯಾವುದಾದರೂ ದುರ್ಬರ ಕಾರ್ಯವಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬಲ್ಲೆ.

Verse 19

तदा मे त्वतिकल्याणं फलिष्यति परे त्विह । इत्युक्ते परमः प्रीतः स्थितो वचनमब्रवीत्

ಆಗ ನನಗೆ ಪರಮ ಮಂಗಳವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ—ಇಹದಲ್ಲಿಯೂ ಪರದಲ್ಲಿಯೂ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 20

पापाभ्यासाच्च पाप्मानं पृच्छतीति विनिश्चयः । पथ्यस्मिन्संप्रगच्छंतीं वेश्यां परमसुंदरीम्

ಪಾಪವನ್ನು ಮರುಮರು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಪಾಪಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಯ. ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಅವನು ಪರಮಸುಂದರಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ವೇಶ್ಯೆಯನ್ನು ಹೋಗುತ್ತಾ ಕಂಡನು.

Verse 21

सर्वतश्चानवद्यांगीं दृष्ट्वा मे दह्यते मनः । यदि तां त्वत्प्रसादाच्च प्राप्नोमि नवयौवनां

ಅವಳ ಸರ್ವಾಂಗವೂ ದೋಷರಹಿತವೆಂದು ಕಂಡು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಳಗೇ ಉರಿಯುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ನವಯೌವನದೊಂದಿಗೆ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ...

Verse 22

तदा मे सफलं जन्म कुरु साध्वि हितं मम । यदि मां कुष्ठिनं दीनं पूतिगंधं नवव्रणम्

ಹೇ ಸಾಧ್ವೀ, ಆಗ ನನ್ನ ಜನ್ಮವನ್ನು ಸಫಲಗೊಳಿಸು; ನನ್ನ ಹಿತವನ್ನು ಮಾಡು—ನಾನು ಕುಷ್ಠರೋಗಿ, ದೀನ, ದುರ್ಗಂಧಯುಕ್ತ, ಒಂಬತ್ತು ವ್ರಣಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿದ್ದರೂ.

Verse 23

न गच्छति वरारोहा तदा मे निधनं हितम् । श्रुत्वा तेनेरितं वाक्यं साध्वी वचनमब्रवीत्

“ಆ ವರಾರೋಹೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಮರಣವೇ ಹಿತ.” ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಸಾಧ್ವಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

Verse 24

यथाशक्ति करिष्यामि स्थिरी भव प्रभोऽधुना । मनसाथ समालोच्य क्षपांते ह्युषसि द्रुतम्

“ನಾನು ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಪ್ರಭು, ಈಗ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ ರಾತ್ರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ—ಉಷಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ—ಶೀಘ್ರ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.”

Verse 25

गोमयं सह शोधन्या गृहीत्वा सा ययौ मुदा । संप्राप्य गणिकागेहं शोधयित्वा च चत्वरम्

ಗೋಮಯ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವ ಪೊರಕೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೋದಳು. ಗಣಿಕೆಯ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿ ಅಂಗಳವನ್ನೂ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದಳು.

Verse 26

प्रतोलीं वीथिकां चैव गोमयं प्रददौ मुदा । सा तूर्णमागता गेहे जनस्यालोकने भयात्

ಅವಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ದ್ವಾರಪ್ರತೋಲಿಗೂ ಬೀದಿಗೂ ಗೋಮಯ ಲೇಪನ ಮಾಡಿದಳು. ನಂತರ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಭಯದಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಳು.

Verse 27

एवं क्रमेण सा साध्वी चरति स्म दिनत्रयम् । अथ सा वारमुख्या च चेटिकाश्चेटकानपि

ಹೀಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆ ಸಾಧ್ವಿ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಂತರ ಮುಖ್ಯ ಗಣಿಕೆ ದಾಸಿಯರೊಂದಿಗೆ—ಪುರುಷ ಸೇವಕರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ—ಬಂದಳು.

