Adhyaya 33

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शप्ता गंधर्वपुत्रेण सुशंखेन महात्मना । तस्य शापात्कथं जाता किं किं कर्म कृतं तया

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ಗಂಧರ್ವಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಸುಶಂಖನು ಅವಳಿಗೆ ಶಾಪವಿತ್ತನು. ಆ ಶಾಪದಿಂದ ಅವಳು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂದಳು? ಅವಳು ಯಾವ ಯಾವ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಳು?

Verse 2

सा लेभे कीदृशं पुत्रं तस्य शापाद्द्विजोत्तम । सुनीथायाश्च चरितं त्वं नो विस्तरतो वद

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಆ ಶಾಪದ ಫಲವಾಗಿ ಅವಳು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆದಳು? ಮತ್ತು ಸುನೀತೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 3

सूत उवाच । सुशंखेनापि तेनैव सा शप्ता तनुमध्यमा । पितुः स्थानं गता सा तु सुनीथा दुःखपीडिता

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅದೇ ಸುಶಂಖನೇ ಆ ಸಣ್ಣನಡುಮೆಯವಳನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು; ದುಃಖಪೀಡಿತಳಾದ ಸುನೀತಾ ತಂದೆಯ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।

Verse 4

पितरं चात्मनश्चैव चरितं च प्रकाशितम् । श्रुतवान्सोपि धर्मात्मा मृत्युः सत्यवतां वर

ತಂದೆಯ ಹಾಗೂ ತನ್ನದೇ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಅವನು ಕೇಳಿದನು; ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮ—ಮೃತ್ಯುವಾದರೂ—ಸತ್ಯನಿಷ್ಠರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದನು।

Verse 5

तामुवाच सुनीथां तु सुतां शप्तां महात्मना । भवत्या दुष्कृतं पापं धर्म तेजः प्रणाशनम्

ನಂತರ ಮಹಾತ್ಮನಿಂದ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಗಳು ಸುನೀತೆಗೆ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ಪಾಪಮಯ ದುಷ್ಕೃತ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದೀ; ಅದು ಧರ್ಮತೇಜಸ್ಸನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು.”

Verse 6

कस्मात्कृतं महाभागे सुशांतस्य हि ताडनम् । विरुद्धं सर्वलोकस्य भवत्या परिकल्पितम्

ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ನಿಜವಾಗಿ ಶಾಂತನಾದ ಅವನನ್ನು ಏಕೆ ಹೊಡೆಯಿಸಲಿಟ್ಟೆ? ನೀನು ರೂಪಿಸಿದ ಈ ಕೃತ್ಯ ಸರ್ವಲೋಕದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾಗಿದೆ.

Verse 7

कामक्रोधविहीनं तं सुशांतं धर्मवत्सलम् । तपोमार्गे विलीनं च परब्रह्मणि संस्थितम्

ಅವನು ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದ, ಸುಶಾಂತ, ಧರ್ಮವತ್ಸಲನಾಗಿದ್ದನು; ತಪೋಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 8

तमेवघातयेद्यो वै तस्य पापं शृणुष्व हि । पापात्मा जायते पुत्रः किल्बिषं लभते बहु

ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹತಮಾಡುವವನ ಪಾಪವನ್ನು ಕೇಳು. ಅವನಿಗೆ ಪಾಪಾತ್ಮನಾದ ಪುತ್ರನು ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಬಹು ಕಿಲ್ಬಿಷ (ಮಹಾಪಾಪ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 9

ताडंतं ताडयेद्यो वै क्रोशंतं क्रोशयेत्पुनः । तस्य पापं स वै भुंक्ते ताडितस्य न संशयः

ಹೊಡೆಯುವವನನ್ನು ಹೊಡೆಯುವವನು, ಅಳುವವನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಕೂಗುವವನು—ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಾಡಿತನ (ಪೀಡಿತನ) ಪಾಪವನ್ನು ಭೋಗಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 10

स वै शांतः स जितात्मा ताडयंतं न ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि ताडनं च कृतं सुते

ಶಾಂತನೂ ಜಿತಾತ್ಮನೂ ಆದವನು ಹೊಡೆಯುವವನನ್ನೂ ಹೊಡೆಯಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ನಿರ್ದೋಷನ ಮೇಲೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ತಾಡನ ಮಾಡಬಾರದು, ಮಗನೇ.

Verse 11

पश्चान्मोहेन पापेन निर्दोषेऽपि च ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि हृद्रोगः क्रियते वृथा

ನಂತರ ಪಾಪಮಯ ಮೋಹದಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ನಿರ್ದೋಷನನ್ನೂ ಹೊಡೆಯಬಹುದು. ನಿರ್ದೋಷನ ಮೇಲೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ‘ಹೃದ್ರೋಗ’—ಅಂತರವೇದನೆ—ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 12

निर्दोषं ताडयेत्पश्चान्मोहात्पापेन केनचित् । स पापी पापमाप्नोति निर्दोषस्य शरीरजम्

ಮೋಹವಶದಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ಪಾಪ ಮಾಡಿ ನಿರ್ದೋಷನನ್ನು ಹೊಡೆದರೆ, ಆ ಪಾಪಿ ನಿರ್ದೋಷನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಅದೇ ಪಾಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 13

निर्दोषो घातयेत्तं वै ताडंतं पापचेतसम् । पुनरुत्थाय वेगेन साहसात्पापचेतनम्

ನಿರ್ದೋಷನಾದವನೂ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುವ ಪಾಪಬುದ್ಧಿಯವನನ್ನು ದಂಡಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಎದ್ದು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಆ ದುಷ್ಟ ಆಕ್ರಮಣಕಾರನನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು।

Verse 14

पापकर्तुश्च यत्पापं निर्दोषं प्रति गच्छति । ताडनं नैव तस्माद्वै कार्यं दोषवतोऽपि च

ಪಾಪ ಮಾಡುವವನ ಪಾಪ ನಿರ್ದೋಷನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ದೋಷಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದವನಿಗೂ ಹೊಡೆಯುವುದು ಅಥವಾ ದಂಡಿಸುವುದು ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 15

दुष्कृतं च महत्पुत्रि त्वयैव परिपालितम् । शप्ता तेनापि याद्यैव तस्मात्पुण्यं समाचर

ಓ ಸತ್ಕನ್ಯೆ, ನೀನೇ ಮಹಾದುಷ್ಕೃತವನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದ್ದೀ; ಅದರಿಂದಲೇ ನೀನು ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸು।

Verse 16

सतां संगं समासाद्य सदैव परिवर्तय । योगध्यानेन ज्ञानेन परिवर्तय नंदिनि

ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗವನ್ನು ಪಡೆದು ಸದಾ ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ಪರಿವರ್ತಿಸು; ಯೋಗಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಓ ನಂದಿನಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ರೂಪಾಂತರಿಸು।

Verse 17

सतां संगो महापुण्यो बहुश्रेयो विधायकः । बाले पश्य सुदृष्टांतं सतां संगस्य यद्गुणम्

ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗ ಮಹಾಪುಣ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಬಹುಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಓ ಬಾಲೆ, ಸತ್ಸಂಗದ ಗುಣವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಈ ಉತ್ತಮ ದೃಷ್ಟಾಂತವನ್ನು ನೋಡು।

Verse 18

अपां संस्पर्शनात्पानात्स्नानात्तत्र महाधियः । मुनयः सिद्धिमायांति बाह्याभ्यंतरक्षालिताः

ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಪಾನಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದ ಮಹಾಧೀ ಮುನಿಗಳು ಬಾಹ್ಯ-ಅಂತರ ಶುದ್ಧರಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 19

शुचिष्मंतो भवंत्येते लोकाः सर्वे चराचराः । आपः शांताः सुशीताश्च मृदुगात्राः प्रियंकराः

ಈ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳು—ಚರಾಚರಗಳು—ಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ. ಆ ನೀರು ಶಾಂತ, ಸುಶೀತಲ, ದೇಹಕ್ಕೆ ಮೃದು ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯಕರವಾಗಿದೆ।

Verse 20

निर्मला रसवत्यश्च पुण्यवीर्या मलापहाः । तथा संतस्त्वया ज्ञेया निषेव्याश्च प्रयत्नतः

ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಲ, ರಸವಂತ, ಪುಣ್ಯವೀರ್ಯಸಂಪನ್ನ ಮತ್ತು ಮಲಾಪಹಾರಿ ಎಂದು ತಿಳಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಸಜ್ಜನರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅವರ ಸಂಗವನ್ನು ಮಾಡು।

Verse 21

यथा वह्निप्रसंगाच्च मलं त्यजति कांचनम् । तथा सतां हि संसर्गात्पापं त्यजति मानवः

ಬೆಂಕಿಯ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಚಿನ್ನವು ಮಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವಂತೆ, ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗದಿಂದ ಮಾನವನು ಪಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

सत्यवह्निः प्रदीप्तश्च प्रज्वलेत्पुण्यतेजसा । सत्येन दीप्ततेजास्तु ज्ञानेनापि सुनिर्मलः

ಸತ್ಯರೂಪವಾದ ಅಗ್ನಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿತವಾದಾಗ ಪುಣ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದಹಿಸುತ್ತದೆ. ಸತ್ಯದಿಂದ ಅದರ ಕಾಂತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ; ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ಮಲವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 23

अत्युष्णो ध्यानभावेन अस्पृश्यः पापजैर्नरैः । सत्यवह्नेः प्रसंगाच्च पापं सर्वं विनश्यति

ಧ್ಯಾನಭಾವದಿಂದ ಉಂಟಾದ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಪಾಪಿಗಳಿಂದ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ಯಾಗ್ನಿಯ ಸಂಗದಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 24

तस्मात्सत्यस्य संसर्गः कर्तव्यः सर्वथा त्वया । पापभारं परित्यज्य पुण्यमेवं समाश्रय

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸತ್ಯವಂತರ ಸಂಗವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಪಾಪಭಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪುಣ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸು.

Verse 25

सूत उवाच । एवं पित्रा सुनीथा सा दुःखिता प्रतिबोधिता । नमस्कृत्य पितुः पादौ गता सा निर्जनं वनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ತಂದೆಯಿಂದ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದುಃಖಿತೆ ಸುನೀಥಾ, ತಂದೆಯ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಿರ್ಜನ ವನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 26

कामं क्रोधं परित्यज्य बाल्यभावं तपस्विनी । मोहद्रोहौ च मायां च त्यक्त्वा एकांतमास्थिता

ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ ಬಾಲ್ಯಭಾವವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಳು; ಮೋಹ, ದ್ರೋಹ ಮತ್ತು ಮಾಯೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದಳು.

Verse 27

तस्याः सख्यः समाजग्मुः क्रीडार्थं लीलयान्विताः । तां ददृशुर्विशालाक्ष्यः सुनीथां दुःखभागिनीम्

ಅವಳ ಸಖಿಯರು ಆಟಕ್ಕಾಗಿ ಲೀಲಾಮಯ ಹರ್ಷದಿಂದ ಸೇರಿಬಂದರು; ಅವರು ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿಯಾದ, ದುಃಖಭಾಗಿನಿಯಾದ ಸುನೀಥೆಯನ್ನು ಕಂಡರು.

Verse 28

ध्यायंतीं चिंतयानां तामूचुश्चिंतापरायणाः । कस्माच्चिंतसि भद्रे त्वमनया चिंतयान्विता

ಅವಳನ್ನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾಗಿ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಚಿಂತಾಪರಾಯಣರು ಹೇಳಿದರು— “ಭದ್ರೇ! ಈ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ ನೀ ಏಕೆ ವ್ಯಾಕುಳಳಾಗಿದ್ದೀಯ?”

Verse 29

तन्नो वै कारणं ब्रूहि चिंतादुःखप्रदायिनी । एकैव सार्थकी चिंता धर्मस्यार्थे विचिंत्यते

ಆದುದರಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲತೆ ಮತ್ತು ದುಃಖವನ್ನು ನೀಡುವ ಆ ಚಿಂತೆಯ ಕಾರಣವನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳು. ನಿಜವಾಗಿ ಸಾರ್ಥಕ ಚಿಂತೆಯೆಂದರೆ ಒಂದೇ—ಧರ್ಮಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವ ಮನನ.

Verse 30

द्वितीया सार्थका चिंता योगिनां धर्मनंदिनी । अन्या निरर्थिका चिंता तां नैव परिकल्पयेत्

ಎರಡನೆಯ ಚಿಂತೆಯೂ ಸಾರ್ಥಕ—ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡಿಸಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದು. ಇದಲ್ಲದೆ ಉಳಿದ ಚಿಂತನೆಗಳು ನಿರರ್ಥಕ; ಅವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಕಲ್ಪಿಸಬಾರದು.

Verse 31

कायनाशकरी चिंता बल तेजः प्रणाशिनी । नाशयेत्सर्वसौख्यं तु रूपहानिं निदर्शयेत्

ಚಿಂತೆ ದೇಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ, ಬಲ ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಎಲ್ಲ ಸೌಖ್ಯವನ್ನೂ ಕಳೆದುಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ರೂಪಹಾನಿಯನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 32

तृष्णां मोहं तथा लोभमेतांश्चिंता हि प्रापयेत् । पापमुत्पादयेच्चिंता चिंतिता च दिने दिने

ಚಿಂತೆ ತೃಷ್ಣೆ, ಮೋಹ ಮತ್ತು ಲೋಭವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ದಿನೇದಿನೇ ಅದನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದರೆ, ಆ ಚಿಂತೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪಾಪವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 33

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे वेनोपाख्याने । सुनीथाचरितं नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಪಂಚಪಂಚಾಶತ್ಸಹಸ್ರಸಂಹಿತೆಯ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನಾಂತರ್ಗತ ‘ಸುನೀಥಾಚರಿತ’ ಎಂಬ ತ್ರಯಸ್ತ್ರಿಂಶ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 34

अर्जितं कर्मणा पूर्वं स्वयमेव नरेण तु । तदेव भुंक्तेऽसौ जंतुर्ज्ञानवान्न विचिंतयेत्

ಮಾನವನು ತನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಏನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದಾನೋ, ಜೀವವು ಅದನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞಾನವಂತನು ಚಿಂತಿಸಬಾರದು।

Verse 35

तस्माच्चिंतां परित्यज्य सुखदुःखादिकं वद । तासां तद्वचनं श्रुत्वा सुनीथा वाक्यमब्रवीत्

ಆದ್ದರಿಂದ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸುಖದುಃಖಾದಿಗಳನ್ನು ಹೇಳು. ಅವರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸುನೀಥಾ ಮಾತನ್ನಾಡಿದಳು।