Adhyaya 83

Verse 1

सुकर्मोवाच । समाहूय प्रजाः सर्वा द्वीपानां वसुधाधिपः । हर्षेण महताविष्ट इदं वचनमब्रवीत्

ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ದ್ವೀಪಗಳೊಡನೆ ಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಈ ವಚನವನ್ನು ನುಡಿದನು।

Verse 2

इंद्रलोकं ब्रह्मलोकं रुद्रलोकमतः परम् । वैष्णवं सर्वपापघ्नं प्राणिनां गतिदायकम्

ಇಂದ್ರಲೋಕ, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕ ಮತ್ತು ರುದ್ರಲೋಕಗಳಿಗೂ ಮೀರಿರುವುದು ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕ—ಅದು ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕವಾಗಿದ್ದು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 3

व्रजाम्यहं न संदेहो ह्यनया सह सत्तमाः । ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः सशूद्रा श्च प्रजा मम

ಹೇ ಸತ್ತಮರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನಾನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ—ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು ಮತ್ತು ಶೂದ್ರರು—ಇವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳು.

Verse 4

सुखेनापि सकुटुंबैः स्थातव्यं तु महीतले । पूरुरेष महाभागो भवतां पालकस्त्विह

ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳೊಡನೆ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸಿರಿ. ಈ ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಪೂರು ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನೂ ಪಾಲಕನೂ ಆಗುವನು.

Verse 5

स्थापितोस्ति मया लोका राजा धीरः सदंडकः । एवमुक्तास्तु ताः सर्वाः प्रजा राजानमब्रुवन्

ನಾನು ಲೋಕವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ—ರಾಜನು ಧೀರನೂ ದೃಢನೂ ಆಗಿ ದಂಡವನ್ನು ಧರಿಸುವವನು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಜೆಗಳು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 6

श्रूयते सर्ववेदेषु पुराणेषु नृपोत्तम । धर्म एवं यतो लोके न दृष्टः केन वै पुरा

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮನೇ! ಇದು ಸರ್ವ ವೇದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಧರ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹಿಂದೆ ಯಾರೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ.

Verse 7

दृष्टोस्माभिरसौ धर्मो दशांगः सत्यवल्लभः । सोमवंशसमुत्पन्नो नहुषस्य महागृहे

ನಾವು ಆ ಧರ್ಮವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದ್ದೇವೆ—ದಶಾಂಗನಾಗಿ, ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಯನಾಗಿ—ಸೋಮವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ ನಹುಷನ ಮಹಾಗೃಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟನಾದವನು।

Verse 8

हस्तपादमुखैर्युक्तः सर्वाचारप्रचारकः । ज्ञानविज्ञानसंपन्नः पुण्यानां च महानिधिः

ಕೈ, ಕಾಲು, ಮುಖಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಸರ್ವ ಸದಾಚಾರದ ಪ್ರಚಾರಕನು; ಜ್ಞಾನ-ವಿಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ಪುಣ್ಯಗಳ ಮಹಾನಿಧಿಯೂ ಹೌದು।

Verse 9

गुणानां हि महाराज आकरः सत्यपंडितः । कुर्वंति च महाधर्मं सत्यवंतो महौजसः

ಮಹಾರಾಜನೇ! ಸತ್ಯನಿಷ್ಠ ಪಂಡಿತನು ಗುಣಗಳ ಆಕರ; ಸತ್ಯವಂತರಾಗಿ ಮಹೌಜಸ್ವಿಗಳು ಮಹಾಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 10

तं धर्मं दृष्टवंतः स्म भवंतं कामरूपिणम् । भवंतं कामकर्तारमीदृशं सत्यवादिनम्

ನಾವು ಆ ಧರ್ಮವನ್ನು—ಅಂದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ—ದರ್ಶನಮಾಡಿದ್ದೇವೆ; ನೀವು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ರೂಪಧಾರಿಯಾಗುವವರು, ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವರು, ಇಂತಹ ಸತ್ಯವಾದಿ.

Verse 11

कर्मणा त्रिविधेनापि वयं त्यक्तुं न शक्नुमः । यत्र त्वं तत्र गच्छामः सुसुखं पुण्यमेव च

ಕರ್ಮದ ತ್ರಿವಿಧ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದಲೂ ನಾವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಾರವು. ನೀವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀರೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾವು ಸಹ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ—ಮಹಾಸುಖವನ್ನೂ ನಿಶ್ಚಿತ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಹೊತ್ತು.