Verse 28

अपृच्छत्कस्य कर्माणि शोभनानि च चत्वरे । मया नोक्तेप्युषः काले कस्य मत्प्रियकारणात्

ಅವನು ಚತ್ವರದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದನು—“ಈ ಶುಭಕರ್ಮಗಳು ಯಾರವು?” ಉಷಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಳದೇ ಇದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಯಾರ ನಿಮಿತ್ತದಿಂದ ಅವನು ನನಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಡಲು ಪ್ರಿಯನಾದನು ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು।

Verse 29

रुच्यकर्मणि दीप्यंते रथ्या चत्त्वर वीथिकाः । परस्परेण संचिंत्य वारमुख्यां च तेऽब्रुवन्

ಮನೋಹರ ಉತ್ಸವಕರ್ಮಗಳು ದೀಪ್ಯಮಾನವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರಸ್ತೆ, ಚತ್ವರ, ಬೀದಿಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು। ನಂತರ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಚರ್ಚಿಸಿ ಪ್ರಧಾನ ವಾರಮುಖ್ಯ (ಗಣಿಕೆ)ಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 30

अस्माभिर्न कृतं भद्रे कर्म चैतत्प्रमार्जनम् । अथ सा विस्मयं गत्वा संचिंत्य रजनीक्षये

ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಭದ್ರೇ, ನಾವು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕರ್ಮವನ್ನೂ ಶುದ್ಧೀಕರಣವನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ.” ಆಗ ಅವಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು, ರಾತ್ರಿ ಕ್ಷಯವಾಗುವ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದಳು।

Verse 31

तया च दृश्यते सा च तथैव पुनरागता । दृष्ट्वा तां महतीं साध्वीं ब्राह्मणीं च पतिव्रताम्

ಅವಳು ಅವಳನ್ನು ಕಂಡಳು; ಅವಳೂ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಬಂದಳು. ಆ ಮಹಾಸಾಧ್ವಿ, ಪತಿವ್ರತಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸು ಭಕ್ತಿಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನಮ್ರವಾಯಿತು।

Verse 32

दधार चरणे तस्या हा क्षमस्वेति भाषिणी । आयुर्देहं च संपत्तिर्यशोर्थः कीर्तिरेव च

“ಹಾ, ಕ್ಷಮಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವಳು ಅವಳ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಳು. ಶರಣಾಗತಿಯಾಗಿ ಆಯು, ದೇಹ, ಸಂಪತ್ತು—ಯಶಸ್ಸು, ಧನ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಿಸಿದಳು।

Verse 33

एतासां मे विनाशाय स्फुरसीव पतिव्रते । यद्यत्प्रार्थयसे साध्वि नित्यं दास्यामि तद्दृढम्

ಹೇ ಪತಿವ್ರತೆಯೇ, ನನ್ನ ಈ ಶತ್ರುಗಳ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಜ್ವಲಿಸುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ಹೇ ಸಾಧ್ವಿ, ನೀನು ಏನು ಬೇಡಿದರೂ ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ದೃಢವಾಗಿ ತಪ್ಪದೇ ನೀಡುವೆನು.

Verse 34

सुवर्णं मणिरत्नं वा चेलं वा यन्मनोरथं । तामुवाच ततः साध्वी न मे चार्थे प्रयोजनम्

“ಸುವರ್ಣವಾಗಲಿ, ಮಣಿರತ್ನವಾಗಲಿ, ವಸ್ತ್ರವಾಗಲಿ—ನಿನ್ನ ಮನೋರಥ ಏನೇ ಆಗಿರಲಿ ಹೇಳು,” ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದನು. ಆಗ ಸಾಧ್ವಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: “ನನಗೆ ಅಂಥ ಧನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.”

