Adhyaya 41

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ च महाबलौ । सबलाः सानुगाश्चैव संनह्यन्त यथाक्रमम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು ಹಾಗೂ ಮಹಾಬಲಿಗಳಾದ ಅಶ್ವಿನೀದೇವರು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸೇನೆಗಳೂ ಅನುಚರರೊಡನೆ, ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ಶಸ್ತ್ರಸಜ್ಜರಾಗಿ ನಿಂತರು।

Verse 2

पुरुहूतश्च पुरतो लोकपालः सहस्रदृक् । ग्रामणीः सर्वदेवानामारुरोह वरद्विपम्

ಮುಂದೆ ಪುರುಹೂತ (ಇಂದ್ರ) ಹೊರಟನು—ಲೋಕಪಾಲ, ಸಹಸ್ರನೇತ್ರ, ಸರ್ವ ದೇವರ ನಾಯಕ; ಅವನು ವರಪ್ರದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಜದ ಮೇಲೆ ಆರೋಹಣ ಮಾಡಿದನು।

Verse 3

सव्ये चास्य रथः पार्श्वे पक्षिप्रवरकेतनः । सुरारुचक्रचरणो हैमच्छत्रपरिष्कृतः

ಅವನ ಎಡ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ರಥವು ನಿಂತಿತ್ತು, ಪಕ್ಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನ ಕೇತನಧ್ವಜವನ್ನು ಧರಿಸಿ; ಅದರ ಚಕ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಉಪಕರಣಗಳು ದಿವ್ಯಕಾಂತಿಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತ, ಸ್ವರ್ಣಛತ್ರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 4

देवगंधर्वयक्षौघैरनुयातः सहस्रशः । दीप्तिमद्भिश्च स्वर्गस्थैर्ब्रह्मर्षिभिरभिष्टुतः

ದೇವ, ಗಂಧರ್ವ, ಯಕ್ಷರ ಸಹಸ್ರ ಸಹಸ್ರ ಗುಂಪುಗಳು ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದವು; ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥ ದೀಪ್ತಿಮಂತ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 5

वज्रविस्फारितोद्भूतैर्विद्युदिंद्रायुधप्रभैः । युक्तं बलाहकगणैः पर्वतैरिव कामगैः

ಅದು ಮಿಂಚು ಹಾಗೂ ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರಾಯುಧದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮೇಘಗುಂಪುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಅವು ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ಸಂಚರಿಸುವ ಪರ್ವತಗಳಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 6

यमारूढः स भगवान्पर्येति सकलं जगत् । हविर्दानेषु गायंति विप्रा मखमुखेस्थिताः

ಯಮನ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾದ ಆ ಭಗವಾನ್ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪರ್ಯಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹವಿರ್ದಾನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಮುಖಸ್ಥಿತ ವಿಪ್ರರು ಅವನ ಸ್ತುತಿಗಾನವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 7

स्वर्गसंग्रामयातेषु देवतूर्यनिनादिषु । सेंद्रं तमुपनृत्यंति शतशो ह्यप्सरोगणाः

ಸ್ವರ್ಗಸಂಗ್ರಾಮಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ದೇವತೂರ್ಯಗಳ ನಿನಾದ ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಶತಶಃ ಗಣಗಳು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದವು.

Verse 8

केतुना नागराजेन राजमानो यथा रविः । युक्तो हयसहस्रेण मनोमारुतरंहसा

ನಾಗರಾಜ ಕೇತುವಿನೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ಸಹಸ್ರ ಹಯಗಳಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಮನಸ್ಸು-ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಂತೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದನು.

Verse 9

सम्यग्रथवरो भाति युक्तो मातलिना तदा । कृत्स्नः परिवृतो मेरुर्भास्करस्येव तेजसा

ಆಗ ಮಾತಲಿಯು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥವು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು. ಅದರ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆವರಿತ ಮೇರೂ ಪರ್ವತವು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಜ್ವಲಿಸಿತು.

Verse 10

यमस्तु दंडमुद्यम्य कालयुक्तं च मुद्गरं । तस्थौ सुरगणानीके दैत्यानां चैव दर्शयन्

ಆದರೆ ಯಮನು ದಂಡವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಕಾಲಶಕ್ತಿಯುಕ್ತ ಮುದ್ಗರವನ್ನು ಸಹ ಹಿಡಿದು, ದೇವಗಣದ ಸೇನೆಯ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತು ದೈತ್ಯರನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದನು.

Verse 11

चतुर्भिः सागरैर्युक्तो लेलिहानैश्च पन्नगैः । शंखमुक्तांगदधरो बिभ्रत्तोयमयं वपुः

ನಾಲ್ಕು ಸಾಗರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಜಲವನ್ನು ಲೇಹಿಸುವ ನಾಗಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಶಂಖ, ಮುತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಕಂಕಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಜಲಮಯ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

Verse 12

कालपाशान्समाविध्य हयैः शशिकरोपमैः । वाय्वीरितजलाकारैः कुर्वन्लीलाः सहस्रशः

ಚಂದ್ರಕಿರಣೋಪಮ ಅಶ್ವಗಳಿಂದ ಕಾಲಪಾಶಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ವಾಯುವಿನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತ ಜಲಾಕಾರ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅವನು ಸಹಸ್ರಶಃ ಲೀಲைகளை ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 13

पांडुरोद्धूतवसनः प्रवालरुचिरांगदः । मणिश्यामोत्तमवपुर्हारकेणार्चितोदरः

ಅವನು ಪಾಂಡುರ, ಗಾಳಿಗೆ ಅಲೆಯುವ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು; ಅವನ ಕಂಕಣಗಳು ಪ್ರವಾಳದಂತೆ ಕాంతಿಮಯವಾಗಿದ್ದವು. ನೀಲಮಣಿಯಂತೆ ಶ್ಯಾಮವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇಹಕ್ಕೆ, ಉದರ-ಕಟಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಹಾರ ಶೋಭಿಸಿತು.

Verse 14

वरुणः पाशधृङ्मध्ये देवानीकस्य तस्थिवान् । युद्धवेलामभिलषन्भिन्नवेल इवार्णवः

ಪಾಶವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ವರುಣನು ದೇವಸೈನ್ಯದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು; ಯುದ್ಧದ ಅಲೆ-ವೇಳೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತ, ಭಿನ್ನವಾದ ತೀರವಿರುವ ಸಾಗರದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 15

यक्षराक्षससैन्येन गुह्यकानां गणैरपि । युक्तश्च शंखपद्माभ्यां निधीनामधिपः प्रभुः

ಯಕ್ಷ-ರಾಕ್ಷಸ ಸೈನ್ಯಗಳೂ, ಗುಹ್ಯಕರ ಗಣಗಳೂ ಜೊತೆಯಾಗಿರಲು, ನಿಧಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಪ್ರಭು ಶಂಖ ಮತ್ತು ಪದ್ಮ ಎಂಬ ಎರಡು ನಿಧಿದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಉಪಸ್ಥಿತರಾದನು.

Verse 16

राजराजेश्वरःश्रीमान्गदापाणिरदृश्यत । विमानयोधी धनदो विमाने पुष्पके स्थितः

ಆ ವೇಳೆ ರಾಜರಾಜೇಶ್ವರನಾದ ಶ್ರೀಮಂತ ಪ್ರಭು ಗದಾಪಾಣಿಯಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಧನದಾತ ಯಕ್ಷಾಧಿಪ ಕುಬೇರನು, ವಿಮಾನಯೋಧ, ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 17

स राजराजः शुशुभे यक्षेशो नरवाहनः । पूर्वपक्षे सहस्राक्षः पितृराजश्च दक्षिणे

ಆ ರಾಜರಾಜನಾದ ಯಕ್ಷೇಶ್ವರ ಕುಬೇರನು ನರವಾಹನದ ಮೇಲೆ ಏರಿ ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಶೋಭಿಸಿದನು. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಇಂದ್ರನು, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಪಿತೃರಾಜ ಯಮನು ನಿಂತಿದ್ದರು.

Verse 18

वरुणः पश्चिमे पक्ष उत्तरे नरवाहनः । चतुःपक्षाश्च चत्त्वारो लोकपाला महाबलाः

ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ವರುಣನು, ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ನರವಾಹನನು (ಕುಬೇರನು) ಇದ್ದನು. ಹೀಗೆ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ಲೋಕಪಾಲಕರು ಸ್ಥಿತರಾದರು.

Verse 19

आत्मदिक्षुचरंतश्चतस्यदेवबलस्यते । सूर्यः सप्ताश्वयुक्तेन रथेनानिलगामिना

ಆ ದೈವಬಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರು. ಸೂರ್ಯನು ಏಳು ಅಶ್ವಯುಕ್ತ, ಅನಿಲವೇಗದಿಂದ ಸಾಗುವ ರಥದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

श्रिया जाज्वल्यमानेन दीप्यमानैश्च रश्मिभिः । उदयास्तमयौ चक्रे मेरुपर्यन्तगामिना

ಅದು ಶ್ರೀಯಿಂದ ಜಾಜ್ವಲ್ಯಮಾನವಾಗಿ, ಕಿರಣಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿ, ಮೇರುವರೆಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಉದಯಾಸ್ತಮಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 21

त्रिदिव द्वारचक्रेण तपसा लोकमव्ययम् । सहस्ररश्मियुक्तेन भ्राजमानेन तेजसा

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ, ತ್ರಿದಿವದ್ವಾರಚಕ್ರದೊಂದಿಗೆ, ಅವನು ಅವ್ಯಯ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದನು—ಸಹಸ್ರ ಕಿರಣಯುಕ್ತ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ।

Verse 22

चचार मध्ये देवानां द्वादशात्मा दिवाकरः । सोमः श्वेतहयो भाति स्यंदने शीतरश्मिमान्

ದೇವರ ಮಧ್ಯೆ ದ್ವಾದಶಾತ್ಮನಾದ ದಿವಾಕರನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಶೀತರಶ್ಮಿಯುಳ್ಳ ಸೋಮನು ಶ್ವೇತಹಯಯುಕ್ತ ರಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 23

हिमतोयप्रपूर्णाभिर्भाभिराह्लादयञ्जगत् । तमृक्षयोगानुगतं शिशिरांशुं द्विजेश्वरम्

ಹಿಮತೋಯಪೂರ್ಣವಾದ ಕಾಂತಿಗಳಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆನಂದಗೊಳಿಸುವವನು—ಋಕ್ಷಯೋಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಸಾಗುವ, ಶಿಶಿರಾಂಶುವಾದ ದ್ವಿಜೇಶ್ವರ ಸೋಮನು।

Verse 24

शशच्छायांकिततनुं नैशस्य तमसः क्षयम् । ज्योतिषामीश्वरं व्योम्नि रसदं प्रभुमव्ययम्

ಚಂದ್ರಛಾಯಾಂಕಿತ ದೇಹವನು, ರಾತ್ರಿಯ ತಮಸ್ಸನ್ನು ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುವವನು—ವ್ಯೋಮದಲ್ಲಿ ಜ್ಯೋತಿಷಗಳ ಈಶ್ವರ, ರಸದಾತ, ಅವ್ಯಯ ಪ್ರಭು।

Verse 25

ओषधीनां पवित्राणां निधानममृतस्य च । जगतः परमं भागं सौम्यं सर्वमयं रसम्

ಇದು ಪವಿತ್ರ ಔಷಧಿಗಳಿಗೂ ಅಮೃತಕ್ಕೂ ನಿಧಿಯಾಗಿದೆ—ಜಗತ್ತಿನ ಪರಮ, ಸೌಮ್ಯ ಭಾಗ; ಸರ್ವಮಯವಾದ ಜೀವನರಸ।

Verse 26

ददृशुर्दानवाः सोमं हिमप्रहरणं स्थितम् । यः प्राणः सर्वभूतानां पंचधा भिद्यते नृषु

ದಾನವರು ಸೋಮನನ್ನು ಹಿಮಪ್ರಹರಣರೂಪದ ಆಯುಧವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಕಂಡರು. ಅವನೇ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಪ್ರಾಣ; ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅದು ಪಂಚಧಾ ವಿಭಜಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 27

सप्तस्कंधगतो लोकांस्त्रीन्दधार चकार च । यमाहुरग्निकर्त्तारं सर्वप्रभवमीश्वरम्

ಅವನು ಸಪ್ತಸ್ಕಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ತ್ರಿಲೋಕಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ, ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನೇ ಅಗ್ನಿಕರ್ತ, ಈಶ್ವರ, ಸರ್ವಪ್ರಭವ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 28

सप्तस्वरगता यस्य योनिर्गीर्भिरुदीर्यते । यं वदंति चलं भूतं यं वदंत्यशरीरिणम्

ಯಸ್ಯ ಯೋನಿಯನ್ನು ಪವಿತ್ರ ಗೀರುಗಳು ಸಪ್ತಸ್ವರಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ; ಅವನನ್ನು ಚಲ ಭೂತವೆಂದೂ, ಅಶರೀರಿಯೆಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 29

यमाहुराकाशगमं शीघ्रगं शब्दयोनिजम् । स वायुः सर्वभूतायुरुद्धतः स्वेन तेजसा

ಆಕಾಶಗಾಮಿ, ಶೀಘ್ರಗಾಮಿ, ಶಬ್ದಯೋನಿಜ ಎಂದು ಯಾರನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಅವನೇ ವಾಯು; ಅವನು ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಆಯುಃಪ್ರಾಣ, ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಉದ್ದೀಪ್ತನು.

Verse 30

ववौ प्रव्यथयन्दैत्यान्प्रतिलोमं सतोयदः । मारुतो देवगंधर्वैर्विद्याधरगणैः सह

ಆಮೇಲೆ ಮಾರುತನು ಜಲಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಲೋಮವಾಗಿ ಬೀಸಿ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಪೀಡಿಸಿದನು; ದೇವ, ಗಂಧರ್ವ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾಧರಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ.

Verse 31

चिक्रीड रश्मिभिश्शुभ्रैर्निर्मुक्तैरिव पन्नगैः । सृजंतः सर्पपतयस्तीव्रं रोषमयं विषम्

ಅವರು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಕಿರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಸರ್ಪಗಳಂತೆ ಕ್ರೀಡಿಸಿದರು; ನಾಗಾಧಿಪತಿಗಳು ಕ್ರೋಧಜನಿತ ತೀವ್ರ ವಿಷವನ್ನು ಹೊರಸೂಸಿದರು।

Verse 32

शरभूता विलग्नाश्च चेरुर्व्यात्तानना दिवि । पर्वताश्च शिलाशृंगैः शतशाखैश्च पादपैः

ಶರಭಗಳಂತೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟ ಮುಖಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರು; ಪರ್ವತಗಳೂ ಶಿಲಾಶೃಂಗಗಳು ಹಾಗೂ ಶತಶಾಖಿ ವೃಕ್ಷಗಳೊಡನೆ ಕದಲಿದವು।

Verse 33

उपतस्थुः सुरगणान्प्रहर्तुं दानवं बलम् । यः स देवो हृषीकेशः पद्मनाभस्त्रिविक्रमः

ದಾನವಬಲವು ದೇವಗಣಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿತು; ಆ ದೇವನೇ ಹೃಷೀಕೇಶ, ಪದ್ಮನಾಭ, ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ—ಅವನೇ ಪರಮನು।

Verse 34

युगांते कृष्णवर्त्मा च विश्वस्य जगतः प्रभुः । सर्वयोनिः समधुहा हव्यभुक्क्रतुसंस्थितः

ಯುಗಾಂತದಲ್ಲಿ ಆ ಕೃಷ್ಣವರ್ಥ್ಮನು ವಿಶ್ವಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರಭು; ಸರ್ವಯೋನಿಗಳ ಮೂಲ, ಸಾರತತ್ತ್ವದ ಮಧುವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವವನು, ಹವ್ಯಭೋಕ್ತ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನು।

Verse 35

भूम्यम्बुव्योमभूतात्मा श्यामः शांतिकरोरिहा । अविघ्नममरादीनां चक्रे चक्रगदाधरः

ಭೂಮಿ, ಜಲ, ವ್ಯೋಮತತ್ತ್ವವೇ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವಾದ ಶ್ಯಾಮ ಹರಿ ಶಾಂತಿಕರನು; ಚಕ್ರಗದಾಧಾರಿ ಪ್ರಭುವು ದೇವಾದಿಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ವಿಘ್ನಮಾಡಿದನು।

Verse 36

सव्येनालभ्य महतीं सर्वायुधविनाशिनीं । करेण कालीं वपुषा शत्रुकालप्रदां गदां

ಎಡಗೈಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಸರ್ವಾಯುಧವಿನಾಶಿನಿ, ಶ್ಯಾಮವರ್ಣರೂಪಿಣಿ, ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಮರಣಕಾಲವನ್ನು ನೀಡುವ ಆ ಮಹಾಗದೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಕರದಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಿದನು।

Verse 37

शेषैर्भुजैः प्रदीप्ताभैर्भुजगारिध्वजः प्रभुः । दधारायुधजालानि शार्ङ्गादीनि महाबलः

ಉಳಿದ ಭುಜಗಳು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರಲು, ಭುಜಗಾರಿಧ್ವಜಧಾರಿ ಪ್ರಭುವು ಮಹಾಬಲದಿಂದ ಶಾರ್ಙ್ಗ ಮೊದಲಾದ ಅನೇಕ ಆಯುಧಜಾಲಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದನು।

Verse 38

स कश्यपस्यात्मभवं द्विजं भुजगभोजनम् । भुजगेंद्रेण वदने निविष्टेन विराजितम्

ಅವನು ಕಶ್ಯಪನ ಆತ್ಮಜನು, ದ್ವಿಜನು, ಭುಜಗಭೋಜಿ; ಮತ್ತು ತನ್ನ ವದನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ ನಾಗೇಂದ್ರನಿಂದ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 39

अमृतारंभसंयुक्तं मंदराद्रिमिवोच्छितम् । देवासुरविमर्देषु बहुशो दृष्टविक्रमम्

ಅಮೃತಮಥನದ ಆರಂಭದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಮಂದರಗಿರಿಯಂತೆ ಉನ್ನತವಾಗಿ; ದೇವಾಸುರ ಸಂಘರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ವಿಕ್ರಮವು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ।

Verse 40

महेंद्रेणामृतस्यार्थे वज्रेण कृतलक्षणम् । विचित्रपत्रवसनं धातुमंतमिवाचलम्

ಅಮೃತಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಹೇಂದ್ರನು ವಜ್ರದಿಂದ ಗುರುತು ಮಾಡಿದದು; ಅದು ವಿಚಿತ್ರ ಪತ್ರಸಮಾನ ವರ್ಣಗಳ ವಸನದಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ, ಧಾತುಸಂಪನ್ನ ಪರ್ವತದಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 41

स्फीतक्रोधावलंबेन शीतांशुसमतेजसा । भोगिभोगावसक्तेन मणिरत्नेन भास्वता

ಉಬ್ಬಿದ ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಆಧಾರಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಚಂದ್ರಸಮಾನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಸರ್ಪದ ಸುತ್ತುಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತನಾದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮಣಿರತ್ನದಂತೆ ಅವನು ಭಾಸಿಸಿದನು.

Verse 42

पक्षाभ्यां चारुपत्राभ्यामावृतं दिवि लीलया । युगांते सेंद्रचापाभ्यां तोयदाभ्यामिवांबरम्

ಸುಂದರ ಎಲೆಗಳಂತಿರುವ ಎರಡು ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಅವನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದನು; ಯುಗಾಂತದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಚಾಪಧಾರಿಯಾದ ಎರಡು ಮಳೆಯಮೇಘಗಳು ಅಂಬರವನ್ನು ಆವರಿಸಿದಂತಾಯಿತು.

Verse 43

नीललोहितपीताभिः पताकाभिरलंकृतम् । अरुणावरजं श्रीमानारुह्य समरे प्रभुः

ನೀಲಿ, ಲೋಹಿತ, ಪೀತ ಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಪ್ರಭು ಅರುಣನ ಅನೂಜನೆ ಮೇಲೆ ಆರೋಹಿಸಿ ಸಮರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 44

सुवर्णवर्णवपुषं सुपर्णं खेचरोत्तमम् । तमन्वयुः सुरगणा मुनयश्च समाहिताः

ಸುವರ್ಣವರ್ಣ ದೇಹವಿರುವ, ಸುಪರ್ಣನಾದ, ಖೇಚರೋತ್ತಮನಾದ ಅವನನ್ನು ದೇವಗಣಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾಹಿತ ಮುನಿಗಳು ಅನುಸರಿಸಿದರು.

Verse 45

गीर्भिः परममंत्राभिस्तुष्टुवुश्च गदाधरम् । तद्वैश्रवणसंश्लिष्टं वैवस्वतपुरःसरम्

ಪರಮಮಂತ್ರಯುಕ್ತ ಪವಿತ್ರ ವಾಣಿಗಳಿಂದ ಅವರು ಗದಾಧರ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು—ವೈಶ್ರವಣ (ಕುಬೇರ)ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತನಾಗಿ, ವೈವಸ್ವತ (ಯಮ)ನು ಮುಂಚಿತನಾಗಿದ್ದಾಗ.

Verse 46

वारिराजपरिक्षिप्तं देवराजविराजितम् । पवनाबद्धनिर्घोषं संप्रदीप्त हुताशनम्

ರಾಜಸ ಜಲರಾಶಿಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದು, ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನ ಕಿರಣದಿಂದ ವಿರಾಜಮಾನ; ವಾಯುಪ್ರೇರಿತ ಗರ್ಜನೆಯಿಂದ ನಿನಾದಿಸುತ್ತ—ಅಲ್ಲಿನ ಹುತಾಶನನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದನು।

Verse 47

विष्णोर्जिष्णोः सहिष्णोश्च भ्राजिष्णोस्तेजसावृतम् । बलं बलवदुद्रिक्ते युद्धाय समवर्तत

ವಿಷ್ಣುವಿನ—ವಿಜಯಶಾಲಿ, ಸಹಿಷ್ಣು, ದೀಪ್ತಿಮಾನ—ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಆ ಮಹಾಬಲ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉಗ್ರತೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 48

स्वस्त्यस्तु देवेभ्य इति बृहस्पतिरभाषत । स्वस्त्यस्तु दैत्येभ्य इति उशना वाक्यमाददे

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—“ದೇವರಿಗೆ ಸ್ವಸ್ತಿ ಇರಲಿ.” ಆಗ ಉಶನಾ (ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯ) ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—“ದೈತ್ಯರಿಗೆ ಸ್ವಸ್ತಿ ಇರಲಿ.”