Verse 12

नरकेपि भवान्यत्र वयं तत्र न संशयः । किं दारैर्धनभोगैश्च किं जीवैर्जीवितेन च

ನರಕದಲ್ಲಿಯೂ ನೀವು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀರೋ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಾವೂ ಇರುತ್ತೇವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಪತ್ನಿ, ಧನ, ಭೋಗಗಳಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಬಂಧುಗಳು—ಇನ್ನೂ ಜೀವಿತವೇ—ಏನು ಉಪಯೋಗ?

Verse 13

त्वां विनासुमहाराज तेन नास्त्यत्र कारणम् । त्वयैव सह राजेंद्र वयं यास्याम नान्यथा

ಓ ಮಹಾರಾಜಾ! ನಿಮ್ಮಿಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ಓ ರಾಜೇಂದ್ರಾ! ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ—ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ.

Verse 14

एवं श्रुत्वा वचस्तासां प्रजानां पृथिवीपतिः । हर्षेण महताविष्टः प्रजावाक्यमुवाच ह

ಆ ಪ್ರಜೆಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ ಭೂಪತಿ ರಾಜನು ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ, ನಂತರ ಪ್ರಜೆಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 15

आगच्छंतु मया सार्द्धं सर्वे लोकाः सुपुण्यकाः । नृपो रथं समारुह्य तया वै कामकन्यया

“ಸುವೃಂದ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳು ನನ್ನೊಡನೆ ಬನ್ನಿ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ರಾಜನು ಆ ಕಾಮಕನ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ರಥವನ್ನು ಏರಿದನು.

Verse 16

रथेन हंसवर्णेन चंद्रबिंबानुकारिणा । चामरैर्व्यजनैश्चापि वीज्यमानो गतव्यथः

ಹಂಸವರ್ಣದ, ಚಂದ್ರಬಿಂಬದಂತೆ ಕಾಣುವ ರಥದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸಾಗಿದನು; ಚಾಮರಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಜನಗಳಿಂದ ವೀಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಎಲ್ಲ ವ್ಯಥೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 17

केतुना तेन पुण्येन शुभ्रेणापि महीयसा । शोभमानो यथा देवो देवराजः पुरंदरः

ಆ ಶುಭ್ರ, ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಹಾಗೂ ಮಹತ್ತಾದ ಪುಣ್ಯ-ಕೇತುವಿನಿಂದ ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದನು; ದೇವರಾಜ ಪುರಂದರ ಇಂದ್ರನು ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ವಿರಾಜಿಸುವಂತೆ।

Verse 18

ऋषिभिः स्तूयमानस्तु बंदिभिश्चारणैस्तथा । प्रजाभिः स्तूयमानश्च ययातिर्नहुषात्मजः

ಋಷಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಬಂದಿಗಳೂ ಚಾರಣರೂ ಸಹ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ, ಪ್ರಜೆಗಳೂ ಕೀರ್ತಿಸಿದ ನಹುಷಪುತ್ರ ಯಯಾತಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು।

Verse 19

प्रजाः सर्वास्ततो यानैः समायाता नरेश्वरम् । गजैरश्वै रथैश्चान्यैः प्रस्थिताश्च दिवं प्रति

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಜೆಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳೊಂದಿಗೆ ನರೆಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಸೇರಿದರು; ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ ಮತ್ತು ಇತರ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಸ್ವರ್ಗದತ್ತ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು।

Verse 20

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चान्ये पृथग्जनाः । सर्वे च वैष्णवा लोका विष्णुध्यानपरायणाः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು, ಶೂದ್ರರು ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಭಿನ್ನ ಜನರು—ಎಲ್ಲರೂ ವೈಷ್ಣವರು, ವಿಷ್ಣುಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರು।

Verse 21

तेषां तु केतवः शुक्ला हेमदंडैरलंकृताः । शंखचक्रांकिताः सर्वे सदंडाः सपताकिनः

ಅವರ ಧ್ವಜಗಳು ಶ್ವೇತವಾಗಿದ್ದು, ಸ್ವರ್ಣದಂಡಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಎಲ್ಲವೂ ಶಂಖ-ಚಕ್ರ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಅಂಕಿತವಾಗಿ, ದಂಡಗಳೂ ಪತಾಕೆಗಳೂ ಹೊಂದಿದ್ದವು।

Verse 22

प्रजावृंदेषु भासंते पताका मारुतेरिताः । दिव्यमालाधरास्सर्वे शोभितास्तुलसीदलैः

ಸಮವేత ಪ್ರಜಾವೃಂದಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲೆಯುವ ಧ್ವಜಪತಾಕೆಗಳು ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ದಿವ್ಯಮಾಲಾಧಾರಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲರೂ ತುಳಸಿದಳಗಳಿಂದ ಸುಶೋಭಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 23

दिव्यचंदनदिग्धांगा दिव्यगंधानुलेपनाः । दिव्यवस्त्रकृता शोभा दिव्याभरणभूषिताः

ಅವರ ಅಂಗಗಳು ದಿವ್ಯ ಚಂದನದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾಗಿದ್ದವು; ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧ ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಸುಗಂಧಿತರಾಗಿದ್ದರು. ದಿವ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಅವರ ಶೋಭೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು; ದಿವ್ಯ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅವರು ಭೂಷಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 24

सर्वे लोकाः सुरूपास्ते राजानमुपजग्मिरे । प्रजाशतसहस्राणि लक्षकोटिशतानि च

ಸುರೂಪಿಗಳಾದ ಆ ಎಲ್ಲ ಜನರು ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು. ಪ್ರಜೆಯ ಸಂಖ್ಯೆ ಶತಸಹಸ್ರಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಲಕ್ಷ-ಕೋಟಿಗಳ ನೂರಾರುಗಳಷ್ಟು ಕೂಡ ಇತ್ತು.

Verse 25

अर्वखर्वसहस्राणि ते जनाः प्रतिजग्मिरे । ते तु राज्ञा समं सर्वे वैष्णवाः पुण्यकारिणः

ಆ ಜನರು ಎಣಿಸಲಾಗದ ಸಹಸ್ರಗಳಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ವೈಷ್ಣವರು, ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ ಮಾಡುವವರು, ಒಂದಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು.

Verse 26

विष्णुध्यानपराः सर्वे जपदानपरायणाः । सुकर्मोवाच । एवं ते प्रस्थिताः सर्वे हर्षेण महतान्विताः

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ವಿಷ್ಣುಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿದ್ದು, ಜಪ ಮತ್ತು ದಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣರಾಗಿದ್ದರು. ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೊರಟರು.

Verse 27

पूरुं पुत्रं महाराज स्वराज्ये परिषिच्य तम् । ऐंद्रं लोकं जगामाथ ययातिः पृथिवीपतिः

ಓ ಮಹಾರಾಜ! ತನ್ನ ಸ್ವರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪುತ್ರ ಪೂರುನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿ, ಭೂಪತಿ ಯಯಾತಿ ನಂತರ ಇಂದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 28

तेजसा तस्य पुण्येन धर्मेण तपसा तदा । ते जनाः प्रस्थिताः सर्वे वैष्णवं लोकमुत्तमम्

ಆಗ ಅವನ ಧರ್ಮ-ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪುಣ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಆ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಉತ್ತಮ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು।

Verse 29

ततो देवाः सगंधर्वाः किन्नराश्चारणास्तथा । सहिता देवराजेन आगताः संमुखं तदा

ನಂತರ ದೇವರುಗಳು ಗಂಧರ್ವರು, ಕಿನ್ನರರು, ಚಾರಣರು ಸಹಿತವಾಗಿ ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದರು।

Verse 30

तस्यैवापि नृपेंद्रस्य पूजयंतो नृपोत्तम । इंद्र उवाच । स्वागतं ते महाराज मम गेहं समाविश

ಆ ನೃಪೇಂದ್ರನಿಗೆ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—“ಸ್ವಾಗತ, ಮಹಾರಾಜ! ನನ್ನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸು।”

Verse 31

अत्र भोगान्प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्कामान्मनोऽनुगान् । राजोवाच । सहस्राक्ष महाप्राज्ञ तव पादांबुजद्वयम्

“ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ದಿವ್ಯ ಭೋಗಗಳನ್ನು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅನುಭವಿಸು.” ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ, ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ! ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಯುಗ…”

Verse 32

नमस्करोम्यहं देव ब्रह्मलोकं व्रजाम्यहम् । देवैः संस्तूयमानश्च ब्रह्मलोकं जगाम ह

ಹೇ ದೇವಾ! ನಾನು ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ದೇವತೆಗಳ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿತನಾಗಿ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 33

पद्मयोनिर्महातेजाः सार्धं मुनिवरैस्तदा । आतिथ्यं च चकारास्य पाद्यार्घादि सुविष्टरैः

ಆಗ ಪದ್ಮಯೋನಿಯಾದ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅವನಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನಾಚರಿಸಿದನು—ಪಾದ್ಯ, ಅರ್ಘ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 34

उवाच विष्णुलोकं हि प्रयाहि त्वं स्वकर्मणा । एवमाभाषिते धात्रा जगाम शिवमंदिरम्

ಧಾತೃನು ಹೇಳಿದನು—ನಿನ್ನ ಸ್ವಕರ್ಮದ ಪುಣ್ಯಫಲಪ್ರಭಾವದಿಂದ ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಧಾತೃನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅವನು ಶಿವಮಂದಿರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 35

चक्रे आतिथ्यपूजां च उमया सह शंकरः । तस्यै वापि नृपेंद्रस्य राजानमिदमब्रवीत्

ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಶಂಕರನು ಅವನಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಆ ನೃಪೇಂದ್ರ ರಾಜನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 36

कृष्णभक्तोसि राजेंद्र ममापि सुप्रियो भवान् । ततो ययाते राजेंद्र वस त्वं मम मंदिरम्

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರಾ! ನೀನು ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತನು; ನೀನು ನನಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಯಯಾತಿ ರಾಜಾ, ನನ್ನ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡು.

Verse 37

सर्वान्भोगान्प्रभुंक्ष्व त्वं दुःखप्राप्यान्हि मानुषैः । अंतरं नास्ति राजेंद्र मम विष्णोर्न संशयः

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಮಾನವರು ದುಃಖದಿಂದ ಪಡೆಯುವ ಭೋಗಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೀನು ಪ್ರಭುವಿನಂತೆ ಅನುಭವಿಸು. ನನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ವಿಷ್ಣುವಲ್ಲಿಯೂ ಭೇದವಿಲ್ಲ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.

Verse 38

योसौ विष्णुस्वरूपेण स वै रुद्रो न संशयः । यो रुद्रो विद्यते राजन्स च विष्णुः सनातनः

ವಿಷ್ಣುಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಇರುವವನೇ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ರುದ್ರನು. ಹೇ ರಾಜನ್! ರುದ್ರನಾಗಿ ಇರುವವನೇ ಆ ಸನಾತನ ವಿಷ್ಣು.

Verse 39

उभयोरंतरं नास्ति तस्माच्चैव वदाम्यहम् । विष्णुभक्तस्यपुण्यस्यस्थानमेवददाम्यहम्

ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿಯೂ ಭೇದವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನ ಪುಣ್ಯವನ್ನೇ ನಾನು ಪಾವನ ಧಾಮಸ್ಥಾನವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 40

तस्मादत्र महाराज स्थातव्यं हि त्वयानघ । एवमुक्तः शिवेनापि ययातिर्हरिवल्लभः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿ! ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಬೇಕು. ಶಿವನು ಕೂಡ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಹರಿವಲ್ಲಭ ಯಯಾತಿ ಅದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 41

भक्त्या प्रणम्य देवेशं शंकरं नतकंधरः । एतत्सर्वं महादेव त्वयोक्तमिह सांप्रतम्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವೇಶ ಶಂಕರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಉಕ್ತಮಾಡಿದ್ದೀರಿ.”

Verse 42

युवयोरंतरं नास्ति एका मूर्तिर्द्विधाभवत् । वैष्णवं गंतुमिच्छामि पादौ तव नमाम्यहम्

ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿಯೂ ಭೇದವಿಲ್ಲ; ಒಂದೇ ದಿವ್ಯಮೂರ್ತಿ ಎರಡು ರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ. ನಾನು ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 43

एवमस्तु महाराज गच्छ लोकं तु वैष्णवम् । समादिष्टः शिवेनापि प्रतस्थे वसुधाधिपः

“ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಮಹಾರಾಜ; ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗು.” ಶಿವನಿಂದಲೂ ಆದೇಶಿತನಾದ ಭೂಪತಿ ರಾಜನು ಹೊರಟನು.

Verse 44

पृथ्वीशस्तैर्महापुण्यैर्वैष्णवैर्विष्णुवल्लभैः । नृत्यमानैस्ततस्तैस्तु पुरतस्तस्य भूपतेः

ಆ ಭೂಪತಿಯ ಮುಂದಾಗಿ ಮಹಾಪುಣ್ಯವಂತರಾದ ವೈಷ್ಣವರು—ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಿಯರು—ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 45

शंखशब्दैः सुपापघ्नैः सिंहनादैः सुपुष्कलैः । जगाम निःस्वनै राजा पूज्यमानः सुचारणैः

ಪವಿತ್ರ ಪಾಪಘ್ನ ಶಂಖಧ್ವನಿಗಳೂ, ಘನವಾಗಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಸಿಂಹನಾದಗಳೂ ನಡುವೆ, ನಿನಾದಿಸುವ ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಜನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಸುಚಾರಣರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 46

सुस्वरैर्गीयमानस्तु पाठकैः शास्त्रकोविदैः । गायंति पुरतस्तस्य गंधर्वा गीततत्पराः

ಶಾಸ್ತ್ರಕೋವಿದ ಪಾಠಕರು ಮಧುರ ಸ್ವರಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಗೀತತತ್ಪರ ಗಂಧರ್ವರು ಅವನ ಮುಂದಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 47

ऋषिभिः स्तूयमानश्च देववृंदैः समन्वितैः । अप्सरोभिः सुरूपाभिः सेव्यमानः स नाहुषिः

ಋಷಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ದೇವವೃಂದಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ನಹುಷನು, ಸುಂದರ ಅಪ್ಸರೆಯರಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 48

गंधर्वैः किन्नरैः सिद्धैश्चारणैः पुण्यमंगलैः । साध्यैर्विद्याधरै राजा मरुद्भिर्वसुभिस्तथा

ಆ ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಗಂಧರ್ವರು, ಕಿನ್ನರರು, ಸಿದ್ಧರು, ಪುಣ್ಯಮಂಗಳ ಚಾರಣರು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಧ್ಯರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮರುತರು ಮತ್ತು ವಸುಗಳೂ ಇದ್ದರು.

Verse 49

रुद्रैश्चादित्यवर्गैश्च लोकपालैर्दिगीश्वरैः । स्तूयमानो महाराजस्त्रैलोक्येन समंततः

ರುದ್ರರು, ಆದಿತ್ಯವರ್ಗಗಳು, ಲೋಕಪಾಲರು ಮತ್ತು ದಿಗೀಶ್ವರರಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮಹಾರಾಜನು, ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 50

ददृशे वैष्णवं लोकमनौपम्यमनामयम् । विमानैः कांचनै राजन्सर्वशोभासमाविलैः

ಅವನು ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಕಂಡನು—ಅದು ಅನೌಪಮ್ಯ, ಅನಾಮಯ; ಓ ರಾಜನೇ, ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಂಚನ ವಿಮಾನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಸರ್ವಶೋಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 51

हंसकुंदेंदुधवलैर्विमानैरुपशोभितैः । प्रासादैः शतभौमैश्च मेरुमंदरसंनिभैः

ಅದು ಹಂಸ, ಕುಂದಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಧವಳವಾದ ವಿಮಾನಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು; ಹಾಗೆಯೇ ಮೇರು-ಮಂದರ ಸಮಾನ ಶತಭೌಮ ಪ್ರಾಸಾದಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 52

शिखरैरुल्लिखद्भिश्च स्वर्व्योमहाटकान्वितैः । जाज्वल्यमानैः कलशैः शोभते सुपुरोत्तमम्

ಸ್ವರ್ಗಾಕಾಶವನ್ನು ತಾಕಿ ಕೆರೆಯುವಂತೆ ನಿಂತ ಉನ್ನತ ಶಿಖರಗಳಿಂದ, ದಿವ್ಯ ಹಾಟಕಸ್ವರ್ಣದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಜ್ವಲಿಸುವ ಕಲಶಗಳಿಂದ ಮಸ್ತಕಭೂಷಿತವಾಗಿ ಆ ಪರಮೋತ್ತಮ ಪುರಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 53

तारागणैर्यथाकाशं तेजः श्रिया प्रकाशते । प्रज्वलत्तेजोज्वालाभिर्लोचनैरिव लोकते

ನಕ್ಷತ್ರಗಣಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವು ತನ್ನ ತೇಜಃಶ್ರಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತೆ, ಆ ಧಾಮವೂ ಜ್ವಲಿಸುವ ತೇಜೋಜ್ವಾಲೆಗಳೇ ನೇತ್ರಗಳಾಗಿರುವಂತೆ ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ।

Verse 54

नानारत्नैर्हरेर्लोकः प्रहसद्दशनैरिव । समाह्वयति तान्पुण्यान्वैष्णवान्विष्णुवल्लभान्

ನಾನಾರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಹರಿಯ ಲೋಕವು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ದಂತಗಳೊಂದಿಗೆ ನಗುವ ಮುಖದಂತೆ, ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾದ ಪುಣ್ಯವಂತ ವೈಷ್ಣವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ।

Verse 55

ध्वज व्याजेन राजेंद्र चलिताग्रैः सुपल्लवैः । श्वसनांदोलितैस्तैश्च ध्वजाग्रैश्च मनोहरैः

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಧ್ವಜಗಳ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲೆಯುವ ಆ ಸೂಕುಮಾರ ಪಲ್ಲವಗಳ ಚಲಿಸುವ ಅಗ್ರಭಾಗಗಳು ಮನೋಹರ ಧ್ವಜಾಗ್ರಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 56

हेमदंडैश्च घंटाभिः सर्वत्रसमलंकृतम् । सूर्यतेजः प्रकाशैश्च गोपुराट्टालकैस्ततः

ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೇಮದಂಡಗಳು ಮತ್ತು ಘಂಟೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು; ಅಲ್ಲಿನ ಗೋಪುರಗಳು ಹಾಗೂ ಉನ್ನತ ಅಟ್ಟಾಲಕಗಳು ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 57

गवाक्षैर्जालमालैश्च वातायनमनोहरैः । प्रतोलीनां प्रकाशैश्च प्राकारैर्हेमरूपकैः

ಜಾಲಿಯುಕ್ತ ಗವಾಕ್ಷಗಳೂ ಜಾಲಮಾಲೆಗಳೂ, ಮನೋಹರ ವಾತಾಯನಗಳೂ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಪ್ರತೋಲೀ (ದ್ವಾರ)ಗಳೂ, ಸ್ವರ್ಣರೂಪ ಪ್ರಾಕಾರಗಳೂ ಅದನ್ನು ಶೋಭಿಸಿಸಿದವು।

Verse 58

तोरणैः सुपताकाभिर्नानाशब्दैः सुमंगलैः । कलशाग्रैश्चक्रबिंबै रविबिंबसमप्रभैः

ತೋರಣಗಳೂ ಸುಂದರ ಪತಾಕೆಗಳೂ, ನಾನಾವಿಧ ಮಂಗಳಶಬ್ದಗಳೂ, ಹಾಗೂ ಕಲಶಶಿಖರಗಳೂ ಚಕ್ರಬಿಂಬಗಳೂ—ಸೂರ್ಯಬಿಂಬಸಮ ಪ್ರಕಾಶವುಳ್ಳವು—ಅದನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದವು।

Verse 59

सुभोगैः शतकक्षैश्च निर्जलांबुदसन्निभैः । दंडच्छत्रसमाकीर्णैः कलशैरुपशोभितैः

ಉತ್ತಮ ಭೋಗಸಾಮಗ್ರಿಯೂ ನೂರಾರು ಕಕ್ಷಗಳೂ ಹೊಂದಿ, ಜಲರಹಿತ ಮೇಘಗಳಂತೆ ತೋರಿ, ದಂಡ-ಛತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಕಲಶಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 60

प्रावृट्कालांबुदाकारैर्मदिरैरुपशोभितैः । कलशैः शोभमानैस्तैरृक्षैर्द्यौरिव भूतलम्

ಪ್ರಾವೃಟ್‌ಕಾಲದ ಮೇಘಾಕಾರದಂತೆ ಉಬ್ಬಿದ, ಮದಿರೆಯಿಂದ ಸುಶೋಭಿತವಾದ, ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಕಲಶಗಳಿಂದ ಭೂತಲವು—ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆಕಾಶದಂತೆ—ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 61

दंडजालपताकाभिरृक्षजालसमप्रभैः । तादृशैः स्फाटिकाकारैः कांतिशंखेंदुसन्निभैः

ದಂಡಗಳ ಸಾಲುಗಳೂ ಹರಿಯುವ ಪತಾಕೆಗಳೂ—ನಕ್ಷತ್ರಜಾಲದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವು—ಮತ್ತು ಸ್ಫಟಿಕಾಕಾರದ ಆ ರೂಪಗಳೂ, ಶಂಖ-ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯಂತೆ ದೀಪ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಶೋಭಿಸಿಸಿದವು।

Verse 62

हेमप्रासादसंबाधैर्नानाधातुमयैस्ततः । विमानैरर्बुदसंख्यैः शतकोटिसहस्रकैः

ಅಲ್ಲಿ ನಾನಾವಿಧ ಲೋಹಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಸ್ವರ್ಣಪ್ರಾಸಾದಗಳು ದಟ್ಟವಾಗಿ ತುಂಬಿದ್ದವು; ಅರ್ಭುದಸಂಖ್ಯೆಯಾಗಿ, ಶತಕೋಟಿ-ಸಹಸ್ರಗಳಷ್ಟು ವಿಮಾನಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದವು।

Verse 63

सर्वभोगयुतैश्चैव शोभते हरिपत्तनम् । यैः समाराधितो देवः शंखचक्रगदाधरः

ಹರಿಯ ಪವಿತ್ರ ನಗರವು ಸರ್ವಭೋಗಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧರನಾದ ದೇವರನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದವರಿಗಾಗಿ ಅದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶೋಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 64

ते प्रसादात्तस्य तेषु निवसंति गृहेषु च । सर्वपुण्येषु दिव्येषु भोगाढ्येषु च मानवाः

ಆ ದೇವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರು ಆ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ಸರ್ವಪുണ್ಯ, ದಿವ್ಯ ಮತ್ತು ಭೋಗಸಮೃದ್ಧ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 65

वैष्णवाः पुण्यकर्माणो निर्धूताशेषकल्मषाः । एवंविधैर्गृहैः पुण्यैः शोभितं विष्णुमंदिरम्

ವೈಷ್ಣವರು ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಿಗಳು, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಮಷವೂ ತೊಳೆದವರು; ಇಂತಹ ಪುಣ್ಯಗೃಹಗಳಿಂದ ವಿಷ್ಣುಮಂದಿರವು ಹೀಗೆ ಶೋಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 66

नानावृक्षैः समाकीर्णं वनैश्चंदनशोभितैः । सर्वकामफलै राजन्सर्वत्र समलंकृतम्

ಓ ರಾಜನೇ, ಅದು ನಾನಾವಿಧ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ; ಚಂದನಶೋಭಿತ ವನಗಳಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸರ್ವಕಾಮಫಲ ನೀಡುವ ಫಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 67

वापीकुंडतडागैश्च सारसैरुपशोभितैः । हंसकारंडवाकीर्णैः कल्हारैरुपशोभितैः

ಆ ಸ್ಥಳವು ಬಾವಿ, ಕುಂಡ, ತಡಾಗ ಮತ್ತು ಸರೋವರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಹಂಸ ಹಾಗೂ ಕಾರಂಡವ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅರಳಿದ ಕಲ್ಹಾರ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶೋಭಿಸಿತು।

Verse 68

शतपत्रैर्महापद्मैः पद्मोत्पलविराजितैः । कनकोत्पलवर्णैश्च सरोभिश्च विराजते

ಅದು ಶತಪತ್ರ ಮಹಾಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಪದ್ಮ ಹಾಗೂ ಉತ್ಪಲ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ವಿರಾಜಿಸಿತು; ಮತ್ತು ಕಮಲಗಳ ಸ್ವರ್ಣವರ್ಣದಿಂದ ಮಿನುಗುವ ಸರೋವರಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕాంతಿಮಯವಾಯಿತು।

Verse 69

वैकुंठं सर्वशोभाढ्यं देवोद्यानैरलंकृतम् । दिव्यशोभासमाकीर्णं वैष्णवैरुपशोभितम्

ವೈಕುಂಠವು ಸರ್ವಶೋಭೆಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ದೇವೋದ್ಯಾನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ; ದಿವ್ಯ ಕాంతಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ವೈಷ್ಣವರಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 70

वैकुंठं ददृशे राजा मोक्षस्थानमनुत्तमम् । देववृंदैः समाकीर्णं ययातिर्नहुषात्मजः

ನಹುಷನ ಪುತ್ರನಾದ ರಾಜ ಯಯಾತಿ, ದೇವವೃಂದಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ—ಮೋಕ್ಷದ ಅನುತ್ತಮ ಧಾಮವಾದ—ವೈಕುಂಠವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು।

Verse 71

प्रविवेश पुरं रम्यं सर्वदाहविवर्जितम् । ददृशे सर्वक्लेशघ्नं नारायणमनामयम्

ಅವನು ಸರ್ವ ದಾಹತಾಪಗಳಿಂದ ವಿಯುಕ್ತವಾದ ರಮ್ಯ ಪುರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ; ಸರ್ವ ಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ, ಅನಾಮಯನಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು।

Verse 72

विमानैरुपशोभंतं सर्वाभरणशालिनम् । पीतवासं जगन्नाथं श्रीवत्सांकं महाद्युतिम्

ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತನಾಗಿ, ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತನಾಗಿ, ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ ಜಗನ್ನಾಥನು—ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನಧಾರಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ।

Verse 73

वैनतेयसमारूढं श्रियायुक्तं परात्परम् । सर्वेषां देवलोकानां यो गतिः परमेश्वरः

ವೈನತೇಯ (ಗರುಡ) ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾಗಿ, ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಪರಾತ್ಪರನಾದವನು—ಅವನೇ ಪರಮೇಶ್ವರ; ಸರ್ವ ದೇವಲೋಕಗಳ ಪರಮ ಗತಿ ಹಾಗೂ ಪರಮ ಆಶ್ರಯ।

Verse 74

परमानंदरूपेण कैवल्येन विराजते । सेव्यमानं महालोकैःसुपुण्यैर्वैष्णवैर्हरिम्

ಅವನು ಪರಮಾನಂದಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಕೈವಲ್ಯಕಾಂತಿಯಿಂದ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ—ಆ ಹರಿಯನ್ನು ಮಹಾಲೋಕಗಳ ಸುವುಣ್ಯ ವೈಷ್ಣವರು ಸೇವಿಸಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 75

देववृंदैः समाकीर्णं गंधर्वगणसेवितम् । अप्सरोभिर्महात्मानं दुःखक्लेशापहं हरिम्

ದೇವವೃಂದಗಳಿಂದ ಸಮಾಕೀರ್ಣನಾಗಿ, ಗಂಧರ್ವಗಣಗಳಿಂದ ಸೇವಿತನಾಗಿ, ಅಪ್ಸರೆಯರೊಂದಿಗೆ—ದುಃಖಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವ ಮಹಾತ್ಮ ಹರಿಯನ್ನು (ಅವರು) ದರ್ಶನಮಾಡಿದರು।

Verse 76

नारायणं ननामाथ स्वपत्न्या सह भूपतिः । प्रणेमुर्मानवाः सर्वे वैष्णवा मधुसूदनम्

ಆಮೇಲೆ ಭೂಪತಿ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಜನರು—ವೈಷ್ಣವ ಭಕ್ತರು—ಮಧುಸೂದನನಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರು।

Verse 77

गता ये वैष्णवाः सर्वे सह राज्ञा महामते । पादांबुजद्वयं तस्य नेमुर्भक्त्या महामते

ಆಗ ಎಲ್ಲ ವೈಷ್ಣವರು ರಾಜನೊಡನೆ, ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನ ಪದ್ಮಪಾದಯುಗ್ಮಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು, ಓ ಮಹಾಮತೇ।

Verse 78

प्रणमंतं महात्मानं राजानं दीप्ततेजसम् । तमुवाच हृषीकेशस्तुष्टोऽहं तव सुव्रत

ದೀಪ್ತತೇಜಸ್ಸಿನ ಮಹಾತ್ಮ ರಾಜನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದಾಗ ಹೃಷೀಕೇಶನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಸುವ್ರತ, ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 79

वरं वरय राजेंद्र यत्ते मनसि वर्तते । तत्ते ददाम्यसंदेहं मद्भक्तोसि महामते

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನೇ ವರವಾಗಿ ಬೇಡು. ಓ ಮಹಾಮತೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಭಕ್ತನು; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆನು।

Verse 80

राजोवाच । यदि त्वं देवदेवेश तुष्टोसि मधुसूदन । दासत्वं देहि सततमात्मनश्च जगत्पते

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ ಮಧುಸೂದನ, ನೀನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದರೆ, ಹೇ ಜಗತ್ಪತೇ, ನನಗೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸದಾ ದಾಸತ್ವವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು।”

Verse 81

विष्णुरुवाच । एवमस्तु महाभाग मम भक्तो न संशयः । लोके मम महाराज स्थातव्यमनया सह

ವಿಷ್ಣುವು ಹೇಳಿದನು—“ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ; ನೀನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಭಕ್ತನು. ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಬೇಕು।”

Verse 82

एवमुक्तो महाराजो ययातिः पृथिवीपतिः । प्रसादात्तस्य देवस्य विष्णुलोकं प्रसाधितम्

ಹೀಗೆ ಉಕ್ತನಾದ ಭೂಪತಿ ಮಹಾರಾಜ ಯಯಾತಿಯು ಆ ದೇವರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 83

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे ययातेः स्वर्गारोहणं नाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ವೆನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಪಿತೃತೀರ್ಥವರ್ಣನೆ ಹಾಗೂ ಯಯಾತಿಚರಿತ್ರಾಂತರ್ಗತ ‘ಯಯಾತಿಯ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ’ ಎಂಬ ಎಂಭತ್ತಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.