Verse 35

अस्ति कार्यं च ते किञ्चिद्वदामि कुरुषे यदि । तदा मे हृदि संतोषः कृतं सर्वं त्वयाऽधुना

ನಿನಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾರ್ಯವಿದೆ—ನೀನು ನನ್ನ ಮಾತಿನಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ ನನ್ನ ಹೃದಯ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವುದು; ಈಗಲೇ ನೀನು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿದಂತೆ ಆಗುವುದು.

Verse 36

गणिकोवाच । सत्यं सत्यं करिष्यामि द्रुतं वद पतिव्रते । कुरु मे रक्षणं मातर्द्रुतं कृत्यं च मे वद

ಗಣಿಕೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ, ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಪತಿವ್ರತೆಯೇ, ಬೇಗ ಹೇಳು. ತಾಯೇ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ನಾನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳು.”

Verse 37

त्रपया निकृतं वाच्यं तस्यामुक्तं वरं प्रियम् । क्षणं विमृश्य सा वेश्या कृत्वा क्षांतिमुवाच च

ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಅವಳು ಮಿತವಾದ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಮನೋಹರವೂ ಆದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು. ಕ್ಷಣಕಾಲ ಚಿಂತಿಸಿ ಆ ವೇಶ್ಯೆ ಸಹನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 38

कुष्ठिनः पूतिगंधस्य संपर्के दुःखिता भृशम् । दिनैकं च करिष्यामि यद्यागच्छति मद्गृहम्

ದುರ್ವಾಸನೆಯ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಯ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ನಾನು ತುಂಬಾ ನೊಂದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ, ಅವನು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ, ನಾನು ಒಂದು ದಿನ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆನು.

Verse 39

पतिव्रतोवाच । आगमिष्यामि ते गेहमद्य रात्रौ च सुंदरि । भुक्तभोग्यं पतिं हृष्टं पुनर्नेष्यामि मद्गृहम्

ಪತಿವ್ರತೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಓ ಸುಂದರಿ, ನಾನು ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಪತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ.'

Verse 40

गणिकोवाच । गच्छ शीघ्रं महाभागे स्वगृहं च पतिव्रते । पतिस्ते चार्द्धरात्रे स आगच्छतु च मद्गृहम्

ಗಣಿಕೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತೆಯೇ, ಪತಿವ್ರತೆಯೇ, ನೀನು ಬೇಗನೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು. ನಿನ್ನ ಪತಿ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರಲಿ.'

Verse 41

बहवो मे प्रियास्संति राजानस्तत्समाश्च ये । एकैको मद्गृहे नित्यं तिष्ठतीह निरंतरम्

ನನಗೆ ಪ್ರಿಯರಾದ ಅನೇಕ ರಾಜರಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಸಮಾನರಾದ ಇತರರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 42

अद्याहं मे गृहं शून्यं करिष्यामि च त्वद्भयात् । स चागच्छतु ते भर्त्ता स चास्मान्प्राप्य गच्छतु

ಇಂದು ನಿನ್ನ ಭಯದಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಪತಿ ಬರಲಿ ಮತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ ಹೋಗಲಿ.

Verse 43

एतच्छ्रुत्वा तु सा साध्वी गतासौ स्वगृहे तथा । पत्यौ निवेदयामास कृत्यं ते फलितं प्रभो

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಸಾಧ್ವಿ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು. ಪತಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿ—“ಪ್ರಭು, ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರೇತ ಕಾರ್ಯ ಫಲಿಸಿದೆ” ಎಂದಳು.

Verse 44

अद्य रात्रौ च तद्गेहं गंतुं ख्यातिं करोति सा । प्रभूताः पतयस्तस्यास्तव कालो न विद्यते

ಇಂದಿನ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳು ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಅನೇಕ ಪತಿಗಳಿದ್ದಾರೆ—ನಿನಗಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಕಾಲವಿಲ್ಲ.

