Adhyaya 49

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । एकदा तु महाभाग गता सा पर्वतोत्तमे । रमणीयं वनं दृष्ट्वा कदलीखंडमंडितम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯು ಹೇಳಿದಳು—ಓ ಮಹಾಭಾಗ! ಒಮ್ಮೆ ಅವಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಬಾಳೆಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ रमಣೀಯ ವನವನ್ನು ಕಂಡಳು.

Verse 2

शालैस्तालैस्तमालैश्च नालिकेरैस्तथोत्कटैः । पूगीफलैर्मातुलिगैर्नारंगैश्चारुजंबुकैः

ಅಲ್ಲಿ ಶಾಲ, ತಾಳ, ತಮಾಲ ವೃಕ್ಷಗಳು; ದಟ್ಟ ನಾಳಿಕೇರಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಜೊತೆಗೆ ಪೂಗಿ (ಸುವಾರಿ) ಫಲಗಳು, ಮಾತುಲಿಂಗ, ನಾರಂಗ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಜಂಬೂ ಫಲಗಳೂ ಇದ್ದವು.

Verse 3

चंपकैः पाटलैः पुण्यैः पुष्पितैः कुटकैर्वटैः । अशोकबकुलोपेतं नानावृक्षैरलंकृतम्

ಅದು ಪುಣ್ಯವಾದ ಸ್ಥಳ; ಪುಷ್ಪಿತ ಚಂಪಕ ಮತ್ತು ಪಾಟಲ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ, ಕುಟಜ ಗುಂಪುಗಳು ಹಾಗೂ ವಟವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅಶೋಕ-ಬಕುಲಯುಕ್ತವಾಗಿ, ನಾನಾವಿಧ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 4

पर्वतं पुण्यवंतं तं पुष्पितैश्च नगोत्तमैः । सर्वत्र दृश्यते रम्यो नानाधातुसमाकुलः

ಆ ಪುಣ್ಯವಂತ ಪರ್ವತವು ಪುಷ್ಪಭರಿತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅದು ರಮಣೀಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದು, ನಾನಾವಿಧ ಧಾತುಗಳಿಂದ ಸಮಾಕುಲವಾಗಿತ್ತು।

Verse 5

तडागं सर्वतोभद्रं पुण्यतोयेन पूरितम् । कमलैः पुष्पितैश्चान्यैः सुगंधैः कनकोत्पलैः

ಅಲ್ಲಿ ಸರ್ವತೋಭದ್ರವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಶುಭ ತಡಾಗವು ಪುಣ್ಯಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಅರಳಿದ ಕಮಲಗಳು, ಇತರ ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳು ಹಾಗೂ ಕನಕೋತ್ಪಲಗಳಿಂದ ಅದು ಶೋಭಿಸಿತು।

Verse 6

श्वेतोत्पलैर्विभासंतं रक्तोत्पलसुपुष्पितैः । नीलोत्पलैश्च कह्लारैर्हंसैश्च जलकुक्कुटैः

ಅದು ಶ್ವೇತೋತ್ಪಲಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ರಕ್ತೋತ್ಪಲಗಳ ಸುಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿತ್ತು; ನೀಲೋತ್ಪಲಗಳು ಹಾಗೂ ಕಹ್ಲಾರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹಂಸಗಳು ಮತ್ತು ಜಲಕುಕ್ಕುಟಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 7

पक्षिभिर्जलजैश्चान्यैर्नानाधातुसमाकुलः । तडागं सर्वतः शुभ्रं नानापक्षिगणैर्युतम्

ಆ ತಡಾಗವು ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಜಲಚರಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಜೀವಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ನಾನಾವಿಧ ಧಾತುಗಳಿಂದ ಸಮಾಕುಲವಾಗಿತ್ತು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶುಭ್ರವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತ, ನಾನಾ ಪಕ್ಷಿಗಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 8

कोकिलानां रुतैः पुण्यैः सुस्वरैः परिशोभितः । मधुराणां तथा शब्दैः सर्वत्र मधुरायते

ಕೋಗಿಲೆಗಳ ಪುಣ್ಯವಾದ ಸುವರ ಕೂಕು ಹಾಗೂ ಇತರ ಮಧುರ ಧ್ವನಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಆ ಸ್ಥಳವು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸರ್ವತ್ರ ಮಧುರಮಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 9

षट्पदानां सुनादेन सर्वत्र परिशोभते । एवंविधं गिरिं रम्यं तदेव वनमुत्तमम्

ಜೇನುನೊಣಗಳ ಸುವಿನಾದ ಗೂಂಜಿನಿಂದ ಅದು ಸರ್ವತ್ರ ಶೋಭಿಸುತ್ತದೆ। ಇಂತಹ ರಮ್ಯವಾದ ಗಿರಿಯೇ ನಿಜಕ್ಕೂ ಉತ್ತಮ ವನವಾಗಿದೆ।

Verse 10

तडागं सर्वतोभद्रं ददृशे नृपनंदिनी । वैदर्भी क्रीडमाना सा सखीभिः सहिता तदा

ಆಗ ರಾಜನಂದಿನಿ ವೈದರ್ಭಿ ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ಶುಭ್ರ-ಸುಂದರವಾದ ಒಂದು ತಡಾಗವನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 11

समालोक्य वनं पुण्यं सर्वत्र कुसुमाकुलम् । चापल्येन प्रभावेण स्त्रीभावेन च लीलया

ಸರ್ವತ್ರ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಪುಣ್ಯವನವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವಳು ಚಪಲತೆಯಿಂದ, ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಸಹಜ ಭಾವದಿಂದ ಲೀಲೆಯಂತೆ ಸಂಚರಿಸಿದಳು।

Verse 12

पद्मावती सरस्तीरे सखीभिः सहिता तदा । जलक्रीडा समालीना हसते गायते पुनः

ಆಗ ಪದ್ಮಾವತಿ ಸರೋವರತೀರದಲ್ಲಿ ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಜಲಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾಗಿ, ಮರುಮರು ನಗುತ್ತಾ ಹಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಳು।

Verse 13

रममाणा च सा तस्मिंस्तस्मिन्सरसि भामिनी । एवं विप्र तदा सा तु सुखेन परिवर्तयेत्

ಆ ಪ್ರಕಾಶವಂತಿಯಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಆ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ರಮಿಸುತ್ತಾ—ಹೇ ವಿಪ್ರ—ಆಗ ಸುಖದಿಂದ ಕಾಲವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 14

विष्णुरुवाच । गोभिलो नाम वै दैत्यो भृत्यो वैश्रवणस्य च । दिव्येनापि विमानेन सर्वभोगपरिप्लुतः

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಗೋಭಿಲನೆಂಬ ದೈತ್ಯನು ವೈಶ್ರವಣ (ಕುಬೇರ)ನ ಭೃತ್ಯನು; ಅವನು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸರ್ವಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದನು।

Verse 15

याति चाकाशमार्गेण गोभिलो दैत्यसत्तमः । तेन दृष्टा विशालाक्षी वैदर्भी निर्भया तदा

ದೈತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೋಭಿಲನು ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು; ಆಗ ಅವನು ನಿರ್ಭಯಳಾದ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ ವೈದರ್ಭಿ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 16

सर्वयोषिद्वरा सा हि उग्रसेनस्य वै प्रिया । रूपेणाप्रतिमा लोके सर्वांगेषु विराजते

ಅವಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸರ್ವ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳು, ಉಗ್ರಸೇನನ ಪ್ರಿಯಳು; ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಪರಿಮಿತ, ಸರ್ವಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 17

रतिर्वै मन्मथस्यापि किं वापीयं हरिप्रिया । किं वापि पार्वती देवी शची किं वा भविष्यति

ಅವಳು ಮन्मಥನ ಪ್ರಿಯೆ ರತಿಯಾಗುವಳೇ? ಅಥವಾ ಹರಿಯ ಪ್ರಿಯೆಯಾಗುವಳೇ? ಇಲ್ಲವೇ ದೇವಿ ಪಾರ್ವತಿಯಾಗಲಿ, ಶಚಿಯಾಗಲಿ—ಅವಳು ಏನಾಗುವಳು?

Verse 18

यादृशी दृश्यते चेयं नारीणां प्रवरोत्तमा । अन्यापि ईदृशी नास्ति द्वितीया क्षितिमंडले

ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾಗಿ ಈಕೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾಳೋ, ಹಾಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಿಲ್ಲ; ಈ ಭೂಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಎರಡನೆಯವಳು ಇಲ್ಲ।

Verse 19

नक्षत्रेषु यथा चंद्रः संपूर्णो भाति शोभनः । गुणरूपकलाभिस्तु तथा भाति वरानना

ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತೆ, ಗುಣ-ರೂಪ-ಕಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾದ ಆ ವರಾನನಾ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 20

पुष्करेषु यथा हंसस्तथेयं चारुहासिनी । अहो रूपमहोभाव अस्यास्तु परिदृश्यते

ಪುಷ್ಕರದ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಸ ಹೇಗೆ ಶೋಭಿಸುವುದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಚಾರುಹಾಸಿನಿ ಶೋಭಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅಹೋ! ಎಂಥ ರೂಪ, ಎಂಥ ಪ್ರಭಾವ ಅವಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ!

Verse 21

का कस्य शोभना बाला चारुवृत्तपयोधरा । व्यमृशद्गोभिलो दैत्यः पद्मावतीं वराननाम्

“ಈ ಶೋಭನ ಬಾಲೆ ಯಾರು, ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಿದವಳು—ಸುಂದರವಾಗಿ ವೃತ್ತವಾದ ಪಯೋಧರಳಿರುವವಳು?” ಎಂದು ದೈತ್ಯ ಗೋಭಿಲನು ಹೇಳಿ, ವರಾನನಾ ಪದ್ಮಾವತಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 22

चिंतयित्वा क्षणं विप्र का कस्यापि भविष्यति । ज्ञानेन महता ज्ञात्वा वैदर्भीति न संशयः

ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಿ, ಹೇ ವಿಪ್ರ, (ಅವನು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದನು) “ಇವಳು ಮತ್ತಾರಿಗಾದರೂ ಹೇಗೆ ಸೇರಬಹುದು?” ಮಹಾಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ತಿಳಿದನು—ಇವಳು ವೈದರ್ಭಿಯೇ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 23

दयिता उग्रसेनस्य पतिव्रतपरायणा । आत्मबलेन तिष्ठंती दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

ಅವಳು ಉಗ್ರಸೇನನ ಪ್ರಿಯತಮೆ, ಪತಿವ್ರತಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಮ ನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳವಳು. ಸ್ವಾತ್ಮಬಲದಿಂದ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತು, ಪುರುಷರಿಗೂ ದುರ್ಲಭಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 24

उग्रसेनो महामूर्खः प्रेषिता येन वै वरा । पितुर्गेहमियं बाला स तु भाग्येन वर्जितः

ಉಗ್ರಸೇನನು ಮಹಾಮೂಢನು—ಅವನಿಂದಲೇ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯುವತಿ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಈ ಬಾಲೆ ತಂದೆಯ ಮನೆಯವಳು; ಆದರೆ ಆನು ಭಾಗ್ಯವಿಹೀನನು.

Verse 25

अनया विना स जीवेच्च कथं कूटमतिः सदा । किं वा नपुंसको राजा एनां यो हि परित्यजेत्

ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಅವನು ಹೇಗೆ ಬದುಕುವನು—ಯಾವನ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ವಕ್ರ? ಅಥವಾ ಅವಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ರಾಜನು ನಪುಂಸಕನೇ?

Verse 26

तां दृष्ट्वा स तु कामात्मा संजातस्तत्क्षणादपि । इयं पतिव्रता बाला दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಾಮಾಸಕ್ತನಾದನು. “ಈ ಬಾಲೆ ಪತಿವ್ರತೆ; ಪುರುಷರಿಗೂ ದುರ್ಲಭ.”

Verse 27

कथं भोक्ष्याम्यहं गत्वा कामो मामति पीडयेत् । अभुक्त्वैनां यदा यास्ये तत्स्यान्मृत्युर्ममैव हि

ನಾನು ಹೋಗಿ ಹೇಗೆ ಭೋಗಿಸುವೆ, ಕಾಮವು ನನ್ನನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪೀಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ? ಅವಳನ್ನು ಭೋಗಿಸದೆ ಹೊರಟರೆ, ಅದೇ ನನ್ನ ಮರಣವೇ ಸರಿ.

Verse 28

अद्यैव हि न संदेहो यतः कामो महाबलः । इति चिंतापरो भूत्वा गोभिलो मनसैक्षत

“ಇಂದೇ ನಿಸ್ಸಂದೇಹ; ಏಕೆಂದರೆ ಕಾಮವು ಮಹಾಬಲವಂತ.” ಎಂದು ಚಿಂತಾಮಗ್ನನಾಗಿ ಗೋಭಿಲನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದನು.

Verse 29

कृत्वा मायामयं रूपमुग्रसेनस्य भूपतेः । यादृशस्तूग्रसेनश्च सांगोपांगो महानृपः

ಓ ರಾಜನೇ, ಉಗ್ರಸೇನ ಭೂಪತಿಯ ಮಾಯಾಮಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ—ಉಗ್ರಸೇನನು ಹೇಗಿದ್ದನೋ, ಅಂಗೋಪಾಂಗಗಳೊಡನೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಮಹಾನೃಪನಾಗಿ ತೋರ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 30

गोभिलस्तादृशो भूत्वा गत्या च स्वरभाषया । यथावस्त्रो यथावेशो वयसा च तथा पुनः

ಗೋಭಿಲನಂತೆಯೇ ಆಗಿ—ಅವನ ನಡೆ ಮತ್ತು ಮಾತಿನ ಸ್ವರವರೆಗೂ ಹೊಂದಿಸಿ—ಅವನು ಮತ್ತೆ ವಸ್ತ್ರ, ಹೊರವೇಷ ಮತ್ತು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 31

दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । सर्वाभरणशोभांगो यादृशो माथुरेश्वरः

ದಿವ್ಯ ಮಾಲೆ-ಅಂಬರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧ ಲೇಪನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಸರ್ವಾಭರಣಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ—ಮಾಥುರೇಶ್ವರನ ರೂಪ ಹೀಗಿದೆ.

Verse 32

भूत्वाथ तादृशो दैत्य उग्रसेनमयस्तदा । मायया परया युक्तो रूपलावण्यसंपदा

ಆಗ ಆ ದೈತ್ಯನು ಉಗ್ರಸೇನನಂತೆಯೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟನು; ಪರಮ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ರೂಪ-ಲಾವಣ್ಯದ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 33

पर्वताग्रे अशोकस्यच्छायामाश्रित्य संस्थितः । शिलातलस्थो दुष्टात्मा वीणादंडेन वीरकः

ಪರ್ವತಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಶೋಕವೃಕ್ಷದ ನೆರಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಶಿಲಾತಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ ವೀರಕನು ವೀಣಾದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು.

Verse 34

सुस्वरं गायमानस्तु गीतं विश्वप्रमोहनम् । तालमानक्रियोपेतं सप्तस्वरविभूषितम्

ಮಧುರ ಸുസ್ವರದಲ್ಲಿ ಅವನು ವಿಶ್ವವನ್ನೆಲ್ಲ ಮೋಹಿಸುವ ಗೀತವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅದು ತಾಳ-ಮಾನ ಮತ್ತು ಯಥೋಚಿತ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಸಪ್ತಸ್ವರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 35

गीतं गायति दुष्टात्मा तस्या रूपेण मोहितः । पर्वताग्रे स्थितो विप्र हर्षेण महतान्वितः

ಅವಳ ರೂಪದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನು ಗೀತವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಓ ವಿಪ್ರನೇ! ಪರ್ವತಶಿಖರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವನು ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನು.

Verse 36

सखीमध्यगता सा तु पद्मावती वरानना । शुश्रुवे सुस्वरं गीतं तालमानलयान्वितम्

ಆಗ ಸಖಿಯರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ವರಾನನೆ ಪದ್ಮಾವತೀ ತಾಳ-ಮಾನ-ಲಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಮಧುರ ಸುವರದ ಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿದಳು.

Verse 37

कोऽयं गायति धर्मात्मा महत्सौख्यप्रदायकम् । गीतं हि सत्क्रियोपेतं सर्वभावसमन्वितम्

ಈ ಮಹಾಸೌಖ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವ ಗೀತವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿರುವ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಯಾರು? ಈ ಗೀತವು ಸತ್ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಎಲ್ಲ (ಶುದ್ಧ) ಭಾವಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 38

सखीभिः सहिता गत्वा औत्सुक्येन नृपात्मजा । अशोकच्छायामाश्रित्य विमले सुशिलातले

ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಹೋಗಿ, ಅಶೋಕವೃಕ್ಷದ ಛಾಯೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ನಿರ್ಮಲವಾದ ಸುಂದರ ಶಿಲಾತಲ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ನೆಲಸಿದಳು।

Verse 39

ददर्श भूपवेषेण गोभिलं दानवाधमम् । पुष्पमालांबरधरं दिव्यगंधानुलेपनम्

ಅವನು ರಾಜವೇಷದಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗೋಭಿಲನನ್ನು—ದಾನವರಲ್ಲಿ ಅಧಮನನ್ನು—ಕಂಡನು; ಅವನು ಪುಷ್ಪಮಾಲೆ ಹಾಗೂ ಶುಭ್ರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಅನೂಲಿಪ್ತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 40

सर्वाभरणशोभांगं पद्मावती पतिव्रता । मथुरेशः समायातः कदा धर्मपरायणः

ಎಲ್ಲಾ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತ ಅಂಗಗಳಿರುವ ಪತಿವ್ರತೆ ಪದ್ಮಾವತಿ ಮನದಲ್ಲಿ—“ಧರ್ಮಪರಾಯಣನಾದ ಮಥುರೇಶನು ಯಾವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಬರುವನು?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದಳು।

Verse 41

मम नाथो महात्मा वै राज्यं त्यक्त्वा प्रदूरतः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्पापेन तेन सा

“ನನ್ನ ನಾಥನು ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಬಹುದೂರ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವಳು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಇದನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾಳೋ ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಅದೇ ಪಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ।”

Verse 42

समाहूता तुरीभूय एहि त्वं हि प्रिये मम । चकिताशंकितासाचकथंभर्त्तासमागतः

ಕರೆದಾಗ ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಳು. ಆಗ ಅವನು—“ಬಾ, ನನ್ನ ಪ್ರಿಯೆ” ಎಂದನು. ಆದರೆ ಅವಳು ಚಕಿತಳಾಗಿ ಶಂಕಿತಳಾಗಿ—“ನನ್ನ ಭರ್ತನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದನು?” ಎಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದಳು।

Verse 43

लज्जिता दुःखिता जाता अधःकृत्वा ततो मुखम् । अहं पापा दुराचारा निःशंका परिवर्तिता

ಲಜ್ಜಿತಳಾಗಿ ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಅವಳು ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು—“ನಾನು ಪಾಪಿನಿ, ದುರಾಚಾರಿಣಿ; ನಿರ್ಲಜ್ಜಳಾಗಿ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಿಂದ ತಪ್ಪಿಹೋಗಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 44

कोपमेवं महाभागः करिष्यति न संशयः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्तेनापि पापिना

ಆ ದುಷ್ಟನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಕೋಪದಿಂದ ವರ್ತಿಸುವನು. ಅವಳು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಅವನನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವಳೋ, ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಆ ಪಾಪಿಯೂ ಆ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಬಂಧಿತನಾಗಿರುವನು.

Verse 45

समाहूता तुरीभूय एह्येहि त्वं मम प्रिये । त्वया विना कृतो देवि प्राणान्धर्तुं वरानने

ಕರೆದಾಗ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ತಕ್ಷಣ ಬಾ, ಬಾ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯೆ! ಓ ದೇವಿ, ಓ ವರಾನನೆ, ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುವ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 46

न हि शक्नोम्यहं कांते जीवितं प्रियमेव च । तव स्नेहेन लुब्धोस्मि त्वां त्यक्त्वा नोत्सहे भृशम्

ಓ ಕಾಂತೆ, ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ಬದುಕಲಾರೆ—ಜೀವನ ಪ್ರಿಯವೇ; ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ಮೋಹಿತನಾಗಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ತ್ಯಜಿಸಲು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 47

ब्राह्मण्युवाच । एवमुक्ता गतापश्यत्सुमुखं लज्जयान्विता । समालिंग्य ततो दैत्यः सतीं पद्मावतीं तदा

ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀ ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆ ಸುಮುಖಿ ಹೊರಟುಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ದೈತ್ಯನು ಸತಿ ಪದ್ಮಾವತಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದನು.

Verse 48

एकांतं तु समानीता सुभुक्ता इच्छया ततः । दैत्येन गोभिलेनापि सत्यकेतोः सुता तदा

ಆಮೇಲೆ ಸತ್ಯಕೇತುವಿನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ದೈತ್ಯ ಗೋಭಿಲನು ಏಕಾಂತಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಅವಳ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಅವಮಾನಿಸಿದನು।

Verse 49

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकोनपंचाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿನ ‘ಸುಕಲಾ-ಚರಿತ್ರೆ’ ಎಂಬ ನಲವತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 50

सा सक्रोधा वचः प्राह गोभिलं दानवाधमम् । कस्त्वं पापसमाचारो निर्घृणो दानवाकृतिः

ಅವಳು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದು ದಾನವಾಧಮ ಗೋಭಿಲನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು— “ನೀನು ಯಾರು? ಪಾಪಾಚಾರಿ, ನಿರ್ದಯ, ದಾನವರೂಪಧಾರಿ!”

Verse 51

शप्तुकामा समुद्युक्ता दुःखेनाकुलितेक्षणा । वेपमाना तदा राजन्दुःखभारेण पीडिता

ಶಪಿಸಲು ತೀವ್ರ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವಳು ಎದ್ದು ನಿಂತಳು; ದುಃಖದಿಂದ ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿ ವ್ಯಾಕುಲವಾಯಿತು. ಓ ರಾಜನೇ, ಅವಳು ನಡುಗುತ್ತಾ ಶೋಕಭಾರದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 52

मम कांतच्छलेनैव त्वयागत्य दुरात्मवन् । नाशितं धर्ममेवाग्र्यं पातिव्रत्यमनुत्तमम्

ಓ ದುರಾತ್ಮನೇ, ನನ್ನ ಕಾಂತನ ನೆಪವಿಟ್ಟು ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧರ್ಮವಾದ ಪತಿವ್ರತ್ಯ ಎಂಬ ಅನುತ್ತಮ ವ್ರತವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದೆ।

Verse 53

सुस्वरं रुदितं कृत्वा मम जन्म त्वया हृतम् । पश्य मे बलमत्रैव शापं दास्ये सुदारुणम्

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಅಳಿಸಿ ನನ್ನ ಜನ್ಮವನ್ನೇ ಅಪಹರಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಈಗ ಇಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಬಲವನ್ನು ನೋಡು, ನಾನು ನಿನಗೆ ಭಯಂಕರವಾದ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 54

एवं संभाषमाणा तं शप्तुकामा तु गोभिलम्

ಹೀಗೆ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಅವಳು ಗೋಭಿಲನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಳು.