Adhyaya 86

Verse 1

कुंजल उवाच । तस्यास्तु चेष्टितं वत्स दिव्या देव्या वदाम्यहम् । पूर्वजन्मकृतं सर्वं तन्मे निगदतः शृणु

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ವತ್ಸಾ, ಆ ದಿವ್ಯ ದೇವಿಯ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು. ಅವಳ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 2

अस्ति वाराणसी पुण्या नगरी पापनाशिनी । तस्यामास्ते महाप्राज्ञः सुवीरो नाम नामतः

ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ಪುಣ್ಯನಗರಿ ವಾರಾಣಸಿ ಇದೆ. ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸುವೀರನೆಂಬ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 3

वैश्यजात्यां समुत्पन्नो धनधान्यसमाकुलः । तस्य भार्या महाप्राज्ञ चित्रा नाम सुविश्रुता

ಅವನು ವೈಶ್ಯಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ ಧನಧಾನ್ಯಸಂಪನ್ನನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಪತ್ನಿ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞೆ, ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧೆ, ಚಿತ್ರಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು.

Verse 4

कुलाचारं परित्यज्य अनाचारेण वर्तते । न मन्यते हि भर्तारं स्वैरवृत्त्या प्रवर्तते

ಅವಳು ಕುಲಾಚಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅನಾಚಾರದಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸ್ವೈರವೃತ್ತಿಯಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಾಳೆ.

Verse 5

धर्मपुण्यविहीना तु पापमेव समाचरेत् । भर्तारं कुत्सते नित्यं नित्यं च कलहप्रिया

ಧರ್ಮಪುಣ್ಯವಿಹೀನಳಾಗಿ ಅವಳು ಪಾಪಕರ್ಮವನ್ನೇ ಆಚರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪತಿಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ದೂಷಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಸದಾ ಕಲಹಪ್ರಿಯಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ.

Verse 6

नित्यं परगृहे वासो भ्रमते सा गृहे गृहे । परच्छिद्रं समापश्येत्सदा दुष्टा च प्राणिषु

ಅವಳು ನಿತ್ಯವೂ ಪರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡಿ ಮನೆಮನೆಗೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಇತರರ ದೋಷ-ಚಿದ್ರಗಳನ್ನು ಸದಾ ಹುಡುಕಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲೂ ದುಷ್ಟಭಾವ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾಳೆ।

Verse 7

साधुनिंदापरा दुष्टा सदा हास्यकरा च सा । अनाचारां महापापां ज्ञात्वा वीरेण निंदिता

ಅವಳು ದುಷ್ಟಳು; ಸದಾ ಸಾಧುಜನರ ನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ಅನಾಚಾರಿಣಿ, ಮಹಾಪಾಪಿಣಿ ಎಂದು ತಿಳಿದು ವೀರನು ಅವಳನ್ನು ಗರ್ಹಿಸಿದನು।

Verse 8

स तां त्यक्त्वा महाप्राज्ञ उपयेमे महामतिः । अन्य वैश्यस्य वै कन्यां तया सह प्रवर्तते

ಅವಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೂ ಮಹಾಮತಿಯಾದ ಆ ಪುರುಷನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವೈಶ್ಯನ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಗೃಹಸ್ಥಜೀವನ ನಡೆಸಿದನು।

Verse 9

धर्माचारेण पुण्यात्मा सत्यधर्ममतिः सदा । निरस्ता तेन सा चित्रा प्रचंडा भ्रमते महीम्

ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಿಂದ, ಸದಾ ಸತ್ಯಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದ ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನು ಅವಳನ್ನು ದೂರಹಾಕಿದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ವಿಚಿತ್ರಳೂ ಪ್ರಚಂಡಳೂ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 10

दुष्टानां संगतिं प्राप्ता नराणां पापिनां सदा । दूतीकर्म चकाराथ सा तेषां पापनिश्चया

ದುಷ್ಟರೂ ಪಾಪಿಗಳಾದ ನರರ ಸಂಗತಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಪಾಪದಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಹೊಂದಿದ ಅವಳು ಅವರಿಗಾಗಿ ದೂತೀಕರ್ಮ (ಸಂದೇಶವಾಹಕಿಯ ಕೆಲಸ) ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು।

Verse 11

गृहभंगं चकाराथ साधूनां पापकारिणी । साध्वीं नारीं समाहूय पापवाक्यैः सुलोभयेत्

ಆಗ ಆ ಪಾಪಕಾರಿಣಿ ಸಜ್ಜನರ ಮನೆಗಳನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಒಂದು ಸಾಧ್ವೀ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕರೆಸಿ ಪಾಪವಚನಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಮರುಳುಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 12

धर्मभंगं चकाराथ वाक्यैः प्रत्ययकारकैः । साधूनां सा स्त्रियं चित्रा अन्यस्मै प्रतिपादयेत्

ನಂತರ ನಂಬಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವಳು ಧರ್ಮಭಂಗವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದಳು. ಆ ಚಿತ್ರಾ ಸಜ್ಜನರ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 13

एवं गृहशतं भग्नं चित्रया पापनिश्चयात् । संग्रामं सा महादुष्टाऽकारयत्पतिपुत्रकैः

ಈ ರೀತಿ ಚಿತ್ರೆಯ ಪಾಪನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ನೂರು ಮನೆಗಳು ನಾಶವಾದವು. ಆ ಮಹಾದುಷ್ಟೆ ತನ್ನ ಪತಿ ಮತ್ತು ಪುತ್ರರಿಂದ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದಳು।