Verse 45

विप्र उवाच । कथं यास्यामि तद्गेहं मया गंतुं न शक्यते । एतज्ज्ञात्वा कुतः क्षांतिः कृतं कार्यं कथं भवेत्

ದ್ವಿಜನು ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ಆ ಮನೆಗೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗಲಿ? ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಹೇಗೆ? ಕಾರ್ಯವು ಹೇಗೆ ಸಿದ್ಧವೆನ್ನಬಹುದು?”

Verse 46

पतिव्रतोवाच । स्वपृष्ठस्थमहं कृत्वा नेष्यामि तद्गृहं प्रति । सिद्धे ह्यर्थे नयिष्यामि पुनस्ते नैव वर्त्मना

ಪತಿವ್ರತೆ ಹೇಳಿದಳು—“ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಆ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ. ಉದ್ದೇಶ ಸಿದ್ಧವಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನನ್ನು ತರುತ್ತೇನೆ—ಆದರೆ ಇದೇ ಮಾರ್ಗದಿಂದಲ್ಲ.”

Verse 47

द्विज उवाच । कल्याणि त्वत्कृतेनैव सर्वं मे कृत्यमेष्यति । इदानीं यत्कृतं कर्म स्त्रीजनैरपि दुःसहम्

ದ್ವಿಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಕಲ್ಯಾಣಿ, ನಿನ್ನ ಕೃತ್ಯದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ತವ್ಯಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗುವವು. ಆದರೆ ಈಗ ಕೈಗೊಂಡಿರುವ ಈ ಕಾರ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಜನರಿಗೂ ದುಸ್ಸಹ.”

Verse 48

तस्मिंश्च नगरे रम्ये नित्यं च धनिनो गृहे । पौरेश्च प्रचुरं वित्तं हृतं राज्ञा श्रुतं तदा

ಆಗ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿಬಂತು—ಆ ರಮ್ಯ ನಗರದಲ್ಲಿ ಧನಿಕರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಗರಜನರಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದ ಅಪಾರ ಧನವನ್ನು ರಾಜನು ನಿತ್ಯವೂ ಹರಣಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 49

श्रुत्वा सर्वान्निशाचारानाहूय नृपती रुषा । जीवितुं यदि वो वांछा चोरं मामद्य दास्यथ

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಕೋಪದಿಂದ ಎಲ್ಲ ನಿಶಾಚರರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ನಿಮಗೆ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ಆ ಕಳ್ಳನನ್ನು ನನಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿರಿ.”

Verse 50

गृहीत्वा तु नृपस्याज्ञां यत्तैर्जिघृक्षयाकुलैः । चारैश्चोरो गृहीतस्तैर्बलाच्चैव नृपाज्ञया

ರಾಜಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ಗುಪ್ತಚಾರರು ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂಬ ಆತುರದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ, ರಾಜನ ಆದೇಶದಂತೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಆ ಕಳ್ಳನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದರು.

Verse 51

नगरोपांतदेशे च वृक्षमूले घने वने । समाधिस्थोमहातेजामांडव्योमुनिपुंगवः

ನಗರದ ಅಂಚಿನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮರದ ಬೇರು ಬಳಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ತಪಸ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮಾಂಡವ್ಯ ಮುನಿಯು ಸಮಾಧಿಸ್ಥನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 52

व्यातिष्ठद्वह्निसंकाशो योगिनां प्रवरो मुनिः । अंतर्नाडीगतो वायुः किंचिन्न प्रतिभाति च

ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಮುನಿಯು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಒಳನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಪ್ರಾಣವಾಯು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 53

तं ब्रह्मतुल्यं तिष्ठन्तं दृष्ट्वा दुष्टा महामुनिम् । चोरोयमद्भुताकारो धूर्तस्तिष्ठति कानने

ಬ್ರಹ್ಮಸಮಾನ ಮಹಾಮುನಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ದುಷ್ಟನು ಹೇಳಿದನು— “ಇವನು ವಿಚಿತ್ರಾಕಾರದ ಕಳ್ಳ; ಈ ಧೂರ್ತನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 54

