Adhyaya 20

Verse 1

शौनक उवाच । सुकृतं किं तथा प्राह कृत्वा संसारसागरात् । तरिष्यंति कलौ सूत तमोन्धकूपमंडुकाः

ಶೌನಕನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಸೂತ, ಯಾವ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮವನ್ನು ಅವನು ಹೇಳಿದನು? ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನರೂಪ ಅಂಧಕೂಪದ ಕಪ್ಪೆಗಳಂತೆ ಇರುವ ಜನರು ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುವರು?

Verse 2

सूत उवाच । राधाकृष्णप्रिये चौर्जे प्रातःस्नानं समाचरेत् । राधादामोदरं भक्त्या कुर्यात्पूजां समाहिता

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು— ರಾಧಾಕೃಷ್ಣರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಚೌರ್ಜಾ ದಿನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ರಾಧಾ-ದಾಮೋದರರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 3

त्यक्त्वामिषादिकं ब्रह्मन्पतिसेवापरायणा । सा याति श्रीहरेः स्थानं गोलोकाख्यं सुदुर्ल्लभम्

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಮಾಂಸಾದಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪತಿಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣಳಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಪರಮಸ್ಥಾನವಾದ, ಗೋಲೋಕವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ ಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾಳೆ.

Verse 4

राधादामोदराभ्यां या धूपदीपं तु कार्तिके । दद्यात्सा भवनं विष्णोर्याति वै त्यक्तपातकाः

ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ರಾಧಾ-ದಾಮೋದರರಿಗೆ ಧೂಪ ಮತ್ತು ದೀಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವಳು ಪಾಪಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾಳೆ.

Verse 5

योषिद्या कार्त्तिके विप्र दद्याद्वस्त्रं निकेतने । राधादामोदराभ्यां तु वसेत्सा श्रीहरेश्चिरम्

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಸ್ತ್ರದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಆಕೆ ರಾಧಾ-ದಾಮೋದರರ ಸಂಗಡ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಪವಿತ್ರ ಧಾಮದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 6

राधादामोदराभ्यां सा पुष्पं माल्यं सुवासितम् । कार्तिके मासि सा दद्याद्याति वैकुंठमंदिरम्

ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ರಾಧಾ-ದಾಮೋದರರಿಗೆ ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನೂ ಮಾಲೆಗಳನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಆಕೆ ವೈಕುಂಠ ಮಂದಿರ (ಧಾಮ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ।

Verse 7

गंधं या चापि नैवेद्यं दद्याद्वै शर्करादिकम् । राधादामोदराभ्यां सा गच्छेद्वै विष्णुमंदिरम्

ರಾಧಾ-ದಾಮೋದರರಿಗೆ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯವನ್ನೂ, ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಶರ್ಕರೆಯಾದಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ದಿವ್ಯ ಮಂದಿರ (ಧಾಮ)ವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾಳೆ।

Verse 8

यत्किंचिद्यच्छति ब्रह्मन्कार्तिके च द्विजातये । राधादामोदरप्रीत्यै तस्याः पुण्याक्षयं भवेत्

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ! ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ರಾಧಾ-ದಾಮೋದರರ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಏನನ್ನೇ ದಾನ ಮಾಡಿದರೂ, ಅದರ ಪುಣ್ಯವು ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 9

या नारी कार्तिके भक्त्या राधादामोदरं द्विज । प्रातः सपर्यां सा याति न कुर्य्यान्निरयं चिरम्

ಹೇ ದ್ವಿಜ! ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ರಾಧಾ-ದಾಮೋದರರ ಪೂಜಾ-ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುವ ಸ್ತ್ರೀ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 10

कदाचिज्जन्मभूमौ सा विधवा प्रति जन्मनि । भवेच्चासाद्य पूर्व्वं वै चाप्रिया स्वामिनोऽपि च

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತನ್ನದೇ ಜನ್ಮಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಪ್ರತಿಜನ್ಮದಲ್ಲೂ ವಿಧವೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಮೊದಲು ದೈವದುರ್ದೈವವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಸ್ವಾಮಿಗೂ ಅವಳು ಅಪ್ರಿಯಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 11

पुरा त्रेतायुगे विप्र वृषलो नाम शंकरः । सौराष्ट्रदेशवासी च तस्य जाया कलिप्रिया

ಓ ವಿಪ್ರನೇ! ಪ್ರಾಚೀನ ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಸೌರಾಷ್ಟ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನೆಂಬ ವೃಷಲನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನ ಪತ್ನಿಯ ಹೆಸರು ಕಲಿಪ್ರಿಯಾ.

Verse 12

जाराकांक्षी सदा नाम्ना तृणवन्मन्यते पतिम् । असौ पतिर्न मे योग्यो मे स्वामी परपूरुषः

ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಸದಾ ಜಾರನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೋ, ಅವಳು ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಪತಿಯನ್ನು ತೃಣದಂತೆ ಎಣಿಸುತ್ತಾಳೆ. ‘ಈ ಪತಿ ನನಗೆ ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ; ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಪರಪುರುಷ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 13

इति मत्वा सदा तस्मै चोच्छिष्टं तु ददाति वै । नीचसंगान्महामूढा मद्यमांसं चखाद ह

ಹೀಗೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಸದಾ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟವನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನೀಚಸಂಗದಿಂದ ಆ ಮಹಾಮೂಢ ಸ್ತ್ರೀ ಮದ್ಯಮಾಂಸವನ್ನೂ ತಿನ್ನತೊಡಗಿದಳು.

Verse 14

स्वामिनो भर्त्सनां नित्यं कुर्यात्कामं तु निष्ठुरा । पादरज्जुर्भवेच्चासौ कस्माद्वै न मृतोऽपि च

ಅವಳು ನಿತ್ಯವೂ ಪತಿಯನ್ನು ಗದರಿಸಿ, ನಿಷ್ಠುರಳಾಗಿ ತನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಪಾದರಜ್ಜುವಾಗಿ (ಕಾಲಿನ ಹಗ್ಗ) ಆಯಿತು—ಆದರೂ ಏಕೆ ಸತ್ತಿಲ್ಲ?

Verse 15

मृते तस्मिन्नहं भोगं करिष्यामि यदृच्छया । विचार्येति हृदा मूढा जारेणैकेन सा तदा

“ಅವನು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ನಾನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಭೋಗಿಸುವೆನು” ಎಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಹೃದಯಮೋಹಿತಳಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಆಗ ಒಬ್ಬನೇ ಜಾರನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಳು।

Verse 16

अन्यदेशं गमिष्यावः संकेतमकरोद्द्विज । सुप्तस्य स्वामिनो रात्रौ चासिना तद्गलं द्विज

“ನಾವು ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ” ಎಂದು ಆ ದ್ವಿಜನು ಸಂಕೇತ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ನಂತರ ರಾತ್ರಿ, ಸ್ವಾಮಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಖಡ್ಗದಿಂದ ಅವನ ಕಂಠವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು, ಓ ದ್ವಿಜ।

Verse 17

छित्त्वा जारकृते सापि संकेतस्य स्थलं गता । आगतं जारपुरुषं द्वीपिना भक्षितं द्विज

ಜಾರನಿಗಾಗಿ (ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು) ಕೊಂದು ಅವಳೂ ಸಂಕೇತಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಆದರೆ ಜಾರಪುರುಷ ಬಂದಾಗ, ಓ ದ್ವಿಜ, ಅವನು ಚಿರತೆಯಿಂದ ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 18

दृष्ट्वा सा रोदनं कृत्वा मूर्च्छिता निपपात ह । चिरादाश्वस्य सा मूढा करुणं विललाप ह

ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಅತ್ತು, ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಳಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಳು. ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ಚೇತನಗೊಂಡು, ಆ ಮೋಹಿತಳಾದ ಸ್ತ್ರೀ ಕರುಣವಾಗಿ ವಿಲಪಿಸಿದಳು।

Verse 19

कलिप्रियोवाच । स्वकीयं स्वामिनं हत्वा चागता परपूरुषम् । तं जारं स्वामिनं दैवात्शार्दूलो भक्षयन्मम । किं करोमि क्व गच्छामि विधात्रा वंचितास्म्यहम्

ಕಲಿಪ್ರಿಯೆ ಹೇಳಿದಳು—ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನೇ ಕೊಂದು ನಾನು ಪರಪುರುಷನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆ. ಆದರೆ ದೈವವಶಾತ್ ನನ್ನ ಆ ಜಾರನನ್ನು ಹುಲಿ ಭಕ್ಷಿಸಿತು. ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ವಿಧಾತನು ನನಗೆ ವಂಚನೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 20

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे राधादामोदरपूजा । माहात्म्यकथनंनाम विंशतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಬ್ರಹ್ಮಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಸೂತ-ಶೌನಕ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ, ‘ರಾಧಾ-ದಾಮೋದರ ಪೂಜೆಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ ಕಥನ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 21

कलिप्रियोवाच । हा नाथ किं कृतं कर्म्म मया हंतातिदारुणम् । कं लोकं वा गमिष्यामि वद स्वामिन्मनाग्गिरम्

ಕಲಿಪ್ರಿಯಳು ಹೇಳಿದಳು— ಹಾ ನಾಥ! ನಾನು ಮಾಡಿದ ಈ ಅತಿದಾರುಣ ಕರ್ಮವೇನು? ನಾನು ಯಾವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆ? ಸ್ವಾಮೀ, ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 22

भर्त्सनां तु यथाकामं कुर्य्याच्चाहं सुनिंदिता । किंचिन्न वदसि स्वामिन्नेनो यन्मे न विद्यते

ನೀವು ಬಯಸಿದಷ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಗದರಿಸಿರಿ; ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಹಳ ನಿಂದಿತೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಾಮೀ, ನೀವು ಏನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ— ನನಗೆ ತಿಳಿಯದ ನನ್ನ ದೋಷವೇನು?

Verse 23

सूत उवाच । ननाम चरणे तस्य गतान्यनगरं प्रति । तत्र प्रविष्टा सा योषिद्दृष्ट्वा पुण्यजनान्बहून्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು— ಅವಳು ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮತ್ತೊಂದು ನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಅನೇಕ ಪುಣ್ಯಜನರನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 24

ऊर्जे स्नानपरान्प्रातर्नर्मदायां च वैष्णवान् । तत्र नद्यां स्त्रियश्चापि राधादामोदरं द्विज

ಊರ್ಜ (ಕಾರ್ತಿಕ) ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ನರ್ಮದೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ತತ್ಪರರಾದ ವೈಷ್ಣವರನ್ನು ಅವಳು ಕಂಡಳು; ಓ ದ್ವಿಜ, ಅದೇ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ರಾಧಾ-ದಾಮೋದರರನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 25

सपर्यां च कृतां चैव शंखनादैर्महोत्सवैः । गंधपुष्पैर्धूपदीपैर्वस्त्रैर्नानाविधैः फलैः

ಶಂಖನಾದ ಹಾಗೂ ಮಹೋತ್ಸವಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿತು; ಸುಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ-ದೀಪ, ನಾನಾವಿಧ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಫಲಗಳಿಂದ ಅರ್ಚನೆ ನಡೆಯಿತು।

Verse 26

मुखवासैर्भक्तियुक्ता दृष्ट्वा सा विनयान्विता । पप्रच्छ ब्रूत यूयं मे किमेतत्क्रियते स्त्रियः

ಮುಖವಾಸ (ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯ) ಹೊಂದಿ ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತರಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿನಯವತಿಯಾಗಿ ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು—“ಸ್ತ್ರೀಯರೇ, ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ, ಇದು ಏನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ?”

Verse 27

स्त्रिय ऊचुः । सर्वमासोत्तमे चोर्जे राधादामोदरौ शुभौ । पूजां कृत्वा वयं मातः सर्वपापहरां शुभाम्

ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹೇಳಿದರು—“ಮಾತೆ, ಎಲ್ಲ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಊರ್ಜ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ನಾವು ಶುಭ ರಾಧಾ-ದಾಮೋದರರ ಸರ್ವಪಾಪಹರ ಮಂಗಳಕರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೇವೆ।”

Verse 28

कोटिजन्मार्जितं पापं नष्टं प्राप्तं निकेतनम् । सपर्य्यामामिषं त्यक्त्वा कृत्वा सा च हरेर्द्दिने

ಹರಿಯ ಪವಿತ್ರ ದಿನದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಮಾಂಸಾದಿ ಆಮಿಷವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ, ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ನೆಲೆ ಕೂಡ ಉಳಿಯದು।

Verse 29

निधनत्वं पौर्णमास्यां गता सा निर्मला द्विज । किंकराश्चागतास्तूर्णं यमस्य निलयं प्रति

ಓ ದ್ವಿಜ, ಆ ನಿರ್ಮಲ ಸ್ತ್ರೀ ಪೌರ್ಣಮಿಯಂದು ನಿಧನವನ್ನು ಹೊಂದಿದಳು; ಯಮನ ಕಿಂಕರರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಯಮಲೋಕದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 30

नेतुं तां क्रोधसंयुक्ता बबंधुश्चर्मरज्जुभिः । तदागता विष्णुदूता विमानं स्वर्णनिर्मितम्

ಅವಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಕ್ರೋಧಸಂಯುಕ್ತರಾದ ಅವರು ಚರ್ಮರಜ್ಜುಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಣನಿರ್ಮಿತ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಸಹಿತ ವಿಷ್ಣುದೂತರು ಆಗಮಿಸಿದರು.

Verse 31

शंखचक्रगदापद्मधारिणो वनमालिनः । निजघ्नुश्चक्रधाराभिर्यमदूताः पलायिताः

ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ, ಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾದ ಅವರು ಚಕ್ರಧಾರೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದರು; ಯಮದೂತರು ಓಡಿ ಹೋದರು.

Verse 32

राजहंसयुते विप्र विमाने स्वर्णनिर्मिते । आरूढा सा गता तैस्तु वेष्टिता विष्णुमंदिरम्

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ರಾಜಹಂಸಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಸ್ವರ್ಣನಿರ್ಮಿತ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಆರೂಢಳಾದಳು; ಅವರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವಳಾಗಿ ವಿಷ್ಣುಮಂದಿರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 33

तत्र तस्थौ चिरं भोगं कृत्वा सा वै यथेप्सितम् । या कुर्यात्कार्त्तिके विप्र राधादामोदरार्चनम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ದೀರ್ಘಕಾಲ ತನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಫಲಭೋಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಳು. ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಕಾರ್ತ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ರಾಧಾ-ದಾಮೋದರಾರ್ಚನೆ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಇಂತಹ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 34

याति पूजा त्यक्तपापाद्गोलोकाख्यं मनोहरम् । य इदं शृणुयाद्भक्त्या या च नारी समाहिता । कोटिजन्मार्जितं पापं तस्य तस्या विनश्यति

ಪೂಜೆಯಿಂದ ಪಾಪತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಮನೋಹರವಾದ ‘ಗೋಲೋಕ’ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುವವನು—ಮತ್ತು ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾಳೋ—ಅವನ/ಅವಳ ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳ ಸಂಚಿತ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.