Verse 49

ताभ्यां बलाभ्यां संजज्ञे तुमुलो विग्रहस्तथा । सुराणामसुराणां च परस्परजयैषिणाम्

ಆ ಎರಡೂ ಬಲಗಳಿಂದ, ಪರಸ್ಪರ ಜಯವನ್ನು ಬಯಸಿದ ದೇವರುಗಳೂ ಅಸುರರೂ ನಡುವೆ ಭೀಕರವಾದ, ತುಮುಲವಾದ ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 50

दानवा दैवतैः सार्द्धं नानाप्रहरणोद्यमाः । समीयुर्युध्यमाना वै पर्वता इव पर्वतैः

ದಾನವರು ನಾನಾವಿಧ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದರು—ಪರ್ವತಗಳು ಪರ್ವತಗಳೊಂದಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿಹೊಡೆಯುವಂತೆ।

Verse 51

तत्सुरासुरसंयुक्तं युद्धमत्यद्भुतं बभौ । धर्माधर्मसमायुक्तं दर्पेण विनयेन च

ದೇವರು ಮತ್ತು ಅಸುರರು ಸೇರಿಕೊಂಡ ಆ ಯುದ್ಧವು ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೂ ಅಧರ್ಮವೂ ಬೆರೆತು, ದರ್ಪವೂ ವಿನಯವೂ ಎರಡೂ ಸಮವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.

Verse 52

ततो हयैः प्रजवितैर्वारणैश्च प्रचोदितैः । उत्पतद्भिश्च गगने सासिहस्तैः समंततः

ಆಮೇಲೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಲಾದ ಕುದುರೆಗಳು, ಮುಂದಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿಸಲಾದ ಆನೆಗಳು, ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಖಡ್ಗಧಾರಿಗಳು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು ಬೀಳುತ್ತಾ ಯುದ್ಧವು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ಉಕ್ಕಿಬಂತು.

Verse 53

क्षिप्यमाणैश्च मुसलैः संपतद्भिश्च सायकैः । चापैर्विस्फार्यमाणैश्च पात्यमानैः सुदारुणैः

ಮೂಸಲಗಳು ಎಸೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾ, ಬಾಣಗಳು ಗುಂಪುಗುಂಪಾಗಿ ಹಾರುತ್ತಾ, ಧನುಸ್ಸುಗಳ ಟಂಕಾರ ಮೊಳಗುತ್ತಾ, ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ಆಯುಧಗಳು ಬೀಳಿಬೀಳಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಯುದ್ಧವು ಉಗ್ರವಾಯಿತು.

Verse 54

तद्युद्धमभवद्घोरं देवदानवसंकुलम् । जगतस्त्रासजननं युगसंवर्तकोपमम्

ಆ ಯುದ್ಧವು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವಾಯಿತು; ದೇವರು-ದಾನವರಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅದು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಭೀತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಯುಗಾಂತ ಪ್ರಳಯಕೋಪದಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 55

स्वहस्तमुक्तैः परिघैर्मुद्गरैश्चैव पर्वतैः । दानवास्समरे जघ्नुर्देवानिंद्रपुरोगमान्

ಸಮರದಲ್ಲಿ ದಾನವರು ತಮ್ಮ ಕೈಗಳಿಂದ ಎಸೆದ ಪರಿಘಗಳು, ಮುದ್ಗರಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಪರ್ವತಗಳನ್ನೇ ಆಯುಧವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಇಂದ್ರನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ದೇವರನ್ನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದರು.

Verse 56

ते वध्यमाना बलिभिर्दानवैर्जितकाशिभिः । विषण्णवदना देवा जग्मुरार्तिं परां मृधे

ಕಾಶಿಯನ್ನು ಗೆದ್ದ ಬಲಿಷ್ಠ ದಾನವರಿಂದ ಹೊಡೆತ ತಿಂದ ದೇವತೆಗಳು, ಬಾಡಿದ ಮುಖದವರಾಗಿ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಸಂಕಟಕ್ಕೊಳಗಾದರು.

Verse 57

ते चास्त्रशूलमथिताः परिघैर्भिन्नमस्तकाः । भिन्नोरस्का दितिसुतैः स्रवद्रक्ता रणे बहु

ಅಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಶೂಲಗಳಿಂದ ಜರ್ಜರಿತರಾಗಿ, ಪರಿಘಾಯುಧಗಳಿಂದ ತಲೆ ಒಡೆದು, ದೈತ್ಯರಿಂದ ಎದೆ ಸೀಳಲ್ಪಟ್ಟ ಅವರು ರಣರಂಗದಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ರಕ್ತ ಸುರಿಸಿದರು.

Verse 58

सूदिताः शरजालैश्च निर्यत्नाश्च शरैः कृताः । प्रविष्टा दानवीं मायां न शेकुस्ते विचेष्टितम्

ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯಿಂದ ನೊಂದ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕರಾದ ಅವರು ದಾನವಿ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಯಾವ ಚಲನವಲನವನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಶಕ್ತರಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 59

उत्तंभितमिवाभाति निष्प्राण सदृशाकृति । बलं सुराणामसुरैर्निष्प्रयत्नायुधं कृतम्

ದೇವತೆಗಳ ಸೈನ್ಯವು ಸ್ತಂಭೀಭೂತವಾದಂತೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ಜೀವ ಆಕೃತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಅಸುರರು ಅವರ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಿದ್ದರು.

Verse 60

दैत्यचापच्युतान्घोरांश्छित्वा वज्रेण तान्शरान् । शक्रो दैत्यबलं घोरं विवेश बहुलोचनः

ದೈತ್ಯರ ಬಿಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಆ ಭಯಂಕರ ಬಾಣಗಳನ್ನು ವಜ್ರಾಯುಧದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳ ಇಂದ್ರನು ದೈತ್ಯರ ಘೋರ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 61

स दैत्यप्रमुखान्सर्वान्हत्वा दैत्यबलं महत् । तामसेनास्त्रजालेन तमोभूतमथाकरोत्

ಅವನು ದೈತ್ಯರಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಮುಖರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ದೈತ್ಯಸೈನ್ಯದ ಮಹಾಬಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ತಾಮಸಾಸ್ತ್ರಜಾಲದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಘೋರ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದನು।

Verse 62

तेऽन्योन्यं नान्वबुध्यंत दैत्यानां वाहनानि च । घोरेण तमसाविष्टाः पुरुहूतस्य तेजसा

ಪುರುಹೂತ (ಇಂದ್ರ)ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಉಂಟಾದ ಭಯಾನಕ ತಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆವೃತರಾಗಿ, ಅವರು ಪರಸ್ಪರರನ್ನೂ ದೈತ್ಯರ ವಾಹನಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಗುರುತಿಸಲಾರದೆ ಹೋದರು।

Verse 63

मायापाशैर्विमुक्तास्तु यत्नवंतः सुरोत्तमाः । शिरांसि दैत्यसंघानां तमोभूतान्यपातयन्

ಮಾಯಾಪಾಶಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾದ ಯತ್ನಶೀಲ ದೇವೋತ್ತಮರು, ತಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ದೈತ್ಯಸಂಘಗಳ ಶಿರಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿ ಬೀಳಿಸಿದರು।

Verse 64

अपध्वस्ता विसंज्ञाश्च तमसा नीलवर्चसा । पेतुस्ते दानवास्सद्यश्छिन्नपक्षा इवाद्रयः

ನೀಲವರ್ಣ ಕాంతಿಯ ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಘಾತಗೊಂಡ ಅವರು ಸಂಜ್ಞಾಹೀನರಾದರು; ತಕ್ಷಣವೇ ರೆಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಪರ್ವತಗಳಂತೆ ದಾನವರು ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದರು।

Verse 65

तत्राभिभूतदैत्यैंद्रमंधकारमिवांतरं । दानवं देहसदनं तमोभूतमिवाभवत्

ಅಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಅಭಿಭೂತನಾದ ಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಅಂತರಾವಕಾಶವು ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆವೃತವಾದಂತೆ ಆಯಿತು; ದಾನವನ ದೇಹಸದರನವೂ ತಮೋಮಯವಾದಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 66

तथाऽसृजन्महामायां मयस्तां तामसीं दहन् । युगांतोद्योतजननीं सृष्टा मौर्वेण वह्निना

ಅನಂತರ ಮಾಯೆ ಮಹಾಮಾಯೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು; ಮೌರ್ವಜನ್ಯ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಆ ತಾಮಸೀ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ದಹಿಸಿ, ಯುಗಾಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಜ್ವಾಲೆಯ ಜನನಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು।

Verse 67

स ददाह च तां शाक्रीं माया मयविकल्पिता । दैत्याश्चादित्यवपुषा सद्य उत्तस्थुराहवे

ಅವನು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಕಲ್ಪಿತವಾದ ಶಾಕ್ರಸಮಾನ (ಇಂದ್ರಸಮಾನ) ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ದಹಿಸಿದನು; ದಾನವರು ಆದಿತ್ಯರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಎದ್ದರು।

Verse 68

मायां मौर्वीं समासाद्य दह्यमाना दिवौकसः । भेजिरे चंद्रविषयं शीतांशुसलिलह्रदम्

ಮೌರ್ವೀ ಎಂಬ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವರುಗಳು ಚಂದ್ರಲೋಕದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು—ಶೀತಕಿರಣಿಯ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸರೋವರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು।

Verse 69

ते दह्यमाना और्वेण वह्निना नष्टचेतसः । शशंसुर्वज्रिणं देवाः संतप्ताः शरणैषिणः

ಔರ್ವ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಚೇತನೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದೇವರುಗಳು, ಸಂತಪ್ತರಾಗಿ ಶರಣನ್ನು ಬೇಡಿ ವಜ್ರಧಾರಿ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 70

संतप्ते मायया सैन्ये हन्यमाने च दानवैः । चोदितो देवराजेन वरुणो वाक्यमब्रवीत्

ಮಾಯೆಯಿಂದ ಸೇನೆ ಸಂತಪ್ತವಾಗುತ್ತಾ ದಾನವರಿಂದ ಹತವಾಗುತ್ತಿರಲು, ದೇವರಾಜನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ವರుణನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 71

पुरा ब्रह्मर्षिजः शक्र तपस्तेपे सुदारुणम् । उर्वः स पूर्वं तेजस्वी सदृशो ब्रह्मणो गुणैः

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಓ ಶಕ್ರ, ಒಬ್ಬ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಯ ಪುತ್ರನು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಆ ತೇಜಸ್ವಿ ಉರ್ವನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸಮಾನನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 72

तं तपंतमिवादित्यं तपसा जगदव्ययं । उपतस्थुर्मुनिगणा देवा देवर्षिभिः सह

ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ದೀಪ್ತನಾಗಿ, ತನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವ್ಯಯವಾದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಧಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ಮುನಿಗಣಗಳು ಮತ್ತು ದೇವಗಣಗಳು ದೇವರ್ಷಿಗಳೊಡನೆ ಸೇರಿ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಉಪಾಸಿಸಿದರು.

Verse 73

हिरण्यकशिपुश्चैव दानवो दानवेश्वरः । ॠषिं विज्ञापयामास पुरा परमतेजसम्

ಮತ್ತು ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವೂ—ದಾನವರ ಅಧಿಪತಿ—ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಪರಮ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಋಷಿಗೆ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

Verse 74

ऊचुर्ब्रह्मर्षयस्ते तु वचनं धर्मसंहितम् । ॠषिवंशेषु भगवंश्छिन्नमूलमिदं कुलं

ಆಗ ಆ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು ಧರ್ಮಸಮ್ಮತವಾದ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಭಗವನ್, ಋಷಿವಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕುಲವು ಮೂಲದಿಂದಲೇ ಛಿನ್ನವಾಗಿದೆ.”

Verse 75

एकस्त्वमनपत्यश्च गोत्रा याऽन्यो न विद्यते । कौमारं व्रतमास्थाय क्लेशमेवानुवर्तसे

ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ, ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದವನು; ನಿನ್ನ ಗೋತ್ರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕೌಮಾರ ವ್ರತವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನೀನು ಕೇವಲ ಕ್ಲೇಶವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವೆ.

Verse 76

बहूनि विप्रगोत्राणि मुनीनां भावितात्मनाम् । एकदेहानि तिष्ठंति विविक्तानि विना प्रजाः

ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾದ ಮುನಿಗಳ ಅನೇಕ ವಿಪ್ರಗೋತ್ರಗಳು ಏಕದೇಹಗಳಾಗಿ (ಏಕಾಕಿಗಳಾಗಿ), ಪ್ರಜೆಯಿಲ್ಲದೆ, ವಿವಿಕ್ತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿವೆ.

Verse 77

एवंभूतेषु सर्वेषु पुत्रैर्मे नास्ति कारणम् । भवांश्च तापसश्रेष्ठः प्रजापति समद्युतिः

ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪುತ್ರರೂ ಇಂತಹವರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕಾರಣವೂ ಆಧಾರವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀವು—ತಪಸ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ—ಸಮದ್ಯುತಿಯುಳ್ಳ ಪ್ರಜಾಪತಿ.

Verse 78

तत्प्रवर्तस्व वंशाय वर्धयात्मानमात्मना । समाधत्स्वोर्जितं तेजो द्वितीयां कुरु वै तनुं

ಆದ್ದರಿಂದ ವಂಶಪ್ರವರ್ತನೆಯನ್ನು ಮಾಡು; ನಿನ್ನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನೇ ವೃದ್ಧಿಸು. ನಿನ್ನ ಉರ್ಜಿತ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಎರಡನೇ ತನುವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸು.

Verse 79

स एवमुक्तो मुनिभिर्मुनिर्मनसि ताडितः । जगर्ह तानृषिगणान्वचनं चेदमब्रवीत्

ಮುನಿಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಮುನಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಾಡಿತನಾದನು; ಅವನು ಆ ಋಷಿಗಣವನ್ನು ಗರ್ಹಿಸಿ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 80

यथा हि विहितो धर्मो मुनीनां शाश्वतः पुरा । आर्षं हि केवलं कर्म वन्यमूलफलाशिनः

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳ ಶಾಶ್ವತ ಧರ್ಮವು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ—ಅವರ ಕರ್ಮ ಕೇವಲ ಆರ್ಷಮಾರ್ಗವೇ; ಅವರು ವನಮೂಲ-ಫಲಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಹಾರವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 81

ब्रह्मयोनौ प्रसूतस्य ब्राह्मणस्यात्मवर्तिनः । ब्रह्मचर्यं सुचरितं ब्रह्माणमपि चालयेत्

ಬ್ರಹ್ಮಯೋನಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹವಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಸುಸಾಧಿತ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವ್ರತವು ಸ್ವತಃ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಸಹ ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ.

Verse 82

जनानां वृत्तयस्तिस्रो ये गृहाश्रमवासिनः । अस्माकं च वने वृत्तिर्वनाश्रमनिवासिनां

ಗೃಹಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನರಿಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯದ ಮೂರು ಮಾರ್ಗಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಆದರೆ ನಾವು ವನಾಶ್ರಮನಿವಾಸಿಗಳು, ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ವನವಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ.

Verse 83

अब्भक्षा वायुभक्षाश्च दंतोलूखलिनस्तथा । अश्मकुट्टादयो यत्र पंचाग्नितपसश्च ये

ಕೆಲವರು ಜಲಾಹಾರಿಗಳು, ಕೆಲವರು ವಾಯುಭಕ್ಷಕರು; ಕೆಲವರು ದಂತಗಳನ್ನೇ ಒಕ್ಕಲಿಯಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವವರು, ಕೆಲವರು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಟ್ಟಿ ಆಹಾರ ಮಾಡುವವರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಪಂಚಾಗ್ನಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುವವರು.

Verse 84

एते तपसि तिष्ठंतो व्रतैरपि सुदुश्चरैः । ब्रह्मचर्यं पुरस्कृत्य प्रार्थयंति परां गतिम्

ಇವರು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತು, ಅತಿದುಷ್ಕರ ವ್ರತಗಳನ್ನೂ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 85

ब्रह्मचर्याद्ब्रह्मणस्य ब्राह्मणत्वं विधीयते । एवमाहुः परे लोके ब्राह्मचर्यविदो जनाः

ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ—ಎಂದು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 86

ब्रह्मचर्ये स्थितो धर्मो ब्रह्मचर्ये स्थितं तपः । ये स्थिता ब्रह्मचर्ये तु ब्राह्मणा दिवि ते स्थिताः

ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ; ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಲ್ಲೇ ತಪಸ್ಸು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 87

नास्ति योगं विना सिद्धिर्नास्ति योगं विना यशः । नास्ति लोके यशोमूलं ब्रह्मचर्यात्परंतपः

ಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಸಿದ್ಧಿಯಿಲ್ಲ; ಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಯಶಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಹೇ ಪರಂತಪಾ! ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಕೀರ್ತಿಯ ಮೂಲ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವೇ—ಪರಮ ತಪಸ್ಸು.

Verse 88

यो निगृह्येंद्रियग्रामं भूतग्रामं च पंचकम् । ब्रह्मचर्यं समाधत्ते किमतः परमं तपः

ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನೂ, ಪಂಚಭೂತಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ದೃಢವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾದ ತಪಸ್ಸು ಏನು?

Verse 89

अयोगकेशधरणमसंकल्प व्रत क्रिया । अब्रह्मचर्या चर्या च त्रयं स्याद्दंभसंज्ञितं

ಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಜಟಾಧಾರಣೆ, ಸಂಕಲ್ಪವಿಲ್ಲದೆ ವ್ರತ-ಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಹಾಗೂ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಆಚರಣೆ—ಈ ಮೂರು ‘ದಂಭ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.

Verse 90

क्व दाराः क्व च संयोगः क्व च भावविपर्ययः । नन्वियं ब्रह्मणा सृष्टा मनसा मानसी प्रजा

ಎಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿಯರು? ಎಲ್ಲಿ ದಾಂಪತ್ಯಸಂಯೋಗ? ಎಲ್ಲಿ ಭಾವವಿಪರ್ಯಾಸ? ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇದು ಬ್ರಹ್ಮನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ‘ಮಾನಸ ಪ್ರಜೆ’ಯೇ.

Verse 91

यद्यस्ति तपसो वीर्यं युष्माकं विजितात्मनाम् । सृजध्वं मानसान्पुत्रान्प्राजापत्येन कर्मणा

ನೀವು ವಿಜಯಾತ್ಮರಾದ ತಪಸ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದರೆ, ಪ್ರಜಾಪತಿ ವಿಧಿಯ ಕರ್ಮದಿಂದ ಮಾನಸಪುತ್ರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರಿ।

Verse 92

मनसा निर्मिता योनिराधातव्या तपस्विभिः । नो दारयोगं बीजं च व्रतमुक्तं तपस्विनां

ತಪಸ್ವಿಗಳು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕಾದ ‘ಯೋನಿ’ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದದ್ದೇ; ತಪೋವ್ರತಿಗಳಿಗೆ ಪತ್ನಿಸಂಗಮವೂ ಬೀಜೋತ್ಪತ್ತಿಯೂ ವ್ರತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿಲ್ಲ।

Verse 93

यदिदं लुप्तधर्माख्यं युष्माभिरिह निर्भयैः । व्याहृतं सद्भिरत्यर्थमसद्भिरिव संमतं

‘ಲುಪ್ತಧರ್ಮ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೀವು ನಿರ್ಭಯ ಸಜ್ಜನರು ಇಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದೃಢವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಆದರೂ ಅದು ಈಗ ದುರ್ಜನರಿಗೂ ಸಮ್ಮತವಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ।

Verse 94

वपुर्दीप्तांतरात्मानमेष कृत्वा मनोमयं । दारयोगं विना स्रक्ष्ये पुत्रमात्मतनूरुहं

ದೀಪ್ತ ದೇಹವುಳ್ಳ, ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಮನೋಮಯನಾದ ಈ ಸತ್ತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಪತ್ನಿಸಂಗಮವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವೆನು।

Verse 95

एवमात्मानमात्मा मे द्वितीयं जनयिष्यति । प्राजापत्येन विधिना दिधक्षंतमिव प्रजाः

ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಪ್ರಜಾಪತಿ-ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಧಿಯಿಂದ ಎರಡನೆಯ ಆತ್ಮವನ್ನು ಜನಯಿಸುವುದು; ಪ್ರಜைகளை ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಅವುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸುವವನಂತೆ।

Verse 96

वरुण उवाच । उर्वस्तु तपसाविष्टो निवेश्योरुं हुताशने । ममंथैकेन दर्भेण पुत्रस्य प्रसवारणिं

ವರುಣನು ಹೇಳಿದರು—ಉರ್ವಶೀ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾಗಿ ಹುತಾಶನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತೊಡೆಯನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ಒಂದೇ ದರ್ಭದಿಂದ ಪುತ್ರಪ್ರಸವಕಾರಿಣಿ ಅರಣಿಯನ್ನು ಮಥಿಸಿದಳು.

Verse 97

तस्योरुं सहसा भित्वा वरोऽसौ ह्यग्निरुत्थितः । जगतो दहनाकांक्षी पुत्रोग्निस्समपद्यत

ಅವನ ತೊಡೆಯನ್ನು ಸಹಸಾ ಭೇದಿಸಿ ಆ ವರ ಅগ্নಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು; ಜಗತ್ತನ್ನು ದಹಿಸಲು ಬಯಸಿ ಪುತ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ‘ಅಗ್ನಿ’ಯಾಗಿ ಆಯಿತನು.

Verse 98

उर्वस्योरुं विनिर्भिद्य और्वो नामांतकोऽनलः । दिधक्षुरिव लोकांस्त्रीन्जज्ञे परमकोपनः

ಉರ್ವೆಯ ತೊಡೆಯನ್ನು ವಿನಿರ್ಭೇದಿಸಿ ‘ಔರ್ವ’ ಎಂಬ ಅಂತಕ-ಅನಲನು ಜನಿಸಿದನು; ತ್ರಿಲೋಕಗಳನ್ನು ದಹಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದವನಂತೆ ಪರಮ ಕೋಪದಿಂದ ಉಗ್ರನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 99

उत्पद्यमानश्चोवाच पितरं दीनया गिरा । क्षुधा मे बाधते तात जगद्भक्षेत्यजस्व मां

ಜನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವನು ದೀನ ವಾಣಿಯಿಂದ ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿದನು—‘ತಾತ, ಹಸಿವು ನನಗೆ ಬಾಧಿಸುತ್ತದೆ; ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು, ನಾನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವೆ.’

Verse 100

त्रिदिवारोहिभिर्ज्वालैर्जृम्भमाणो दिशो दश । निर्दहन्सर्वभूतानि ववृधे सोंतकोपमः

ತ್ರಿದಿವವರೆಗೆ ಏರುವ ಜ್ವಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿದನು; ಸರ್ವಭೂತಗಳನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯಂತ ಕೋಪದಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾದನು.

Verse 101

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा मुनिमुर्वं समागतः । उवाच वार्यतां पुत्रो जगतस्त्वं दयां कुरु

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮುನಿ ಔರ್ವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಹೇಳಿದನು—“ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸು; ಜಗತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ದಯೆ ತೋರಿಸು.”

Verse 102

अस्यापत्पस्यते विप्र करिष्ये साह्यमुत्तमं । तथ्यमेतद्वचः पुत्र शृणु त्वं वदतां वर

ಓ ವಿಪ್ರನೇ! ಈ ಆಪತ್ತನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಹಾಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಪುತ್ರನೇ, ಈ ವಚನ ಸತ್ಯ; ವಕ್ತೃಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕೇಳು.