एवमुक्त्वा तु तं पापा बबन्धुर्मुनिसत्तमम् । नोक्ताश्च नेक्षितास्तेन पुरुषा अतिदारुणाः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಪಾಪಿಗಳು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅವರು ಆ ಅತಿದಾರುಣ ಪುರುಷರನ್ನು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ, ನೋಡಲೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 55

ततो राजा उवाचेदं संप्राप्तस्तस्करो मया । उपांते च पथिद्वारे कुरुध्वं घोरदण्डनम्

ನಂತರ ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು— “ನನ್ನಿಂದ ಕಳ್ಳನು ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ದಾರಿಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಇವನಿಗೆ ಘೋರ ದಂಡನೆ ವಿಧಿಸಿರಿ।”

Verse 56

मांडव्यश्च मुनिस्तत्र पथिशूले च कीलितः । पायुदेशे च तैर्दत्तं शूलं यावच्च मस्तकम्

ಅಲ್ಲಿ ಮಾಂಡವ್ಯ ಮುನಿಯನ್ನು ದಾರಿಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಶೂಲಕ್ಕೆ ಕೀಲಿಸಲಾಯಿತು; ಗುದಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಶೂಲವನ್ನು ತೂರಿಸಿ ತಲೆಯವರೆಗೆ ತಲುಪಿಸಿದರು।

Verse 57

व्यथां स च न जानाति शूले विद्धतनुर्यमात् । अन्यैरपि कृतो दण्डः कृतस्तैस्तु मनोहितः

ಯಮನಿಂದ ಶೂಲದಲ್ಲಿ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ ದೇಹವಿದ್ದರೂ ಅವನು ವ್ಯಥೆಯನ್ನು ಅರಿಯನು; ಇತರರು ಮಾಡಿದ ದಂಡವೂ ಅವನಿಗೆ ಮನೋಹಿತವಾಗಿ, ಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे रात्रावंधकारे घनोन्नते । स्वपतिं पृष्ठतः कृत्वा प्रययौ सा पतिव्रता

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಘನಾಂಧಕಾರ ಆವರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಪತಿವ್ರತೆ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಹಿಂದೆ ಇಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಹೊರಟಳು।

Verse 59

मांडव्यस्य तनौ सङ्गात्कुष्ठिनो गंध आगतः । भग्नः समाधिस्तस्यैवं कुष्ठिसंसर्गतो ध्रुवम्

ಮಾಂಡವ್ಯನ ದೇಹಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಕುಷ್ಠಿಯ ದುರ್ಗಂಧ ಅವನಿಗೆ ಬಂದಿತು; ಹೀಗಾಗಿ ಕುಷ್ಠಿಸಂಸರ್ಗದಿಂದ ಅವನ ಸಮಾಧಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭಂಗವಾಯಿತು।

Verse 60

मांडव्य उवाच । एवं येनाधुना कृच्छ्रं कारितं गात्रवेदनम् । स एव भस्मतां यातु प्रोदिते च विरोचने

ಮಾಂಡವ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಈಗಷ್ಟೇ ನನಗೆ ಈ ಕಠಿಣ ಕಷ್ಟ ಹಾಗೂ ದೇಹವೇದನೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದವನು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸಿದಾಗಲೇ ಭಸ್ಮವಾಗಲಿ।

Verse 61

मांडव्येनैवमुक्तस्स पपात धरणीतले । ततः पतिव्रता चाह ब्रध्नो नोदयतु ध्रुवं

ಮಾಂಡವ್ಯನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಆಗ ಪತಿವ್ರತೆ ಹೇಳಿದಳು—‘ಬ್ರಧ್ನ (ಸೂರ್ಯ) ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉದಯಿಸಬಾರದು; ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ।’

Verse 62

दिनत्रयं गृहं नीत्वा शापाद्वेश्मगता ततः । शयनीये स्थितं रम्ये धृत्वाऽतिष्ठत्पतिव्रता