Verse 14

मनांसि चालयेत्पापा पुरुषाणां स्त्रियः प्रति । अकारयच्च संग्रामं यमग्रामविवर्धनम्

ಆ ಪಾಪಿನಿ ಪುರುಷರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪರಸ್ತ್ರೀಯರ ಕಡೆ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಯಮಲೋಕವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಯುದ್ಧವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 15

एवं गृहशतं भंक्त्वा पश्चात्सा निधनं गता । शासिता यमराजेन बहुदंडैः सुनंदन

ಈ ರೀತಿ ನೂರು ಮನೆಗಳನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸಿ ನಂತರ ಅವಳು ಮರಣವನ್ನಪ್ಪಿದಳು. ಓ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರ, ಬಳಿಕ ಯಮರಾಜನು ಅವಳಿಗೆ ಅನೇಕ ದಂಡನೆಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಿದನು।

Verse 16

अभोजयत्सुनरकान्रौरवांस्तरणेः सुतः । पाचिता रौरवे चित्रा चित्राः पीडाः प्रदर्शिताः

ತರಣ (ಸೂರ್ಯ)ನ ಪುತ್ರನು ಅವರನ್ನು ರೌರವವೆಂಬ ಭಯಾನಕ ನರಕಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ರೌರವದಲ್ಲಿ ಅವರು ದಗ್ಧರಾದರು; ನಾನಾವಿಧವಾದ ಘೋರ, ವಿಚಿತ್ರ ಪೀಡೆಗಳು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು।

Verse 17

यादृशं क्रियते कर्म तादृशं परिभुज्यते । तया गृहशतं भग्नं चित्रया पापनिश्चयात्

ಯಾವ ರೀತಿಯ ಕರ್ಮ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೋ, ಅದೇ ರೀತಿಯ ಫಲವನ್ನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಚಿತ್ರೆಯ ಪಾಪನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಅವಳಿಂದ ನೂರು ಮನೆಗಳು ನಾಶವಾದವು।

Verse 18

तत्तत्कर्मविपाकोऽयं तया भुक्तो द्विजोत्तम । यस्माद्गृहशतं भग्नं तस्माद्दुःखं प्रभुंजति

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಇದೇ ಆ ಕರ್ಮದ ವಿಪಾಕ; ಅವಳು ಅನುಭವಿಸಿದದ್ದು. ನೂರು ಮನೆಗಳು ನಾಶವಾದುದರಿಂದಲೇ ಅವಳು ಈಗ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 19

विवाहसमये प्राप्ते दैवं च पाकतां गतम् । प्राप्ते विवाहसमये भर्ता मृत्युं प्रयाति च

ವಿವಾಹಕಾಲ ಬಂದಾಗ ದೈವವೂ ಪಾಕತೆಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ವಿವಾಹಸಮಯ ಬಂದೊಡನೆ ಪತಿಯೂ ಮರಣವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 20

यथा गृहशतं भग्नं तथा वरशतं मृतम् । स्वयंवरे तदा वत्स विवाहे चैकविंशतिः

ಹೇಗೆ ನೂರು ಮನೆಗಳು ನಾಶವಾದವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನೂರು ವರರು ಮೃತರಾದರು. ಆಗ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ, ಹೇ ವತ್ಸ, ಮತ್ತು ವಿವಾಹದಲ್ಲಿಯೂ—ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು (ಮರಣಗಳು) ಸಂಭವಿಸಿದವು।

Verse 21

दिव्या देव्या मया ख्यातं यथा मे पृच्छितं त्वया । एतत्ते सर्वमाख्यातं तस्याः पूर्वविचेष्टितम्

ಓ ದಿವ್ಯ ದೇವಿ, ನೀನು ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಕೇಳಿದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದೆನು. ಅವಳ ಪೂರ್ವಕೃತ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಪೂರ್ವಾಚರಣೆಗಳೊಡನೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆನು.

Verse 22

उज्ज्वल उवाच । दिव्या देव्यास्त्वया ख्यातं यत्पूर्वं पूर्वचेष्टितम् । तथा पापं कृतं घोरं गृहभंगाख्यमेव च

ಉಜ್ಜ್ವಲನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ದಿವ್ಯ ದೇವಿ, ನೀನು ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಪೂರ್ವಚೇಷ್ಠಿತಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಗೃಹಭಂಗ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಆ ಘೋರ ಪಾಪಕರ್ಮವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದ್ದೆ.

Verse 23

प्लक्षद्वीपस्य भूपस्य दिवोदासस्य वै सुता । केन पुण्यप्रभावेण तया प्राप्तं महाकुलम्

ಅವಳು ಪ್ಲಕ್ಷದ್ವೀಪದ ರಾಜ ದಿವೋದಾಸನ ಪುತ್ರಿಯೇ. ಯಾವ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವಳು ಅಂಥ ಮಹಾಕುಲವನ್ನು ಪಡೆದಳು?

Verse 24

एतन्मे संशयं तात तदेतत्प्रब्रवीतु मे । एवं पापसमाचारा कथं जाता नृपात्मजा

ತಾತಾ, ಇದೇ ನನ್ನ ಸಂಶಯ—ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಹೇಳಿ: ರಾಜಕುಮಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅವಳು ಹೇಗೆ ಇಂತಹ ಪಾಪಮಯ ಆಚರಣೆಯವಳಾದಳು?

Verse 25

कुंजल उवाच । चित्रायाश्चेष्टितं पुण्यं तत्सर्वं प्रवदाम्यहम् । श्रूयतामुज्ज्वल सुत चित्रया यत्कृतं पुरा

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಚಿತ್ರೆಯ ಪುಣ್ಯಚೇಷ್ಠೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಓ ಉಜ್ಜ್ವಲನ ಪುತ್ರನೇ, ಕೇಳು—ಚಿತ್ರೆ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದುದನ್ನು.

Verse 26

भ्रममाणो महाप्राज्ञः कश्चित्सिद्धः समागतः । कुचैलो वस्त्रहीनश्च संन्यासी स च दंडधृक्

ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನಾದ ಒಬ್ಬ ಸಿದ್ಧನು ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು. ಅವನು ಕುಚೈಲನಾಗಿ, ಪ್ರಾಯಃ ವಸ್ತ್ರಹೀನನಾಗಿ; ಸನ್ನ್ಯಾಸಿ, ದಂಡಧಾರಿಯೂ ಆಗಿದ್ದನು.

Verse 27

कौपीनेन समायुक्तः पाणिपात्रो दिगंबरः । गृहद्वारं समाश्रित्य चित्रायाः परिसंश्रितः

ಕೌಪೀನವನ್ನೇ ಧರಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನೇ ಪಾತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ದಿಗಂಬರನಂತೆ ಗೃಹದ್ವಾರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಚಿತ್ರೆಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು.

Verse 28

स मौनी सर्वमुंडस्तु विजितात्मा जितेंद्रियः । निराहारो जिताहारः सर्वतत्त्वार्थदर्शकः

ಅವನು ಮೌನಿಯಾಗಿದ್ದು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಂಡಿತನಾಗಿ, ಆತ್ಮವಿಜಯಿ ಹಾಗೂ ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿ. ನಿರಾಹಾರಿ, ಆಹಾರನಿಯಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ, ಸರ್ವತತ್ತ್ವಾರ್ಥದರ್ಶಿ.

Verse 29

दूराध्वानपरिश्रांत आतपाकुलमानसः । श्रमेण खिद्यमानश्च तृषाक्रांतः सुपुत्रक

ದೂರ ಪ್ರಯಾಣದಿಂದ ಬಹಳ ದಣಿದವನು, ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಮನಸ್ಸು ವ್ಯಾಕುಲ; ಶ್ರಮದಿಂದ ಕಲುಷಿತನಾಗಿ, ದಾಹದಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತನಾಗಿದ್ದನು, ಓ ಸುಪುತ್ರಕ.

Verse 30

चित्रा द्वारं समाश्रित्य च्छायामाश्रित्य संस्थितः । तया दृष्टो महात्मा स चित्रया श्रमपीडितः

ಚಿತ್ರೆಯ ದ್ವಾರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತನು. ಶ್ರಮದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಚಿತ್ರೆಯು ಕಂಡಳು.

Verse 31

सेवां चक्रे च चित्रा सा तस्यैव सुमहात्मनः । पादप्रक्षालनं कृत्वा दत्वा आसनमुत्तमम्

ಚಿತ್ರಾ ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದಳು; ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪ್ರಕ್ಷಾಳನ ಮಾಡಿ ಉತ್ತಮ ಆಸನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದಳು।

Verse 32

आस्यतामासने तात सुखेनापि सुकोमले । क्षुधापनोदनार्थं हि भुज्यतामन्नमुत्तमम्

ಓ ತಾತ, ಈ ಮೃದು ಸುಖಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೋ; ಕ್ಷುಧೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಈ ಉತ್ತಮ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸು।

Verse 33

स्वेच्छया परितुष्टश्च शीतलं सलिलं पिब । एवमुक्त्वा तथा कृत्वा देववत्पूज्य तं सुत

“ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಶೀತಲ ಜಲವನ್ನು ಕುಡಿ, ತೃಪ್ತನಾಗು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿ, ಓ ಪುತ್ರ, ದೇವವತ್ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು।

Verse 34

अंगसंवाहनं कृत्वा नाशितश्रम एव च । तयोक्तो हि महात्मा स भुक्त्वा पीत्वा द्विजोत्तम

ಅಂಗಸಂವಾಹನ ಮಾಡಿ ಶ್ರಮವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದರು; ಅವರ ವಿನಂತಿಯಿಂದ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಭುಂಜಿ ಕುಡಿದನು।

Verse 35

एवं संतोषितः सिद्धस्तया तत्त्वार्थदर्शकः । संतुष्टः सर्वधर्मात्मा किंचित्कालं स्थिरोभवत्

ಈ ರೀತಿ ಅವಳಿಂದ ಸಂತೋಷಿತನಾದ ಸಿದ್ಧ ತತ್ತ್ವಾರ್ಥದರ್ಶಿ, ಸರ್ವಧರ್ಮಾತ್ಮ ಮಹಾತ್ಮನು ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಕೆಲಕಾಲ ಸ್ಥಿರನಾದನು।

Verse 36

स्वेच्छया स गतो विप्रो महायोगी यथागतम् । गते तस्मिन्महाभागे सिद्धे चैव महात्मनि

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು—ಮಹಾಯೋಗಿ—ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ, ಬಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಹೊರಟುಹೋದನು. ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನಾದ ಸಿದ್ಧ ಮಹಾತ್ಮನು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ…

Verse 37

सा चित्रा मरणं प्राप्ता स्वकर्मवशमागता । शासिता धर्मराजेन महादंडैः सुदुःखदैः

ಆ ಚಿತ್ರಾ ತನ್ನದೇ ಕರ್ಮವಶದಿಂದ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದಳು; ಧರ್ಮರಾಜನು ಅವಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಕಾರಕ ಕಠೋರ ಮಹಾದಂಡಗಳಿಂದ ಶಿಕ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 38

सा चित्रा नरकं प्राप्ता वेदना व्रातदायकम् । भुंक्ते दुःखं महाराज सा वै युगसहस्रकम्

ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಚಿತ್ರಾ ನರಕವನ್ನು ಸೇರಿ—ವೇದನೆಗಳ ಗುಂಪು ನೀಡುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಸಹಸ್ರ ಯುಗಗಳವರೆಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 39

भोगांते तु पुनर्जन्म संप्राप्तं मानुषस्य च । पूर्वं संपूजितः सिद्धस्तया पुण्यवतां वरः

ಆದರೆ ಭೋಗಫಲದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾನವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಅವಳು ಹಿಂದೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜಿಸಿದ ಆ ಸಿದ್ಧನು ಪುಣ್ಯವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದನು।

Verse 40

तस्य कर्मविपाकोयं प्राप्ता पुण्यवतां कुले । क्षत्रियाणां महाराज्ञो दिवोदासस्य वै गृहे

ಇದು ಅವನ ಕರ್ಮವಿಪಾಕ—ಅವನು ಪುಣ್ಯವಂತರ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದನು; ಅಂದರೆ ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಮಹಾರಾಜ ದಿವೋದಾಸನ ಗೃಹದಲ್ಲೇ।

Verse 41

दिव्यादेवी च तन्नाम जातं तस्या नरोत्तम । सा हि दत्तवती चान्नं पानं पुण्यं महात्मने

ಓ ನರೋತ್ತಮ, ಅವಳ ಹೆಸರು “ದಿವ್ಯಾದೇವಿ” ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಅವಳು ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ ಅನ್ನಪಾನ ದಾನಮಾಡಿದಳು.

Verse 42

तस्य दानस्य सा भुंक्ते महत्पुण्यफलोदयम् । पिबते शीतलं तोयं मिष्टान्नं च भुनक्ति वै

ಆ ದಾನದ ಫಲೋದಯದಿಂದ ಅವಳು ಮಹಾಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಶೀತಲ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಮಿಷ್ಟಾನ್ನವನ್ನೂ ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 43

दिव्यान्भोगान्प्रभुंजाना वर्तते पितृमंदिरे । सिद्धस्यास्य प्रभावाच्च राजकन्या व्यजायत

ದಿವ್ಯ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಅವಳು ಪಿತೃಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಈ ಸಿದ್ಧನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ರಾಜಕನ್ಯೆ ಜನ್ಮವಾಯಿತು.

Verse 44

पापकर्मप्रभावाच्च गृहभंगान्महीपते । विधवात्वं भुंजते सा दिव्यादेवी सुपुत्रक

ಓ ಮಹೀಪತೇ, ಪಾಪಕರ್ಮದ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಗೃಹಭಂಗದ ಕಾರಣದಿಂದ ಆ ದಿವ್ಯಾದೇವಿಯೂ, ಓ ಸುಪುತ್ರ, ವಿಧವಾತ್ವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 45

एतत्ते सर्वमाख्यातं दिव्यादेव्या विचेष्टितम् । अन्यत्किन्ते प्रवक्ष्यामि यत्त्वं पृच्छसि मामिह

ದಿವ್ಯಾದೇವಿಯ ಅದ್ಭುತ ಚರಿತವೆಲ್ಲವನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಏನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೋ, ಅದನ್ನು ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ?

Verse 46

उज्ज्वल उवाच । कथं सा मुच्यते शोकान्महादुःखाद्वदस्व मे । सास्याच्च कीदृशी बाला महादुःखेन पीडिता

ಉಜ್ಜ್ವಲನು ಹೇಳಿದನು—ಅವಳು ಶೋಕದಿಂದಲೂ ಮಹಾದುಃಖದಿಂದಲೂ ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತಳಾಗುವಳು? ಅಷ್ಟು ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾದ ಆ ಬಾಲಿಕೆ ಯಾವ ರೀತಿಯವಳು? ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 47

तत्सुखं कीदृशं तस्माद्विपाकश्च भविष्यति । एतन्मे संशयं तात सांप्रतं छेत्तुमर्हसि

ಆ ಸುಖವು ಯಾವ ರೀತಿಯದು? ಅದರಿಂದ ಯಾವ ವಿಪಾಕ (ಫಲ) ಉಂಟಾಗುವುದು? ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ಈಗ ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ನೀನು ಯೋಗ್ಯನು.

Verse 48

कथं सा लभते मोक्षं तंचोपायं वदस्व मे । एकाकिनी महाभागा महारण्ये प्ररोदिति

ಅವಳು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುವಳು? ಅದರ ಉಪಾಯವನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳು. ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಮಹಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾಳೆ.

Verse 49

विष्णुरुवाच । पुत्रवाक्यं महच्छ्रुत्वा क्षणमेकं विचिंत्य सः । प्रत्युवाच महाप्राज्ञः कुंजलः पुत्रकं प्रति

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಮಗನ ಗಂಭೀರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಿ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನಾದ ಕುಂಜಲನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 50

शृणु वत्स महाभाग सत्यमेतद्वदाम्यहम् । पापयोनिं तु संप्राप्य पूर्वकर्मसमुद्भवाम्

ಕೇಳು ವತ್ಸ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೇ, ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪೂರ್ವಕರ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪಾಪಯೋನಿಯನ್ನು ಪಡೆದವನು (ಅನುಗುಣವಾಗಿ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ).

Verse 51

तिर्यक्त्वेन च मे ज्ञानं नष्टं संप्रति पुत्रक । अस्य वृक्षस्य संगाच्च प्रयतस्य महात्मनः

ಓ ಪುತ್ರಕ, ತಿರ್ಯಕ್‌ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಕಾರಣ ನನ್ನ ಜ್ಞಾನವು ಈಗ ನಷ್ಟವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಆ ನಿಯಮಶೀಲ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಸೇರಿದ ಈ ವೃಕ್ಷದ ಸಂಗದಿಂದಲೂ ಅದು ಲೋಪವಾಗಿದೆ।

Verse 52

रेवायाश्च प्रसादेन विष्णोश्चैव प्रसादतः । येन सा लभते ज्ञानं मोक्षस्थानं निवर्तते

ರೇವೆಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೂ ಹಾಗೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೂ ಅವಳು ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ; ಅದರಿಂದ ಮೋಕ್ಷಸ್ಥಾನವೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದಲೂ ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 53

उपदेशं प्रवक्ष्यामि मोक्षमार्गमनुत्तमम् । यास्यते कल्मषान्मुक्ता यथा हेम हुताशनात्

ನಾನು ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಅನುತ್ತಮವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಉಪದೇಶವಾಗಿ ಹೇಳುವೆನು; ಅದರಿಂದ ಕಲ್ಮಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ—ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಚಿನ್ನ ಶುದ್ಧವಾಗುವಂತೆ।

Verse 54

शुद्धं च जायते वत्स संगाद्वह्नेः स्वरूपवत् । हरेर्ध्यानान्महाप्राज्ञ शीघ्रं तस्य महात्मनः

ವತ್ಸ, ಅಗ್ನಿಯ ಸಂಗದಿಂದ ವಸ್ತು ಅಗ್ನಿಸ್ವರೂಪದಂತೆ ಶುದ್ಧವಾಗುವಂತೆ; ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಹರಿಯ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಶುದ್ಧಿ ಶೀಘ್ರವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 55

जपहोमव्रतात्पापं नाशं याति हि पापिनाम् । मदं त्यजेद्यथा नागो भयात्सिंहस्य सर्वदा

ಜಪ, ಹೋಮ ಮತ್ತು ವ್ರತಗಳಿಂದ ಪಾಪಿಗಳ ಪಾಪವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಸಿಂಹದ ಭಯದಿಂದ ಆನೆ ಸದಾ ತನ್ನ ಮದವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವಂತೆ।

Verse 56

नामोच्चारेण कृष्णस्य तत्प्रयाति हि किल्बिषम् । तेजसा वैनतेयस्य विषहीना इवोरगाः

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ನಾಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ಪಾಪವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ; ವೈನತೇಯ (ಗರುಡ)ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸರ್ಪಗಳು ವಿಷಹೀನರಾದಂತೆ ಆಗುವಂತೆ।

Verse 57

ब्रह्महत्यादिकाः पापाः प्रलयं यांति नान्यथा । नामोच्चारेण तस्यापि चक्रपाणेः प्रयांति ते

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳು ಪ್ರಳಯವನ್ನು ಸೇರುತ್ತವೆ—ಇನ್ನೊಂದು ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ; ಆ ಚಕ್ರಪಾಣಿ (ವಿಷ್ಣು)ನ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣದಿಂದಲೇ ಅವು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 58

यदा नामशतं पुण्यमघराशिविनाशनम् । सा जपेत स्थिरा भूत्वा कामक्रोधविवर्जिता

ಪಾಪರಾಶಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯಕರ ಶತನಾಮವನ್ನು ಜಪಿಸುವಾಗ, ಅವಳು ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತಳಾಗಿ, ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದೆ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 59

सर्वेंद्रियाणि संयम्य आत्मज्ञानेन गोपयेत् । तस्य ध्यानप्रविष्टा सा एकभूता समाहिता

ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸಂಯಮಿಸಿ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು; ಆಗ ಆ ಚೇತನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಾಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 60

सा जपेत्परमं ज्ञानं तदा मोक्षं प्रयाति च । तन्मनास्तत्पदे लीना योगयुक्ता यदा भवेत्

ಅವಳು ಪರಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಜಪಿಸಿದಾಗ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ; ಮನಸ್ಸು ತತ್ತ್ವದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಆ ಪದದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದಾಗ ಅವಳು ಯೋಗಯುಕ್ತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 61

उज्ज्वल उवाच । वद तात परं ज्ञानं परमं मम सांप्रतम् । पश्चाद्ध्यान व्रतं पुण्यं नाम्नां शतमिहैव च

ಉಜ್ಜ್ವಲನು ಹೇಳಿದನು—ತಂದೆಯೇ, ನನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಈಗ ಪರಮವಾದ, ಅತ್ಯುನ್ನತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ. ನಂತರ ಪುಣ್ಯವಾದ ಧ್ಯಾನವ್ರತವನ್ನೂ, ಇಲ್ಲಿಯೇ ಶತ ಪವಿತ್ರ ನಾಮಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿರಿ.

Verse 62

कुंजल उवाच । परं ज्ञानं प्रवक्ष्यामि यन्न दृष्टं तु केनचित् । श्रूयतां पुत्र कैवल्यं केवलं मलवर्जितम्

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಯಾರೂ ಕಾಣದ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೇಳು ಮಗನೇ, ಅದೇ ಕೈವಲ್ಯ—ಕೇವಲ ಶುದ್ಧ ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಿತಿ, ಸಮಸ್ತ ಮಲವರ್ಜಿತ.

Verse 63

सूत उवाच । यथा दीपो निवातस्थो निश्चलो वायुवर्जितः । प्रज्वलन्नाशयेत्सर्वमंधकारं महामते

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಗಾಳಿಯಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ ದೀಪವು ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಅದು ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿ ಹೊತ್ತಾಗ, ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಎಲ್ಲ ಅಂಧಕಾರವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 64

तद्वद्दोषविहीनात्मा भवत्येव निराश्रयः । निराशो निर्मलो वत्स न मित्रं न रिपुः कदा

ಅದೇ ರೀತಿ ದೋಷರಹಿತ ಅಂತರಾತ್ಮನಿರುವವನು ನಿಜವಾಗಿ ನಿರಾಶ್ರಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಓ ವತ್ಸ, ಆಶಾರಹಿತನಾಗಿ ನಿರ್ಮಲನಾಗಿ, ಯಾರನ್ನೂ ಮಿತ್ರನಾಗಲಿ ಶತ್ರುವಾಗಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 65

न शोको न च हर्षश्च न लोभो न च मत्सरः । एको विषादहर्षैश्च सुखदुःखैर्विमुच्यते

ಶೋಕವೂ ಇಲ್ಲ, ಹರ್ಷವೂ ಇಲ್ಲ; ಲೋಭವೂ ಇಲ್ಲ, ಮತ್ಸರವೂ ಇಲ್ಲ. ಏಕತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನು ವಿಷಾದ-ಹರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ, ಸುಖ-ದುಃಖಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 66

विषयैश्चापि सर्वैश्च इंद्रियाणि स संहरेत् । तदा स केवलो जातः केवलत्वं प्रजायते

ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಸಾಧಕನು ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರನಾದಾಗ, ಅವನು ‘ಕೇವಲ’ನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅದರಿಂದ ಕೇವಲತ್ವ—ಪರಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ—ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 67

अग्निकर्मप्रसंगेन दीपस्तैलं प्रशोषयेत् । वर्त्याधारेण राजेंद्र निःसंगो वायुवर्जितः

ಓ ರಾಜೇಂದ್ರಾ! ಅಗ್ನಿಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೀಪವು ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ಶೋಷಿಸಿ (ಖರ್ಚುಮಾಡಿ) ಬಿಡುತ್ತದೆ; ವತ್ತಿಯ ಆಧಾರದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಅದು ವಾಯುರಹಿತವಾಗಿ ನಿಃಸಂಗವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Verse 68

कज्जलं वमते पश्चात्तैलस्यापि महामते । कृष्णासौ दृश्यते रेखा दीपस्याग्रे महामते

ನಂತರ ದೀಪವು ಕಜ್ಜಲವನ್ನು (ಕಾಲಿಕ) ಹೊರಸೂಸುತ್ತದೆ, ಓ ಮಹಾಮತೇ; ಅದು ಎಣ್ಣೆಯಿಂದಲೂ (ಉತ್ಪನ್ನ)ವಾಗುತ್ತದೆ. ದೀಪದ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಕಪ್ಪು ರೇಖೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

Verse 69

स्वयमाकृष्यते तैलं तेजसा निर्मलो भवेत् । कायवर्तिस्थितस्तद्वत्कर्मतैलं प्रशोषयेत्

ಎಣ್ಣೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಲವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ದೇಹವನ್ನು ವತ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು (ಸಾಧಕನು) ಕರ್ಮ-ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ಶೋಷಿಸಿ ತೀರಿಸಬೇಕು.

Verse 70

विषयान्कज्जलीकृत्य प्रत्यक्षं संप्रदर्शयेत् । जनयेन्निर्मलोभूत्वा स्वयमेव प्रकाशयेत्

ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಜ್ಜಲದಂತೆ ತুচ್ಛಗೊಳಿಸಿ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬೇಕು; ನಿರ್ಮಲನಾಗಿ ಅದನ್ನು ತಾನೇ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಬೇಕು—ಅದು ತಾನೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 71

क्रोधादिभिः क्लेशसंज्ञैर्वायुभिः परिवर्जितः । निःस्पृहो निश्चलो भूत्वा तेजसा स्वयमुज्ज्वलेत्

ಕ್ರೋಧಾದಿ ಕ್ಲೇಶರೂಪ ವಾಯುಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು, ನಿಸ್ಪೃಹನಾಗಿ ನಿಶ್ಚಲನಾಗಿರಲಿ; ಆಗ ತನ್ನ ಅಂತಃತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ತಾನೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 72

त्रैलोक्यं पश्यते सर्वं स्वस्थानस्थः स्वतेजसा । केवलज्ञानरूपोऽयं मया ते परिकीर्तितः

ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮಸ್ತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾದ ಈತನನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೀಗೆ ವರ್ಣಿಸಿದೆನು।

Verse 73

ध्यानं तस्य प्रवक्ष्यामि द्विविधं तस्य चक्रिणः । केवलज्ञानरूपेण दृश्यते ज्ञानचक्षुषा

ಆ ಚಕ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಅದು ದ್ವಿವಿಧ. ಜ್ಞಾನಚಕ್ಷುವಿನಿಂದ ಅವನು ಕೇವಲ ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪವಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ।

Verse 74

योगयुक्ता महात्मानः परमार्थपरायणाः । यं पश्यंति विनिद्रास्तु यत्तपः सर्वदर्शकम्

ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದು ಪರಮಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಪರಾಯಣರಾದ ಮಹಾತ್ಮರು ನಿದ್ರಾರಹಿತರಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ—ಸರ್ವದರ್ಶಕವಾದ ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ।

Verse 75

हस्तपादविहीनं च सर्वत्र परिगच्छति । सर्वं गृह्णाति त्रैलोक्यं स्थावरं जंगमं सुत

ಕೈಕಾಲುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮಗಳಾದ ಸಮಸ್ತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನೂ ಅವನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ, ಓ ಪುತ್ರ।

Verse 76

नासामुखविहीनस्तु घ्राति जक्षिति पुत्रक । अकर्णः शृणुते सर्वं सर्वसाक्षी जगत्पतिः

ಓ ಪುತ್ರನೇ! ಮೂಗು ಮತ್ತು ಬಾಯಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆತನು ವಾಸನೆ ಗ್ರಹಿಸಿ ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಿವಿಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ—ಜಗತ್ಪತಿ, ಸರ್ವಸಾಕ್ಷಿ ಪ್ರಭು.

Verse 77

अरूपो रूपसंबद्धः पंचवर्गवशंगतः । सर्वलोकस्य यः प्राणः पूजितः स चराचरैः

ಆತನು ಅರൂപನಾದರೂ ರೂಪದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದು, ಪಂಚವರ್ಗಗಳ ವಶದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಪ್ರಾಣನಾದ ಅವನನ್ನು ಚರಾಚರ ಸರ್ವರೂ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 78

अजिह्वो वदते सर्वं वेदशास्त्रानुगं सुत । अत्वचः स्पर्शनं चापि सर्वेषामेव जायते

ಓ ಸುತನೇ! ನಾಲಿಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆತನು ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಾನುಸಾರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ; ಚರ್ಮ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸ್ಪರ್ಶಾನುಭವ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಇದು ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 79

सदानंदो विरक्तात्मा एकरूपो निराश्रयः । निर्जरो निर्ममो न्यायी सगुणो निर्ममोमलः

ಆತನು ಸದಾ ಆನಂದಸ್ವರೂಪ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ವಿರಕ್ತ, ಏಕರೂಪ, ನಿರಾಶ್ರಯ. ಅಜರ, ನಿರ್ಮಮ, ನ್ಯಾಯಿ, ಸದ್ಗುಣಸಂಪನ್ನ, ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರಭು.

Verse 80

अवश्यः सर्ववश्यात्मा सर्वदः सर्ववित्तमः । तस्य धाता न चैवास्ति स वै सर्वमयो विभुः

ಆತನು ಅಪ್ರತಿಹತ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸುವ ಅಂತರಾತ್ಮ, ಸರ್ವದಾತ, ಪರಮಜ್ಞಾನಿ. ಅವನಿಗೆ ಧಾತ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಅವನೇ ಸರ್ವಮಯ, ಸರ್ವವ്യാപಿ ವಿಭು.

Verse 81

एवं सर्वमयं ध्यानं पश्यते यो महात्मनः । स याति परमं स्थानममूर्तममृतोपमम्

ಹೇ ಮಹಾತ್ಮನೇ! ಈ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕವೆಂದು ನೋಡುವವನು ಪರಮಧಾಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಅದು ಅಮೂರ್ತವೂ ಅಮೃತಸಮಾನವೂ ಆಗಿದೆ.

Verse 82

द्वितीयं तु प्रवक्ष्यामि अस्य ध्यानं महात्मनः । मूर्ताकारं तु साकारं निराकारं निरामयम्

ಈಗ ನಾನು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಎರಡನೆಯ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಅವನು ಮೂರ್ತಾಕಾರವೂ ಸಾಕಾರವೂ, ಆದರೂ ನಿರಾಕಾರವೂ ನಿರಾಮಯವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 83

ब्रह्माण्डं सर्वमतुलं वासितं यस्य वासना । स तस्माद्वासुदेवेति उच्यते मम नंदन

ನನ್ನ ಮಗನೇ! ಯಾರ ವಾಸನಾ (ವ್ಯಾಪಕ ಸತ್ತ್ವ) ಅತುಲ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪರಿಮಳಗೊಳಿಸುತ್ತದೋ, ಅವನು ಆದ್ದರಿಂದ ‘ವಾಸುದೇವ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 84

वर्षमाणस्य मेघस्य यद्वर्णं तस्य तद्भवेत् । सूर्यतेजःप्रतीकाशं चतुर्बाहुं सुरेश्वरम्

ಮಳೆ ಸುರಿಸುವ ಮೇಘದ ಯಾವ ವರ್ಣವೋ, ಅವನಿಗೂ ಅದೇ ವರ್ಣ; ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಚತುರ್ಭುಜ, ಸುರೇಶ್ವರನು.

Verse 85

दक्षिणे शोभते शंखो हेमरत्नविभूषितः । सूर्यबिंबसमाकारं चक्रं पद्मप्रतिष्ठितम्

ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಿ ಹೊಳೆಯುವ ಶಂಖವು ಚಿನ್ನ-ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದೆ; ಸೂರ್ಯಬಿಂಬದಂತೆ ಆಕಾರವಿರುವ ಚಕ್ರವು ಪದ್ಮದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 86

कौमोदकी गदा तस्य महासुरविनाशिनी । वामे च शोभते वत्स हस्ते तस्य महात्मनः

ಓ ವತ್ಸ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಸುರವಿನಾಶಿನಿ ಕೌಮೋದಕೀ ಗದೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 87

महापद्मं सुगंधाढ्यं तस्य दक्षिणहस्तगम् । शोभमानः सदैवास्ते सायुधः कमलाप्रियः

ಅವನ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧಸಂಪನ್ನ ಮಹಾಪದ್ಮ; ಆಯುಧಧಾರಿ ಕಮಲಾಪ್ರಿಯನು ಸದಾ ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 88

कंबुग्रीवं वृत्तमास्यं पद्मपत्रनिभेक्षणम् । राजमानं हृषीकेशं दशनै रत्नसन्निभैः

ಶಂಖಸಮಾನ ಗ್ರೀವ, ವೃತ್ತಮುಖ, ಪದ್ಮಪತ್ರಸಮಾನ ನೇತ್ರಗಳ ಹೃಷೀಕೇಶನು ರತ್ನಸಮಾನ ದಂತಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿ ರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 89

गुडाकेशाः सन्ति यस्य अधरो विद्रुमाकृतिः । शोभते पुंडरीकाक्षः किरीटेनापि पुत्रक

ಓ ಪುತ್ರಕ, ಘನಶ್ಯಾಮ ಕೇಶಗಳೂ ಪವಳಸಮಾನ ಅಧರವೂಳ್ಳ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನು ಕಿರೀಟದಿಂದಲೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶೋಭಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 90

विशालेनापि रूपेण केशवस्तु सुवर्चसा । कौस्तुभेनांकितेनैव राजमानो जनार्दनः

ವಿಶಾಲ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಕೇಶವನು ದಿವ್ಯ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯಿಂದ ಅಂಕಿತನಾದ ಜನಾರ್ದನನು ರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 91

सूर्यतेजः प्रतीकाश कुंडलाभ्यां प्रभाति च । श्रीवत्सांकेन पुण्येन सर्वदा राजते हरिः

ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನಂತೆ ದೀಪ್ತನಾದ ಹರಿ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ವಕ್ಷಸ್ಥಲದ ಪವಿತ್ರ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನದಿಂದ ಅವನು ಸದಾ ವಿರಾಜಮಾನನು।

Verse 92

केयूरकंकणैर्हारैर्मौक्तिकैरृक्षसन्निभैः । वपुषा भ्राजमानस्तु विजयो जयतां वरः

ಕೇಯೂರ, ಕಂಕಣ, ಹಾರ ಮತ್ತು ನಕ್ಷತ್ರಸಮಾನ ಮುತ್ತುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ದೀಪ್ತ ದೇಹಧಾರಿಯಾದ ‘ವಿಜಯ’ನು ಜಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 93

भ्राजते सोपि गोविंदो हेमवर्णेन वाससा । मुद्रिकारत्नयुक्ताभिरंगुलीभिर्विराजते

ಆ ಗೋವಿಂದನೂ ಸ್ವರ್ಣವರ್ಣ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ರತ್ನಜಡಿತ ಮುದ್ರಿಕೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿರಾಜಮಾನನು।

Verse 94

सर्वायुधैः सुसंपूर्णैर्दिव्यैराभरणैर्हरिः । वैनतेयसमारूढो लोककर्ता जगत्पतिः

ಎಲ್ಲಾ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣನಾಗಿ, ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ ಹರಿ, ವೈನತೇಯ (ಗರುಡ)ನ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾಗಿ ಲೋಕಕರ್ತಾ ಜಗತ್ಪತಿ ಆಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 95

एवंतं ध्यायते नित्यमनन्यमनसा नरः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति

ಯಾವನು ಅನನ್ಯಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿತ್ಯ ಅವನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 96

एतत्ते सर्वमाख्यातं ध्यानमेव जगत्पतेः । व्रतं चैव प्रवक्ष्यामि सर्वपापनिवारणम्

ಪ್ರಿಯನೇ, ಜಗತ್ಪತಿಯ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಸರ್ವಪಾಪನಿವಾರಕವಾದ ವ್ರತವನ್ನು ಕೂಡ ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.