Verse 103

और्व उवाच । धन्योस्म्यनुगृहीतोस्मि यन्मे त्वं भगवन्शिशोः । मतिमेतां ददासीह परमात्मन्हिताय वै

ಔರ್ವನು ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ಧನ್ಯನು, ನಾನು ಅನುಗ್ರಹಿತನು, ಹೇ ಭಗವನ್! ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಈ ಮತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತೀರಿ; ಇದು ಪರಮಾತ್ಮನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ (ಭಕ್ತಿ-ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ)ವೇ.”

Verse 104

प्रभातकाले संप्राप्ते कांक्षितव्ये समागमे । भगवंस्तर्पितः पुत्रः कैर्हव्यैः प्राप्स्यते सुखम्

ಪ್ರಭಾತಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಮತ್ತು ಕೋರಿದ ಸಮಾಗಮ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಭಗವಂತನಿಗೆ ತರ್ಪಣ ನೀಡಿ ತೃಪ್ತಿಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುತ್ರನು ಕೈರ್ಹವ್ಯರ ಮೂಲಕ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 105

कुत्र चास्य निवासः स्याद्भोजनं तु किमात्मकम् । विधास्यतीह भगवान्वीर्यतुल्यं महौजसः

ಮತ್ತೆ ಅವನ ನಿವಾಸ ಎಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ? ಅವನ ಆಹಾರ ಯಾವ ಸ್ವರೂಪದದು? ಮಹೌಜಸ್ವಿ ಭಗವಂತನು ಇಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವೀರ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ವಿಧಿಸುವನು?

Verse 106

ब्रह्मोवाच । बडवामुखे च वसतिः समुद्रे वै भविष्यति । ममयोनिर्जलं विप्र तच्चामेयं व्रजत्वयं

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಬಡವಾಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ವಾಸಸ್ಥಾನ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವುದು. ಓ ವಿಪ್ರ, ಈ ಜಲವು ನನ್ನ ಯೋನಿಜಾತ, ಅಪರಿಮಿತ; ಇದೊಂದಿಗೇ ನೀನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಡು.

Verse 107

तत्राऽयमास्ते नियतं पिबन्वारिमयं हविः । तद्वारिविस्तरं विप्र विसृजाम्यालयं च तम्

ಅಲ್ಲಿ ಇವನು ನಿಯತಚಿತ್ತನಾಗಿ ಇದ್ದು, ಜಲಮಯ ಹವಿಸನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಓ ವಿಪ್ರ, ಆ ಜಲವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ನಾನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಆ ನಿವಾಸವನ್ನೂ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 108

ततो युगांते भूतानामेष चाहं च पुत्रक । सहितो विचरिष्यावो निष्पुराणकराविह

ನಂತರ ಯುಗಾಂತದಲ್ಲಿ, ಮಗನೇ, ಇವನು ಮತ್ತು ನಾನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವೆವು; ಜಗತ್ತನ್ನು ಪುರಾಣರಹಿತವಾಗಿಸುವೆವು.

Verse 109

एषोग्निरंतकाले तु सलिलाशी मया कृतः । दहनः सर्वभूतानां सदेवासुररक्षसाम्

ಈ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಅಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಜಲಭಕ್ಷಕನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ; ಅದು ದೇವಾಸುರರಾಕ್ಷಸರೊಡನೆ ಸಮಸ್ತ ಭೂತಗಳ ದಾಹಕನಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 110

एवमस्त्विति तं सोग्निः संवृतज्वालमंडलः । प्रविवेशार्णवमुखं नत्वोर्वं पितरं प्रभुम्

“ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಆ ಅಗ್ನಿ ಜ್ವಾಲಾಮಂಡಲವನ್ನು ಸಂಕುಚಿತಗೊಳಿಸಿ, ಪ್ರಭುವಾದ ತಂದೆ ಉರ್ವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸಮುದ್ರಮುಖಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.

Verse 111

प्रतियातस्ततो ब्रह्मा ते च सर्वे महर्षयः । और्वस्याग्नेः प्रभावज्ञाः स्वांस्वां गतिमुपागताः

ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಿಂದಿರುಗಿದನು; ಆ ಎಲ್ಲ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಸಹ. ಔರ್ವನ ಅಗ್ನಿಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದರು.

Verse 112

हिरण्यकशिपुर्दृष्ट्वा तदा तन्महदद्भुतम् । उर्वं प्रणतसर्वांगो वाक्यमेतदुवाच ह

ಆ ಮಹದದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಔರ್ವ ಮುನಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 113

भगवन्नद्भुतमिदं संवृत्तं लोकसाक्षिकम् । तपसा ते मुनिश्रेष्ठ परितुष्टः पितामहः

ಹೇ ಭಗವನ್! ಲೋಕವೇ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಈ ಅದ್ಭುತವು ಸಂಭವಿಸಿದೆ. ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 114

अहं तु तव पुत्रस्य तव चैव महाव्रत । भृत्य इत्यवगंतव्यः श्लाघ्यस्त्वमिह कर्मणा

ಹೇ ಮಹಾವ್ರತಧಾರಿ! ನಾನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗೂ ನಿನಗೂ ಸೇವಕನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ತುತ್ಯನಾಗಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 115

तन्मां पश्य समापन्नं तवैवाराधने रतम् । यदि सीदेन्मुनिश्रेष्ठ तवै वस्यात्पराजयः

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ನನ್ನನ್ನು ನೋಡು—ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ನಿನ್ನ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಿರತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಕುಗ್ಗಿದರೆ ಅಥವಾ ಸೋತರೆ, ಆ ಪರಾಜಯ ನಿನ್ನದೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 116

उर्व उवाच । धन्योस्म्यनुगृहीतोस्मि यस्य तेऽहं गुरुर्मतः । नास्ति ते तपसानेन भयं चैवेह सुव्रत

ಉರ್ವಾ ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಧನ್ಯನು, ಅನುಗ್ರಹಿತನು; ನೀನು ನನನ್ನು ಗುರುವೆಂದು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿರುವೆ. ಹೇ ಸುವ್ರತ, ನಿನ್ನ ಈ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 117

तामेव मायां गृह्णीष्व मम पुत्रेण निर्मिताम् । निरिंधिनामग्निमयीं दुःस्पर्शां पावकैरपि

ನನ್ನ ಪುತ್ರನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಅದೇ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು—ಇದು ಇಂಧನವಿಲ್ಲದ ಅಗ್ನಿಮಯ ಶಕ್ತಿ; ಅಗ್ನಿಗಳಿಗೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ದುಃಸ್ಪರ್ಶವಾಗಿದೆ.

Verse 118

एषा ते स्वस्य वंशस्य वशगारि विनिग्रहे । रक्षिष्यत्यात्मपक्षं च विपक्षं च प्रधक्ष्यति

ಇದು ನಿನ್ನ ಸ್ವವಂಶದ ನಿಯಮನಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ ವಶಪಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನ ಪಕ್ಷವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ವಿರೋಧಪಕ್ಷವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ದಹಿಸಲಿದೆ.

Verse 119

वरुण उवाच । एषा दुर्विषहा माया देवैरपि दुरासदा । और्वेण निर्मिता पूर्वं पावकेनोर्वसूनुना

ವರುಣನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಮಾಯೆ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ವಿಷಹ; ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಇದನ್ನು ಜಯಿಸುವುದು ದುರ್ಲಭ. ಇದು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಉರ್ವಸುವಿನ ಪುತ್ರ ಪಾವಕನಾದ ಔರ್ವನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಯಿತು.

Verse 120

तस्मिंस्तु व्यथिते दैत्ये निर्वीर्यैषा न संशयः । शापो ह्यस्याः पुरा दत्तः सृष्टा येनैव तेजसा

ಆ ದೈತ್ಯನು ವ್ಯಥಿತನಾದಾಗ ಇದು ಶಕ್ತಿಹೀನವಾಯಿತು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಯಾವ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತೋ, ಅದೇ ತೇಜಸ್ಸು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಶಾಪ ನೀಡಿತ್ತು.

Verse 121

यद्येषा प्रतिहंतव्या कर्तव्यो भगवान्सुखी । दीयतां मे सखो शक्र तोययोनिर्निशाकरः

ಇದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕಾದರೆ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಬೇಕಾದರೆ, ಹೇ ಸಖಾ ಶಕ್ರಾ! ಜಲಯೋನಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ನಿಶಾಕರ ಸೋಮಚಂದ್ರನನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು।

Verse 122

तेनाहं सहसं गम्य यादोभिश्च समावृतः । मायामेतां हनिष्यामि त्वत्प्रसादान्न संशयः

ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವೆನು, ಜಲಚರಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ; ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆನು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ।

Verse 123

एवमस्त्वितिसंहृष्टः शक्रस्त्रिदशवर्धनः । संदिदेशाग्रतः सोमं युद्धाय शिशिरायुधम्

“ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ,” ಎಂದು ತ್ರಿದಶವರ್ಧನ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಹರ್ಷಗೊಂಡನು; ಶಿಶಿರಾಯುಧಧಾರಿ ಸೋಮನನ್ನು ಯುದ್ಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಮುಂಚೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 124

गच्छ सोम सहायन्त्वं कुरु पाशधरस्य वै । असुराणां विनाशाय जयार्थं त्रिदिवौकसाम्

ಹೇ ಸೋಮಾ! ಹೋಗು; ಪಾಶಧಾರಿ (ವರುಣ)ನಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಸಹಾಯಕನಾಗು—ಅಸುರರ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳ ಜಯಕ್ಕಾಗಿ।

Verse 125

त्वं मतः प्रतिवीर्यश्च ज्योतिषामपि चेश्वरः । त्वन्मयान्सर्वलोकेषु रसान्वेदविदो विदुः

ನೀನು ಪ್ರತಿವೀರ್ಯ (ಪ್ರತಿಬಲ) ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವೆ; ಜ್ಯೋತಿಗಳಿಗೂ ಅಧಿಪತಿ ನೀನೇ. ವೇದವಿದರು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ—ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ರಸಗಳು ನಿನ್ನಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವೇ ಆಗಿವೆ।

Verse 126

त्वया समो न लोकेस्मिन्विद्यते शिशिरायुधः । क्षयवृद्धीतवाव्यक्तेसागरेचैवचांबरे

ಹೇ ಶಿಶಿರಾಯುಧಧಾರೀ! ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಮನಾದವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ಅವ್ಯಕ್ತಸ್ವರೂಪನಾಗಿ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿಯೂ ಕ್ಷಯವೂ ವೃದ್ಧಿಯೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿವೆ.

Verse 127

प्रवर्तयस्यहोरात्रात्कालं संमोहयन्जगत् । लोकच्छायामयं लक्ष्म तवांकः शशविग्रहः

ನೀನು ಅಹೋರಾತ್ರಿಗಳ ಮೂಲಕ ಕಾಲವನ್ನು ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೊಳಿಸಿ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತೀ. ಹೇ ಶುಭಲಕ್ಷಣ! ನಿನ್ನ ಚಿಹ್ನೆ ಲೋಕಛಾಯಾಮಯ—ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಶಶಕಾಕೃತಿಯಂತೆ.

Verse 128

न विदुः सोम ते मायां ये च नक्षत्रयोनयः । त्वमादित्यपथादूर्ध्वं ज्योतिषां चोपरिस्थितः

ಹೇ ಸೋಮ! ನಕ್ಷತ್ರಯೋನಿಗಳೂ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯರು. ನೀನು ಆದಿತ್ಯಪಥಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿರುವೆ; ಎಲ್ಲ ಜ್ಯೋತಿಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿರುವೆ.

Verse 129

तमः प्रोत्सार्य सहसा भासयस्यखिलं जगत् । शीतभानुर्हिमतनुर्ज्योतिषामधिपः शशी

ನೀನು ಸಹಸಾ ತಮಸ್ಸನ್ನು ಓಡಿಸಿ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತೀ. ಹೇ ಚಂದ್ರ! ಶೀತಕಿರಣಧಾರೀ, ಹಿಮತನುವೇ, ಜ್ಯೋತಿಷಾಮಧಿಪತಿ ಶಶೀ!

Verse 130

अपि तत्कालयोगात्मा इज्यो यज्ञरथोऽव्ययः । ओषधीशः क्रियायोनिरपां योनिरनुष्णगुः

ಅವನು ತತ್ಕಾಲಯೋಗದ ಆತ್ಮವೂ; ಪೂಜ್ಯನೂ; ಯಜ್ಞದ ಅವ್ಯಯ ರಥವೂ; ಔಷಧಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯೂ; ಕ್ರಿಯೆಯ ಯೋನಿರೂಪ ಮೂಲವೂ; ಜಲಗಳ ಯೋನಿಯೂ; ಮತ್ತು ಉಷ್ಣವಲ್ಲದ ಗತಿ/ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳವನು.

Verse 131

शीतांशुरमृताधारश्चपलः श्वेतवाहनः । त्वं कांतिः कांतवपुषां त्वं सोमः सोमपायिनाम्

ನೀನು ಶೀತಕಿರಣಧಾರಿ, ಅಮೃತಾಧಾರ; ಚಪಲನು, ಶ್ವೇತ ರಥವಾಹನನು. ಕಾಂತಿವಂತ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಕಾಂತಿ ನೀನೇ; ಸೋಮಪಾನಿಗಳಿಗೇ ನೀನೇ ಸೋಮನು.

Verse 132

सौम्यस्त्वं सर्वभूतानां तिमिरघ्नस्त्वमृक्षराट् । तद्गच्छ त्वं महासेन वरुणेन वरूथिना

ನೀನು ಸರ್ವಭೂತಗಳ प्रति ಸೌಮ್ಯನು; ನೀನು ತಿಮಿರಘ್ನ, ನಕ್ಷತ್ರರಾಜ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಮಹಾಸೇನ, ವರುಣನೊಂದಿಗೆ, ಅವನ ವರೂಥದ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಡು.

Verse 133

शमयस्वासुरीं मायां यया दह्यामहे रणे । सोम उवाच । यन्मां वदसि युद्धार्थं देवराजवरप्रद

“ಯಾವ ಆಸುರೀ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಾವು ರಣದಲ್ಲಿ ದಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಅದನ್ನು ಶಮಿಸು.” ಸೋಮನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ದೇವರಾಜನಿಗೆ ವರಪ್ರದ, ನೀನು ನನಗೆ ಯುದ್ಧಾರ್ಥವೆಂದು ಹೇಳುವುದೇ…”

Verse 134

एष वर्षामि शिशिरं दैत्यमायापकर्षणं । एतान्मे शीतनिर्दग्धान्पश्यस्व हिमवेष्टितान्

“ನೋಡು—ದೈತ್ಯಮಾಯೆಯನ್ನು ಅಪಕರ್ಷಿಸುವ ಈ ಶಿಶಿರಶೀತವನ್ನು ನಾನು ಸುರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇವರನ್ನು ನೋಡು—ನನ್ನ ಚಳಿಯಿಂದ ದಗ್ಧರಾಗಿ, ಹಿಮದಿಂದ ಆವೃತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.”

Verse 135

तथा हिमकरोत्सृष्टाः सपाशा हिमवृष्टयः । वेष्टयंति च तान्दैत्यान्वायुर्मेघगणानिव

ಹಾಗೆಯೇ ಚಂದ್ರನು ಬಿಡಿಸಿದ ಹಿಮವೃಷ್ಟಿಗಳು ಪಾಶಗಳಂತೆ ಆ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದವು; ವಾಯು ಮೇಘಗಣಗಳನ್ನು ಆವರಿಸುವಂತೆ.

Verse 136

तौ पाशशीतांशुधरौ वरुणेंदू महाबलौ । जघ्नतुर्हिमपातैश्च पाशपातैश्च दानवान्

ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾಬಲಿಗಳು—ವರುಣ ಮತ್ತು ಇಂದು—ಪಾಶಧಾರಿಗಳಾಗಿ ಶೀತಲ ಹಿಮಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿ, ಹಿಮವೃಷ್ಟಿಯೂ ಪಾಶವೃಷ್ಟಿಯೂ ಮೂಲಕ ದಾನವರನ್ನು ಸಮರದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿದರು।

Verse 137

द्वावंबुनाथौ समरे तौ पाशहिमयोधिनौ । मृधे चेरतुरंभोभिः क्षुब्धाविव महार्णवौ

ಸಮರದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಜಲನಾಥರು ಪಾಶ-ಹಿಮ ಯೋಧರಾಗಿ, ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳಂತೆ ಉಕ್ಕಿ, ಕ್ಷುಬ್ಧವಾದ ಎರಡು ಮಹಾರ್ಣವಗಳಂತೆ ಸಂಚರಿಸಿದರು।

Verse 138

ताभ्यामापूरितं सर्वं तद्दानवबलं महत् । जगत्संवर्त्तकांभोदैः प्रवर्षैरिव संवृतं

ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದ ಆ ಮಹತ್ತಾದ ದಾನವಸೇನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಜಗತ್ಸಂವರ್ತಕ ಮೇಘಗಳ ಘೋರ ಮಳೆಯ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದಂತಾಯಿತು।

Verse 139

तावुद्यतावंबुनाथौ शशांकवरुणावुभौ । शमयामासतुस्तां तु मायां दैत्येन्द्रनिर्मितां

ಆಗ ಜಲನಾಥ ವರುಣ ಮತ್ತು ಶಶಾಂಕ—ಇಬ್ಬರೂ ಉದ್ಧತವಾಗಿ, ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಆ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿದರು।

Verse 140

शीतांशुजालनिर्दग्धाः पाशैश्चास्कंदिता रणे । न शेकुश्चलितुं दैत्या विशिरस्का इवाद्रयः

ಶೀತಾಂಶು ಕಿರಣಜಾಲದಿಂದ ದಗ್ಧರಾಗಿ, ಸಮರದಲ್ಲಿ ಪಾಶಗಳಿಂದ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡ ದೈತ್ಯರು ಚಲಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ—ತಲೆರಹಿತ ಪರ್ವತಗಳಂತೆ।

Verse 141

शीतांशु निहतास्ते तु दैत्यास्सर्वे निपातिताः । हिमप्लावित सर्वांगानिरूष्माण इवाग्नयः

ಶೀತಾಂಶುವಿನ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯರೆಲ್ಲರು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದರು; ಹಿಮಪ್ರವಾಹದಿಂದ ನೆನೆದ ದೇಹಗಳು ಉಷ್ಣತೆ ನಂದಿದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಕಂಡವು।

Verse 142

तेषां तु दिवि दैत्यानां निपतंति शुभानि वै । विमानानि विचित्राणि निपतंत्युत्पतंति च

ಆ ದೈತ್ಯರ ದಿವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರ ಶುಭ, ವಿಚಿತ್ರ ವಿಮಾನಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ, ಮತ್ತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತವೆ।

Verse 143

तान्पाशहस्तग्रथितान्छादितान्शीतरश्मिभिः । मयो ददर्श मायावी दानवान्दिवि दानवः

ಆಗ ಮಾಯಾವಿ ದಾನವ ಮಯನು ದಿವಿಯಲ್ಲಿ ಆ ದಾನವರನ್ನು ಕಂಡನು—ಪಾಶಧಾರಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿನ ಬಿಗಿಯಾದ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟು, ಶೀತಕಿರಣಗಳಿಂದ ಆವೃತರಾಗಿದ್ದವರನ್ನು।

Verse 144

सशैलजालां विततां खड्गपट्टसहासिनीम् । पादपोत्करकूटस्थां कंदराकीर्णकाननां

ಆ ಪ್ರದೇಶವು ಪರ್ವತಜಾಲದಿಂದ ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ಖಡ್ಗ-ಪಟ್ಟಗಳ ಝಂಕರದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿ; ಮರಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ದುರ್ಗಮ ಶಿಖರಗಳ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸಿ, ಗುಹೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಾನನಗಳಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು।

Verse 145

सिंहव्याघ्रगणाकीर्णां नदद्भिर्देवयूथपैः । ईहामृगगणाकीर्णां पवनाघूर्णितद्द्रुमाम्

ಅದು ಸಿಂಹ-ವ್ಯಾಘ್ರಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ದೇವಯೂಥಪತಿಗಳ ಗರ್ಜನೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿ; ಹರಿಣಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಆಕೀರ್ಣವಾಗಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲುಗಾಡುವ ಮರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು।

Verse 146

निर्मितां स्वेन पुत्रेण कूजंतीं दिविकामगां । प्रथितां पार्वतीं मायां ससृजे स समंततः

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ತನ್ನ ಪುತ್ರನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದ, ಮಧುರವಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಾ, ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ದಿವ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಪಾರ್ವತೀ-ರೂಪ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು।

Verse 147

सासिशब्दैश्शिलावर्षैः संपतद्भिश्च पादपैः । जघान देवसंघांस्ते दानवानभ्यजीवयत्

ಕತ್ತಿಗಳ ಘೋಷದಿಂದ, ಕಲ್ಲಿನ ಮಳೆಯಿನಿಂದ, ಮೇಲಿಂದ ಎಸೆದ ಮರಗಳ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಅವನು ದೇವಸಂಘಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ದಾನವರನ್ನು ಪುನರ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 148

नैशाकरी वारुणी च माये अंतर्हिते तदा । अभवद्घोरसंचारा पृथिवी पर्वतैरिव

ಆ ವೇಳೆ ನೈಶಾಕರೀ ಮತ್ತು ವಾರುಣೀ ಎಂಬ ಎರಡು ಮಾಯೆಗಳು ಅಂತರ್ದಾನವಾದಾಗ, ಭೂಮಿ ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದಂತೆಯೇ ಸಂಚರಿಸಲು ಭಯಂಕರವಾಯಿತು।

Verse 149

न चारुद्धो द्रुमगणैर्देवो दृश्यत कश्चन । तदपध्वस्तधनुषं भग्नप्रहरणाविलम्

ಮರಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರೂ ಯಾವ ದೇವನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ಧನುಸ್ಸು ಬಿದ್ದಿತ್ತು, ಆಯುಧಗಳು ಮುರಿದಿದ್ದವು, ಆಕೃತಿ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 150

निष्प्रयत्नं सुरानीकं वर्जयित्वा गदाधरं । स हि युद्धगतः श्रीमानीशो न स्म व्यकंपत

ಅಲ್ಪ ಪ್ರತಿರೋಧವಿದ್ದ ಸುರಸೇನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವನು ಗದಾಧರನನ್ನು ಎದುರಿಸಿದನು; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿರತವಾದ ಆ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಈಶ್ವರನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಕಂಪಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 151

सहिष्णुत्वाज्जगत्स्वामी न चुक्रोध गदाधरः । कालज्ञः कालमेघाभः समीक्षन्कालमाहवे

ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯಿಂದ ಜಗತ್ಸ್ವಾಮಿ ಗದಾಧರನು ಕೋಪಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಾಲಜ್ಞನು, ಮಳೆಮೇಘದಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣನು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 152

देवासुरविमर्दं च द्रष्टुकामस्तदा हरिः । ततो भगवतादिष्टौ रणे पावकमारुतौ

ದೇವಾಸುರರ ಘರ್ಷಣೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸಿದ ಹರಿಯು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಾವಕ (ಅಗ್ನಿ) ಮತ್ತು ಮಾರುತ (ವಾಯು) ಇವರಿಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದನು.

Verse 153

चोदितौ विष्णुवाक्येन ततो मायां व्यकर्षतां । ताभ्यामुद्भ्रांतवेगाभ्यां प्रबुद्धाभ्यां महाहवे

ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯಿದರು; ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತರಾಗಿ, ಗೊಂದಲ ಉಂಟುಮಾಡುವ ವೇಗದಿಂದ ಮುನ್ನಡೆದರು.

Verse 154

दग्धा सा पार्वती माया भस्मीभूता ननाश ह । सोनिलोनलसंयुक्तस्सोनलश्चानिलाकुलः

ಪಾರ್ವತಿಯ ಆ ಮಾಯಾರೂಪವು ದಗ್ಧವಾಗಿ ಭಸ್ಮವಾಗಿ ನಾಶವಾಯಿತು. ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ ಅಗ್ನಿ ಉಗ್ರವಾಯಿತು; ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಗಾಳಿಯೂ ಅಶಾಂತವಾಯಿತು.

Verse 155

दैत्यसेनां ददहतुर्युगांतेष्विव मूर्च्छितौ । वायुः प्रजवितस्तत्र पश्चादग्निश्च मारुतात्

ಯುಗಾಂತ ಪ್ರಳಯದಂತೆ ಉಗ್ರರಾಗಿ ಅವರು ದೈತ್ಯಸೇನೆಯನ್ನು ದಹಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಭಾರೀ ವೇಗದಿಂದ ಬೀಸಿತು; ನಂತರ ಆ ಮಾರುತದಿಂದಲೇ ಅಗ್ನಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 156

चेरतुर्दानवानीके क्रीडंतावनलानिलौ । भस्मीभूतेषु भूतेषु प्रपतत्सूत्पतत्सु च

ದಾನವಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ವಾಯು ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸಿದವು; ಭಸ್ಮವಾದ ಜೀವಿಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೀಳುತ್ತಾ, ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಹಾರುತ್ತಾ ಭಾರೀ ಗದ್ದಲ ಮಾಡಿದರು।

Verse 157

दानवानां विमानेषु निपतत्सु समंततः । वातस्कंधापविद्धेषु कृतकर्मणि पावके

ಎಲ್ಲೆಡೆ ದಾನವರ ವಿಮಾನಗಳು ಭೀಕರ ಗಾಳಿಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟು ಕುಸಿಯುತ್ತಿದವು; ಪಾವಕನು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ನೆರವೇರಿಸಿದರೂ ಇನ್ನೂ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು।

Verse 158

मायावधे प्रवृत्ते तु स्तूयमाने गदाधरे । निष्प्रयत्नेषु दैत्येषु त्रैलोक्ये मुक्तबंधने

ಮಾಯಾವಧ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಗದಾಧರನಾದ ಭಗವಂತನು ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೈತ್ಯರು ಪ್ರಯತ್ನರಹಿತರಾಗಿ ಶಕ್ತಿಹೀನರಾದರು; ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದ ಬಂಧನವು ಮುಕ್ತವಾಯಿತು।

Verse 159

प्रहृष्टेषु च देवेषु साधुसाध्विति जल्पिषु । जये दशशताक्षस्य दैत्यानां च पराजये

ದೇವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ‘ಸಾಧು! ಸಾಧು!’ ಎಂದು ಜಪಿಸಿದರು; ದಶ-ಶತ-ನೇತ್ರಧಾರಿ (ಇಂದ್ರ) ಜಯಶಾಲಿಯಾದನು, ದೈತ್ಯರು ಪರಾಜಿತರಾದರು।

Verse 160

दिक्षु सर्वासु शुद्धासु प्रवृत्ते धर्मविस्तरे । अपावृते चंद्रपथे स्वस्थानस्थे दिवाकरे

ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಶುದ್ಧಗೊಂಡು ಧರ್ಮವಿಸ್ತಾರ ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಚಂದ್ರಪಥವು ನಿರ್ಬಾಧಿತವಾಗಿ, ದಿವಾಕರನು ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದನು।

Verse 161

प्रवृत्तिस्थेषु भूतेषु नृषु चारित्रवत्सु च । अभिन्नबंधने मृत्यौ हूयमाने हुताशने

ಭೂತಗಳು ಲೋಕಪ್ರವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವಾಗ, ಮನುಷ್ಯರೂ ಸದಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿರುವಾಗ; ಬಂಧನ ಅಖಂಡವಾಗಿರುವಂತೆಯೇ ಮರಣವು ಸಮೀಪಿಸಿ, ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಗಳು ಸುರಿಯಲ್ಪಡುವಾಗ—ಅಂದು…

Verse 162

यज्ञशोभिषु देवेषु स्वर्गमार्गं दिशत्सु च । लोकपालेषु सर्वेषु दिक्षु संधानवर्तिषु

ಯಜ್ಞಶೋಭೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವರುಗಳು ಸ್ವರ್ಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಪಾಲಕರು ದಿಕ್ಕುಗಳ ಸಂಧಾನಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವಾಗ—

Verse 163

भावे तपसि सिद्धानामभावे पापकर्मणाम् । देवपक्षे प्रमुदिते दैत्यपक्षे विषीदति

ಧರ್ಮವು ಇರುವಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಿದ್ಧರಾದವರು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಇಲ್ಲದರೆ ಪಾಪಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು ಪ್ರಬಲರಾಗುತ್ತಾರೆ. ದೇವಪಕ್ಷ ಹರ್ಷಿಸಿದಾಗ ದೈತ್ಯಪಕ್ಷ ವಿಷಾದಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

Verse 164

त्रिपादविग्रहे धर्मेऽधर्मे पादपरिग्रहे । अपावृत्ते महाद्वारे वर्तमाने च सत्पथे

ಧರ್ಮವು ಮೂರು ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತು, ಅಧರ್ಮವು ಒಂದೇ ಪಾದವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವಾಗ; ಮಹಾದ್ವಾರವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಸತ್ಪಥವು ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ—

Verse 165

लोकेषु धर्मवृत्तेषु प्रवृत्तेष्वाश्रमेषु च । प्रजारक्षणयुक्तेषु राजमानेषु राजसु

ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಜನರು ಧರ್ಮವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದು, ಆಶ್ರಮಧರ್ಮಗಳು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರಲು; ಪ್ರಜಾರಕ್ಷಣದ ಕರ್ತವ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ರಾಜರು ಆಳುವಾಗ—ರಾಜ್ಯವು ನಿಜವಾಗಿ ಶೋಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 166

प्रशांतेषु च लोकेषु शांते तमसि दानवे । अग्निमारुतयोस्तस्मिन्वृत्ते संग्रामकर्मणि

ಲೋಕಗಳು ಶಾಂತವಾದಾಗ, ತಮಸ್ಸಿನ ದಾನವನು ಶಮನಗೊಂಡಾಗ, ಅಗ್ನಿ–ಮಾರುತಗಳ ಯುದ್ಧಕರ್ಮ ಅಂತ್ಯವಾದಾಗ।

Verse 167

तन्मया विमला लोकास्ताभ्यां जयकृतक्रियाः । तीव्रं दैत्यभयं श्रुत्वा मारुताग्निकृतं महत्

ಆ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಲೋಕಗಳು ವಿಮಲವಾದವು; ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದ ಜಯಾರ್ಥ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನೆರವೇರಿದವು. ಮಾರುತ–ಅಗ್ನಿಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ದೈತ್ಯರ ಮಹಾ ತೀವ್ರ ಭಯವನ್ನು ಕೇಳಿ।

Verse 168

कालनेमीति विख्यातो दानवः प्रत्यदृश्यत । भास्कराकारमुकुटः शिंजिताभरणांगदः

ಆಗ ‘ಕಾಲನೇಮಿ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ದಾನವನು ದೃಶ್ಯನಾದನು—ಭಾಸ್ಕರಾಕಾರದ ಮುಕುಟಧಾರಿ, ಝಂಝನಿಸುವ ಆಭರಣಗಳು ಹಾಗೂ ಅಂಗದಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನು।

Verse 169

मंदराद्रिप्रतीकाशो महारजतसंवृतः । शतप्रहरणोदग्रः शतबाहुः शताननः

ಅವನು ಮಂದರ ಪರ್ವತದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಮಹಾ ರಜತದಿಂದ ಆವೃತ; ನೂರು ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಉಗ್ರ, ನೂರು ಬಾಹುಗಳು ನೂರು ಮುಖಗಳುಳ್ಳವನು।

Verse 170

शतशीर्षः स्थितः श्रीमान्शतशृंग इवाचलः । कक्षे महति संवृद्धो निदाघ इव पावकः

ಅವನು ಶ್ರೀಮಂತನು, ನೂರು ಶಿರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತನು, ನೂರು ಶೃಂಗಗಳ ಪರ್ವತದಂತೆ; ಮಹಾ ಕಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ನಿದಾಘಕಾಲದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ದಹಿಸಿದನು।

Verse 171

धूम्रकेशो हरिश्मश्रुर्दंतुरो विकटाननः । त्रैलोक्यांतरविस्तारं धारयन्विपुलं वपुः

ಧೂಮ್ರವರ್ಣ ಕೇಶವೂ ಹಸಿರು-ಹಳದಿ ಛಾಯೆಯ ಶ್ಮಶ್ರುವೂಳ್ಳ, ಹೊರಚಾಚಿದ ದಂತಗಳೂ ಭೀಕರ ಮುಖವೂಳ್ಳ ಅವನು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದ ಅಂತರವಿಸ್ತಾರವನ್ನೇ ವ್ಯಾಪಿಸುವಂತೆ ಮಹಾವಪುವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು।

Verse 172

बाहुभिस्तुलयन्व्योम क्षिपन्पद्भ्यां महीधरान् । ईरयन्मुखनिःश्वासैर्वृष्टिकारान्बलाहकान्

ಅವನು ಬಾಹುಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನೇ ತೂಗುವಂತೆ, ಪಾದಗಳಿಂದ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಎಸೆದುಬಿಡುವಂತೆ, ಮುಖನಿಶ್ವಾಸದ ವೇಗದಿಂದ ಮಳೆಯನ್ನೆತ್ತುವ ಮೇಘಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುವಂತೆ ಕಂಡನು।

Verse 173

तिर्यगायतरक्ताक्षं मंदरोदग्रवर्चसाम् । दिधक्षंतमिवायांतं सर्वान्देवगणान्मृधे

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳು ಅವನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು—ತಿರ್ಯಕವಾಗಿ ಹರಡಿದ ರಕ್ತಾಕ್ಷಿಗಳು, ಮಂದರಪರ್ವತದಂತೆ ಉನ್ನತವಾದ ತೇಜಸ್ಸು; ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ದಹಿಸಲು ಬಂದವನಂತೆ।

Verse 174

तर्जयंतं सुरगणांश्छादयंतं दिशो दश । संवर्तकाले हृषितं दृष्टं मृत्युमिवोत्थितम्

ಅವರು ಅವನನ್ನು ಕಂಡರು—ದೇವಗಣಗಳನ್ನು ತರ್ಜನೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾ, ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುತ್ತಾ; ಸಂವರ್ತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಎದ್ದ ಮರಣವೇ ಎಂಬಂತೆ।

Verse 175

सुतलेनोच्छ्रयवता विपुलांगुलिपर्वणा । लंबाभरणपूर्णेन किंचिच्चलितकर्मणा

ಅವನ ತಳಭಾಗ ಎತ್ತಾಗಿದ್ದು, ಬೆರಳಿನ ಸಂಧಿಗಳು ವಿಶಾಲವಾಗಿದ್ದವು; ದೀರ್ಘಾಭರಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನು, ಮತ್ತು ಅವನ ಚಲನೆ-ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 176

उच्छ्रितेनाग्रहस्तेन दक्षिणेन वपुष्मता । दानवान्देवनिहतान्ब्रुवन्तं तिष्ठतेति च

ಬಲಗೈಯನ್ನು ಮುಂದೆ ಎತ್ತಿ, ಬಲಿಷ್ಠ ತೇಜಸ್ವೀ ದೇಹದಿಂದ, ದೇವರಿಂದ ಹತರಾದ ದಾನವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅವನು—“ನಿಲ್ಲಿರಿ, ಎದುರು ನಿಲ್ಲಿರಿ!” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 177

तं कालनेमिं समरे द्विषतां कालनेमिनम् । वीक्षंते स्म सुराः सर्वे भयविह्वललोचनाः

ಸಮರದಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಲನೇಮಿಯನ್ನು—ಶತ್ರುಹಂತಕ ಕಾಲನೇಮಿಯನ್ನು—ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 178

तं वीक्षंते स्म भूतानि ग्रसंतं कालनेमिनम् । त्रिविक्रमं विक्रमं तं नारायणमिवापरम्

ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳು ಅವನು ಕಾಲನೇಮಿಯನ್ನು ಗ್ರಸಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡವು—ಆ ಮಹಾವಿಕ್ರಮ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನನ್ನು, ಪರಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನಾರಾಯಣನಂತೆ.

Verse 179

सोभ्युच्छ्रयं पुनः प्राप्तो मारुताघूर्णितांबरः । प्रक्रामदसुरो योद्धुं त्रासयन्सर्वदेवताः

ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮಹೋನ್ನತಿಗೆ ಏರಿದನು; ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅವನ ವಸ್ತ್ರವು ಸುತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಅಸುರನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಭಯಪಡಿಸಿದನು.

Verse 180

समेयिवान्सुरेंद्रेण परिष्वक्तो भ्रमन्रणे । कालनेमिर्बभौ दैत्यः सविष्णुरिव मंदरः

ಅವನು ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡನು; ರಣದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿರಲು ಇಂದ್ರನು ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದನು. ಆಗ ದೈತ್ಯ ಕಾಲನೇಮಿ, ವಿಷ್ಣುವೊಂದಿಗಿನ ಮಂದರಪರ್ವತದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 181

अथ विव्यथिरे देवाः सर्वे शक्रपुरोगमाः । कालनेमिनमायांतं दृष्ट्वा कालमिवापरम्

ಆಗ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಮುನ್ನಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು, ಕಾಲನೇಮಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ—ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಲಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಕಂಡಂತೆ—ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದರು।

Verse 182

दानवाननुपिप्रीषुः कालनेमिर्महासुरः । व्यवर्धत महातेजास्तपांते जलदो यथा

ದಾನವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಉತ್ಸುಕನಾದ ಆ ಮಹಾಸುರ ಕಾಲನೇಮಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾದನು—ತಪಾಂತದಲ್ಲಿ ಮಳೆಮೋಡ ಉಬ್ಬುವಂತೆ।

Verse 183

तं त्रैलोक्यांतरगतं दृष्ट्वा ते दानवेश्वराः । उत्तस्थुरपरिश्रांताः पीत्वेवामृतमुत्तमम्

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ದಾನವೇಶ್ವರರು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿದಂತೆ, ದಣಿವಿಲ್ಲದೆ ಎದ್ದು ನಿಂತರು।

Verse 184

ते वीतभयसंत्रासा मयतारपुरोगमाः । तारकामयसंग्रामे सततं जितकाशिनः

ಅವರು ಭಯ-ಸಂತ್ರಾಸವಿಲ್ಲದವರು; ಮಾಯಾ ಮತ್ತು ತಾರಾ ಮುನ್ನಡೆಸಿದವರಾಗಿ, ತಾರಕ–ಮಾಯಾ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜಯಶಾಲಿಗಳಾಗಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 185

रेजुरायोधनगता दानवा युद्धकांक्षिणः । मंत्रमभ्यसतां तेषां व्यूहं च परिधावताम्

ಯುದ್ಧಾಸಕ್ತ ದಾನವರು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಗೆ ಮುಂದಾದರು. ಮಂತ್ರಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ವ್ಯೂಹಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ ಸುತ್ತಲೂ ಓಡಾಡುತ್ತಾ ಅವರು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು।

Verse 186

प्रेक्षतां चाभवत्प्रीतिर्दानवं कालनेमिनम् । ये तु तत्र मयस्यासन्मुख्या युद्धपुरस्सराः

ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ದಾನವ ಕಾಲನೇಮಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಯನ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದವರು ಯುದ್ಧದ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಪ್ರಮುಖ ನಾಯಕರು ಆಗಿದ್ದರು.

Verse 187

ते तु सर्वे भयं त्यक्त्वा हृष्टा योद्धुमुपस्थिताः । मयस्तारो वराहश्च हयग्रीवश्च दानवः

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಭಯವನ್ನು ತೊರೆದು ಹರ್ಷದಿಂದ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಿಂತರು—ಮಯಸ್ತಾರ, ವರಾಹ ಮತ್ತು ದಾನವ ಹಯಗ್ರೀವ।

Verse 188

विप्रचित्तिसुतः श्वेतः खरलंबावुभावपि । अरिष्टो बलिपुत्रश्च किशोराख्यस्तथैव च

ವಿಪ್ರಚಿತ್ತಿಯ ಪುತ್ರ ಶ್ವೇತ, ಮತ್ತು ಖರಲಂಬ (ಆ ಇಬ್ಬರೂ), ಹಾಗೆಯೇ ಅರಿಷ್ಟ, ಹಾಗೂ ಬಲಿಯ ಪುತ್ರ ಕಿಶೋರ—ಇವರೂ ಸಹ (ಉಲ್ಲೇಖಿತರಾದರು).

Verse 189

सुर्भानुश्चामरप्रख्यश्चक्रयोधी महासुरः । एतेऽस्त्रवेदिनः सर्वे सर्वे तपसि सुस्थिताः

ಸುರ್ಭಾನು, ಅಮರ-ಪ್ರಖ್ಯ ಮತ್ತು ಚಕ್ರಯೋಧಿ ಎಂಬ ಮಹಾಸುರ; ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಅಸ್ತ್ರವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣತರು, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 190

दानवाः कृतिनो जग्मुः कालनेमिनमुद्धतम् । ते गदाभिस्सुगुर्वीभिश्चक्रैरथपरश्वधैः

ಸಮರ್ಥ ದಾನವರು ಅಹಂಕಾರಿಯಾದ ಕಾಲನೇಮಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಭಾರವಾದ ಗದೆಗಳು, ಚಕ್ರಾಯುಧಗಳು ಮತ್ತು ಯುದ್ಧ-ಪರಶುಗಳಿಂದ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 191

कालकल्पैश्च मुसलैः क्षेपणीयैश्च मुद्गरैः । अश्मभिश्चास्त्रसदृशैस्तथा शैलैश्च दारुणैः

ಕಾಲಸಮಾನ ಭಯಂಕರ ಮುಸಲಗಳಿಂದ, ಎಸೆದುಬಿಡಬಹುದಾದ ಮುದ್ಗರಗಳಿಂದ, ಅಸ್ತ್ರಸಮಾನ ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ದಾರುಣ ಶಿಲಾಖಂಡಗಳು–ಪರ್ವತಗಳಿಂದಲೂ।

Verse 192

पट्टिशैर्भिंडिपालैश्च परिघैश्चोत्तमायसैः । घातिनीभिश्च गुर्वीभिः शतघ्नीभिस्तथैव च

ಪಟ್ಟಿಶಗಳು, ಭಿಂಡಿಪಾಲಗಳು, ಉತ್ತಮ ಕಬ್ಬಿಣದ ಪರಿಘಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರೀ ಘಾತಕ ಆಯುಧಗಳು ಮತ್ತು ಶತಘ್ನಿಗಳಿಂದಲೂ।

Verse 193

युगैर्यंत्रैश्च निर्मुक्तैर्लांगलैरुग्रताडितैः । दोर्भिरायतमानैश्च पाशैश्च परिघादिभिः

ಯುಗಗಳು ಮತ್ತು ಯಂತ್ರಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡ ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ, ಉಗ್ರವಾಗಿ ತಾಡಿತ ಲಾಂಗಲಗಳಿಂದ, ಭುಜಗಳಿಂದ ಎಳೆದು ವಿಸ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಪಾಶಗಳು ಹಾಗೂ ಪರಿಘಾದಿಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿ।

Verse 194

भुजंगवक्त्रैर्लेलिहानैर्विसर्पद्भिश्च सायकैः । वज्रैः प्रहरणीयैश्च दीप्यमानैश्च तोमरैः

ಭುಜಂಗಮುಖದಂತೆ ಲೇಲಿಹಾನವಾಗಿ ಸರಿಯುತ್ತಾ ಬರುವ ಸಾಯಕಗಳಿಂದ; ಪ್ರಹಾರಯೋಗ್ಯ ವಜ್ರಸಮಾನ ಆಯುಧಗಳಿಂದ; ಹಾಗೂ ದೀಪ್ತಿಮಾನ ತೋಮರಗಳಿಂದ।

Verse 195

विकोशैरसिभिस्तीक्ष्णैः शूलैश्च शितनिर्मलैः । दैत्यैः संदीप्यमानैश्च प्रगृहीतशरासनैः

ಕವಚದಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಖಡ್ಗಗಳಿಂದ, ಶಿತ-ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುವ ಶೂಲಗಳಿಂದ; ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರೋಧಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಸಂದೀಪ್ತರಾಗಿ ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದ ದೈತ್ಯರಿಂದ।

Verse 196

ततः पुरस्कृत्य तदा कालनेमिनमाहवे । सा दीप्तशस्त्रप्रवरा दैत्यानां रुरुचे चमूः

ಆಮೇಲೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಾಲನೇಮಿಯನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ದೀಪ್ತ ಶಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಆ ದೈತ್ಯಸೇನೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು।

Verse 197

यैर्निमीलितसर्वांगा वनालीवांबुदागमे । देवतानामपि चमूर्मुमुदे शक्रपालिता

ಮಳೆ ಬರುವ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಡುಲತೆಗಳ ಸಾಲಿನಂತೆ ತಮ್ಮ ಸರ್ವಾಂಗಗಳು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದ ಅವರಿಂದ, ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ರಕ್ಷಿಸಿದ ದೇವಸೇನೆಯೂ ಸಹ ಹರ್ಷಗೊಂಡಿತು।

Verse 198

उपेता शिशिरोष्णाभ्यां तेजोभ्यां चंद्रसूर्ययोः । वायुवेगवती सौम्या तारागणपताकिनी

ಚಂದ್ರಸೂರ್ಯರ ಶೀತಲ-ಉಷ್ಣ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಂತೆ ವೇಗವಂತಾಗಿ, ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ, ತಾರಾಗಣವನ್ನು ಧ್ವಜವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ (ಆ ಸೇನೆ) ಇತ್ತು।

Verse 199

तोयदा बद्धवसना ग्रहनक्षत्रहासिनी । यमेंद्रधनदैर्गुप्ता वरुणेन च धीमता

ಬಂಧಿತ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತಳಾದ ತೋಯದಾ, ಗ್ರಹ-ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನಗಿಸುವಂತಿದ್ದಳು; ಅವಳನ್ನು ಯಮ, ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ), ಧನದ (ಕುಬೇರ) ಮತ್ತು ಧೀಮಂತ ವರుణ ರಕ್ಷಿಸಿದರು।

Verse 200

सा प्रदीप्ताग्निपवना नारायणपरायणा । सासमुद्रौघसदृशी दीप्यमाना महाचमूः

ಆ ಮಹಾಸೇನೆ ಉಗ್ರ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿತವಾದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ದೀಪ್ತವಾಯಿತು; ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣವಾಗಿ, ಸಮುದ್ರದ ಉಕ್ಕುವ ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು।