Adhyaya 124

Verse 1

सूत उवाच । अंतर्द्धानं गते विष्णौ वेनो राजा महामतिः । क्व गतो देवदेवेश इति चिंतापरोऽभवत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ವಿಷ್ಣು ಅಂತರ್ಧಾನರಾದಾಗ ಮಹಾಮತಿ ರಾಜ ವೇನನು “ದೇವದೇವೇಶ್ವರನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು?” ಎಂದು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು.

Verse 2

हर्षेण महताविष्टश्चिंतयित्वा नृपोत्तमः । समाहूय नृपश्रेष्ठं तं पृथुं मधुराक्षरैः

ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನು ಚಿಂತಿಸಿ, ನಂತರ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠ ಪೃಥುವನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಮಧುರ ವಚನಗಳಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 3

तमुवाच महात्मानं हर्षेण महता तदा । त्वया पुत्रेण भूर्लोके तारितोस्मि सुपातकात्

ಆಗ ಅವನು ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಪುತ್ರಾ! ನಿನ್ನಿಂದ ಈ ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಘೋರ ಪಾಪದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನು.”

Verse 4

नीत उज्ज्वलतां वत्स वंशो मे सांप्रतं पृथो । मया विनाशितो दोषैस्त्वया गुणैः प्रकाशितः

ಹೇ ವತ್ಸ ಪೃಥು! ನನ್ನ ವಂಶವು ಈಗ ಉಜ್ವಲತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ. ನಾನು ದೋಷಗಳಿಂದ ನಾಶಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನೀನು ಗುಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಗೊಳಿಸಿದ್ದೆ.

Verse 5

यजेहमश्वमेधेन दास्ये दानान्यनेकशः । विष्णुलोकं व्रजाम्यद्य सकायस्ते प्रसादतः

ನಾನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಅನೇಕ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡುವೆನು. ಇಂದು ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ದೇಹಸಹಿತ ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 6

संभरस्व महाभाग संभारांस्त्वं नृपोत्तम । आमंत्रय महाभाग ब्राह्मणान्वेदपारगान्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಂಭಾರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸು. ಮತ್ತು ಹೇ ಭಾಗ್ಯವಂತ, ವೇದಪಾರಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸು.

Verse 7

एवं पृथुः समादिष्टो वेनेनापि महात्मना । प्रत्युवाच महात्मा स वेनं पितरमादरात्

ಈ ರೀತಿ ಮಹಾತ್ಮ ವೇನನ ಆದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದ ಮಹಾತ್ಮ ಪೃಥು, ತನ್ನ ತಂದೆ ವೇನನಿಗೆ ಆದರದಿಂದ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು.

Verse 8

कुरु राज्यं महाराज भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । दिव्यान्वा मानुषान्पुण्यान्यज्ञैर्यज जनार्दनम्

ಹೇ ಮಹಾರಾಜ! ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸು—ಅವು ದಿವ್ಯವಾಗಲಿ ಮಾನವವಾಗಲಿ, ಪುಣ್ಯಕರವಾಗಿರಲಿ. ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಜನಾರ್ದನ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸು.

Verse 9

एवमुक्त्वा प्रणम्यैव पितरं ज्ञानतत्परम् । धनुरादाय पृथ्वीशः सबाणं यत्नपूर्वकम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಜ್ಞಾನನಿಷ್ಠನಾದ ತಂದೆಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಭೂಪತಿಯು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಣಗಳೊಡನೆ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

Verse 10

आदिदेश भटान्सर्वान्घोषध्वं भूतले मम । पापमेव न कर्तव्यं कर्मणा त्रिविधेन वै

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಭಟರಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದನು—“ನನ್ನ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಘೋಷಿಸಿ: ಕರ್ಮದ ಮೂರು ವಿಧಗಳಿಂದಲೂ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು.”

Verse 11

करिष्यंति च यत्पापं आज्ञां वेनस्य भूपतेः । उल्लंघ्य वध्यतां सो हि यास्यते नात्र संशयः

ರಾಜ ವೇನನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿ ಪಾಪ ಮಾಡುವವನು ವಧ್ಯನಾಗಲಿ; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅವನು ಆ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 12

दानमेव प्रदातव्यं यज्ञैश्चैव जनार्दनम् । यजध्वं मानवाः सर्वे तन्मनस्का विमत्सराः

ದಾನವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು; ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕವೂ ಜನಾರ್ದನ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಹೇ ಮಾನವರೇ, ಅಸೂಯೆ ತ್ಯಜಿಸಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಯಜಿಸಿರಿ.

Verse 13

एवं शिक्षां प्रदत्वासौ राज्यं भृत्येषु वेनजः । निःक्षिप्य च गतो विप्रास्तपसोर्थे तपोवनम्

ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿ ವೇನನ ಪುತ್ರನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸೇವಕರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ; ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ತಪಸ್ಸಿನ ನಿಮಿತ್ತ ತಪೋವನಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 14

सर्वान्दोषान्परित्यज्य संयम्य विषयेन्द्रियान् । शतवर्षप्रमाणं वै निराहारो बभूव ह

ಎಲ್ಲ ದೋಷಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆ ಓಡುವ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಅವನು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿರಾಹಾರನಾಗಿ ಇದ್ದನು.

Verse 15

तपसा तस्य वै तुष्टो ब्रह्मा पृथुमुवाच ह । तपस्तपसि कस्मात्त्वं तन्मे त्वं कारणं वद

ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪೃಥುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ಏಕೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತೀಯ? ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.”

