Adhyaya 63

Verse 1

सुकर्मोवाच । तयोश्चापि द्विजश्रेष्ठ मातापित्रोश्च स्नातयोः । पुत्रस्यापि हि सर्वांगे पतंत्यंबुकणा यदा

ಸುಕರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಆ ವಿಧಿ ನೆರವೇರಿದಾಗ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯವರಿಗೂ ಹಾಗೂ ಪುತ್ರನಿಗೂ, ಅವನ ಸರ್ವಾಂಗದ ಮೇಲೆ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳು ಬೀಳುವಾಗ—

Verse 2

सर्वतीर्थसमं स्नानं पुत्रस्यापि सुजायते । पतितं विकलं वृद्धमशक्तं सर्वकर्मसु

ಪುತ್ರನಿಗೆ ಈ ಸ್ನಾನವು ಸರ್ವತೀರ್ಥಸ್ನಾನದ ಸಮಾನ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಪತಿತ, ವಿಕಲ, ವೃದ್ಧ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅಶಕ್ತನಾದವನಿಗೂ ಇದು ಉಪಕಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 3

व्याधितं कुष्ठिनं तातं मातरं च तथाविधाम् । उपाचरति यः पुत्रस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

ರೋಗಪೀಡಿತನಾದ ಕುಷ್ಠರೋಗಿ ತಂದೆಯನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಂಥ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸುವ ಪುತ್ರನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 4

विष्णुस्तस्य प्रसन्नात्मा जायते नात्र संशयः । प्रयाति वैष्णवं लोकं यदप्राप्यं हि योगिभिः

ಅವನ ಮೇಲೆ ವಿಷ್ಣು ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತನಾಗಿ ಕೃಪೆ ತೋರುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಅವನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

पितरौ विकलौ दीनौ वृद्धावेतौ गुरू सुतः । महागदेन संप्राप्तौ परित्यजति पापधीः

ತಾಯಿ-ತಂದೆ ದುರ್ಬಲರಾಗಿ, ದೀನರಾಗಿ, ವೃದ್ಧರಾಗಿ, ಭಾರೀ ರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದಾಗ ಪಾಪಬುದ್ಧಿಯ ಮಗನು ಅವರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 6

पुत्रो नरकमाप्नोति दारुणं कृमिसंकुलम् । वृद्धाभ्यां च समाहूतो गुरूभ्यामिह सांप्रतम्

ಅಂತಹ ಮಗನು ಹುಳುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭೀಕರ ನರಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ವೃದ್ಧ ಗುರುಸಮಾನರಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 7

न प्रयाति सुतो भूत्वा तस्य पापं वदाम्यहम् । विष्ठाशी जायते मूढो ग्रामघ्रोणी न संशयः

ಮಗನಾಗಿಯೂ ಅವನು ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನ ಪಾಪವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ಮೂಢನಾಗಿ, ಮಲಭಕ್ಷಕನಾಗಿ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹಂದಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 8

यावज्जन्मसहस्रं तु पुनः श्वा चाभिजायते । पुत्रगेहेस्थितौ वृद्धौ माता च जनकस्तथा

ಸಾವಿರ ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಅವನು ಮರುಮರು ನಾಯಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ವೃದ್ಧ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯೂ ಮಗನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಿತರಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 9

अभोजयित्वा तावन्नं स्वयमत्ति च यः सुतः । मूत्रं विष्ठां स भुंजीत यावज्जन्मसहस्रकम्

ಅವರಿಗೆ ಅಷ್ಟನ್ನವನ್ನು ಮೊದಲು ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸದೆ ತಾನೇ ತಿನ್ನುವ ಪುತ್ರನು, ಸಹಸ್ರ ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಠೆಯನ್ನೇ ಭುಂಜಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 10

कृष्णसर्पो भवेत्पापी यावज्जन्मशतद्वयम् । मातरंपितरं वृद्धमवज्ञाय प्रवर्त्तते

ವೃದ್ಧ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ನಡೆಯುವ ಪಾಪಿ, ಎರಡು ನೂರು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಕೃಷ್ಣಸರ್ಪ (ಕಪ್ಪು ಹಾವು) ಆಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ।

Verse 11

ग्राहोपि जायते दुष्टो जन्मकोटिशतैरपि । तावेतौ कुत्सते पुत्रः कटुकैर्वचनैरपि

ಕೋಟಿಶತ ಜನ್ಮಗಳು ಕಳೆದರೂ ಪುತ್ರನು ದುಷ್ಟನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬಹುದು; ಮತ್ತು ಅದೇ ಪುತ್ರನು ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ (ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು) ಕಟುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನಿಂದಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 12

स च पापी भवेद्व्याघ्रः पश्चादृक्षः प्रजायते । मातरंपितरं पुत्रो यो न मन्येत दुष्टधीः

ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸದ ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಯ ಪುತ್ರನು ಪಾಪಿ; ಅವನು ಮೊದಲು ವ್ಯಾಘ್ರ (ಹುಲಿ) ಆಗಿ, ನಂತರ ಋಕ್ಷ (ಕರಡಿ) ಆಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 13

कुंभीपाके वसेत्तावद्यावद्युगसहस्रकम् । नास्ति मातृसमं तीर्थं पुत्राणां च पितुः समम्

ಅವನು ಕುಂಭೀಪಾಕ ನರಕದಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರ ಯುಗಗಳವರೆಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ। ತಾಯಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ತೀರ್ಥವಿಲ್ಲ; ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಂದೆಗೆ ಸಮಾನನೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 14

तारणाय हितायैव इहैव च परत्र च । तस्मादहं महाप्राज्ञ पितृदेवं प्रपूजये

ತರಣಕ್ಕೂ ಹಿತಕ್ಕೂ—ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ—ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ನಾನು ಪಿತೃದೇವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 15

मातृदेवं सर्वदेव योगयोगी तथाभवम् । मातृपितृप्रसादेन संजातं ज्ञानमुत्तमम्

ನಾನು ತಾಯಿಯನ್ನು ದೇವತೆ—ಅಂದರೆ ಸರ್ವ ದೇವರ ಸ್ವರೂಪ—ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಯೋಗಯೋಗಿಯಾದೆ. ತಾಯಿ-ತಂದೆಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಜ್ಞಾನ ಉದಯವಾಯಿತು।

Verse 16

त्रिलोकीयं समस्ता तु संयाता मम वश्यताम् । अर्वाचीनगतिं जाने देवस्यास्य महात्मनः

ತ್ರಿಲೋಕದ ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳು ನನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೂ ಈ ಮಹಾತ್ಮ ದೇವನ ಮುಂದಿನ ಗತಿಯನ್ನು ನಾನು ಅರಿತಿದ್ದೇನೆ।

Verse 17

वासुदेवस्य तस्यैव पराचीनां महामते । सर्वं ज्ञानं समुद्भूतं पितृमातृप्रसादतः

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಪ್ರಾಚೀನರಲ್ಲಿ ಆ ವಾಸುದೇವನಿಂದಲೇ ಸರ್ವ ಜ್ಞಾನ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ—ಪಿತೃಮಾತೃ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ।

Verse 18

को न पूजयते विद्वान्पितरं मातरं तथा । सांगोपांगैरधीतैस्तैः श्रुतिशास्त्रसमन्वितैः

ವೇದವನ್ನು ಅಂಗೋಪಾಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದವನಾಗಿ, ಶ್ರುತಿ-ಶಾಸ್ತ್ರೋಪದೇಶಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾದ ಯಾವ ವಿದ್ಯಾವಂತನು ತಂದೆಯನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ಪೂಜಿಸದೆ ಇರನು?

Verse 19

वेदैरपि च किं विप्रा पिता येन न पूजितः । माता न पूजिता येन तस्य वेदा निरर्थकाः

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ತಂದೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸದವನಿಗೆ ವೇದಗಳಿಂದಲೂ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ತಾಯಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸದವನಿಗೆ ವೇದಗಳು ಅರ್ಥಹೀನವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 20

यज्ञैश्च तपसा विप्र किं दानैः किं च पूजनैः । प्रयाति तस्य वैफल्यं न माता येन पूजिता

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಯಜ್ಞಗಳೂ ತಪಸ್ಸೂ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ—ದಾನವೂ ಪೂಜೆಯೂ ಏನು? ತಾಯಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸದವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 21

न पिता पूजितो येन जीवमानो गृहे स्थितः । एष पुत्रस्य वै धर्मस्तथा तीर्थं नरेष्विह

ಜೀವಂತನಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ತಂದೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸದವನು ಪುತ್ರಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾಗುತ್ತಾನೆ; ನಿಜವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಪಿತೃಸೇವೆಯೇ ತೀರ್ಥವಾಗಿದೆ।

Verse 22

एष पुत्रस्य वै मोक्षस्तथा जन्मफलं शुभम् । एष पुत्रस्य वै यज्ञो दानमेव न संशयः

ಇದೇ ಪುತ್ರನ ಮೋಕ್ಷ, ಇದೇ ಅವನ ಜನ್ಮದ ಶುಭಫಲ. ಪುತ್ರನಿಗೆ ಇದೇ ಯಜ್ಞ, ಇದೇ ದಾನ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 23

पितरं पूजयेन्नित्यं भक्त्या भावेन तत्परः । तस्य जातं समस्तं तद्यदुक्तं पूर्वमेव हि

ಭಕ್ತಿಯೂ ಹೃದಯಭಾವವೂ ಇಟ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಪಣೆಯಿಂದ ತಂದೆಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಇದೆ।

Verse 24

दानस्यापि फलं तेन तीर्थस्यापि न संशयः । यज्ञस्यापि फलं प्राप्तं माता येनाप्युपासिता

ಯಾವನು ತಾಯಿಯನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಸೇವಿಸಿ ಉಪಾಸಿಸಿದ್ದಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ದಾನದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ತೀರ್ಥಸೇವೆಯ ಫಲವೂ; ಯಜ್ಞಗಳ ಫಲವೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ತಾಯಿ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು।

Verse 25

पिता येन सुभक्त्या च नित्यमेवाप्युपासितः । तस्य सर्वा सुसंसिद्धा यज्ञाद्याः पुण्यदाः क्रियाः

ಯಾವನು ಸಚ್ಚಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ತಂದೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಉಪಾಸಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಯಜ್ಞಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಪುಣ್ಯದಾಯಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 26

एतदर्थं समाज्ञातं धर्मशास्त्रं श्रुतं मया । पितृभक्तिपरो नित्यं भवेत्पुत्रो हि पिप्पल

ಈ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಪಿಪ್ಪಲ, ಪುತ್ರನು ನಿತ್ಯ ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರನಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 27

तुष्टे पितरि संप्राप्तं यदुराज्ञा पुरा सुखम् । रुष्टे पितरि च प्राप्तं महत्पापं पुरा शृणु

ಇದೀಗ ಕೇಳು—ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯದುರಾಜನು ತಂದೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾದಾಗ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆದನು; ತಂದೆ ಕೋಪಗೊಂಡಾಗ ಮಹಾಪಾಪವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 28

रुरुणा पौरवेणापि पित्रा शप्तेन भूतले । एवं ज्ञानं मया चाप्तं द्वावेतौ यदुपासितौ

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪೌರವ ವಂಶದ ರುರು ಕೂಡ—ತಂದೆಯ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಾಗ—ಇದೇ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು. ನಾನೂ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ: ಉಪಾಸ್ಯರು ಈ ಇಬ್ಬರೇ।

Verse 29

एतयोश्च प्रसादेन प्राप्तं फलमनुत्तमम्

ಈ ಇಬ್ಬರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅನುತ್ತಮ ಫಲವು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 63

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थमाहात्म्ये त्रिषष्टितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನಾಂತರ್ಗತ ಮಾತಾಪಿತೃತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವ ತ್ರಿಷಷ್ಟಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.