Adhyaya 69

Verse 1

मातलिरुवाच । अथ धर्माः शिवेनोक्ताः शिवधर्मागमोत्तमाः । ज्ञेया बहुविधास्ते च कर्मयोगप्रभेदतः

ಮಾತಲಿ ಹೇಳಿದರು—ಇದೀಗ ಶಿವನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿವಧರ್ಮಾಗಮದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಧರ್ಮಗಳು ಕರ್ಮಯೋಗದ ವಿಭೇದಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಅನೇಕ ವಿಧಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 2

हिंसादिदोषनिर्मुक्ताः क्लेशायासविवर्जिताः । सर्वभूतहिताः शुद्धाः सूक्ष्मायासा महत्फलाः

ಈ ಆಚರಣೆಗಳು ಹಿಂಸಾದಿ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತ, ಕ್ಲೇಶ–ಆಯಾಸವಿಲ್ಲದ, ಸರ್ವಭೂತಹಿತಕರ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ; ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೇ ಮಹತ್ ಫಲ ನೀಡುವವು।

Verse 3

अनंतशाखाकलिताः शिवमूलैकसंश्रिताः । ज्ञानध्यानसुपुष्पाढ्याः शिवधर्माः सनातनाः

ಸನಾತನ ಶಿವಧರ್ಮಗಳು ಅನಂತ ಶಾಖೆಗಳಿರುವ ವೃಕ್ಷದಂತೆ; ಅವುಗಳ ಮೂಲ ಏಕವಾಗಿ ಶಿವನಲ್ಲೇ ಆಶ್ರಿತ; ಜ್ಞಾನ–ಧ್ಯಾನ ಎಂಬ ಸುಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿವೆ।

Verse 4

धारयंति शिवं यस्माद्धार्यते शिवभाषितैः । शिवधर्माः स्मृतास्तस्मात्संसारार्णवतारकाः

ಇವು ಶಿವನನ್ನು ಧಾರಣೆಮಾಡುತ್ತವೆ; ಶಿವವಚನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರಿಂದ ಶಿವನೂ ಧಾರ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇವು ‘ಶಿವಧರ್ಮ’ವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ—ಸಂಸಾರಾರ್ಣವವನ್ನು ದಾಟಿಸುವವು।

Verse 5

तथाऽहि सा क्षमा सत्यं ह्रीः श्रद्धेन्द्रियसंयमः । दानमिज्यातपोदानं दशकं धर्मसाधनम्

ನಿಜವಾಗಿ ಇವು—ಕ್ಷಮೆ, ಸತ್ಯ, ಹ್ರೀ (ಲಜ್ಜಾಶೀಲತೆ), ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಸಂಯಮ; ದಾನ, ಇಜ್ಯಾ (ಪೂಜೆ-ಯಜ್ಞಭಾವ), ತಪಸ್ಸು, ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ದಾನ—ಈ ದಶಕವೇ ಧರ್ಮಸಾಧನ।

Verse 6

अथ व्यस्तैः समस्तैर्वा शिवधर्मैरनुष्ठितैः । शिवैकरस्य संप्राप्तैर्गतिरेकैव कल्पिता

ಇದೀಗ ಶಿವಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅಥವಾ ಸಮಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದರೂ—ಶಿವನಲ್ಲಿ ಏಕನಿಷ್ಠ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಒಂದೇ ಪರಮಗತಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 7

यथा भूः सर्वभूतानां स्थानं साधारणं स्मृतम् । तत्तथा शिवभक्तानां तुल्यं शिवपुरंस्मृतम्

ಯಥಾ ಭೂಮಿಯು ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿವಾಸವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೋ, ತಥಾ ಶಿವಭಕ್ತರ ಸಮಾನ ನಿವಾಸವೆಂದು ‘ಶಿವಪುರ’ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 8

यथेह सर्वभूतानां भोगाः सातिशयाः स्मृताः । नानापुण्यविशेषेण भोगाः शिवपुरे तथा

ಯಥೇಹ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಭೋಗಗಳು ವಿಭಿನ್ನ ವಿಶಿಷ್ಟತೆಯುಳ್ಳವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೋ, ತಥಾ ಶಿವಪುರದಲ್ಲಿಯೂ ಭೋಗಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪುಣ್ಯವಿಶೇಷದಂತೆ ಭಿನ್ನವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 9

शुभाशुभफलं चापि भुज्यते सर्वदेहिभिः । शिवधर्मस्य चैकस्य फलं तत्रोपभुज्यते

ಸರ್ವ ದೇಹಿಗಳು ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮಫಲಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಏಕಮಾತ್ರ ಶಿವಧರ್ಮಮಾರ್ಗದ ಫಲವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 10

यस्य यादृग्भवेत्पुण्यं श्रद्धापात्रविशेषतः । भोगाः शिवपुरे तस्य ज्ञेयाः सातिशयाः शुभाः

ಯಾರ ಪುಣ್ಯವು ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನുസಾರ—ಶಿವಪುರದಲ್ಲಿ ಅವನ ಶುಭಭೋಗಗಳು ಅಷ್ಟೇ ಅತಿಶಯವಾಗಿ, ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಇರುವುದೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 11

स्थानप्राप्तिः परं तुल्या भोगाः शांतिमयाः स्थिताः । कुर्यात्पुण्यं महत्तस्मान्महाभोगजिगीषया

ಪರಮಸ್ಥಾನಪ್ರಾಪ್ತಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮರಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಭೋಗಗಳು ಶಾಂತಿಮಯವಾಗಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಾಭೋಗಜಯಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಮಹಾಪುಣ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 12

सर्वातिशयमेवैकं भावितं च सुरोत्तमैः । आत्मभोगाधिपत्यं स्याच्छिवः सर्वजगत्पतिः

ಇದೇ ಒಂದೇ ಪರಮೋತ್ತಮವೆಂದು ದೇವೋತ್ತಮರೂ ದೃಢಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಭೋಗದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾಧೀನ ಅಧಿಪತ್ಯವಿರುವ, ಸರ್ವಜಗತ್ತಿನ ಪತಿ ಶಿವನೇ.

Verse 13

केचित्तत्रैव मुच्यंते ज्ञानयोगरता नराः । आवर्तंते पुनश्चान्ये संसारे भोगतत्पराः

ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಇತರರು ಭೋಗಾಸಕ್ತರಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

तस्माद्विमुक्तिमिच्छंस्तु भोगासक्तिं च वर्जयेत् । विरक्तः शांतचित्तात्मा शिवज्ञानमवाप्नुयात्

ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಭೋಗಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ವೈರಾಗ್ಯಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಶಾಂತಚಿತ್ತ-ಶಾಂತಾತ್ಮನಾಗಿ ಶಿವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

ये चापीशान्यहृदया यजंतीशं प्रसंगतः । तेषामपि ददातीशः स्थानं भावानुरूपतः

ಈಶನಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದವರಾದರೂ, ಪ್ರಸಂಗವಶಾತ್ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು ಇದ್ದಾರೆ; ಈಶನು ಅವರಿಗೂ ಅವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

तत्रार्चयंति ये रुद्रं सकृदुच्छिन्नकल्मषाः । तेषां पिशाचलोकेषु भोगानीशः प्रयच्छति

ಅಲ್ಲಿ ರುದ್ರನನ್ನು ಒಂದೇ ಸಲವಾದರೂ ಆರಾಧಿಸುವವರ ಪಾಪಗಳು ಕಡಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ; ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಭು ಪಿಶಾಚ-ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಭೋಗಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

संतप्ता दुःखभारेण म्रियंते सर्वदेहिनः । अन्नदः पुण्यदः प्रोक्तः प्राणदश्चापि सर्वदः

ದುಃಖಭಾರದ ತಾಪದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದೇಹಿಗಳು ಮರಣ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅನ್ನದಾತನು ಪುಣ್ಯದಾತನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟನು; ಅನ್ನದಾತನು ಪ್ರಾಣದಾತನೂ ಹೌದು—ಸರ್ವದಾತನೇ.

Verse 18

तस्मादन्नप्रदानेन सर्वदानफलं लभेत् । त्रैलोक्ये यानि रत्नानि भोगस्त्रीवाहनानि च

ಆದ್ದರಿಂದ ಅನ್ನಪ್ರದಾನದಿಂದ ಸರ್ವ ದಾನಗಳ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ರತ್ನಗಳು, ಭೋಗಗಳು, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ವಾಹನಗಳ ಫಲವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 19

अन्नदानप्रदः सर्वमिहामुत्र फलं लभेत् । यस्यान्नपानपुष्टांगः कुरुते पुण्यसंचयम्

ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡುವವನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸರ್ವ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅನ್ನಪಾನದಿಂದ ಪೋಷಿತ ಅಂಗಗಳಿರುವವನು ಪುಣ್ಯಸಂಚಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 20

अन्नप्रदातुस्तस्यार्धं कर्तुश्चार्धं न संशयः । धर्मार्थकाममोक्षाणां देहः परमसाधनम्

ಪುಣ್ಯದ ಅರ್ಧ ಭಾಗ ಅನ್ನದಾತನದು, ಅರ್ಧ ಭಾಗ ದಾನ ಮಾಡಿಸುವವನದು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಧರ್ಮಾರ್ಥಕಾಮಮೋಕ್ಷಗಳಿಗೆ ದೇಹವೇ ಪರಮ ಸಾಧನ.

Verse 21

स्थितिस्तस्यान्नपानाभ्यामतस्तत्सर्वसाधनम् । अन्नं प्रजापतिः साक्षादन्नं विष्णुः शिवः स्वयम्

ಅದರ ಸ್ಥಿತಿ ಅನ್ನಪಾನಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿತ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದೇ (ಅನ್ನ) ಸರ್ವಸಾಧನ. ಅನ್ನವೇ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪ್ರಜಾಪತಿ; ಅನ್ನವೇ ವಿಷ್ಣು; ಅನ್ನವೇ ಸ್ವಯಂ ಶಿವನು.

Verse 22

तस्मादन्नसमं दानं न भूतं न भविष्यति । त्रयाणामपि लोकानामुदकं जीवनं स्मृतम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಅನ್ನದಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ದಾನ ಹಿಂದೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರದು. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಜಲವೇ ಜೀವನವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 23

पवित्रमुदकं दिव्यं शुद्धं सर्वरसायनम् । अन्नपानाश्व गो वस्त्र शय्या सूत्रासनानि च

ಪವಿತ್ರ ಜಲ—ದಿವ್ಯ, ಶುದ್ಧ, ಸರ್ವರಸಾಯನ—ದಾನಾರ್ಹ; ಹಾಗೆಯೇ ಅನ್ನಪಾನ, ಅಶ್ವ, ಗೋವು, ವಸ್ತ್ರ, ಶಯ್ಯೆ ಮತ್ತು ನೂಲಿನಿಂದ ನೆಯ್ದ ಆಸನಗಳೂ.

Verse 24

प्रेतलोके प्रशस्तानि दानान्यष्टौ विशेषतः । एवं दानविशेषेण धर्मराजपुरं नरः

ಪ್ರೇತಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಎಂಟು ವಿಧದ ದಾನಗಳು ಪ್ರಶಂಸಿತ. ಇಂತಹ ದಾನವಿಶೇಷದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಧರ್ಮರಾಜ (ಯಮ)ನ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

यस्माद्याति सुखेनैव तस्माद्धर्मं समाचरेत् । ये पुनः क्रूरकर्माणः पापादानविवर्जिताः

ಇದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಪಡೆಯುವದರಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಕ್ರೂರಕರ್ಮಿಗಳು, ಪಾಪಾಸಕ್ತರು, ದಾನವಿಹೀನರು ಆ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯರು.

Verse 26

भुंजते दारुणं दुःखं नरके नृपनंदन । तथा सुखं प्रभुंजंति दानकर्तार एव तु

ಹೇ ನೃಪನಂದನ! ದಾನಕ್ಕೆ ವಿಮುಖರಾದವರು ನರಕದಲ್ಲಿ ದಾರುಣ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ನಿಜವಾಗಿ ದಾನಕರ್ತರೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

तेषां तु संभवेत्सौख्यं कर्मयोगरतात्मनाम् । अप्रमेयगुणैर्दिव्यैर्विमानैः सर्वकामकैः

ಕರ್ಮಯೋಗದಲ್ಲಿ ರತವಾದ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸುಖವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಅಪ್ರಮೇಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ, ದಿವ್ಯ ಹಾಗೂ ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದ ವಿಮಾನಗಳ ಮೂಲಕ।

Verse 28

असंख्यैस्तत्पुरं व्याप्तं प्राणिनामुपकारकैः । सहस्रसोमदिव्यं वा सूर्यतेजः समप्रभम्

ಆ ನಗರವು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಉಪಕಾರಕರಾದ ಅಸಂಖ್ಯ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಅದು ಸಹಸ್ರ ಚಂದ್ರಗಳಂತೆ ದಿವ್ಯವಾಗಿ, ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 29

रुद्रलोकमिति प्रोक्तमशेषगुणसंयुतम् । सर्वेषां शिवभक्तानां तत्पुरं परिकीर्तितम्

ಅದು ‘ರುದ್ರಲೋಕ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆ; ಅದೇ ಎಲ್ಲಾ ಶಿವಭಕ್ತರ ನಗರ (ಧಾಮ) ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ।

Verse 30

रुद्रक्षेत्रे मृतानां च जंगमस्थावरात्मनाम् । अप्येकदिवसं भक्त्या यः पूजयति शंकरम्

ರುದ್ರಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದ—ಚರ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಾವರ—ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ, ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಮಹಾಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 31

सोपि याति शिवस्थानं किं पुनर्बहुशोर्चयन् । वैष्णवा विष्णुभक्ताश्च विष्णुध्यानपरायणाः

ಅವನೂ ಶಿವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗಾದರೆ ಪುನಃಪುನಃ ಅರ್ಚಿಸುವವನ ಮಹಿಮೆ ಎಷ್ಟೋ! ಹಾಗೆಯೇ ವೈಷ್ಣವರು, ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತರು, ವಿಷ್ಣುಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 32

तेपि गच्छंति वैकुंठे समीपं देवचक्रिणः । ब्रह्मवादी च धर्मात्मा ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

ಅವರೂ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ—ದಿವ್ಯಚಕ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ. ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುವ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 33

पुण्यकर्ता सुपुण्येन पुण्यलोकं प्रयाति च । तस्मादीशे सदा भक्तिं भावयेदात्मनात्मनि

ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಪುಣ್ಯಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ತನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ, ತನ್ನಿಂದಲೇ, ಈಶ್ವರನಿಗೆ ಸದಾ ಭಕ್ತಿಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು।

Verse 34

हरौ वापि महाराज युक्तात्मा ज्ञानवान्स्वयम् । तस्मात्सर्वविचारेण भावदोषविचारतः

ಮಹಾರಾಜಾ! ಹರಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಚಾರಿಸಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಂತರಭಾವದ ದೋಷಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ (ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು)।

Verse 35

एवं विष्णुप्रभावेण विशिष्टेनापि कर्मणा । नरः स्थानमवाप्येतदेशभावानुरूपतः

ಹೀಗೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ—ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮದಿಂದಲೂ—ಮಾನವನು ದೇಶ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಭಾವ-ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಸ್ಥಾನ/ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 36

इत्येतदपरं प्रोक्तं श्रीमच्छिवपुरं महत् । देहिनां कर्मनिष्ठानां पुनरावर्त्तकं स्मृतम्

ಇಂತೆ ಈ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯವು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು—ಮಹತ್ತಾದ ಶ್ರೀಮದ್ ಶಿವಪುರ. ದೇಹಧಾರಿಗಳಾದ ಕರ್ಮನಿಷ್ಠರಿಗೆ ಅದು ಪುನಃ ಸಂಸಾರಾವರ್ತನವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ಸ್ಥಳವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 37

ऊर्ध्वं शिवपुराज्ज्ञेयं वैष्णवं लोकमुत्तमम् । वैष्णवा मानवा यांति विष्णुध्यानपरायणाः

ಶಿವಪುರದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವರ ಪರಮೋತ್ತಮ ಲೋಕವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ವಿಷ್ಣುಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದ ವೈಷ್ಣವ ಮಾನವರು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 38

ब्राह्मणा ब्रह्मलोकं तु सदाचारा नरोत्तमाः । प्रयांति यज्विनः सर्वे पुरीं तां तत्त्वकोविदाः

ಸದಾಚಾರಸಂಪನ್ನರಾದ ನರೋತ್ತಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು—ಯಜ್ಞಕರ್ತರೂ ತತ್ತ್ವಕೋವಿದರೂ—ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಪುರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 39

ऐंद्रं लोकं तथा यांति क्षत्रिया युद्धशालिनः । अन्ये च पुण्यकर्त्तारः पुण्यलोकान्प्रयांति ते

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ವೀರ ಕ್ಷತ್ರಿಯರೂ ಐಂದ್ರ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಇತರ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಕರ್ತರು ಪುಣ್ಯಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 69

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थे ययाति । चरिते एकोनसप्ततितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದೊಳಗಿನ ಪಿತೃತೀರ್ಥ ಮತ್ತು ರಾಜ ಯಯಾತಿಚರಿತ ವಿಷಯಕ ಎಕೋನಸಪ್ತತಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.