Adhyaya 45

Verse 1

पंचचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः । सुकलोवाच । अथ ते लुब्धकाः सर्वे शूकरीं प्रति जग्मिरे । शूराश्च दारुणाः प्राप्ताः पाशहस्ताश्च भीषणाः

ಸುಕಲನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಆ ಎಲ್ಲ ಬೇಟೆಗಾರರು ಶೂಕರಿಗೆಡೆಗೆ ಹೊರಟರು. ಅವರು ಶೂರರು, ದಾರುಣರು, ಭೀಕರರು; ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಶಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಂದರು।

Verse 2

चतुरश्च ततो डिंभान्कृत्वा स्थित्वा च शूकरी । कुटुंबेन समं कांतं हतं दृष्ट्वा महाहवे

ನಂತರ ಆ ಚತುರ ಶೂಕರಿ ತನ್ನ ಮರಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ನಿಂತು, ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಾಂತನನ್ನು ಕುಟುಂಬದೊಡನೆ ಹತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 3

भर्तुर्मे चिंतितं प्राप्तमृषिदेवैश्च पूजितः । गतः स्वर्गं महात्मासौ वीर्येणानेन कर्मणा

ನನ್ನ ಭರ್ತನು ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಚಿಂತಿಸಿದ್ದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಋಷಿಗಳೂ ದೇವರೂ ಪೂಜಿಸಿದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಈ ಕರ್ಮದ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 4

अनेनापि पथा यास्ये स्वर्गं भर्त्ता स तिष्ठति । तया सुनिश्चितं कृत्वा पुत्रान्प्रतिविचिंतितम्

‘ಈದೇ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ನಾನೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು; ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭರ್ತನು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.’ ಎಂದು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿ, ಆಕೆ ನಂತರ ತನ್ನ ಪುತ್ರರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಿತು।

Verse 5

यदा जीवंति मे बालाश्चत्वारो वंशधारकाः । भवत्यस्य सुवीरस्य कोलस्यापि महात्मनः

ನನ್ನ ನಾಲ್ವರು ಪುತ್ರರು—ವಂಶಧಾರಕರು—ಜೀವಂತರಾಗಿರುವವರೆಗೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ, ಸುವೀರನಾದ ಕೋಲನಿಗೆ ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೆ।

Verse 6

केनोपायेन पुत्रान्वै रक्षायुक्तान्करोम्यहम् । इति चिंतापरा भूत्वा दृष्ट्वा पर्वतसंकटम्

“ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ನನ್ನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ರಕ್ಷಿತರೆಂದು ಮಾಡಲಿ?” ಎಂದು ಚಿಂತಾಕುಲಳಾಗಿ, ಆಕೆ ಆ ಅಪಾಯಕರ ಪರ್ವತಸಂಕಟವನ್ನು ನೋಡಿದಳು।

Verse 7

तत्र मार्गं सुविस्तीर्णं निष्कासाय प्रयास्यते । तया सुनिश्चितं कृत्वा पुत्रान्प्रति विचिंतितम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ನಿರ್ಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ವಿಶಾಲವಾದ, ಸುಗಮವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಮಾಡಲು ಆಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ದೃಢವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ನಂತರ ಪುತ್ರರ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸಿದಳು।

Verse 8

तानुवाच महाराज पुत्रान्प्रति सुमोहितान् । यावत्तिष्ठाम्यहं पुत्रास्तावद्गच्छत शीघ्रगाः

ಮಹಾರಾಜನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೋಗಗೊಂಡಿದ್ದ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವವರೆಗೆ, ಪುತ್ರರೇ, ನೀವು ತಕ್ಷಣವೇ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗಿರಿ।”

Verse 9

तेषां मध्ये सुतो ज्येष्ठः कथं यास्यामि मातरम् । संत्यज्य जीवलोभाच्च धिङ्मे मातः सुजीवितम्

ಅವರಲ್ಲಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ಹಿರಿಯನು; ಜೀವಲೋಭದಿಂದ ತಾಯಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಾನು ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗಲಿ? ಧಿಕ್ಕಾರ ನನಗೆ, ತಾಯೇ—ಧಿಕ್ಕಾರ ಈ ತুচ್ಛ ಜೀವನಕ್ಕೆ!”

Verse 10

पितृवैरं करिष्यामि साधयिष्ये रणे रिपून् । गृहीत्वा त्वं कनीयसोभ्रातॄन्स्त्रीन्दुर्गकंदरम्

ನಾನು ಪಿತೃವೈರಕ್ಕೆ ಪ್ರತೀಕಾರ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ರಣದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರರು ಹಾಗೂ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಸುರಕ್ಷಿತ ದುರ್ಗ-ಗಿರಿಗುಹೆಗೆ ಹೋಗು.

Verse 11

पितरं मातरं त्यक्त्वा यो याति हि स पापधीः । नरकं च प्रयात्येव कृमिकोटिसमाकुलम्

ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋಗುವವನು ಪಾಪಬುದ್ಧಿಯವನು. ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕೋಟಿಕೋಟಿ ಹುಳುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ನರಕಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 12

तमुवाच सुदुःखार्ता त्वां त्यक्त्वाहं कथं सुत । संयास्यामि महापापा त्रयो गच्छंतु मे सुताः

ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ಮಗನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಲಿ? ನಾನು ಮಹಾಪಾಪಿನಿ; ನನ್ನ ಮೂವರು ಪುತ್ರರೇ ಹೋಗಲಿ.”

Verse 13

कनीयसस्त्रयस्त्वेव गता गिरिवनांतरम् । तौ जग्मतू रणभुवं तेषामेव सुपश्यताम्

ಆದರೆ ಮೂವರು ಕಿರಿಯವರು ಗಿರಿ-ವನದ ಒಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ಅವರ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ರಣಭೂಮಿಯತ್ತ ಹೊರಟರು.

Verse 14

तेजसा सुबलेनापि गर्जंतौ च पुनःपुनः । अथ ते लुब्धकाः शूराः संप्राप्ता वातरंहसः

ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಹಾಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಮರುಮರು ಗರ್ಜಿಸಿದರು. ಆಗ ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಂತೆ ಧಾವಿಸಿದ ಆ ಶೂರ ಬೇಟೆಗಾರರು ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದರು.

Verse 15

पथा तेनापि दुर्गेण त्रयस्ते प्रेषिता नृप । तिष्ठतः स्म पथं रुद्ध्वा द्वावेतौ जननीसुतौ

ಹೇ ನೃಪಾ! ಆ ದುರ್ಗಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಮೂವರು ಜನರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು; ಆದರೆ ಈ ಇಬ್ಬರು—ಒಂದೇ ತಾಯಿಯ ಪುತ್ರರು—ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ದಾರಿಯನ್ನು ತಡೆದರು.

Verse 16

लुब्धकाश्च ततः प्राप्ताः खड्गबाणधनुर्धराः । प्रजघ्नुस्तोमरैस्तीक्ष्णैश्चक्रैश्च मुशलैस्ततः

ನಂತರ ಲೋಭಿಗಳು ಖಡ್ಗ, ಬಾಣ ಮತ್ತು ಧನುಸ್ಸು ಧರಿಸಿ ಬಂದರು; ತದನಂತರ ಅವರು ತೀಕ್ಷ್ಣ ತೋಮರ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಮುಷಲಗಳಿಂದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದರು.

Verse 17

मातरं पृष्ठतः कृत्वा तनयो युध्यते स तैः । दंष्ट्रया निहताः केचित्केचित्तुंडेन घातिताः

ತಾಯಿಯನ್ನು ಹಿಂದೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆ ಪುತ್ರನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದನು. ಕೆಲವರು ಅವನ ದಂಷ್ಟ್ರೆಯಿಂದ ಹತರಾದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅವನ ತುಂಡಿನ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಬಿದ್ದರು.

Verse 18

संजघान खुराग्रैश्च शूराश्च पतिता रणे । युयुधे शूकरः संख्ये दृष्टो राज्ञा महात्मना

ಅವನು ಖುರಗಳ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಅಗ್ರಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು; ಶೂರರು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರು. ಸಮರಮಧ್ಯೆ ಆ ಶೂಕರನು ಯುದ್ಧಿಸುತ್ತಿದ್ದನು—ಮಹಾತ್ಮ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡನು.

Verse 19

पितुः सकाशाच्छूरोयमिति ज्ञात्वा ससम्मुखः । बाणपाणिर्महातेजा मनुसूनुः प्रतापवान्

ತಂದೆಯ ಮೂಲಕ ‘ಈವನು ಶೂರ’ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಪ್ರತಾಪವಂತ ಮನುವಿನ ಪುತ್ರನು ಬಾಣವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 20

निशितेनापि बाणेन अर्द्धचंद्रानुकारिणा । राज्ञा हतः पपातोर्व्यां विद्धोरस्को महात्मना

ಮಹಾತ್ಮನಾದ ರಾಜನು ಅರ್ಧಚಂದ್ರಾಕಾರದ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಅವನು ಭೂಮಿಗೆ ಕುಸಿದನು.

Verse 21

ममार सहसा भूमौ पपात स हि शूकरः । पुत्रमोहं परं प्राप्ता तस्योपरि गता स्वयम्

ಆ ಶೂಕರನು ಸಹಸಾ ಮರಣಹೊಂದಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಪುತ್ರಮೋಹದಿಂದ ಪರಾಕ್ರಾಂತಳಾದ ಅವಳು ತಾನೇ ಅವನ ಮೇಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದಳು.

Verse 22

तया च निहताः शूरास्तुंडघातैर्महीतले । निपेतुर्लुब्धकाः शूराः कतिनष्टा मृता नृप

ಅವಳ ತುಂಡಿನ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಆ ಶೂರರು ನಿಹತರಾದರು. ಲೋಭಿ ಯೋಧರು ಕುಸಿದರು; ಅನೇಕರು ನಾಶವಾಗಿ ಮೃತರಾದರು, ಓ ನೃಪ.

Verse 23

द्रावयंती महत्सैन्यं दंष्ट्रया सूकरी ततः । यथा कृत्या समुद्भूता महाभयविधायिका

ನಂತರ ಆ ಸೂಕರಿ ತನ್ನ ದಂಷ್ಟ್ರೆಯಿಂದ ಮಹಾಸೈನ್ಯವನ್ನು ಓಡಿಸುತ್ತಾ, ಕೃತ್ಯೆಯಂತೆ ಅಚಾನಕ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಮಹಾಭಯವನ್ನು ವಿಧಿಸುವವಳಾಗಿ ತೋರ್ಪಟ್ಟಳು.

Verse 24

तमुवाच ततो राज्ञी देवराजसुतोपमम् । अनया निहतं राजन्महत्सैन्यं तवैव हि

ನಂತರ ರಾಣಿಯು ದೇವರಾಜನ ಪುತ್ರನಂತೆ ಇರುವ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು— “ಓ ರಾಜನ್, ನಿನ್ನ ಮಹಾಸೈನ್ಯವು ನಿಜವಾಗಿ ಇವಳಿಂದಲೇ ನಿಹತವಾಗಿದೆ.”

Verse 25

कस्मादुपेक्षसे कांत तन्मे त्वं कारणं वद । तामुवाच महाराजो नाहं हन्मि इमां स्त्रियम्

ಓ ಪ್ರಿಯನೇ! ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಏಕೆ ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ? ನನಗೆ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು. ಮಹಾರಾಜನು ಅವಳಿಗೆ, ನಾನು ಈ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 26

महादोषं प्रिये दृष्टं स्त्रीवधे दैवतैः किल । तस्मान्न घातयेन्नारीं प्रेषयेहं न कंचन

ಓ ಪ್ರಿಯೆ! ಸ್ತ್ರೀ ಹತ್ಯೆಯು ಮಹಾಪಾಪವೆಂದು ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು; ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಕಳುಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 27

अस्या वधनिमित्तार्थे पापाद्बिभेमि सुंदरि । एवमुक्त्वा तदा राजा विरराम महीपतिः

ಓ ಸುಂದರಿ! ಇವಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ನಿಮಿತ್ತದಿಂದ ಬರುವ ಪಾಪಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೆದರುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಭೂಪಾಲಕನಾದ ಆ ರಾಜನು ಮೌನವಾದನು.

Verse 28

लुब्धको झार्झरो नाम ददृशे स तु सूकरीम् । कुर्वंतीं कदनं तेषां दुःसहां सुभटैरपि

ಆಗ ಝಾರ್ಝರ ಎಂಬ ಬೇಟೆಗಾರನು ಆ ಹಂದಿಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ಅವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಶೂರ ವೀರರೂ ಅದನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

Verse 29

आविव्याध सुवेगेन बाणेन निशितेन हि । संलग्नेन तु बाणेन शोणितेन परिप्लुता

ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ವೇಗದಿಂದ ಹರಿತವಾದ ಬಾಣದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಆ ಬಾಣವು ನಾಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದುಹೋದಳು.

Verse 30

शोभमाना त्वरां प्राप्ता वीरश्रिया समाकुला । तुंडेनापि हतः संख्ये झार्झरः स तया पुनः

ಅವಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನಳಾಗಿ, ತ್ವರೆಯಿಂದ ಮುನ್ನಡೆದು, ವೀರಶ್ರಿಯ ವೈಭವದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದಳು. ಯುದ್ಧಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಚಂಚುವಿನಿಂದಲೂ ಮತ್ತೆ ಝಾರ್ಝರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಳು.

Verse 31

पतमानेन तेनापि झार्झरेण तदा हता । खड्गेन निशितेनापि पपात विदलीकृता

ಆಗ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಝಾರ್ಝರದಿಂದ ಅವಳು ಗಾಯಗೊಂಡಳು; ತೀಕ್ಷ್ಣ ಖಡ್ಗದಿಂದಲೂ ಚಿದ್ರವಾಗಿ ಅವಳು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದಳು.

Verse 32

श्वसमाना रणेनापि मूर्च्छनाभि परिप्लुता । दुःखेन महताविष्टा जीवमाना महीतले

ಅವಳು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಯುದ್ಧಶ್ರಮದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು, ಮರುಮರು ಮೂರ್ಚ್ಛೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಮುಳುಗಿ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದೇ ಜೀವವನ್ನು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಳು.

Verse 45

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । पंचचत्वारिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಸುಕಲಾ-ಚರಿತ್ರ ವಿಷಯಕ ನಲವತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.