Adhyaya 6

Verse 1

सूत उवाच । कश्यपस्य च भार्यान्या दनुर्नाम तपस्विनी । पुत्रशोकेन संतप्ता संप्राप्ता दितिमंदिरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಕಶ್ಯಪನ ತಪಸ್ವಿನಿ ಪತ್ನಿ ದನು, ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ಸಂತಪ್ತಳಾಗಿ, ದಿತಿಯ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬಂದಳು।

Verse 2

रोदमाना प्रणम्यैव पादपद्मयुगं तदा । दुःखेन महता प्राप्ता दितिस्तां प्रत्यबोधयत्

ಆಗ ಅವಳು ಅಳುತ್ತಾ ಆ ಯುಗಲ ಪದ್ಮಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಬಂದಳು; ದಿತಿಯು ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದಳು।

Verse 3

दितिरुवाच । तवैव हि महाभागे किमिदं रोदकारणम् । पुत्रिण्यश्चैकपुत्रेण लोके नार्यो भवंति वै

ದಿತಿಯು ಹೇಳಿದಳು—ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ನಿನ್ನ ಈ ಅಳುವಿನ ಕಾರಣವೇನು? ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪುತ್ರವತಿಯಾಗಿದ್ದರೆ—ಒಬ್ಬನೇ ಪುತ್ರನಿದ್ದರೂ—ಧನ್ಯರೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 4

भवती शतपुत्राणां गुणिनामपि भामिनि । माता त्वमसि कल्याणि शुंभादीनां महात्मनाम्

ಓ ಭಾಮಿನಿ, ನೀನು ಗುಣವಂತರಾದ ನೂರು ಪುತ್ರರ ತಾಯಿ; ಓ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಶುಂಬಾದಿ ಮಹಾತ್ಮರ ಜನನಿ ನೀನೇ।

Verse 5

कस्माद्दुःखं त्वया प्राप्तमेतन्मे कारणं वद । हिरण्यकशिपू राजा हिरण्याक्षो महाबलः

ನಿನಗೆ ಈ ದುಃಖವು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಬಂದಿತು? ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು. (ನೀನು) ರಾಜ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಮತ್ತು ಮಹಾಬಲ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿರುವೆ.

Verse 6

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे देवासुरे दितिविलापोनाम षष्ठोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದ ದೇವಾಸುರ-ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ‘ದಿತಿವಿಲಾಪ’ ಎಂಬ ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 7

आख्याहि कारणं सर्वं यस्माद्रोदिषि सांप्रतम् । एवमाभाष्य तां देवीं विरराम मनस्विनी

ನೀನು ಈಗ ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೋ ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು. ಹೀಗೆ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿ, ದೃಢಮನಸ್ಸಿನ ಆಕೆ ಮೌನವಾದಳು.

Verse 8

दनुरुवाच । पश्य पश्य महाभागे सपत्न्याश्च मनोरथम् । परिपूर्णं कृतं तेन देवदेवेन चक्रिणा

ದನು ಹೇಳಿದಳು—ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ನೋಡು ನೋಡು! ನಿನ್ನ ಸಹಪತ್ನಿಯ ಮನೋರಥವನ್ನು ಆ ದೇವದೇವ, ಚಕ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 9

यथापूर्वं वरो दत्तो ह्यदित्यै देवि विष्णुना । तथेदानीं च पुत्राय तस्या दत्तो वरो महान्

ಹೇ ದೇವಿ, ಹಿಂದೆ ವಿಷ್ಣುವು ಅದಿತಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದಂತೆ, ಈಗ ಅವಳ ಪುತ್ರನಿಗೂ ಮಹಾವರವನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ.

Verse 10

कश्यपाद्विश्रुतो जातस्त्रैलोक्यपालकः सुतः । इंद्रत्वं तस्य वै दत्तं तव पुत्राद्विहृत्य च

ಕಶ್ಯಪನಿಂದ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಪಾಲಕನಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು. ಅವನಿಗೇ ಇಂದ್ರತ್ವವನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು; ಅದು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಿಂದಲೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 11

मनोरथैस्तु संपूर्णा अदितिः सुखवर्द्धिनी । कनीयान्वसुदत्तश्च तस्याः पुत्रश्च संप्रति

ಸುಖವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಅದಿತಿ ತನ್ನ ಮನೋರಥಗಳಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣಳಾದಳು. ಈಗ ಅವಳ ಕಿರಿಯ ಪುತ್ರ ವಸುದತ್ತನು.

Verse 12

ऐंद्रं पदं सुदुष्प्राप्यं देवैः सार्द्धं भुनक्ति च । दितिरुवाच । कस्मात्पदात्परिभ्रष्टो मम पुत्रो महामतिः

ಇಂದ್ರನ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಪ್ರಾಪ್ಯವಾದ ಪದವನ್ನು ಪಡೆದು ಅವನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಿತಿ ಹೇಳಿದರು—‘ನನ್ನ ಮಹಾಮತಿ ಪುತ್ರನು ಯಾವ ಪದದಿಂದ ಪತನಗೊಂಡನು?’

Verse 13

अन्ये च दानवा दैत्यास्तेजोभ्रष्टाः कथं सखे । तस्य त्वं कारणं ब्रूहि विस्तरेण यशस्विनि

ಮತ್ತು ಓ ಸಖಿ, ಇತರ ದಾನವ-ದೈತ್ಯರು ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು? ಓ ಯಶಸ್ವಿನಿ, ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 14

तामाभाष्य दितिर्वाक्यं विरराम सुदुःखिता । दनुरुवाच । देवाश्च दानवाः सर्वे सक्रोधाः संगरं गताः

ಅವಳಿಗೆ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ದಿತಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದಿಂದ ಮೌನವಾದಳು. ದನು ಹೇಳಿದರು—‘ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ದಾನವರು ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿದು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಗೆ ತೆರಳಿದ್ದಾರೆ.’

Verse 15

तत्र युद्धं महज्जातं दैत्यसंक्षयकारकम् । देवैश्च विष्णुना युद्धे मम पुत्रा निपातिताः

ಅಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯಸಂಕ್ಷಯಕಾರಕವಾದ ಮಹಾಯುದ್ಧವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳೂ ವಿಷ್ಣುವೂ ನನ್ನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಾತಾಳಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 16

तथैव तव पुत्रास्ते देवदेवेन चक्रिणा । वने गतान्यथा सिंहो द्रावयेत्स्वेन तेजसा

ಅದೇ ರೀತಿ ದೇವದೇವನಾದ ಚಕ್ರಧಾರಿ ವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರೂ ಸಿಂಹವು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಇತರರನ್ನು ಓಡಿಸುವಂತೆ, ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೂಡಲ್ಪಟ್ಟರು.

Verse 17

तथा ते मामकाः पुत्रा निहताः शङ्खपाणिना । कालनेमिमुखं सैन्यं दुर्जयं ससुरासुरैः

ಅದೇ ರೀತಿ ಶಂಖಪಾಣಿಯಾದ ಪ್ರಭುವು ನನ್ನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಕಾಲನೇಮಿಯ ನೇತೃತ್ವದ, ದೇವಾಸುರರಿಗೂ ದುರ್ಜಯವಾದ ಆ ಸೇನೆಯೂ ನಾಶವಾಯಿತು.

Verse 18

नाशितं मर्दितं सर्वं द्रावितं विकलीकृतम् । स्वैरर्चिभिर्यथा वह्निस्तृणानि ज्वालयेद्वने

ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶಗೊಂಡು, ಮರ್ಧಿತವಾಗಿ, ಚದುರಿ, ಅಶಕ್ತಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ—ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ ತನ್ನ ಜ್ವಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಣ ಹುಲ್ಲನ್ನು ದಹಿಸುವಂತೆ.

Verse 19

तथा दैत्यगणान्सर्वान्निर्दहत्येव केशवः । मम पुत्रा मृता देवि बहुशस्तव नंदनाः

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕೇಶವನು ಎಲ್ಲಾ ದೈತ್ಯಗಣಗಳನ್ನು ದಹಿಸಿ ಭಸ್ಮಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನ ಕೈಯಿಂದ ನನ್ನ ಪುತ್ರರು ಮರುಮರು ಮರಣಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

Verse 20

वह्निं प्राप्य यथा सर्वे शलभा यांति संक्षयम् । तथा ते दानवाः सर्वे हरिं प्राप्य क्षयं गताः

ಹೇಗೆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸೇರಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಹರಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಾಗ ಆ ದಾನವರೆಲ್ಲರೂ ಕ್ಷಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು।

Verse 21

एवमेतं हि वृत्तांतं दितिः शुश्राव दारुणम् । दितिरुवाच । वज्रपातोपमं भद्रे वदस्येवं कथं मम

ಇಂತಹ ದಾರುಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ ದಿತಿ ಹೇಳಿದಳು—ಭದ್ರೇ! ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ವಜ್ರಪಾತದಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿವೆ; ನೀನು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀಯೆ?

Verse 22

एवमाभाष्य तां देवी मूर्च्छिता निपपात ह । हा हा कष्टमिदं जातं बहुदुःखं प्रतापकम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ದೇವಿ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಳಾಗಿ ಕುಸಿದಳು. ‘ಹಾ ಹಾ! ಎಂಥ ಕಷ್ಟ ಸಂಭವಿಸಿದೆ—ಅಪಾರ ದುಃಖವನ್ನು ತರುವ ವಿಪತ್ತು ಇದು!’

Verse 23

रुरोद करुणं साथ पुत्रशोकसुपीडिता । तां दृष्ट्वा स मुनिश्रेष्ठ उवाच वचनं शुभम्

ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ತುಂಬಾ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಅವಳು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅತ್ತಳು. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಶುಭವಾದ ಸಾಂತ್ವನ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 24

मा रोदिषि च भद्रं ते नैवं शोचंति त्वद्विधाः । सत्ववंतो महाभागे लोभमोहेन वर्जिताः

ಅಳಬೇಡ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ! ನಿನ್ನಂತಹವರು ಹೀಗೆ ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸತ್ತ್ವವಂತರು ಲೋಭಮೋಹಗಳಿಂದ ದೂರಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 25

कस्य पुत्रा हि संसारे कस्य देवी सुबांधवाः । नास्तिकस्येह केनापि तत्सर्वं श्रूयतां प्रिये

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಪುತ್ರರು, ಯಾರ ಸುಬಂಧುಗಳಿರುವ ಪತ್ನಿ? ಇಲ್ಲಿ ನಾಸ್ತಿಕನಿಗೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ನಿಜವಾಗಿ ತನ್ನದೇ ಅಲ್ಲ—ಪ್ರಿಯೆ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳು।

Verse 26

दक्षस्यापि सुता यूयं सुन्दर्यश्चैव मामकाः । भवतीनामहं भर्ता कामनापूरकः शुभे

ನೀವು ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯರೇ, ಸುಂದರಿಯರೂ—ನನ್ನವರೇ. ಶುಭೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಭರ್ತಾ; ನಿಮ್ಮ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನು।

Verse 27

योजकः पालकश्चैव रक्षकोस्मि वरानने । कस्माद्वैरं कृतं क्रूरैरसुरैरजितात्मभिः

ಹೇ ವರಾನನೆ, ನಾನು ಯೋಜಕ, ಪಾಲಕ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಕನು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಕ್ರೂರ, ಅಜಿತಾತ್ಮ ಅಸುರರು ಏಕೆ ವೈರ ಮಾಡಿದರು?

Verse 28

तव पुत्रा महाभागे सत्यधर्मविवर्जिताः । तेन दोषेण ते सर्वे तव दोषेण वै शुभे

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರು ಸತ್ಯಧರ್ಮವಿಲ್ಲದವರು. ಆ ದೋಷದಿಂದಲೇ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ದೋಷಿಗಳು—ನಿಜವಾಗಿ, ಶುಭೆ, ಅದು ನಿನ್ನ ದೋಷದಿಂದ.

Verse 29

निहता वासुदेवेन दैवतैस्तु निपातिताः । तस्माच्छोको न कर्तव्यः सत्यमोक्षविनाशनः

ಅವರು ವಾಸುದೇವನಿಂದ ಹತರಾದರು; ದೇವತೆಗಳಿಂದಲೂ ಪಾತಿತರಾದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಶೋಕಿಸಬೇಡ; ಶೋಕವು ನಿಜವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 30

शोको हि नाशयेत्पुण्यं क्षयात्पुण्यस्य नश्यति । तस्माच्छोकं परित्यज विघ्नरूपं वरानने

ಶೋಕವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷಯವಾದಾಗ ಅದು ನಶಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಸುಂದರಮುಖಿಯೇ, ವಿಘ್ನರೂಪವಾದ ಶೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು.

Verse 31

आत्मदोषप्रभावेण दानवा मरणं गताः । देवा निमित्तभूताश्च नाशिताः स्वेन कर्मणा

ತಮ್ಮದೇ ದೋಷಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದಾನವರು ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು; ದೇವರುಗಳು ಕೇವಲ ನಿಮಿತ್ತಮಾತ್ರರಾಗಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮ ಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ನಾಶರಾದರು.

Verse 32

एवं ज्ञात्वा महाभागे समागच्छ सुखं प्रति । एवमुक्त्वा महायोगी तां प्रियां दुःखभागिनीम्

ಇಂತೆ ತಿಳಿದು, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿಯೇ, ಸುಖದ ಕಡೆಗೆ ಬಾ. ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಹಾಯೋಗಿಯು ದುಃಖಭಾಗಿನಿಯಾದ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 33

विषादाच्च निवृत्तोसौ विरराम महामतिः

ಮಂಕಿನಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಆ ಮಹಾಮತಿ ವಿರಮಿಸಿ ಶಾಂತನಾದನು.