Adhyaya 49

Verse 1

नारद उवाच । केनाचारेण विप्रस्य ब्रह्मतेजो विवर्धते । केनाचारेण तस्यैव ब्राह्मं तेजो विनश्यति

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ವಿಪ್ರನ ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ? ಮತ್ತು ಯಾವ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಅದೇ ಬ್ರಾಹ್ಮ ತೇಜಸ್ಸು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ?

Verse 2

ब्रह्मोवाच । शयनीयात्समुत्थाय रात्र्यंशे द्विजसत्तमः । देवांश्चैव स्मरेन्नित्यं तथा पुण्यवतो ध्रुवम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ರಾತ್ರಿಯ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ನಿತ್ಯ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಪುಣ್ಯವಂತ ಧ್ರುವನನ್ನೂ ದೃಢಭಾವದಿಂದ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

Verse 3

गोविंदं माधवं कृष्णं हरिं दामोदरं तथा । नारायणं जगन्नाथं वासुदेवमजं विभुम्

ಗೋವಿಂದ, ಮಾಧವ, ಕೃಷ್ಣ, ಹರಿ ಹಾಗೂ ದಾಮೋದರ; ನಾರಾಯಣ, ಜಗನ್ನಾಥ, ವಾಸುದೇವ—ಅಜನು, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭು—(ಇವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು).

Verse 4

सरस्वतीं महालक्ष्मीं सावित्रीं वेदमातरम् । ब्रह्माणं भास्करं चन्द्रं दिक्पालांश्च ग्रहांस्तथा

ಸರಸ್ವತಿ, ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ, ವೇದಮಾತೆ ಸಾವಿತ್ರಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ಭಾಸ್ಕರ (ಸೂರ್ಯ), ಚಂದ್ರ, ದಿಕ್ಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಗಳನ್ನೂ (ಸ್ಮರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು).

Verse 5

शङ्करं च शिवं शंभुमीश्वरं च महेश्वरम् । गणेशं च तथा स्कन्दं गौरीं भागीरथीं शिवाम्

ನಾನು ಶಂಕರ—ಶಿವ, ಶಂಭು, ಈಶ್ವರ ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಗಣೇಶ ಮತ್ತು ಸ್ಕಂದರಿಗೆ; ಗೌರಿಗೆ ಮತ್ತು ಭಾಗೀರಥೀ ಗಂಗೆ—ಶಿವಾ, ಮಂಗಳಮಯಿ—ಅವಳಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 6

पुण्यश्लोको नलो राजा पुण्यश्लोको जनार्दनः । पुण्यश्लोका च वैदेही पुण्यश्लोको युधिष्ठिरः

ರಾಜ ನಲನು ಪುಣ್ಯಕೀರ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು; ಜನಾರ್ದನನೂ ಪುಣ್ಯಕೀರ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು. ವೈದೇಹಿ (ಸೀತಾ) ಕೂಡ ಪುಣ್ಯಕೀರ್ತಿಯುಳ್ಳವಳು; ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೂ ಪುಣ್ಯಕೀರ್ತಿಯುಳ್ಳವನು।

Verse 7

अश्वत्थामा बलिर्व्यासो हनूमांश्च विभीषणः । कृपः परशुरामश्च सप्तैते चीरजीविनः

ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ, ಬಲಿ, ವ್ಯಾಸ, ಹನುಮಾನ್, ವಿಭೀಷಣ, ಕೃಪ ಮತ್ತು ಪರಶುರಾಮ—ಈ ಏಳು ಚಿರಂಜೀವಿಗಳು (ದೀರ್ಘಜೀವಿಗಳು)।

Verse 8

एतान्यस्तु स्मरेन्नित्यं प्रातरुत्थाय मानवः । ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ನಿತ್ಯ ಸ್ಮರಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 9

सकृदुच्चरिते तात सर्वयज्ञफलं लभेत् । गवां शतसहस्राणां दानस्य फलमश्नुते

ಹೇ ತಾತ, ಇದನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ಮನುಷ್ಯನು ಸರ್ವಯಜ್ಞಗಳ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಲಕ್ಷ ಗೋವುಗಳ ದಾನದ ಫಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 10

ततश्चापि शुचौ देशे मलमूत्रं परित्यजेत् । दक्षिणाभिमुखो रात्रौ दिवा कुर्यादुदङ्मुखः

ಅನಂತರ ಶುಚಿಯಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಲಮೂತ್ರ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು—ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣಾಭಿಮುಖನಾಗಿ, ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಾಭಿಮುಖನಾಗಿ।

Verse 11

परतो दंतकाष्ठं च तृणैरुदुंबरादिभिः । अतः परं च संध्यायां संयतश्च द्विजो भवेत्

ನಂತರ ತೃಣಗಳಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಉದುಂಬರಾದಿ ವೃಕ್ಷಗಳ ದಂತಕಾಷ್ಠದಿಂದಲೋ ದಂತಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಬೇಕು; ಆಮೇಲೆ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜನು ಸಂಯತನಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 12

पूर्वाह्णे रक्तवर्णां तु मध्याह्ने शुक्लवर्णिकाम् । सायं सरस्वतीं कृष्णां द्विजो ध्यायेद्यथाविधि

ಪೂರ್ವಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ರಕ್ತವರ್ಣಳಾಗಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಶುಕ್ಲವರ್ಣಳಾಗಿ, ಸಾಯಂಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣವರ್ಣಳಾಗಿ—ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದ್ವಿಜನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 13

ततः समाचरेत्स्नानं यथाज्ञानेन यत्नतः । अंगं प्रक्षालयित्वा तु मृद्भिः संलेपयेत्ततः

ಅನಂತರ ತನ್ನ ತಿಳುವಳಿಕೆಯಂತೆ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ದೇಹವನ್ನು ತೊಳೆಯಿಸಿ, ನಂತರ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮೃತ್ತಿಕೆಯಿಂದ ಲೇಪಿಸಬೇಕು।

Verse 14

शिरोदेशे ललाटे च नासिकायां हृदि भ्रुवोः । बाह्वोः पार्श्वे तथा नाभौ जान्वोरङ्घ्रिद्वये तथा

ತಲೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ, ನಾಸಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ, ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಲ್ಲಿ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ, ಮೊಣಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ, ಎರಡೂ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ।

Verse 15

एका लिंगे गुदे तिस्रस्तथा वामकरे दश । उभयोः सप्त दातव्या मृदः शुद्धिमभीप्सता

ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಒಂದುವಾರ, ಗುದದಲ್ಲಿ ಮೂರವಾರ, ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವಾರ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಏಳು ವಾರ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹಚ್ಚಬೇಕು.

Verse 16

अश्वक्रांते रथक्रांते विष्णुक्रांते वसुंधरे । मृत्तिके हर मे पापं यन्मया पूर्वसंचितम्

ಹೇ ವಸುಂಧರೇ! ಕುದುರೆಗಳಿಂದ ತುಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟವಳೇ, ರಥಗಳಿಂದ ತುಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟವಳೇ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಕ್ರಮದಿಂದ ಪವಿತ್ರಳಾದವಳೇ—ಹೇ ಮೃತ್ತಿಕೇ, ನಾನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಿ.

Verse 17

अनेनैव तु मंत्रेण मृत्तिकां यस्तनौ क्षिपेत् । सर्वपापक्षयस्तस्य शुचिर्भवति मानवः

ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದಲೇ ಮೃತ್ತಿಕೆಯನ್ನು ದೇಹಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚುವವನಿಗೆ ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಮಾನವನು ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 18

ततस्तु वेदपूर्वेण स्नानं कुर्याद्विचक्षणः । नदे नद्यां तथा कूपे पुष्करिण्यां तटाकके

ನಂತರ ವಿವೇಕಿಯು ವೇದವಿಧಿಯಂತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು—ಹೊರೆಯಲ್ಲಿ, ನದಿಯಲ್ಲಿ, ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ, ಪುಷ್ಕರಿಣಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ.

Verse 19

जलराशौ च वप्रे च घटस्नानं तथोत्तरम् । कारयेद्विधिवन्मर्त्यः सर्वपापक्षयाय च

ಮನುಷ್ಯನು ಜಲರಾಶಿಯಲ್ಲಿಯೂ ತಟ/ವಪ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಘಟಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ನಂತರದ ಉತ್ತರಕರ್ಮವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು—ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯಕ್ಕಾಗಿ.

Verse 20

प्रातःस्नानं महापुण्यं सर्वपापप्रणाशनम् । यः कुर्यात्सततं विप्रो विष्णुलोके महीयते

ಪ್ರಾತಃಕಾಲದ ಸ್ನಾನವು ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವೂ ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕವೂ ಆಗಿದೆ. ಯಾರು ನಿತ್ಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೋ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

प्रातः संध्यासमीपे च यावद्दंडचतुष्टयम् । तावत्पानीयममृतं पितॄणामुपतिष्ठते

ಪ್ರಾತಃಸಂಧ್ಯೆಯ ಸಮೀಪ ನಾಲ್ಕು ದಂಡಗಳ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಜಲವು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅಮೃತಸಮಾನವಾಗಿ ಉಪಸ್ಥಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Verse 22

परतो घटिकायुग्मं यावद्यामैकमाह्निकम् । मधुतुल्यं जलं तस्मिन्पितॄणां प्रीतिवर्धनम्

ಅನಂತರ ಎರಡು ಘಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಒಂದು ಯಾಮ ಹಾಗೂ ಆಹ್ನಿಕಕಾಲದವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಜಲವು ಜೇನುಸಮಾನವಾಗಿ ಪಿತೃಗಳ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 23

ततस्तु सार्द्धयामैकं जलं क्षीरमयं स्मृतम् । क्षीरमिश्रं जलं तावद्यावद्दण्डचतुष्टयम्

ನಂತರ ಒಂದು ಸಾರ್ಥಯಾಮದವರೆಗೆ ಆ ಜಲವು ಕ್ಷೀರಮಯವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನಾಲ್ಕು ದಂಡಗಳ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಅದು ಹಾಲುಮಿಶ್ರಿತ ಜಲದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 24

अतः परं च पानीयं यावद्धि प्रहरत्रयम् । तत्परं लोहितं प्रोक्तं यावदस्तंगतो रविः

ಇದಾದ ನಂತರ ಮೂರು ಪ್ರಹರಗಳವರೆಗೆ ಅದು ಪಾನಯೋಗ್ಯ ಜಲವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ನಂತರ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮಾನದವರೆಗೆ ಅದು ಕೆಂಪು ವರ್ಣದೆಯೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 25

चतुर्थप्रहरे स्नाने रात्रौ वा तर्पयेत्पितॄन् । तत्तोयं रक्षसामेव ग्रहणेन विना स्मृतम्

ಚತುರ್ಥ ಪ್ರಹರದ ಸ್ನಾನದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದರೆ, ಗ್ರಹಣಕಾಲವಲ್ಲದೆ ಆ ನೀರು ಸ್ಮೃತಿಪ್ರಕಾರ ರಾಕ್ಷಸರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 26

पानीयं सर्वसिर्द्ध्य्थं पुरैव निर्मितं मया । रक्षार्थं तस्य तोयस्य यक्षाश्चैव धुरंधराः

“ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿ ಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಈ ಪಾನೀಯ ಜಲವನ್ನು ನಾನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ; ಅದರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಧುರಂಧರ ಯಕ್ಷರನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದೆ।”

Verse 27

न प्राप्नुवंति पितरो ये च लोकांतरं गताः । दुष्प्राप्यं सलिलं तेषामृते स्वान्मर्त्यवासिनः

ಲೋಕಾಂತರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ಪಿತೃಗಳು ಸ್ವತಃ ಜಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರರು; ಮর্ত್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ಸ್ವಜನರ ಮೂಲಕವಲ್ಲದೆ ಅವರಿಗೆ ಜಲ ದುರ್ಲಭ।

Verse 28

तस्माच्छिष्यैश्च पुत्रैश्च पौत्रदौहित्रकादिभिः । बंधुवर्गैस्तथा चान्यैस्तर्पणीयं पितृव्रतैः

ಆದ್ದರಿಂದ ಪಿತೃವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು—ಶಿಷ್ಯರು, ಪುತ್ರರು, ಪೌತ್ರರು, ದೌಹಿತ್ರರು ಮೊದಲಾದವರಿಂದ; ಬಂಧುವರ್ಗ ಮತ್ತು ಇತರರಿಂದಲೂ।

Verse 29

नारद उवाच । जलस्य दैवतं ब्रूहि तर्पणस्य विधिं मयि । यथा जानामि देवेश तत्वतो वक्तुमर्हसि

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—“ಜಲದ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ; ತರ್ಪಣದ ವಿಧಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿ. ಹೇ ದೇವೇಶ! ನಾನು ತತ್ತ್ವತಃ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯುವಂತೆ, ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ನೀವು ಅರ್ಹರು।”

Verse 30

ब्रह्मोवाच । जलस्य देवता विष्णुःस र्वलोकेषु गीयते । जलपूतो भवेद्यस्तु विष्णुस्तच्छंकरो भवेत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಜಲದ ಅಧಿದೇವತೆ ವಿಷ್ಣು; ಸರ್ವ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಕೀರ್ತಿ ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಜಲದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ; ಅದೇ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಶಂಕರಸ್ವರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 31

जलं गंडूषमात्रं तु पीत्वा पूतो भवेन्नरः । विशेषात्कुशसंसर्गात्पीयूषादधिकं जलम्

ಗಂಡೂಷಮಾತ್ರ ಜಲವನ್ನು ಕುಡಿದರೂ ಮನುಷ್ಯನು ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕುಶಸ್ಪರ್ಶ ಪಡೆದ ಜಲವು ಅಮೃತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಪಾವನವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 32

सर्वदेवालयो दर्भो मयायं निर्मितः पुरा । कुशमूले भवेद्ब्रह्मा कुशमध्ये तु केशवः

ಈ ಪವಿತ್ರ ದರ್ಭ (ಕುಶ) ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳ ಆಲಯ; ಇದನ್ನು ನಾನು ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಕುಶದ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ಕುಶದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೇಶವ (ವಿಷ್ಣು) ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 33

कुशाग्रे शंकरं विद्धि कुश एते प्रतिष्ठिताः । कुशहस्तः सदा मेध्यः स्तोत्रं मंत्रं पठेद्यदि

ಕುಶದ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನು ನೆಲೆಸಿರುವನೆಂದು ತಿಳಿ; ಈ ಕುಶತೃಣಗಳು ಪವಿತ್ರ ಆಧಾರಗಳಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿವೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕುಶವನ್ನು ಹಿಡಿದವನು ಸದಾ ಮೇಧ್ಯ (ಶುದ್ಧ)ನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ತೋತ್ರ-ಮಂತ್ರ ಪಠಿಸುವಾಗ.

Verse 34

सर्वं शतगुणं प्रोक्तं तीर्थे साहस्रमुच्यते । कुशाः काशास्तथा दूर्वा यवपत्राणि व्रीहयः

ಸರ್ವ (ಧರ್ಮಫಲ) ಶತಗುಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಹಸ್ರಗುಣವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. (ಅರ್ಪಣಾರ್ಥ) ಕುಶ, ಕಾಶ, ದೂರ್ವಾ, ಯವಪತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ವ್ರೀಹಿ (ಅಕ್ಕಿ) ಮೊದಲಾದವುಗಳು ಉಲ್ಲೇಖಿತವಾಗಿವೆ.

Verse 35

बल्वजाः पुंडरीकाश्च कुशास्सप्त प्रकीर्तिताः । आनुपूर्व्येण मेध्याः स्युः कुशा लोके प्रतिष्ठिताः

ಬಲ್ವಜ, ಪುಂಡರೀಕ ಹಾಗೂ ಕುಶಾ-ಹುಲ್ಲಿನ ಏಳು ವಿಧಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಕ್ರಮಾನುಸಾರ ಅವೆಲ್ಲ ಶುದ್ಧಿಕರವೆಂದು ಗಣ್ಯ; ಆದ್ದರಿಂದ ಕುಶಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪಾವನಕಾರಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 36

विना मंत्रेण यत्स्नानं सर्वं तन्निष्फलं भवेत् । अमृतात्स्वादुतामेति संस्पर्शाच्च तिलस्य च

ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಸ್ನಾನವೆಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಎಳ್ಳಿನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅದು ಅಮೃತದಂತೆ ಮಧುರ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 37

तस्माच्च तर्पयेन्नित्यं पितॄंस्तिलजलैर्बुधः । दशभिश्च तिलैस्तावत्पितॄणां प्रीतिरुत्तमा

ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಯು ನಿತ್ಯ ಎಳ್ಳುಮಿಶ್ರಿತ ಜಲದಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು. ಕೇವಲ ಹತ್ತು ಎಳ್ಳಿನಿಂದಲೂ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 38

अग्निस्तंभभयाद्देवा न चेच्छन्त्यतिविस्तरम् । स्नात्वा यस्तर्पयेन्नित्यं तिलमिश्रोदकैः पितॄन्

ಅಗ್ನಿಸ್ತಂಭದ ಭಯದಿಂದ ದೇವರುಗಳು ಅತಿಯಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾರು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ನಿತ್ಯ ಎಳ್ಳುಮಿಶ್ರಿತ ಜಲದಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ—

Verse 39

नीलपंडविमोक्षेण त्वमावास्या तिलोदकैः । वर्षासु दीपदानेन पितॄणामनृणो भवेत्

‘ನೀಲಪಂಡ-ವಿಮೋಕ್ಷ’ ವಿಧಿಯಿಂದ, ಅಮಾವಾಸ್ಯಾದಿನ ತಿಲೋದಕ ಅರ್ಪಣದಿಂದ, ಹಾಗೂ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ದೀಪದಾನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಪಿತೃಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

वत्सरैकममायां तु तर्पयेद्यस्तिलैः पितृन् । विनायकत्वमाप्नोति सर्वदेवैः प्रपूज्यते

ಅಮಾವಾಸ್ಯಾ ದಿನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವನು ವಿನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 41

युगाद्यासु च सर्वासु यस्तिलैस्तर्पयेत्पितॄन् । उक्तं यद्वाप्यमायां तु तस्माच्छतगुणाधिकम्

ಯುಗಾರಂಭಾದಿ ಎಲ್ಲ ಪುಣ್ಯಾವಸರೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಫಲವು, ಮಾಘಮಾಸದ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಶತಗುಣ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 42

अयने विषुवे चैव राकामायां तथैव च । तर्पयित्वा पितृव्यूहं स्वर्गलोके महीयते

ಅಯನಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವಿಷುವ ದಿನದಲ್ಲಿಯೂ, ಪೂರ್ಣಿಮಾ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಪಿತೃಸಮೂಹಕ್ಕೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದವನು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 43

तथा मन्वंतराख्यायामन्यस्यां पुण्यसंस्थितौ । ग्रहणे चंद्रसूर्यस्य पुण्यतीर्थे गयादिषु

ಹಾಗೆಯೇ ಮನ್ವಂತರವೆನ್ನುವ ಇನ್ನೊಂದು ಪುಣ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ, ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯ ಗ್ರಹಣದಲ್ಲಿಯೂ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಯಾದಿ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ—ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 44

तर्पयित्वा पितॄन्याति माधवस्य निकेतनम् । तस्मात्पुण्याहकं प्राप्य तर्पयेत्पितृसंचयम्

ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದವನು ಮಾಧವನ (ವಿಷ್ಣುವಿನ) ನಿವಾಸವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶುಭದಿನ ದೊರೆತಾಗ ಪಿತೃಸಮೂಹಕ್ಕೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 45

तर्पणं देवतानां च पूर्वं कृत्वा समाहितः । अधिकारी भवेत्पश्चात्पितॄणां तर्पणे बुधः

ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತನಾಗಿ ಮೊದಲು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ಜ್ಞಾನಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 46

श्राद्धे भोजनकाले च पाणिनैकेन दापयेत् । उभाभ्यां तर्पणे दद्याद्विधिरेष सनातनः

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿಯೂ ಭೋಜನಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೇ ಕೈಯಿಂದ ನೀಡಬೇಕು; ಆದರೆ ತರ್ಪಣದಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ನೀಡಬೇಕು—ಇದು ಸನಾತನ ವಿಧಿ।

Verse 47

दक्षिणाभिमुखो भूत्वा शुचिस्तु तर्पयेत्पितॄन् । तृप्यतामिति वाक्येन नामगोत्रेण वै पुनः

ದಕ್ಷಿಣಾಭಿಮುಖನಾಗಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು; ಮತ್ತೆ ಹೆಸರು-ಗೋತ್ರ ಹೇಳಿ ‘ತೃಪ್ಯತಾಂ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 48

अकृष्णैर्यत्तिलैर्मोहात्तर्पयेत्पितृसंचयम् । भूम्यां ददाति यदपो दाता चैव जले स्थितः

ಮೋಹದಿಂದ ಕಪ್ಪಲ್ಲದ ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಪಿತೃಸಮೂಹಕ್ಕೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ, ದಾತನು ತಾನೇ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೀರನ್ನೇ ಭೂಮಿಗೆ ಸುರಿದರೆ—ಆ ಕರ್ಮ ದೋಷಯುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 49

वृथा तद्दीयते दानं नोपतिष्ठति कस्यचित् । स्थले स्थित्वा जले यस्तु प्रयच्छेदुदकं नरः

ಆ ದಾನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಯಾರಿಗೂ ಫಲ ನೀಡದು—ಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೀರಿನಲ್ಲೇ ಉದಕವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ।

Verse 50

नोपतिष्ठेत्पितॄणां तु सलिलं तन्निरर्थकम् । आर्द्रवासा जले यस्तु कुर्यादुदकतर्पणम्

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತೊಯ್ದ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಉದಕ-ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವನ ಅರ್ಪಿತ ಜಲವು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತಲುಪದು; ಅದು ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 51

पितरस्तस्य तृप्यंति सहदेवैस्सदानघ । रजकैः क्षालितं वस्त्रमशुद्धं कवयो विदुः

ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿಯೇ! ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ರಜಕನಿಂದ (ಧೋಬಿಯಿಂದ) ತೊಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ವಸ್ತ್ರ ಅಶುದ್ಧವೆಂದು ಪಂಡಿತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 52

हस्तप्रक्षालने चैव पुनर्वस्त्रं तु शुध्यति । शुष्कवासाः शुचौ देशे स्थाने यत्तर्पयेत्पितॄन्

ಕೈಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುವುದರಿಂದ ವಸ್ತ್ರವು ಮತ್ತೆ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಣ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಯೋಗ್ಯ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 53

ततो दशगुणेनैव तुष्यंति पितरो ध्रुवम् । स्नानं संध्यां च पाषाणे खड्गे वा ताम्रभाजने

ಆಮೇಲೆ ಪಿತೃಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಯನ್ನು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ, ಅಥವಾ ಖಡ್ಗದ ಮೇಲೆ, ಇಲ್ಲವೇ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 54

तर्पणं कुरुते यस्तु प्रत्येकं च शताधिकम् । रौप्यांगुलीयं तर्जन्यां धृत्वा यत्तर्पयेत्पितॄन्

ಯಾವನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪಿತೃಗಾಗಿ ನೂರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ತರ್ಜನಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿ ಉಂಗುರ ಧರಿಸಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 55

सर्वं च शतसाहस्रगुणं भवति नान्यथा । तथैवानामिकायां तु धृत्वा स्वर्णांगुलीं बुधः

ಎಲ್ಲವೂ ಪುಣ್ಯಫಲವಾಗಿ ಶತಸಾಹಸ್ರಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ—ಇಲ್ಲದಂತೆ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಅನಾಮಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಣಮುದ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ…

Verse 56

तर्पयेत्पितृसंदोहं लक्षकोटिगुणं भवेत् । अंगुष्ठदेशिनी मध्ये सव्यहस्तस्य खड्गकम्

ಪಿತೃಸಮೂಹಕ್ಕೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದರ ಪುಣ್ಯ ಲಕ್ಷಕೋಟಿಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಡಗೈಯ ಅಂಗುಷ್ಟ–ತರ್ಜನಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಖಡ್ಗ’ ಮುದ್ರೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ…

Verse 57

धृत्वानामिकया रत्नमंजलेरक्षयंफलं । स्नानार्थमभिगच्छंतं देवाः पितृगणैः सह

ಅನಾಮಿಕೆಯಲ್ಲಿ ರತ್ನಮಂಜರಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದರೆ ಅಕ್ಷಯಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ದೇವರುಗಳು ಪಿತೃಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಬಂದರು.

Verse 58

वायुभूतानुगच्छंति तृषार्ताः सलिलार्थिनः । निराशास्ते निवर्तंते वस्त्रनिष्पीडनेन च

ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲುವ ನೀರನ್ವೇಷಕರು ಕೇವಲ ವಾಯುರೂಪ ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನಿರಾಶರಾಗಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಿಂಡಿದರೂ ಫಲವಿಲ್ಲದೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 59

तस्मान्न पीडयेद्वस्त्रमकृत्वा पितृतर्पणम् । तिस्रःकोट्योऽर्धकोटी च यानि लोमानि मानुषे

ಆದ್ದರಿಂದ ಪಿತೃತರ್ಪಣ ಮಾಡದೆ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಿಂಡಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವದೇಹದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕೋಟಿ ಮತ್ತು ಅರ್ಧಕೋಟಿ ರೋಮಗಳಿವೆ.

Verse 60

स्रवंति सर्वतीर्थानि तस्मान्न परिपीडयेत् । देवाः पिबंति शिरसि श्मश्रुतः पितरस्तथा

ಅಲ್ಲಿ ಸರ್ವ ತೀರ್ಥಗಳೂ ಹರಿಯುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಪೀಡಿಸಬಾರದು, ಹಾನಿಗೊಳಿಸಬಾರದು. ದೇವರು ಶಿರೋಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಪಿತೃಗಣ ದಾಡಿಯಿಂದ ಪಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 61

चक्षुषोरपि गंधर्वा अधस्तात्सर्वजंतवः । देवाः पितृगणाः सर्वे गंधर्वा जंतवस्तथा

ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೂ ಗಂಧರ್ವರು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಕೆಳಗೆ ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ದೇವರು, ಎಲ್ಲಾ ಪಿತೃಗಣಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 62

स्नानमात्रेण तुष्यंति स्नानात्पापं न विद्यते । नित्यस्नानं च यः कुर्यात्स नरः पुरुषोत्तमः

ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ (ದೇವರು) ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಸ್ನಾನದಿಂದ ಪಾಪ ಉಳಿಯದು. ಯಾರು ನಿತ್ಯಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಪುರುಷೋತ್ತಮನು.

Verse 63

सर्वपापैर्विनिर्मुक्तो नाकलोकेमहीयते । स्नानं तर्पणपर्यंतं देवा महर्षयो विदुः

ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾದವನು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಸ್ನಾನದಿಂದ ತರ್ಪಣದವರೆಗೆ ಇರುವ ವಿಧಿಯನ್ನು ದೇವರು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ (ಮತ್ತು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ).

Verse 64

अतः परं च देवानां पूजनं कारयेद्बुधः । गणेशं पूजयेद्यस्तु विघ्नस्तस्य न जायते

ಅನಂತರ ಜ್ಞಾನಿಯು ದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಯಾರು ಗಣೇಶನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರಿಗೆ ವಿಘ್ನಗಳು ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 65

आरोग्यार्थं च सूर्यं च धर्ममोक्षाय माधवम् । शिवं च कृत्यकामार्थं सर्वकामाय चंडिकाम्

ಆರೋಗ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಸೂರ್ಯದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು; ಧರ್ಮಮೋಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಾಧವ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಭಜಿಸಬೇಕು. ಕೃತ್ಯಕರ್ಮಸಿದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಅಭೀಷ್ಟಕಾರ್ಯಸಫಲತೆಗೆ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಸರ್ವಕಾಮಪೂರ್ತಿಗಾಗಿ ಚಂಡಿಕಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಉಪಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 66

देवांस्तु पूजयित्वा तु वैश्वदेवबलिं चरेत् । वह्निकार्यं ततः कृत्वा यज्ञं ब्राह्मणतर्पणम्

ದೇವತೆಗಳನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ ವೈಶ್ವದೇವ ಬಲಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಅಗ್ನಿಸಂಬಂಧಿತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಿಯಮವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತರ್ಪಣ (ಅತಿಥಿಸತ್ಕಾರ ಸಹಿತ) ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 67

देवानां सर्वसत्वानां पुनस्त्रिविष्टपं व्रजेत् । गतागतं स्थिरं कृत्वा कामान्मोक्षं सुखं दिवम्

ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ (ಜೀವ) ಮತ್ತೆ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಆಗಮನ-ಗಮನವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಅಂದರೆ ಅದನ್ನು ನಿರೋಧಿಸಿ, ಇಷ್ಟಫಲಗಳು—ಮೋಕ್ಷ, ಸುಖ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥಿತಿ—ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 68

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन नित्यं कर्माणि कारयेत् । नारद उवाच । किमर्थं च जलं तात देवाः पितृगणैः सह

ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ನಿತ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು/ಮಾಡಬೇಕು. ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—“ತಾತ! ದೇವತೆಗಳು ಪಿತೃಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀರನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ (ಕೋರುತ್ತಾರೆ/ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ)?”

Verse 69

न प्राप्नुवंति सर्वज्ञ लभंते मानवा यथा । ब्रह्मोवाच । पुरा सृष्टं मया तोयं सर्वदेवमयामृतम्

ಹೇ ಸರ್ವಜ್ಞ! ಅವರು ಮಾನವರು ಪಡೆಯುವಂತೆ (ಲಾಭವನ್ನು) ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಆ ಜಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ; ಅದು ಅಮೃತಸಮಾನವಾಗಿದ್ದು ಸರ್ವದೇವಮಯವಾಗಿದೆ.

Verse 70

तस्यैव रक्षणार्थं च रक्षा यक्षा धनुर्धराः । घ्नंति ते पितरं देवमस्मद्वाक्यान्न मानुषम्

ಅವನ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವೇ ಧನುರ್ಧರರಾದ ರಾಕ್ಷಸರು ಮತ್ತು ಯಕ್ಷರು ನಮ್ಮ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ತಮ್ಮದೇ ತಂದೆಯಾದ ಆ ದಿವ್ಯ ದೇವನನ್ನೇ ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾನವನನ್ನು ಅಲ್ಲ.

Verse 71

पशवः पक्षिणः कीटा मर्त्यलोके व्यवस्थिताः । मर्त्यजाताश्च देवा ये तथैव मानुषा ध्रुवम्

ಪಶುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಕೀಟಗಳು ಮರ್ಥ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಮರ್ಥ್ಯಜನ್ಮ ಪಡೆದ ದೇವರುಗಳೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಾನವರೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 72

तर्पयित्वा गुरुं नित्यं सुरलोके प्रतिष्ठिताः । अस्नायी च मलं भुंक्ते अजपी पूयशोणितम्

ನಿತ್ಯ ಗುರುವನ್ನು ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವವರು ಸುರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡದವನು ಮಲವನ್ನು ಭುಂಜುತ್ತಾನೆ; ಜಪ ಮಾಡದವನು ಪೂಯ ಮತ್ತು ರಕ್ತವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 73

अकृत्वा तर्पणं नित्यं पितृहा चोपजायते । ब्रह्महत्यासमं पापं देवानामप्यपूजने

ನಿತ್ಯ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಮಾಡದವನು ಪಿತೃಹಂತಕನಾದಂತೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದೂ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಪಾಪ.

Verse 74

सन्ध्याकृत्यमकृत्वा च सूर्यं हंति च पापकृत् । नारद उवाच । ब्राह्मणस्य सदाचारक्रमं ब्रूहि च कर्मणाम्

ಸಂಧ್ಯಾಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡದ ಪಾಪಿ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—“ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಸದಾಚಾರದ ಕ್ರಮವನ್ನೂ ಕರ್ಮಗಳ ವಿಧಿಯನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ.”

Verse 75

इतरेषां च वर्णानां प्रवृत्तमखिलं वद । ब्रह्मोवाच । आचाराल्लभते चायुराचाराल्लभते सुखम्

ಇತರ ವರ್ಣಗಳ ಯೋಗ್ಯ ಆಚರಣೆಯನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳು. ಬ್ರಹ್ಮನು ನುಡಿದನು—ಸದಾಚಾರದಿಂದ ಆಯುಷ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಸದಾಚಾರದಿಂದ ಸುಖ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 76

आचारात्स्वर्गं मोक्षं च आचारो हंत्यलक्षणम् । अनाचारो हि पुरुषो लोके भवति निंदितः

ಸದಾಚಾರದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ಲಭಿಸುತ್ತವೆ; ಸದಾಚಾರವು ಅಪಶಕುನ ಮತ್ತು ಅಪಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಚಾರತೊಡಗದವನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಂದಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 77

दुःखभागी च सततं व्याधितोल्पायुरेव च । नरके नियतं वासो ह्यनाचारान्नरस्य च

ದುರಾಚಾರಿಯು ಸದಾ ದುಃಖದ ಪಾಲುದಾರನಾಗುತ್ತಾನೆ, ರೋಗಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅಂಥ ಅನಾಚಾರಿಗೆ ನರಕವಾಸ ನಿಶ್ಚಿತ.

Verse 78

आचाराच्च परं लोकमाचारं शृणु तत्त्वतः । गोमयेन गृहे नित्यं प्रकुर्यादुपलेपनम्

ಆಚಾರದಿಂದ ಪರಲೋಕವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಈಗ ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಆಚಾರವನ್ನು ಕೇಳು—ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಗೋಮಯದಿಂದ ಲೇಪನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 79

प्रक्षालयेत्ततः पीठं काष्ठं पात्रं शिलातलम् । भस्मना कांस्यपात्रं तु ताम्रमम्लेनशुद्ध्यति

ನಂತರ ಪೀಠ, ಮರದ ವಸ್ತುಗಳು, ಪಾತ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಶಿಲಾತಲವನ್ನು ತೊಳೆಯಬೇಕು. ಕಾಂಸ್ಯಪಾತ್ರಗಳು ಭಸ್ಮದಿಂದ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ; ತಾಮ್ರವು ಅಮ್ಲದ್ರವ್ಯದಿಂದ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 80

शिलापात्रं तु तैलेन फालंगो वालकेन तु । स्वर्णरौप्यादिपात्रं तु जलमात्रेण शुध्यति

ಶಿಲಾಪಾತ್ರವು ತೈಲದಿಂದ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಫಾಲಂಗಪಾತ್ರವು ಮರಳಿನಿಂದ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸ್ವರ್ಣ-ರೌಪ್ಯಾದಿ ಪಾತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ಜಲಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 81

अग्निना लोहपात्रं तु पाकप्रक्षालनेन तु । खननाद्दाहनाच्चैव उपलेपन धावनात्

ಲೋಹಪಾತ್ರವು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಪಾಕದ ನಂತರ ತೊಳೆಯುವುದರಿಂದಲೂ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ತೋಡಿ ತೆಗೆದು, ದಹನ ಮಾಡಿ, ಶುದ್ಧ ಲೇಪನ ಮಾಡಿ ತೊಳೆಯುವುದರಿಂದಲೂ ಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 82

पर्जन्यवर्षणाच्चैव भूरमेध्या विशुध्यति । तैजस्सानां मणीनां च सर्वस्याश्ममयस्य च

ಮೋಡಗಳ ಮಳೆಯಿಂದ ಅಶುದ್ಧವಾದ ಭೂಮಿಯೂ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ತೇಜಸ್ವಿ ಲೋಹಗಳು, ಮಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 83

भस्मभिर्मृत्तिकाभिश्च शुद्धिरुक्ता मया पुरा । शय्या भार्या शिशुर्वस्त्रमुपवीतं कमंडलुः

ಭಸ್ಮ ಮತ್ತು ಮೃತ್ತಿಕೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧಿಯ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ಹಿಂದೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಶಯ್ಯೆ, భార್ಯೆ, ಶಿಶು, ವಸ್ತ್ರ, ಉಪವೀತ, ಕಮಂಡಲು—ಇವುಗಳಿಗೂ ಶೌಚವಿಧಿಗಳು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 84

आत्मनः कथिताश्शुद्धा न परेषां कदाचन । न भुंजीतैकवस्त्रेण न स्नायादेकवाससा

ಮಾನವನು ತನ್ನದೇ ಸತ್ಆಚಾರದಿಂದಲೇ ತಾನು ಶುದ್ಧನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಎಂದಿಗೂ ಪರರಾಶ್ರಯದಿಂದಲ್ಲ. ಒಂದೇ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಬಾರದು; ಒಂದೇ ವಸ್ತ್ರದಲ್ಲೇ ಸ್ನಾನವೂ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 85

न धारयेत्परस्यैवं स्नानवस्त्रं कदाचन । संस्कारं केशदंतानां प्रातरेव समाचरेत्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಂದಿಗೂ ಪರರ ಸ್ನಾನವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಬಾರದು. ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲೇ ಕೇಶದಂತಗಳ ಶುದ್ಧಿ-ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 86

गुरूणां च नमस्कारं नित्यमेव समाचरेत् । हस्तपादे मुखे चैव पंचार्द्रो भोजनं चरेत्

ಗುರುಗಳಿಗೆ ನಿತ್ಯ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು. ಕೈ, ಕಾಲು ಮತ್ತು ಮುಖವನ್ನು ತೊಳೆದು ನಂತರವೇ ಭೋಜನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 87

पंचार्द्रकस्तु भुंजानः शतं वर्षाणि जीवति । देवतानां गुरोराज्ञां स्नातकाचार्ययोरपि

ಐದು ವಿಧದ ಆರ್ಧ್ರಕ (ತಾಜಾ ಶುಂಠಿ) ಭುಜಿಸುವವನು ನೂರು ವರ್ಷ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ—ದೇವತೆಗಳು, ಗುರು, ರಾಜ ಮತ್ತು ಸ್ನಾತಕ ಹಾಗೂ ಆಚಾರ್ಯರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದರೆ.

Verse 88

नाक्रामेत्कामतश्छायां विप्रस्य दीक्षितस्य च । गोगणं देवतं विप्रं घृतं मधु चतुष्पथम्

ಕೇವಲ ಮನಬಂದಂತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಅಥವಾ ದೀಕ್ಷಿತನ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡಬಾರದು. ಗೋಗಳ ಗುಂಪು, ದೇವತೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ತುಪ್ಪ, ಜೇನು ಮತ್ತು ಚತುಷ್ಪಥ—ಇವನ್ನೂ ತುಳಿಯಬಾರದು.

Verse 89

प्रदक्षिणं प्रकुर्वीत प्रख्यातांश्च वनस्पतीन् । गोविप्रावग्निविप्रौ च विप्रौ द्वौ दंपती तथा

ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪವಿತ್ರ ವೃಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಗೋವು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದಂಪತಿಗೂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 90

तयोर्मध्ये न गच्छेत स्वर्गस्थोपि पतेद्ध्रुवम् । उच्छिष्टो न स्पृशेदग्निं ब्राह्मणं दैवतं गुरुम्

ಆ ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಹೋಗಬಾರದು; ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥನಾದರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ದೇವತೆ ಮತ್ತು ಗುರುವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಾರದು.

Verse 91

स्वशीर्षं पुष्पवृक्षं च यज्ञवृक्षमधार्मिकम् । त्रीणि तेजांसि नोच्छिष्ट उदीक्षेत कदाचन

ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಮೂರು ತೇಜಸ್ವಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೋಡಬಾರದು—ತನ್ನ ಶಿರಸ್ಸು, ಹೂಬಿಟ್ಟ ಮರ, ಮತ್ತು ಅಧಾರ್ಮಿಕ ‘ಯಜ್ಞವೃಕ್ಷ’.

Verse 92

सूर्याचंद्रमसावेवं नक्षत्राणि च सर्वशः । नेक्षेद्विप्रं गुरुं देवं राजानं यतिनां वरम्

ಹಾಗೆಯೇ ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಗುರು, ದೇವತೆ, ರಾಜ ಮತ್ತು ಯತಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನತ್ತವೂ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ನೋಡಬಾರದು.

Verse 93

योगिनं देवकर्माणं धर्माणां कथकं द्विजम् । नदीनां च प्रतीरे च पत्युश्च सरितां तथा

ದೇವಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಯೋಗಿ, ಧರ್ಮಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವ ದ್ವಿಜ, ನದಿಗಳ ತೀರಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಸರಿತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪವಿತ್ರವೆಂದು ತಿಳಿದು ಗೌರವಿಸಬೇಕು.

Verse 94

यज्ञवृक्षस्य मूले च उद्याने पुष्पवाटके । शरीरस्य मलत्यागं न कुर्याज्जीवने तथा

ಯಜ್ಞವೃಕ್ಷದ ಬೇರು ಬಳಿ, ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲೋ ಪುಷ್ಪವಾಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ—ದೇಹಮಲತ್ಯಾಗವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 95

विप्रस्यायतने गोष्ठे रम्ये राजपथेषु च । न क्षौरं कारयेद्धीरः कुजस्याह्नि कदाचन

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ, ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ರಮ್ಯಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ—ಕುಜವಾರವಾದ ಮಂಗಳವಾರ ಜ್ಞಾನಿಯು ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷೌರ/ಮುಂಡನ ಮಾಡಿಸಬಾರದು.

Verse 96

मलं न धारयेद्दंते नखं न वदने क्षिपेत् । तैलाभ्यंगं न कुर्वीत वासरे रविभौमयोः

ಹಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಿನವನ್ನು ಇಡಬಾರದು; ನಖಕತ್ತರಿಕೆಯನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಬಾರದು. ರವಿವಾರ (ಭಾನುವಾರ) ಮತ್ತು ಭೌಮವಾರ (ಮಂಗಳವಾರ) ತೈಲಾಭ್ಯಂಗ/ಎಣ್ಣೆ ಮಸಾಜ್ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 97

स्वगात्रासनयोर्वाद्यं गुरोरेकासनादनम् । न हरेच्छ्रोत्रियस्वं च देवस्यापि गुरोरपि

ತನ್ನ ದೇಹ ಅಥವಾ ಆಸನವನ್ನು ತಟ್ಟಿ ವಾದ್ಯಧ್ವನಿ ಮಾಡಬಾರದು; ಗುರುವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಶ್ರೋತ್ರಿಯ (ವೇದಪಾರಗ)ನ ಸ್ವತ್ತನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ದೇವರದ್ದೂ ಅಲ್ಲ, ಗುರುವರದ್ದೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 98

राज्ञस्तपस्विनां चैव पंगोरंधस्य योषितः । पंथा देयो ब्राह्मणाय गोभ्यो राजभ्य एव च

ರಾಜನಿಗೆ, ತಪಸ್ವಿಗಳಿಗೆ, ಕುಂಟರಿಗೆ, ಅಂಧರಿಗೆ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ, ಗೋವುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ರಾಜಪುರುಷರಿಗೆ ಸಹ ಮಾರ್ಗ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 99

रोगिणे भारतप्ताय गुर्विण्यै दुर्बलाय च । विवादं न च कुर्वीत नृप विप्र चिकित्सकैः

ಓ ನೃಪನೇ! ರೋಗಿ, ಜ್ವರತಪ್ತ, ಗರ್ಭಿಣಿ ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲನಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ವೈದ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ವಾದವಿವಾದ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 100

ब्राह्मणं गुरुपत्नीं च दूरतः परिवर्जयेत् । पतितं कुष्ठसंयुक्तं चांडालं च गवाशिनम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮತ್ತು ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಪತಿತ, ಕುಷ್ಠರೋಗಿ, ಚಂಡಾಲ ಮತ್ತು ಗೋಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಕನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 101

निर्धूतं ज्ञानहीनं च दूरतः परिवर्जयेत् । स्त्रियं दुष्टां च दुर्वृत्तामपवाद प्रदायिनीम्

ಬಹಿಷ್ಕೃತನಾದ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಹೀನನಾದವನನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ದುಷ್ಟೆ, ದುರಾಚಾರಿ ಮತ್ತು ಅಪವಾದ ಹಬ್ಬಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 102

कुकर्मकारिणीं दुष्टां सदैव कलहप्रियाम् । प्रमत्तामधिकांगीञ्च निर्लज्जां बाह्यचारिणीम्

ಕುಕರ್ಮ ಮಾಡುವವಳು, ದುಷ್ಟೆ, ಸದಾ ಜಗಳಗಂಟಿ, ಪ್ರಮತ್ತೆ, ವಿಕಾರಾಂಗಿಯು, ನಿರ್ಲಜ್ಜೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ಅಲೆದಾಡುವವಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 103

व्ययशीलामनाचारां दूरतः परिवर्जयेत् । मलिनां नाभिवंदेत गुरुपत्नीं कदाचन

ದುಂದುವೆಚ್ಚ ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ಅನಾಚಾರಿಯಾದವಳನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಮಲಿನಳಾದ (ಚಾರಿತ್ರ್ಯಹೀನ) ಗುರುಪತ್ನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಬಾರದು.

Verse 104

न स्पृशेत्तां च मेधावी स्पृष्ट्वा स्नानेन शुद्ध्यति । स तया सह केलिं च वर्जयेच्च सदैव हि

ಮೇಧಾವಿಯಾದವನು ಅವಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದು; ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸರಸ ಅಥವಾ ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 105

शृणुयाच्च वचो नूनं न पश्येच्च गुरोः स्त्रियम् । वधूं पुत्रस्य भ्रातुश्च स्वपुत्रीं युवतीं ध्रुवम्

ಗುರುವಿನ ವಚನವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕು; ಆದರೆ ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಪುತ್ರವಧು, ಸಹೋದರನ ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಯೌವನವತಿ ಪುತ್ರಿಯನ್ನೂ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೂರವಿಡಬೇಕು.

Verse 106

अन्यां च गुरुपत्नीं च नेक्षेत्स्पर्शं न कारयेत् । ताभिः सह कथालापं तथा भ्रूभंगदर्शनम्

ಪರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನೂ ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನೂ ನೋಡಬಾರದು; ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗಬಾರದು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತುಕತೆ ಹಾಗೂ ಭ್ರೂಸಂಕೇತ/ಚುರುಕು ದೃಷ್ಟಿ ವಿನಿಮಯವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 107

कलहं निस्त्रपां वाणीं सदैव परिवर्जयेत् । न दद्याच्च सदा पादं तुषांगारास्थिभस्मसु

ಜಗಳವನ್ನೂ ಲಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲದ ಮಾತನ್ನೂ ಸದಾ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ತೂಸು, ಅಂಗಾರ, ಎಲುಬು, ಭಸ್ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಾಲಿಡಬಾರದು.

Verse 108

कार्पासास्थिषु निर्माल्ये चितिकाष्ठे चितौ गुरौ । शुष्कं मीनं न भक्षेत पूतिगंधिममेध्यकम्

ಹತ್ತಿಬೀಜ/ಹೊಳು, ತ್ಯಜಿಸಿದ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯ, ಚಿತಿಕಾಷ್ಠ, ಶ್ಮಶಾನ ಅಥವಾ ಗುರುಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ದುರ್ವಾಸನೆಯ ಅಶುದ್ಧ ಒಣಮೀನನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಬಾರದು.

Verse 109

विघसं चान्यदुच्छिष्टं पाकार्थं च परस्य च । न स्थातव्यं न गंतव्यं क्षणमप्यसता सह

ವಿಘಸ (ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ), ಇತರ ಉಳಿದ ಆಹಾರ, ಅಡುಗೆಕಾರ್ಯ ಅಥವಾ ಪರಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಆದರೂ—ದುಷ್ಟನೊಂದಿಗೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ನಿಲ್ಲಬಾರದು, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಬಾರದು.

Verse 110

न तिष्ठेच्च क्षणं धीरो दीपच्छाये कलिद्रुमे । अस्पृश्यैस्सह चालापं पतितैः कुपितैः सह

ಧೀರನು ಕಲಿಯುಗವೃಕ್ಷದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ನಿಲ್ಲಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರು, ಪತಿತರು ಹಾಗೂ ಕೋಪಿಷ್ಠರೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 111

न कुर्यात्क्षणमात्रं तु कृत्वा गच्छेच्च रौरवम् । कनिष्ठं नाभिवंदेत पितृव्यं मातुलं तथा

ಅಂತಹ ದೋಷಕರ್ಮವನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಮಾಡಬಾರದು; ಮಾಡಿದರೆ ರೌರವ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ। ಕನಿಷ್ಠನಿಗೆ ವಂದನೆ ಮಾಡದೆ, ಪಿತೃವ್ಯನಿಗೂ ಮಾತುಲನಿಗೂ ವಂದನೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 112

उत्थाय चासनं दद्यात्कृतांजल्यग्रतः स्थितः । तैलाभ्यक्तं तथोच्छिष्टमार्द्रवस्त्रं च रोगिणम्

ಎದ್ದು, ಮುಂದೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತು ಆಸನ ನೀಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ರೋಗಿಯನ್ನು ಪರಿಚರಿಸಬೇಕು—ಅವನು ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಉಚ್ಛಿಷ್ಟದಿಂದ (ಅಶುದ್ಧವಾಗಿ) ಇದ್ದರೂ, ತೇವವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದರೂ।

Verse 113

पारावारगतोद्विग्नं वहंतं नाभिवादयेत् । यज्ञस्यांतर्गतं नष्टं क्रीडंतं स्त्रीजनैः सह

ಅಕ್ಕರೆ ದಾಟುವಾಗ ಆತಂಕಗೊಂಡವನಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರ ಹೊತ್ತವನಿಗೆ ವಂದನೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಯಜ್ಞಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿರುವವನಿಗೆ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುವವನಿಗೂ ವಂದನೆ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 114

बालक्रीडागतं चापि पुष्पयुक्तं कुशैर्युतम् । शिरः प्रावृत्य कर्णौ वा अप्सु मुक्तशिखोपि वा

ಮಕ್ಕಳ ಆಟದಿಂದ (ವಸ್ತು) ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾದರೂ, ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಕುಶದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೂ—ತಲೆ ಮತ್ತು ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಅಥವಾ ಬಿಡಿಸಿದ ಕೂದಲಿನೊಂದಿಗೆ ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದರೂ—(ಈ ವಿಧಿ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ)।

Verse 115

अकृत्वा पादयोः पूजां नाचामेद्दक्षिणामुखः । उपवीतविहीनश्च नग्नको मुक्तकच्छकः

ಪಾದಪೂಜೆ ಮಾಡದೆ ದಕ್ಷಿಣಮುಖವಾಗಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಬಾರದು. ಯಜ್ಞೋಪವೀತವಿಲ್ಲದೆ, ನಗ್ನವಾಗಿ, ಅಥವಾ ಕಚ್ಛವಸ್ತ್ರ ಸಡಿಲ/ಅಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಧರಿಸಿ ಕೂಡ ಆಚಮನ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 116

एकवस्त्रपिधानश्च आचांतो नैव शुध्यति । मध्यमाभिर्मुखं पूर्वं तिसृभिः समुपस्पृशेत्

ಒಂದು ಮಾತ್ರ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಆಚಮನ ಮಾಡುವವನು ಶುದ್ಧನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಮಧ್ಯಮಾ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಶೋಧಿಸಿ, ನಂತರ ಮೂರು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 117

अंगुष्ठदेशिनीभ्यां च नासां च तदनंतरम् । अंगुष्ठानामिकाभ्यां च चक्षुषी समुपस्पृशेत्

ಬೊಟ್ಟೆಬೆರಳು ಮತ್ತು ತರ್ಜನಿಯಿಂದ ಮೂಗನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು. ತಕ್ಷಣವೇ ಬೊಟ್ಟೆಬೆರಳು ಮತ್ತು ಅನಾಮಿಕೆಯಿಂದ ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು.

Verse 118

कनिष्ठांगुष्ठतश्श्रोत्रे नाभिमंगुष्ठकेन तु । तलेन हृदयं न्यस्य सर्वाभिर्मस्तकोपरि

ಚಿಕ್ಕಬೆರಳು ಮತ್ತು ಬೊಟ್ಟೆಬೆರಳನ್ನು ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು; ಬೊಟ್ಟೆಬೆರಳನ್ನು ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ತಾಕಿಸಬೇಕು. ಕರತಲವನ್ನು ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ನಂತರ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇಡಬೇಕು.

Verse 119

बाहूचाग्रेण संस्पृश्य ततः शुद्धो भवेन्नरः । अनेनाचमनं कृत्वा मानवः प्रयतो भवेत्

ಬಾಹು/ಕೈಯ ಅಗ್ರಭಾಗದಿಂದ ಜಲವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಅವನು ನಿಯಮಿಷ್ಠನಾಗಿ ಜಾಗರೂಕವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 120

सर्वपापैर्विनिर्मुक्तः स्वर्गं चाक्षयमश्नुते । प्राणस्त्रिपुटशृंग्या च व्यानोपानश्च मुद्रया

ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾದ ಸಾಧಕನು ಅಕ್ಷಯ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ತ್ರಿಪುಟ-ಶೃಂಗೀ ಮುದ್ರೆಯಿಂದ ಪ್ರಾಣ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ವ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಅಪಾನವೂ ಮುದ್ರೆಯಿಂದ ಸಂಯಮಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

Verse 121

समानस्तु समस्ताभिरुदानस्तर्जनीं विना । नागः कूर्मश्च कृकरो देवदत्तो धनंजयः

ಸಮಾನ ವಾಯು ಎಲ್ಲ ಬೆರಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ; ಉದಾನ ವಾಯು ತರ್ಜನಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ. (ಉಪಪ್ರಾಣಗಳು:) ನಾಗ, ಕೂರ್ಮ, ಕೃಕರ, ದೇವದತ್ತ, ಧನಂಜಯ।

Verse 122

उपप्रीणंतु ते प्रीता येभ्यो भूमौ प्रदीयते । शयनं चार्द्रपादेन शुष्कपादेन भोजनम्

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಣೆ ನೀಡಲ್ಪಡುವವರು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿ ತೃಪ್ತರಾಗಲಿ. (ವಿಧಿ:) ಪಾದಗಳು ತೇವವಾಗಿರುವಾಗ ಶಯನ ಮಾಡಬೇಕು; ಪಾದಗಳು ಒಣಗಿರುವಾಗ ಭೋಜನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 123

नांधकारे च शयनं भोजनं नैव कारयेत् । पश्चिमे दक्षिणे चैव न कुर्याद्दंतधावनम्

ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಶಯನ ಮಾಡಬಾರದು, ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಭೋಜನವನ್ನೂ ಮಾಡಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಪಶ್ಚಿಮ ಅಥವಾ ದಕ್ಷಿಣಮುಖವಾಗಿ ದಂತಧಾವನ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 124

उत्तरे पश्चिमे चैव न स्वपेद्धि कदाचन । स्वप्नादायुः क्षयं याति ब्रह्महा पुरुषो भवेत्

ಉತ್ತರ ಅಥವಾ ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಡೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಎಂದಿಗೂ ನಿದ್ರಿಸಬಾರದು. ಅಂಥ ಶಯನದಿಂದ ಆಯುಷ್ಯ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ; ಮನುಷ್ಯನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಸಮಾನ ದೋಷಕ್ಕೂ ಪಾತ್ರನಾಗಬಹುದು.

Verse 125

न कुर्वीत ततः स्वप्नं शस्तं च पूर्वदक्षिणम् । आयुष्यं प्राङ्मुखो भुंक्तेऽयशस्यं दक्षिणामुखः

ಆದುದರಿಂದ ಪೂರ್ವ ಅಥವಾ ದಕ್ಷಿಣದ ಕಡೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ದಕ್ಷಿಣಮುಖವಾಗಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರೆ ಅಪಕೀರ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 126

श्रियं प्रत्यङ्मुखो भुंक्ते यशो भुङ्क्त उदङ्मुखः । प्राच्यां नरो लभेदायुर्याम्यां प्रेतत्वमश्नुते

ಪಶ್ಚಿಮಮುಖವಾಗಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದವನು ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದವನು ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪೂರ್ವಮುಖನಾದರೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ದಕ್ಷಿಣಮುಖನಾದರೆ ಪ್ರೇತತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 127

वारुणे च भवेद्रोगी आयुर्वित्तं तथोत्तरे । देवानामेकभुक्तं तु द्विभुक्तं स्यान्नरस्य च

ವಾರುಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ (ಮುಖ ಮಾಡಿದರೆ) ರೋಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಧನಸಮೃದ್ಧಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವರಿಗೆ ಏಕಭುಕ್ತಿ ವಿಧಿ; ಮಾನವನಿಗೆ ದ್ವಿಭುಕ್ತಿ ಯುಕ್ತ.

Verse 128

त्रिभुक्तं प्रेतदैत्यस्य चतुर्थं कौणपस्य तु । निरामिषं हविर्देवा मत्स्यमांसादि मानुषाः

ಪ್ರೇತ-ದೈತ್ಯನಿಗೆ ತ್ರಿವಿಧ ಭುಕ್ತಿ, ನಾಲ್ಕನೆಯದು ಕೌಣಪನದು (ಶವಮಾಂಸಭೋಜಿ). ದೇವರು ನಿರಾಮಿಷ ಹವಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮಾನವರು ಮೀನು, ಮಾಂಸ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 129

पूतिपर्युषितं दुष्टमन्ये भुंजंत्यनावृताः । स्वर्गस्थितानामिह जीवलोके चत्वारि तेषां हृदये च संति

ಕೆಲವರು ನಿರ್ಲಜ್ಜರು, ಅಸಂಯಮಿಗಳು ದುರ್ವಾಸನೆಯ, ಹಳೆಯ, ದೂಷಿತ ಆಹಾರವನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಈ ಜೀವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಂಥ ನಾಲ್ಕು ಮಲಗಳು (ದೋಷಗಳು) ನೆಲೆಸಿರುತ್ತವೆ.

Verse 130

दानं प्रशस्तं मधुरा च वाणी देवार्चनं ब्राह्मणतर्पणं च । कार्पण्यवृत्तिस्वजनेषु निंदा कुचेलता नीचजनेषु भक्तिः

ದಾನವು ಪ್ರಶಂಸನೀಯ, ಮಧುರ ವಾಣಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ; ದೇವಾರ್ಚನೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣತರ್ಪಣವೂ. ಆದರೆ ಕೃಪಣವೃತ್ತಿ, ಸ್ವಜನರ ನಿಂದೆ, ಮಲಿನ-ಚಿಂದಿ ವಸ್ತ್ರಧಾರಣೆ, ನೀಚಜನರ ಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿ—ಇವು ವರ್ಜ್ಯ.

Verse 131

अतीव रोषः कटुका च वाणी नरस्य चिह्नं नरकागतस्य । नवनीतोपमा वाणी करुणा कोमलं मनः

ಅತಿಯಾದ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಕಟುವಾಣಿ ನರಕಗಾಮಿ ನರನ ಗುರುತು. ಆದರೆ ಬೆಣ್ಣೆಯಂತ ಮೃದು ವಾಣಿ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಕೋಮಲ ಹೃದಯ—ಇವು ಸಜ್ಜನಲಕ್ಷಣಗಳು.

Verse 132

धर्मबीजप्रसूतानामेतत्प्रत्यक्ष लक्षणम् । दयादरिद्रहृदयं वचः क्रकच कर्कशम्

ಧರ್ಮಬೀಜದಿಂದ ಜನಿಸಿದವರ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಲಕ್ಷಣ ಇದು—ಹೃದಯ ದಯೆಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ, ಆದರೆ ವಚನ ಆರೆಹಲ್ಲಿನಂತೆ ಕರ್ಕಶ.

Verse 133

पापबीजप्रसूतानामेतत्प्रत्यक्ष लक्षणम् । श्रावयेच्छृणुयाद्वापि सदाचारादिकं नरः

ಪಾಪಬೀಜದಿಂದ ಜನಿಸಿದವರ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಲಕ್ಷಣ ಇದು—ಸದುಪಚಾರಾದಿ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಅವನು ಓದಿಸನು, ತಾನೂ ಕೇಳನು.

Verse 134

आचारादेः फलं लब्ध्वा पापात्पूतोऽच्युतो दिवि

ಆಚಾರಾದಿ ಸದುಗುಣಗಳ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು, ಪಾಪದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಅವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಯುತನಾಗಿ—ಅವಿನಾಶಿಯಾಗಿ—ನಿಂತನು.