Verse 16

पृथुरुवाच । वेन एष महाप्राज्ञः पिता मे कीर्तिवर्द्धनः । समाचरति यः पापमस्य राज्ये नराधमः

ಪೃಥು ಹೇಳಿದರು—ಈ ವೇನನು ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ನನ್ನ ತಂದೆ, ಕೀರ್ತಿವರ್ಧಕನು; ಆದರೂ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೇ ಆ ನರಾಧಮನು ಪಾಪವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

शिरश्छेत्ता भवत्वेष तस्य देवो जनार्दनः । अदृष्टैश्च महाचक्रैर्हरिः शास्ता भवेत्स्वयम्

ಅವನ ಶಿರಶ್ಛೇದಕನಾಗಿ ದೇವ ಜನಾರ್ದನನೇ ಆಗಲಿ; ಮತ್ತು ಅದೃಶ್ಯ ಮಹಾಚಕ್ರಗಳಿಂದ ಹರಿ ಸ್ವಯಂ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಲಿ।

Verse 18

मनसा कर्मणा वाचा कर्तुं वांछति पातकम् । तेषां शिरांसि त्रुट्यंतु फलं पक्वं यथा द्रुमात्

ಮನಸಾ, ಕರ್ಮಣಾ, ವಾಚಾ ಪಾತಕ ಮಾಡಲು ಬಯಸುವವರ ತಲೆಗಳು ಒಡೆದು ಬೀಳಲಿ—ಮರದಿಂದ ಪಕ್ವ ಫಲ ಬಿದ್ದುಹೋಗುವಂತೆ।

Verse 19

एतदेव वरं मन्ये त्वत्तः शृणु सुरेश्वर । प्रजानां दोषभावेन न लिप्यति पिता मम

ಇದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವೆಂದು ನಾನು ಮನ್ಯೆ. ಹೇ ಸೂರೇಶ್ವರ, ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು—ಪ್ರಜ들의 ದೋಷಭಾವದಿಂದ ನನ್ನ ತಂದೆ ಲಿಪ್ತನಾಗಬಾರದು।

Verse 20

तथा कुरुष्व देवेश वरं दातुं यदीच्छसि । ददस्व उत्तमं कामं चतुर्मुखनमोऽस्तु ते

ಹೇ ದೇವೇಶ, ವರ ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡು; ನನಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಾಮ್ಯ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು. ಹೇ ಚತುರ್ಮುಖ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । एवमस्तु महाभाग पिता ते पूततां गतः । विष्णुना शासितो वत्स पुत्रेणापि त्वया पृथो

ಬ್ರಹ್ಮನು ನುಡಿದನು—“ಏವಮಸ್ತು, ಮಹಾಭಾಗನೇ! ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಓ ವತ್ಸ ಪೃಥು, ಅವನು ವಿಷ್ಣುವಿಂದಲೂ ಮತ್ತು ನೀನು ಪುತ್ರನಾಗಿ ಶಾಸಿಸಿದುದರಿಂದಲೂ ದಂಡಿತನಾದನು.”

Verse 22

एवं पृथुं समुद्दिश्य वरं दत्वा गतो विभुः । पृथुरेव समायातो राज्यकर्मणि संस्थितः

ಹೀಗೆ ಪೃಥುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ ಆ ವಿಭು ಹೊರಟನು. ಬಳಿಕ ಪೃಥು ಮರಳಿ ಬಂದು ರಾಜಧರ್ಮದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದನು.

Verse 23

वैन्यस्य राज्ये विप्रेन्द्राः पापं कश्चिन्न चाचरेत् । यस्तु चिंतयते पापं त्रिविधेनापि कर्मणा

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ವೈನ್ಯನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಪಾಪವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾರು ತ್ರಿವಿಧ ಕರ್ಮಗಳಿಂದಲೂ ಪಾಪವನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾನೋ, (ಅವನು ದೋಷಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ).

Verse 24

शिरश्छेदो भवेत्तस्य यथाचक्रैर्निकृंतितः । तदाप्रभृति वै पापं नैव कोपि समाचरेत्

ಅವನ ಶಿರಸ್ಸು ಛೇದಿಸಲ್ಪಡುವುದು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಚಕ್ರದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿದಂತೆ. ಆ ಕಾಲದಿಂದ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರೂ ಪಾಪವನ್ನು ಆಚರಿಸಬಾರದು.

Verse 25

इत्याज्ञा वर्तते तस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । सर्वलोकाः समाचारैः परिवर्तंति नित्यशः

ಹೀಗೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ವೈನ್ಯನ ಆಜ್ಞೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಜನರು ಸದಾಚಾರ ಹಾಗೂ ಮರ್ಯಾದೆಯಂತೆ ನಿತ್ಯವೂ ತಮ್ಮ ನಡೆನುಡಿಯನ್ನು ಪರಿಷ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 26

दानभोगैः प्रवर्तंते सर्वधर्मपरायणाः । सर्वसौख्यैः प्रवर्द्धंते प्रसादात्तस्य भूपतेः

ಸರ್ವಧರ್ಮಪರಾಯಣರು ದಾನ ಮತ್ತು ಧರ್ಮೋಚಿತ ಭೋಗಗಳಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆ ರಾಜನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 124

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुर्विंशत्यधिक शततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದ ನೂರ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।