ಮೂರು ದಿನ ಅವನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ನಂತರ ಶಾಪದ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಅವಳು ಗೃಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಸುಂದರ ಶಯ್ಯದ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಆ ಪತಿವ್ರತೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು।

Verse 63

शप्त्वा तं च मुनिश्रेष्ठो गतो देशमभीष्टकम् । सूरो नोदयते लोके यावच्चैव दिनत्रयम्

ಅವನಿಗೆ ಶಾಪವಿಟ್ಟು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ತಾನು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ದೇಶಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಆಗ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಸೂರ್ಯನು ಉದಯಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 64

निखिलं व्यथितं दृष्ट्वा त्रैलोक्यं सचराचरम् । शतक्रतुं पुरस्कृत्य गता देवाः पितामहम्

ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ಸಮಸ್ತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವು ವ್ಯಥಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವರುಗಳು ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

Verse 65

वृत्तं न्यवेदयन्सर्वं पद्मयोनौ दिवौकसः । कारणं च न जानीमस्त्वं तु योग्यं विधेहि नः

ದಿವೌಕಸರು ಸಮಸ್ತ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಪದ್ಮಯೋನಿ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು—“ಕಾರಣ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದು; ನೀವೇ ಸಮರ್ಥರು, ನಮ್ಮಿಗಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಮಾಡಿ” ಎಂದರು.

Verse 66

ब्रह्मोवाच । पतिव्रताया यद्वृत्तं मांडव्यस्य मुनेश्च यत् । यथा नोदयते ब्रध्नो धाता देवेष्ववेदयत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—“ಆ ಪತಿವ್ರತೆಯ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೂ, ಮುನಿ ಮಾಂಡವ್ಯನ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಕೇಳಿರಿ; ಧಾತೃನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದನೋ, ಅದರಿಂದ ಬ್ರಧ್ನ (ಸೂರ್ಯ) ಮತ್ತೆ ಉದಯಿಸದಂತೆ.”

Verse 67

ततो देवा विमानैश्च पुरस्कृत्य प्रजापतिम् । गतास्तदंतिकं विप्र तूर्णं सर्वे च भूतलम्

ನಂತರ ದೇವರುಗಳು ಪ್ರಜಾಪತಿಯನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಏರಿ, ಓ ವಿಪ್ರ, ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಭೂತಲದಲ್ಲಿನ ಆ ಸ್ಥಳದ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

Verse 68

तेषां श्रिया विमानानां मुनीनां किरणैस्तथा । शतसूर्यमिवाभाति नान्यत्र च गृहोदरे

ಆ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳ ಶ್ರೀಯಿಂದಲೂ ಮುನಿಗಳ ಕಿರಣಮಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಗೃಹದ ಒಳಭಾಗವು ಶತಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು; ಬೇರೆಡೆ ಅಂಥ ಕాంతಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ।

Verse 69

हा हतास्मि कथं सूरो मद्गृहे समुपस्थितः । अदृश्यंत तया देवा विमानैर्हंससन्निभैः

“ಹಾ, ನಾನು ನಾಶವಾಯಿತು! ಸೂರ್ಯನು ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು?” ಅವಳಿಗೆ ಹಂಸಸನ್ನಿಭ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆರೂಢರಾದ ದೇವರುಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು।

Verse 70

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा तामुवाच पतिव्रताम् । अखिलानां च देवानां द्विजानां च गवां तथा

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಪತಿವ್ರತೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು—ಸಕಲ ದೇವರುಗಳ, ದ್ವಿಜರ ಮತ್ತು ಗೋವಿನ ಪರವಾಗಿ, ಅವರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ।

Verse 71

यथैव निधनं तेषां कथं ते परिरोचते । मातः क्रोधं त्यजस्वाद्य सूर्यस्योदयनं प्रति

ಅವರ ಮರಣವೇ ಆಗುವುದಾದರೆ ಅದು ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ? ತಾಯಿ, ಇಂದು ಕ್ರೋಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸೂರ್ಯೋದಯದ ಕಡೆ ಮನಸ್ಸು ತಿರುಗಿಸು।

