Adhyaya 58

Verse 1

विष्णुरुवाच । क्रीडाप्रयुक्तासु वनं प्रविष्टा वैश्यस्य भार्या सुकला सुतन्वी । ददर्श सर्वं गहनं मनोरमं तामेव पप्रच्छ सखीं सती सा

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು— ಕ್ರೀಡೆಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ವೈಶ್ಯನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಸುತ್ತನ್ವೀ ಸುಕಲಾ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಆ ದಟ್ಟವೂ ಮನೋಹರವೂ ಆದ ವನವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೋಡಿ, ಆ ಸತೀ ತನ್ನ ಸಖಿಯನ್ನೇ ವಿಚಾರಿಸಿದಳು.

Verse 2

अरण्यमेतत्प्रवरं सुपुण्यं दिव्यं सखे कस्य मनोभिरामम् । सिद्धंसुकामैः प्रवरैः समस्तैः पप्रच्छ हर्षात्सुकला सखीं ताम्

“ಸಖೀ! ಈ ಅರಣ್ಯವು ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅತಿಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ; ಈ ಮನೋಹರ ಉಪವನವು ಯಾರದು?” ಎಂದು, ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಿದ್ಧರು ಹಾಗೂ ಮನೋಕಾಮನೆ ಸಿದ್ಧರಾದವರು ಸೇವಿಸುವ ಆ ಸ್ಥಳದ ಕುರಿತು ಸುಕಲಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಸಖಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಳು.

Verse 3

क्रीडोवाच । एतद्वनं दिव्यगुणैः प्रयुक्तं सिद्धस्वभावैः परिभावनेन । पुष्पाकुलं कामफलोपयुक्तं विपश्य सर्वं मकरध्वजस्य

ಕ್ರೀಡಾ ಹೇಳಿದರು— “ಈ ವನವು ದಿವ್ಯಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಸಿದ್ಧಸ್ವಭಾವ ಮಹಾತ್ಮರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಇದು ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು, ಕಾಮಫಲವನ್ನು ನೀಡಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ; ನೋಡು, ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ಮಕರಧ್ವಜ (ಕಾಮದೇವ)ನದೇ.”

Verse 4

एवं वाक्यं ततः श्रुत्वा हर्षेण महतान्विता । समालोक्य महद्वृत्तं कामस्य च दुरात्मनः

ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ಮಹಾಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು. ದುಷ್ಟಸ್ವಭಾವ ಕಾಮನಿಂದ ಉಂಟಾದ ಗಂಭೀರ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಅರಿತುಕೊಂಡಳು.

Verse 5

वायुना नीयमानं तं समाघ्राति न सौरभम् । वाति वायुः स्वभावेन सौरभेण समन्वितः

ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಅದು ತಾನೇ ಸುವಾಸನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಗಾಳಿ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಬೀಸುತ್ತದೆ, ಸೌರಭದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೂ.

Verse 6

तद्बाणो विशतेनासां यथा तथा सुलीलया । सा गंधं नैव गृह्णाति पुष्पाणां च वरानना

ಅವನ ಬಾಣವು ಆಟವಾಡುವಂತೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವಳ ನಾಸಾರಂಧ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೂ ಆ ಸುಂದರಮುಖಿ ಪುಷ್ಪಗಳ ಸುವಾಸನೆಯನ್ನು ಏನೂ ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 7

न चास्वादयते सा तु सुरसान्सा महासती । स सखा कामदेवस्य रममाणो विनिर्जितः

ಆದರೆ ಮಹಾಸತಿ ಸುರಸಾಂಸಾ ಅದನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಮದೇವನ ಆ ಸಖನು ಆನಂದದಿಂದ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸೋಲನುಭವಿಸಿದನು.

Verse 8

लज्जितः पराङ्मुखो भूत्वा भूं पपात लवच्छदैः । फलेभ्यो हि सुपक्वेभ्यः पुष्पमंजरिसंस्कृतः

ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅವನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು; ಅವನ ದೇಹ কোমಲ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ, ಪುಷ್ಪಮಂಜರಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪಕ್ವವಾದ ಫಲಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 9

लवरूपोपतद्भूमौ रसस्त्वेष तया जितः । मकरंदः सुदीनात्मा फलाद्भूमिं ततः पुनः

ಬಿಂದುರೂಪವಾಗಿ ರಸವು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಅವಳಿಂದ ಅವನು ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ನಂತರ ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿದ ಮಕರಂದನು ಫಲದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು.

Verse 10

भक्ष्यते मक्षिकाभिश्च यथामृतो रणे तथा । मक्षिकाभक्ष्यमाणस्तु प्रवाहेन प्रयाति सः

ಅವನು ಈಗೆಗಳಿಂದ ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತನಾದ ನರನಂತೆ. ಈಗೆಗಳು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನು ಪ್ರವಾಹದೊಂದಿಗೆ ಹರಿದು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 11

मंदंमंदं प्रयात्येव तं हसंति च पक्षिणः । नानारुतैः प्रचलंति सुखमानंदनिर्भरैः

ಅವನು ನಿಧಾನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತವೆ. ನಾನಾ ಕಿರುಚಾಟಗಳಿಂದ ಅವರು ಸುಖಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

प्रीत्या शकुनयस्तत्र वनमध्यनगस्थिताः । सुकलया जितो ह्येष निम्नं पंथानमाश्रितः

ಅಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯದ ಮಧ್ಯದ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ನಿಜವಾಗಿ ಸುಕಲೆಯಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವನು ತಳಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು.

Verse 13

प्रीत्या समेता रतिः कामभार्या गत्वाब्रवीत्सा सुकलां विहस्य । स्वस्त्यस्तु ते स्वागतमेव भद्रे रमस्व प्रीत्या नयनाभिरामम्

ಕಾಮನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ ರತಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸುಕಲೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು— “ಭದ್ರೇ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ನಿನಗೆ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾಗತ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಿತವಾದ ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿಹರಿಸು.”

Verse 14

ते रूपमिष्टममलमिंद्रस्यापि महात्मनः । यदेष्टं ते तदा ब्रूहि समानेष्ये न संशयः

ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಆ ನಿರ್ಮಲ ರೂಪವು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಇಂದ್ರನಿಗೂ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ನಿನಗೆ ಏನು ಅಭೀಷ್ಟವೋ ಹೇಳು; ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 15

सूत उवाच । वदंत्यौ ते स्त्रियौ दृष्ट्वा श्रुत्वोवाच सुभाषितम् । रतिं प्रतिगृहीत्वा मे गतो भर्त्ता महामतिः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಇಬ್ಬರು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರ ಸುವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ನನ್ನ ರತಿ (ಪ್ರೇಮ) ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನನ್ನ ಪತಿ—ಮಹಾಮತಿ—ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.

Verse 16

यत्र मे तिष्ठते भर्त्ता तत्राहं पतिसंयुता । तत्र कामश्च मे प्रीतिरयं कायो निराश्रयः

ನನ್ನ ಪತಿ ಎಲ್ಲಿ ತಂಗಿರುವನೋ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಪತಿಸಂಯುಕ್ತಳಾಗಿ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ಕಾಮನೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ದೇಹ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದದು.

Verse 17

द्वे अप्युक्तं समाकर्ण्य रतिप्रीती विलज्जिते । व्रीडमाने गते ते द्वे यत्र कामो महाबलः

ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ರತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಇಬ್ಬರೂ ಲಜ್ಜಿತರಾದರು. ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಕಾಮದೇವನಿರುವ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು.

Verse 18

ऊचतुस्तं महावीरमिंद्रकाय समाश्रितम् । चापमाकर्षमाणं तं नेत्रलक्ष्यं महाबलम्

ಅವರು ಇಂದ್ರರೂಪವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಆ ಮಹಾವೀರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಅವನು ಮಹಾಬಲವಂತನು; ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಎಳೆದು ನಿಂತು, ತನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಗುರಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದ್ದಿತು.

Verse 19

दुर्जयेयं महाप्राज्ञ त्यज पौरुषमात्मनः । पतिकामा महाभागा पतिव्रता सदैव सा

ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಇವಳು ಅಜೇಯಳು; ನಿನ್ನ ಆತ್ಮಗರ್ವದ ಪೌರುಷವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಸದಾ ಪತಿವ್ರತೆ, ಕೇವಲ ಪತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 20

काम उवाच । अनया लोक्यते रूपमिंद्रस्यास्य महात्मनः । यदि देवि तदा चाहं हनिष्यामि न संशयः

ಕಾಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈಕೆಯ ಮೂಲಕ ಈ ಮಹಾತ್ಮ ಇಂದ್ರನ ರೂಪವು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ಒಪ್ಪಿದರೆ ನಾನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಬಾಣದಿಂದ ವಿದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 21

अथ वेषधरो देवो महारूपः सुराधिपः । स तयानुगतस्तूर्णं परया लीलया तदा

ಆಮೇಲೆ ವೇಷಧಾರಿಯಾದ, ಮಹಾರೂಪಿಯಾದ ದೇವಾಧಿಪತಿ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಲೀಲೆಯಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದನು.

Verse 22

सर्वभोगसमाकीर्णः सर्वाभरणशोभितः । दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः

ಅವನು ಸರ್ವಭೋಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದವನು, ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತನು; ದಿವ್ಯ ಮಾಲೆ-ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧದ ಅನುಲೇಪನ ಹೊಂದಿದ್ದನು.

Verse 23

तया रत्या समायातो यत्रास्ते पतिदेवता । प्रत्युवाच महाभागां सुकलां सत्यचारिणीम्

ರತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು, ಅಲ್ಲಿ ಪತಿದೇವತಾಪರಾಯಣೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಆಗ ಸತ್ಯಾಚಾರಿಣಿ, ಸದ್ಗುಣವತಿ ಸುಕಲಾ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

Verse 24

पूर्वं दूती समक्षं ते प्रीत्या च प्रहिता मया । कस्मान्न मन्यसे भद्रे भजंतं त्वामिहागतम्

ಹಿಂದೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ನಿನ್ನ ಸಮಕ್ಷದಲ್ಲೇ ನಾನು ಒಂದು ದೂತಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೆ. ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದ ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಏಕೆ ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 25

सुकलोवाच । रक्षायुक्तास्मि भद्रं ते भर्तुः पुत्रैर्महात्मभिः । एकाकिनीसहायैश्च नैव कस्य भयं मम

ಸುಕಲಾ ಹೇಳಿದರು—ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ನನ್ನ ಪತಿಯ ಮಹಾತ್ಮ ಪುತ್ರರೂ ಹಾಗೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಹಾಯಕರೂ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಯಾರ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 26

शूरैश्च पुरुषाकारैः सर्वत्र परिरक्षिता । नाति प्रस्तावये वक्तुं व्यग्रा कर्मणि तस्य च

ಅವಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶೂರರೂ ಪುರುಷಾಕಾರ ಯೋಧರೂ ಕಾವಲಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾತನಾಡಲು ಯೋಗ್ಯ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ; ಅವಳೂ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಳು.

Verse 27

यावत्प्रस्यंदते नेत्रं तावत्कालं महामते । भवान्न लज्जते कस्माद्रममाणो मया सह

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯುವವರೆಗೂ, ನನ್ನೊಡನೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನಿನಗೆ ಲಜ್ಜೆ ಏಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 28

भवान्को हि समायातो निर्भयो मरणादपि । इंद्र उवाच । त्वामेवं हि प्रपश्यामि वनमध्ये समागताम्

“ಮರಣಕ್ಕೂ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನೀನು ಯಾರು?” ಎಂದು. ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—“ಅರಣ್ಯದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಬಂದಿರುವ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 29

समाख्यातास्त्वया शूरा भर्तुश्च तनयाः पुनः । कथं पश्याम्यहं तावद्दर्शयस्व ममाग्रतः

ನೀನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಪತಿಯ ವೀರ ಪುತ್ರರ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಅವರನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡಲಿ? ದಯಮಾಡಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಅವರನ್ನು ತೋರಿಸು.

Verse 30

सुकलोवाच । सनिजसकलवर्गस्याधिपत्ये निवेश्य धृतिमतिगतिबुद्ध्य्ख्यैस्तु संन्यस्य सत्यम् । अचलसकलधर्मो नित्ययुक्तो महात्मा मदनसबलधर्मात्मा सदामां जुगोप

ಸುಕಲನು ಹೇಳಿದರು—ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಿವಾರವನ್ನು ಅಧಿಕಾರಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸಿ, ಧೈರ್ಯ, ಮನೋಭಾವ, ಗತಿ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವರೆಗೂ ಸತ್ಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅಚಲನಾಗಿ ನಿತ್ಯಯೋಗಯುಕ್ತನಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮ—ಕಾಮದಿಂದ ಸ್ವಭಾವ ಕದಲಿದರೂ—ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು.

Verse 31

मामेवं परिरक्षते दमगुणैः शौचैस्तु धर्मः सदा सत्यं पश्य समागतं मम पुरः शांतिक्षमाभ्यांयुतम् । बोधश्चातिमहाबलः पृथुयशा यो मां न मुंचेत्कदा बद्धाहं दृढबंधनैः स्वगुणजैः सांनिध्यमेवं गतः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನು ದಮಗುಣಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಶೌಚದಿಂದ ಧರ್ಮ ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನೋಡು—ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಕ್ಷಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಸತ್ಯವೇ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅತಿಮಹಾಬಲಶಾಲಿ, ವಿಶಾಲ ಯಶಸ್ಸಿನ ಬೋಧ ನನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸ್ವಗುಣಗಳಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ ದೃಢ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ನಾನು ಬಂಧಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 32

रक्षायुक्ताः कृताः सर्वे सत्याद्या मम सांप्रतम् । धर्मलाभादिकाः सर्वे दमबुद्धिपराक्रमाः

ಈಗ ಸತ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಯ ಅಧೀನಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅದರ ಲಾಭಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದು, ದಮ, ಸದ್ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.

Verse 33

मामेवं हि प्ररक्षंति किं मां प्रार्थयसे बलात् । को भवान्निर्भयो भूत्वा दूत्या सार्धं समागतः

ಅವರು ಈ ರೀತಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನೀನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಏಕೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀ? ನೀನು ಯಾರು, ನಿರ್ಭಯನಾಗಿ ಈ ದೂತಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆ?

Verse 34

सत्यं धर्मस्तथा पुण्यं ज्ञानाद्याः प्रबलास्तथा । मम भर्तुः सहायाश्च ते मां रक्षंति वेश्मनि

ಸತ್ಯ, ಧರ್ಮ, ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಾದಿಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಬಲ. ಅವು ನನ್ನ ಪತಿಯ ಸಹಾಯಕರು; ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 35

अहं रक्षायुता नित्यं दमशांतिपरायणा । न मां जेतुं समर्थश्च अपि साक्षाच्छचीपतिः

ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ರಕ್ಷಿತಳಾಗಿ ದಮ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಸాక్షಾತ್ ಶಚೀಪತಿ ಇಂದ್ರನೂ ನನ್ನನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಸಮರ್ಥನಲ್ಲ.

Verse 36

यदि वा मन्मथो वापि समागच्छति वीर्यवान् । दंशिताहं सदा सत्यं सत्यकेनैव नान्यथा

ವೀರ್ಯವಂತನಾದ ಮನ್ಮಥನೇ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಬಂದರೂ—ಸತ್ಯವೇನಂದರೆ ನಾನು ಸದಾ ದಂಶಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಅದು ಸತ್ಯಕನಿಂದಲೇ, ಬೇರೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 37

निरर्थकास्तस्य बाणा भविष्यंति न संशयः । त्वामेवं हि हनिष्यंति धर्मादयो महाभटाः

ಅವನ ಬಾಣಗಳು ನಿರರ್ಥಕವಾಗುವವು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾದಿ ಮಹಾಭಟರು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸುವರು.

Verse 38

दूरं गच्छ पलायत्वमत्र मा तिष्ठ सांप्रतम् । वार्यमाणो यदा तिष्ठेर्भस्मीभूतो भविष्यसि

ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಓಡಿಹೋಗು; ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಡ. ಎಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ನಿಂತರೆ ನೀನು ಭಸ್ಮವಾಗುವೆ.

Verse 39

भर्त्रा विना निरीक्षेत मम रूपं यदा भवान् । यथा दारु दहेदग्निस्तथा धक्ष्यामि नान्यथा

ನನ್ನ ಪತಿ ಇಲ್ಲದಾಗ ನೀನು ನನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಬೆಂಕಿ ಕಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಸುಡುವಂತೆ ನಾನೂ ನಿನ್ನನ್ನು ದಹಿಸುವೆನು; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ।

Verse 40

एवं श्रुत्वा सहस्राक्षो मन्मथस्यापि सम्मुखम् । पश्य पौरुषमेतस्या युध्यस्व निजपौरुषैः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಇಂದ್ರನು, ಮನ್ಮಥನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿಯೂ, “ಇವಳ ಪೌರುಷವನ್ನು ನೋಡು; ನಿನ್ನ ಸ್ವಪೌರುಷದಿಂದ ಯುದ್ಧಮಾಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 41

यथागतास्तथा सर्वे महाशापभयातुराः । स्वंस्वं स्थानं महाराज इंद्राद्याः प्रययुस्तदा

ಅವರು ಬಂದ ಹಾಗೆಯೇ, ಮಹಾಶಾಪದ ಭಯದಿಂದ ಆತುರಗೊಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟುಹೋದರು. ಆಗ, ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು।

Verse 42

गतेषु तेषु सर्वेषु सुकला सा पतिव्रता । स्वगृहं पुण्यसंयुक्ता पतिध्यानेन चागता

ಎಲ್ಲರೂ ಹೋದ ನಂತರ, ಪತಿವ್ರತೆ ಸುಕಲಾ ಪುಣ್ಯಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ, ಪತಿಯ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾಗಿ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಳು।

Verse 43

स्वगृहं पुण्यसंयुक्तं सर्वतीर्थमयं तदा । सर्वयज्ञमयं राजन्संप्राप्ता पतिदेवता

ಆಗ, ಹೇ ರಾಜನ್, ಪತಿದೇವತೆಯಾದ ಆಕೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು; ಅವಳ ಸ್ವಗೃಹವು ಪುಣ್ಯಸಂಪನ್ನವಾಗಿ ಸರ್ವತೀರ್ಥಮಯವೂ ಸರ್ವಯಜ್ಞಫಲಮಯವೂ ಆಯಿತು।

Verse 58

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रेष्टपंचाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿರುವ ಸುಕಲಾ-ಚರಿತ್ರವರ್ಣನೆಯ ಅಷ್ಟಪಂಚಾಶತ್ತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।