Adhyaya 56

Verse 1

विष्णुरुवाच । तस्याः सत्यविनाशाय मन्मथः ससुराधिपः । प्रस्थितः सुकलां तर्हि सत्यो धर्ममथाब्रवीत्

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳ ಸತೀತ್ವವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಮನ್ಮಥನು ದೇವಾಧಿಪತಿ ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು. ಆಗ ಸತ್ಯಾ ಧರ್ಮನಿಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 2

पश्य धर्म महाप्राज्ञ मन्मथस्य विचेष्टितम् । तवार्थमात्मनश्चैव पुण्यस्यापि महात्मनः

ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಧರ್ಮಾ! ಮನ್ಮಥನ ಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೋಡು—ಇವು ನಿನ್ನ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕೂ, ನನ್ನ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕೂ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಪುಣ್ಯನ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕೂ ಆಗಿವೆ।

Verse 3

विसृजामि महास्थानं वास्तुरूपं सुखोदयम् । सत्याख्यं च सुप्रियाख्यं सुदेवाख्यं गृहोत्तमम्

ನಾನು ಆ ಮಹಾಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ—ಗೃಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸುಖೋದಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವದು; ‘ಸತ್ಯ’, ‘ಸುಪ್ರಿಯಾ’, ‘ಸುದೇವ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೃಹವು ಅದು।

Verse 4

तमेव नाशयेद्गत्वा काम एष प्रमत्तधीः । रिपुरूपः सुदुष्टात्मा अस्माकं हि न संशयः

ಅವನ ಬಳಿಗೇ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಬೇಕು—ಈ ಕಾಮನು ಪ್ರಮತ್ತಬುದ್ಧಿಯವನು. ಶತ್ರುರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಅತಿದುಷ್ಟಾತ್ಮ; ಇದರಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 5

पतिस्तपोधनो विप्रः सुसती या पतिव्रता । सुसत्यो भूपतिर्धर्मममगेहानसंशयः

ಅವಳ ಪತಿ ತಪೋಧನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು; ಅವಳು ಸತೀ, ಪತಿವ್ರತೆ, ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಪತ್ನಿ. ರಾಜನು ಸತ್ಯವಂತನು, ಧರ್ಮಾತ್ಮನು; ಅವನ ಮನೆ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸುಶಾಸಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 6

यत्राहं वृद्धिसंपुष्टस्तत्र वासो हि ते भवेत् । तत्र पुण्यं समायाति श्रद्धया सह क्रीडते

ನಾನು ಪೋಷಿತನಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ವಾಸವಾಗಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯವು ಸಮಾಗಮಿಸಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 7

क्षमा शांत्या समायुक्ता आयाति मम मंदिरम् । यथा सत्यो दमश्चैव दया सौहृदमेव च

ಶಾಂತಿಯೊಡನೆ ಯುಕ್ತವಾದ ಕ್ಷಮೆ ನನ್ನ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಸತ್ಯ, ದಮ (ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ), ದಯೆ ಮತ್ತು ಸೌಹಾರ್ದವೂ ಬರುತ್ತವೆ.

Verse 8

प्रज्ञायुक्तः स निर्लोभो यत्राहं तत्र संस्थितः । शुचिः स्वभावस्तत्रैव अमी च मम बांधवाः

ಪ್ರಜ್ಞೆಯುಳ್ಳ, ಲೋಭರಹಿತನಾದ ಅವನು ನಾನು ಇರುವಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ. ಸ್ವಭಾವತಃ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೆ—ಇವರೂ ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳು.

Verse 9

अस्तेयमप्यहिंसा च तितिक्षा वृद्धिरेव च । मम गेहे समायाता धन्यतां शृणु धर्मराट्

ಅಸ್ತೇಯ, ಅಹಿಂಸೆ, ತಿತಿಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ವೃದ್ಧಿ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಗತವಾಗಿವೆ. ಓ ಧರ್ಮರಾಜ, ಈ ಧನ್ಯತೆಯನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 10

गुरूणां चापि शुश्रूषा विष्णुर्लक्ष्म्या समावृतः । मद्गेहं तु समायांति देवाश्चाग्निपुरोगमाः

ಗುರುಗಳ ಶ್ರುಶ್ರೂಷೆಯಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮೀಸಹಿತ ವಿಷ್ಣು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ದೇವರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.

Verse 11

मोक्षमार्गं प्रकाशेद्यो ज्ञानोदीप्त्या समन्वितः । एतैः सार्धं वसाम्येव सतीषु धर्मवत्सु च

ಸತ್ಯಜ್ಞಾನ-ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ; ಧರ್ಮವತಿಯರಾದ ಸತೀಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿಯೂ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 12

साधुष्वेतेषु सर्वेषु गृहरूपेषु मे सदा । उक्तेनापि कुटुंबेन वसाम्येव त्वया सह

ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧು-ಗೃಹರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ; ಕುಟುಂಬವು ಕರೆಯಿದರೂ, ನಿನ್ನೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 13

ससत्वाः साधुरूपास्ते वेधसा मे गृहीकृताः । संचरामि महाभाग स्वच्छंदेन च लीलया

ಸತ್ತ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನರಾದ ಆ ಸಾಧುರೂಪ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ವೇಧಸ್ (ವಿಧಾತ) ನನ್ನ ಅಧೀನಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು; ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ನಾನು ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಇಷ್ಟಾನುಸಾರ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 14

ईश्वरश्च जगत्स्वामी त्रिनेत्रो वृषवाहनः । मम गेहे स्वरूपेण वर्तते शिवया युतः

ಈಶ್ವರನು—ಜಗತ್ಸ್ವಾಮಿ, ತ್ರಿನೇತ್ರ, ವೃಷವಾಹನ—ಶಿವೆಯೊಡನೆ ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ವರೂಪದಿಂದ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

तदिदं संसृतेः सारं गृहरूपं महेश्वरम् । सदनं शंकरेत्याख्यं नाशितं मन्मथेन वै

ಇದು ಸಂಸಾರದ ಸಾರಸ್ವರೂಪವಾಗಿ, ಗೃಹರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನೇ ಆಗಿದ್ದನು. ‘ಶಂಕರನ ಸದನ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾದ ಆ ನಿವಾಸವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮन्मಥ (ಕಾಮ)ನಿಂದ ನಾಶವಾಯಿತು.

Verse 16

विश्वामित्रं महात्मानं तपंतं तप उत्तमम् । मेनकां हि समाश्रित्य कामोयं जितवान्पुरा

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಕಾಮನು ಮೆನಕೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಮಹಾತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನನ್ನು ಜಯಿಸಿದ್ದನು.

Verse 17

सती पतिव्रताहल्या गौतमस्य प्रिया शुभा । सुसत्याच्चालिता तेन मन्मथेन दुरात्मना

ಗೌತಮನ ಶುಭಪ್ರಿಯೆ, ಸತಿ ಪತಿವ್ರತೆ ಅಹಲ್ಯೆ—ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆಯಾಗಿದ್ದರೂ—ಆ ದುರಾತ್ಮ ಮन्मಥನಿಂದ ಚಲಿತಳಾದಳು.

Verse 18

मुनयः सत्यधर्मज्ञा नानास्त्रियः पतिव्रताः । मद्गृहास्ता इमाः सर्वा दीपिताः कामवह्निना

‘ಸತ್ಯಧರ್ಮಜ್ಞರಾದ ಮುನಿಗಳು, ಅನೇಕ ಪತಿವ್ರತೆ ಸ್ತ್ರೀಯರು—ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಕಾಮಾಗ್ನಿಯಿಂದ ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.’

Verse 19

दुर्धरो दुःसहो व्यापी योतिसत्येषु निष्ठुरः । मामेवं पश्यते नित्यं क्व सत्यः परितिष्ठति

ಅಡಗಿಸಲಾಗದ, ಅಸಹ್ಯ, ಸರ್ವವ്യാപಿ, ಅತಿಸತ್ಯನಿಷ್ಠರ ಮೇಲೆಯೂ ನಿಷ್ಠುರನಾದವನು—ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ನಿತ್ಯ ಹೀಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಸತ್ಯವು ಎಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವುದು?

Verse 20

समां ज्ञात्वा समायाति बाणपाणिर्धनुर्धरः । नाशयेन्मद्गृहं पापो वीतिहोत्रैश्च नामकैः

ಕಾಲ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅನುಕೂಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ಬಾಣಹಸ್ತ ಧನುರ್ಧರನು ಬರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಪಾಪಾತ್ಮನು ‘ವೀತಿಹೋತ್ರ’ ಎಂಬವರೊಡನೆ ನನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವನು.

Verse 21

पापलेशाश्च ये क्रूरा अन्ये पाखंडसंश्रयाः । ते तु बुद्ध्याऽहिताः सर्वे सत्यगेहं विशंति हि

ಪಾಪಲೇಶದಿಂದ ಕಲుషಿತರಾಗಿ ಕ್ರೂರರಾಗಿರುವವರು, ಮತ್ತಿತರ ಪಾಖಂಡಾಶ್ರಯಿಗಳು—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅಹಿತಮುಖಿ ಬುದ್ಧಿಯವರಾಗಿ ಸತ್ಯಗೃಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 22

सेनाध्यक्षैरसत्यैस्तु छद्मना तेन साधितः । पातयेदर्दयेद्गेहं पापः शस्त्रैर्दुरात्मभिः

ಅಸತ್ಯ ಸೇನಾಧ್ಯಕ್ಷರು ಮಾಡಿದ ಅದೇ ಛದ್ಮದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿ ಆ ಪಾಪಿ—ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿ ದುರಾತ್ಮರೊಡನೆ—ಮನೆಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿ ನುಚ್ಚುನೂರುಮಾಡುವನು.

Verse 23

मामेवं ताडयेत्पापो महाबल मनोभवः । अस्य धाम्ना प्रदग्धोहं शून्यतां हि व्रजामि वै

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ಪಾಪಿ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಮನೋಭವ (ಕಾಮ) ನನ್ನನ್ನು ತಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಧಾಮದ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶೂನ್ಯತೆಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತೇನೆ.

Verse 24

नूतनं गृहमिच्छामि स्त्रियाख्यं पतिभूपतिम् । कृकलस्यापि पुण्यस्य प्रियेयं शिवमंगला

ನನಗೆ ಹೊಸ ಮನೆ ಬೇಕು, ಮತ್ತು ಪತಿ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗಿರಲಿ. ಈ ಪ್ರಿಯೆ ಶಿವಮಂಗಳಮಯಿ; ಕೃಕಲನ ಪುಣ್ಯದಿಂದಲಾದರೂ (ಈ ವರ) ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ.

Verse 25

तद्गृहं सुकलाख्यं मे दग्धुं पापः समुद्यतः । अयमेष सहस्राक्षः कामेन सहितो बली

ಆ ಪಾಪಿ ನನ್ನ ‘ಸುಕಲಾ’ ಎಂಬ ಗೃಹವನ್ನು ದಹಿಸಲು ಎದ್ದಿದ್ದಾನೆ. ಇಗೋ ಕಾಮನೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಬಲಿಷ್ಠ ಇಂದ್ರನು ಇಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ.

Verse 26

कामस्य कारणात्कस्मात्पूर्ववृत्तं न विंदति । अहल्यायाः प्रसंगेन मेषोपस्थो व्यजायत

ಕಾಮದ ಕಾರಣದಿಂದ ಏಕೆ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ? ಅಹಲ್ಯೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ (ಇಂದ್ರನಿಗೆ) ಕುರಿಯ ಉಪಸ್ಥವು ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 27

पौरुषं हि मुनेर्दृष्ट्वा सत्याश्चैव प्रधषर्णात् । नष्टः कामस्य दोषेण सुरराट्तत्र संस्थितः

ಮುನಿಯ ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹಯುಕ್ತ ಪೌರುಷವನ್ನೂ, ಸತ್ಯೆಯ ದೃಢ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನೂ ಕಂಡು, ಕಾಮದೋಷದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನು ಅಲ್ಲೀಯೇ ನಿಂತನು.

Verse 28

भुक्तवान्दारुणं शापं दुःखेन महतान्वितः । कृकलस्य प्रियामेनां सुकलां पुण्यचारिणीम्

ಭೀಕರ ಶಾಪವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಅವನು ಕೃಕಲನ ಪ್ರಿಯೆಯಾದ ಪುಣ್ಯಚಾರಿಣಿ ಸುಕಲೆಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದನು.

Verse 29

एष हंतुं सहस्राक्ष उद्यतः कामसंयुतः । यथा चेंद्रेण नायाति काम एष तथा कुरु

ಹೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ! ಅವನು ಕಾಮಸಂಯುಕ್ತನಾಗಿ ಹೊಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಇಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಈ ಕಾಮವೇಗ ಪ್ರವೇಶಿಸದಂತೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡು.

Verse 30

धर्मराज महाप्राज्ञ भवान्मतिमतां वरः । धर्मराज उवाच । ऊनं तेजः करिष्यामि कामस्य मरणं तथा

ಹೇ ಧರ್ಮರಾಜ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ! ನೀವು ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು. ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಅವನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕಡಿಮೆಮಾಡುವೆನು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಮನ ಮರಣವನ್ನೂ ಸಂಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವೆನು.

Verse 31

एकोपायो मया दृष्टस्तमिहैव प्रपश्यतु । प्रज्ञा चैषा महाप्राज्ञा शकुनीरूपचारिणी

ನಾನು ಒಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಅವನು ಇದನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಲಿ. ಈ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೇ—ಮಹಾಬುದ್ಧಿಮತಿ—ಪಕ್ಷಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 32

भर्तुरागमनं पुण्यं शब्देनाख्यातु खे यतः । शकुनस्य प्रभावेण भर्तुश्चागमनेन च

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಪಕ್ಷಿಯು ತನ್ನ ಶಬ್ದದಿಂದ ಪತಿಯ ಪುಣ್ಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು; ಪಕ್ಷಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೂ, ಪತಿಯ ಆಗಮನದಿಂದಲೂ ಸಹ.

Verse 33

दुष्टैर्नष्टा न भूयेत स्वस्थचित्ता न संशयः । प्रज्ञा संप्रेषिता तेन गता सा सुकलागृहम्

ದುಷ್ಟರಿಂದ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಅವಳ ಚಿತ್ತ ಈಗ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ಅವನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಸುಕಲೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು.

Verse 34

प्रकुर्वती महच्छब्दं दृष्टदेवेव सा बभौ । पूजिता मानिता प्रज्ञा धूपदीपादिभिस्तदा

ಅವಳು ಮಹಾ ಶಬ್ದವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ದೇವದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವಳಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆಗ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಧೂಪ-ದೀಪಾದಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ ಗೌರವಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 35

ब्राह्मणं सुकलापृच्छत्किमेषा च वदेन्मम । ब्राह्मण उवाच । भर्तुश्चागमनं ब्रूते तवैव सुभगे स्थिरा

ಸುಕಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೇಳಿದಳು—“ಇವಳು ನನಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ?” ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—“ನಿನ್ನ ಪತಿಯ ಆಗಮನವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಇವಳು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ; ಹೇ ಸುಭಗೇ, ನೀನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರು।”

Verse 36

दिनसप्तकमध्ये स आगमिष्यति नान्यथा

ಏಳು ದಿನಗಳೊಳಗೆ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬರುತ್ತಾನೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 37

इत्येवमाकर्ण्यसुमंगलं वचः प्रहर्षयुक्ता सहसा बभूव । धर्मज्ञमेकं सगुणं हि कांतं शकुनात्प्रदिष्टं हि समागतं तम्

ಅತ್ಯಂತ ಸುಮಂಗಳವಾದ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಳು. ಧರ್ಮಜ್ಞನು, ಗುಣಸಂಪನ್ನನು, ಏಕೈಕ ಪ್ರಿಯನು—ಶಕುನಪಕ್ಷಿ ಸೂಚಿಸಿದಂತೆ—ಅವನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅವಳು ತಿಳಿದಳು।