Verse 72

पतिव्रतोवाच । सर्वलोकानतिक्रम्य पतिरेको गुरुर्मम । अस्य मृत्युर्मुनेश्शापादुदिते च विरोचने

ಪತಿವ್ರತೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಸರ್ವಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೀರಿಯೂ ನನಗೆ ಏಕೈಕ ಗುರು ನನ್ನ ಪತಿಯೇ. ಮುನಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಅವನ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ವಿರೋಚನ ಉದಯಿಸಿದಾಗ ಅದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ.”

Verse 73

तेनैव कारणेनैष मया शप्तो दिवाकरः । न कोपान्न च मोहाच्च लोभात्कामान्न मत्सरात्

ಅದೇ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾನು ಈ ದಿವಾಕರನನ್ನು (ಸೂರ್ಯನನ್ನು) ಶಪಿಸಿದೆನು—ಕೋಪದಿಂದಲ್ಲ, ಮೋಹದಿಂದಲ್ಲ, ಲೋಭದಿಂದಲ್ಲ, ಕಾಮದಿಂದಲ್ಲ, ಮತ್ಸರದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 74

ब्रह्मोवाच । एकस्य निधनेनैव त्रैलोक्यस्य हितं भवेत् । ततस्ते चाधिकं पुण्यं मातरेवं भविष्यति

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಒಬ್ಬನ ನಿಧನದಿಂದಲೇ ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ಹಿತವು ನೆರವೇರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ನಿನಗೆ ಇನ್ನೂ ಅಧಿಕ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುವುದು; ಮಾತೆಯಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುವುದು।

Verse 75

सा चोवाच विधिं तत्र देवानामग्रतः सती । पतिं त्यक्त्वा च मे सत्यं शिवं मे नानुरोचते

ಆಗ ಸತಿಯು ದೇವತೆಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—ನಾನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಪತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೂ ಶಿವನು ನನಗೆ ರುಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 76

ब्रह्मोवाच । उदिते च खगे सौम्ये पत्यौ ते भस्मतां गते । स्वस्थेभूते च त्रैलोक्ये करिष्यामि हितं तव

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸೌಮ್ಯೆ, ಶುಭ ಖಗ ಉದಯವಾದಾಗ, ನಿನ್ನ ಪತಿ ಭಸ್ಮವಾಗಿದಾಗ, ತ್ರಿಲೋಕಗಳು ಸ್ವಸ್ಥವಾದಾಗ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಹಿತವನ್ನು ಮಾಡುವೆನು।

Verse 77

भस्मनः पुरुषो भाव्यः कामदेवसमप्रभः । गुणैः सर्वैर्युतो भर्ता रतिवत्त्वं च सर्वदा

ಭಸ್ಮದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ಉದ್ಭವಿಸಬೇಕು—ಕಾಮದೇವನ ಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳವನು; ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಯೋಗ್ಯ ಭರ್ತನಾಗಿ, ಸದಾ ರತಿ-ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿ।

Verse 78

यथापूज्यो हरिर्दैवैर्यथा लक्ष्मीश्च पूजिता । तथैव दंपती स्वर्गे तस्मान्मद्वचनं कुरु

ದೇವತೆಗಳು ಹರಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಪೂಜಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ಅದೇ ರೀತಿ ಈ ದಂಪತಿಗಳು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಪಾಲಿಸು.

Verse 79

पतिव्रतोवाच । पत्युर्मे निधने ब्रह्मन्विधवा लोकनिंदिता । कांस्तु लोकान्गमिष्यामि भग्ना चारामलीमसा

ಪತಿವ್ರತೆ ಹೇಳಿದಳು— ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಪತಿಯ ನಿಧನದಿಂದ ನಾನು ವಿಧವೆಯಾದೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಂದಿತಳಾದೆ. ಆಚಾರಮಲಿನತೆಯಿಂದ ಭಂಗಗೊಂಡ ನಾನು ಈಗ ಯಾವ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲಿ?

Verse 80

ब्रह्मोवाच । अतस्ते नास्ति दोषो वै न मृतस्ते धवोऽधुना । अस्माकं वचनेनैव कुष्ठी मन्मथतां व्रजेत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ದೋಷವಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಧವನು ಈಗಲೂ ಮೃತನಲ್ಲ. ನನ್ನ ವಚನಮಾತ್ರದಿಂದ ಈ ಕುಷ್ಠಿ ಮन्मಥಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸೇರುವನು.

Verse 81

वदत्येवंविधौ सा च विमृश्य क्षणमेव च । बाढमुक्तवती सा च ततस्सूर्योदयोऽभवत्

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವಳು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಿ, ‘ಬಾಢಂ’—“ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. ತದನಂತರ ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಯಿತು.

Verse 82

अभवद्भस्मरूपोऽसौ मुनिशापप्रपीडितः । भस्मनो मध्यतो जातो द्विजो मन्मथपीडितः

ಮುನಿಶಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಅವನು ಭಸ್ಮರೂಪನಾದನು. ಆ ಭಸ್ಮದ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜನು ಜನಿಸಿದನು; ಅವನು ಮन्मಥಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 83

दृष्ट्वा विस्मयपमापन्नाः सर्वे ते पुरवासिनः । मुदिता देवसंघाश्च जनः स्वस्थतरोऽभवत्

ಅದನ್ನು ಕಂಡು ನಗರದ ಎಲ್ಲ ನಿವಾಸಿಗಳು ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ದೇವಸಂಘಗಳು ಹರ್ಷಿಸಿದವು; ಜನರು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿ, ನಿಶ್ಚಿಂತರಾದರು.

Verse 84

विमानेनार्कवर्णेन स्वर्लोकादागतेन च । पतिना सह सा साध्वी सुरैः सार्द्धं गता दिवम्

ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಿಂದ ಬಂದ ಸೂರ್ಯವರ್ಣ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಆ ಸಾಧ್ವಿ ತನ್ನ ಪತಿಯೊಡನೆ ದೇವರ ಸಂಗಡ ದಿವ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 85

एवं पतिव्रता यस्माच्छुभा चैव तु मत्समा । तेन वृत्तं च जानाति भूतं भव्यं प्रवर्तनम्

ಅವಳು ಹೀಗೆ ಪತಿವ್ರತೆ, ಶುಭಳೂ ನನ್ನ ಸಮಾನಳೂ ಆದ್ದರಿಂದ, ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯ ಮತ್ತು ಘಟನೆಗಳ ಪ್ರವಾಹವನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಾಳೆ.

Verse 86

य इदं श्रावयेल्लोके पुण्याख्यानमनुत्तमम् । तस्य पापं क्षयं याति जन्मजन्मकृतं च यत्

ಯಾರು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಈ ಅನುತ್ತಮ ಪುಣ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಶ್ರವಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಜನ್ಮಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವೆಲ್ಲ ಕ್ಷಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 87

अक्षयं लभते स्वर्गं विबुधैः संप्रयुज्यते । ब्राह्मणो लभते वेदं जन्मजन्मसु बाडव

ಅವನು ಅಕ್ಷಯ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ಏಕೀಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ಬಾಡವ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜನ್ಮಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ವೇದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 88

सकृच्छृणोति यः पूतो दुष्कृतौघाद्विमुच्यते । सुरालयमवाप्नोति स्वर्गाद्भ्रष्टो धनी भवेत्

ಇದನ್ನು ಒಮ್ಮೆ라도 ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುವವನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಪಾಪಕರ್ಮಗಳ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ದೇವಲೋಕದ ನಿವಾಸವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಬಿದ್ದರೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಧನವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ.