Adhyaya 118

Verse 1

कपिंजल उवाच । गंगामुखे पुरा तात रोदमाना वरांगना । नेत्राभ्यामश्रुबिंदूनि पतंति च महाजले

ಕಪಿಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ತಾತಾ! ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಂಗಾಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವರಾಂಗನೆ ಅಳುತ್ತಿದಳು; ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅಶ್ರುಬಿಂದುಗಳು ಮಹಾಜಲದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಿದವು.

Verse 2

गंगामध्ये निमज्जंति भवंति कमलानि च । पुष्पाणि दिव्यरूपाणि सौगंधानि महांति च

ಗಂಗೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಮಲಗಳು ಅರಳುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ದಿವ್ಯರೂಪದ, ಸುಗಂಧಭರಿತವಾದ, ಮಹತ್ತಾದ ಪುಷ್ಪಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ.

Verse 3

तस्यास्तात सुनेत्राभ्यां किमर्थं प्रपतंति च । गंगोदके महाभाग निर्मला अश्रुबिंदवः

ಓ ತಾತಾ, ಓ ಮಹಾಭಾಗಾ! ಅವಳ ಸುನೇತ್ರಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಲ ಅಶ್ರುಬಿಂದುಗಳು ಗಂಗಾಜಲದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಬೀಳುತ್ತಿವೆ?

Verse 4

अस्थिचर्मावशेषस्तु जटाचीरधरः पुनः । तानि सौगंधयुक्तानि पद्मानि विचिनोति सः

ಎಲುಬು-ಚರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದ್ದರೂ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಜಟೆ ಹಾಗೂ ವಲ್ಕಲವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ ಆ ಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

हेमवर्णानि दिव्यानि नीत्वा शिवं समर्चयेत् । सा का नारी समाचक्ष्व स वा को हि महामते

ದಿವ್ಯವಾದ ಹೆಮವರ್ಣದ ಅರ್ಪಣದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ತಂದು ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಶಿವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಯಾರು? ಆ ಪುರುಷನು ಯಾರು?

Verse 6

अर्चयित्वा शिवं सोथ कस्मात्पश्चात्प्रदेवति । एतन्मे सर्वमाचक्ष्व यद्यहं वल्लभस्तव

ಓ ದೇವಿ, ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ ಬಳಿಕ ನೀನು ಏಕೆ ಅಳಲುತ್ತೀಯೆ? ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ನಿನಗೆ ವಲ್ಲಭನಾದರೆ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 7

कुंजल उवाच । शृणु वत्स प्रवक्ष्यामि वृत्तांतं देवनिर्मितम् । चरित्रं सर्वपापघ्नं विष्णोश्चैव महात्मनः

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ವತ್ಸ, ಕೇಳು; ನಾನು ದೇವನಿರ್ಮಿತ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಮಹಾತ್ಮ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸರ್ವಪಾಪಘ್ನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು.

Verse 8

योसौ हुंडो महावीर्यो नहुषेण हतो रणे । तस्य पुत्रस्तु विख्यातो विहुंडस्तप आस्थितः

ಮಹಾವೀರ್ಯನಾದ ಹುಂಡನು ನಹುಷನಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತನಾದನು. ಅವನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪುತ್ರ ವಿಹುಂಡನು ನಂತರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಸ್ಥಿತನಾದನು.

Verse 9

निहतं पितरं श्रुत्वा सामात्यं सपरिच्छदम् । आयुपुत्रेण वीरेण नहुषेण बलीयसा

ಆಯುವಿನ ಪುತ್ರನಾದ ವೀರನೂ ಬಲಿಷ್ಠನೂ ಆದ ನಹುಷನು ಮಂತ್ರಿಗಳೂ ಪರಿವಾರವೂ ಸಹಿತ ತಂದೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನೆಂದು ಕೇಳಿ,

Verse 10

तपस्तपति सक्रोधाद्देवान्हंतुं समुद्यतः । पौरुषं तस्य दुष्टस्य तपसा वर्द्धितस्य च

ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದ ತಪಸ್ತಪತಿ ದೇವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಉದ್ಧತನಾದನು; ಆ ದುಷ್ಟನ ಪೌರುಷವು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿತ್ತು.

Verse 11

जानंति देवताः सर्वा दुःसहं समरांगणे । हुंडात्मजो विहुंडस्तु त्रैलोक्यं हंतुमुद्यतः

ಸಮರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಅವನು ದುಸ್ಸಹನೆಂದು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ; ಹುಂಡನ ಪುತ್ರ ವಿಹುಂಡನು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಉದ್ಧತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 12

पितुर्वैरं करिष्यामि हनिष्ये मानवान्सुरान् । एवं समुद्यतः पापी देवब्राह्मणकंटकः

“ತಂದೆಯ ವೈರವನ್ನೇ ತೀರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮಾನವರನ್ನೂ ಸುರರನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಪಾಪಿ ದೇವ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಕಂಟಕನಾದನು.

Verse 13

उपद्रवं समारेभे प्रजाः पीडयते च सः । तस्यैव तेजसा दग्धा देवाश्चेंद्रपुरोगमाः

ಅವನು ಉಪದ್ರವವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಪೀಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು; ಅವನದೇ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಂದ್ರನ ಮುನ್ನಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವರೂ ದಗ್ಧರಾದರು.

Verse 14

शरणं देवदेवस्य जग्मुर्विष्णोर्महात्मनः । देवदेवं जगन्नाथं शंखचक्रगदाधरम्

ಅವರು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು—ದೇವದೇವ, ಜಗನ್ನಾಥ, ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿ—ಶರಣಾದರು।

Verse 15

ऊचुश्च पाहि नो नित्यं विहुंडस्य महाभयात् । श्रीविष्णुरुवाच । वर्द्धंतु देवताः सर्वाः सुसुखेन महेश्वराः

ಅವರು ಹೇಳಿದರು, “ವಿಹುಂಡನ ಮಹಾಭಯದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿತ್ಯ ರಕ್ಷಿಸು.” ಶ್ರೀವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು, “ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರರೇ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಪರಮ ಸುಖದಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ.”

Verse 16

विहुंडं नाशयिष्यामि पापिष्ठं देवकंटकम् । एवमाभाष्य तान्देवान्मायां कृत्वा जनार्दनः

“ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಕಂಟಕನಾದ ಆ ಮಹಾಪಾಪಿ ವಿಹುಂಡನನ್ನು ನಾನು ನಾಶಮಾಡುವೆನು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಜನಾರ್ದನನು ದಿವ್ಯಮಾಯೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದನು।

Verse 17

स्वयमेवस्थितस्तत्र नंदने सुमहायशाः । मायामयं चकाराथ स्त्रीरूपं च गुणान्वितम्

ಅತಿಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದವನು ನಂದನವನದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ನಿಂತು, ನಂತರ ಮಾಯಾಬಲದಿಂದ ಗುಣಸಂಪನ್ನ ಸ್ತ್ರೀರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 18

विष्णुमाया महाभागा सर्वविश्वप्रमोहिनी । चकार रूपमतुलं विष्णोर्मायाप्रमोहिनी

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಮಾಯೆ, ಸರ್ವವಿಶ್ವವನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವವಳು, ವಿಷ್ಣುಮಾಯೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅತುಲವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು।

Verse 19

विहुंडस्य वधार्थाय रूपलावण्यशालिनी । कुंजल उवाच । स देवानां वधार्थाय दिव्यमार्गं जगाम ह

ವಿಹುಂಡನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ರೂಪ‑ಲಾವಣ್ಯಸಂಪನ್ನಳಾದ ಆಕೆ ಹೊರಟಳು. ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವರನ್ನು ವಧಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅವನು ದಿವ್ಯಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

Verse 20

नंदनांते ततो मायामपश्यद्दितिजेश्वरः । तया विमोहितो दैत्यः कामबाणकृतांतरः

ನಂತರ ನಂದನವನದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ದಿತಿಜಾಧಿಪತಿ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವಳಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ಆ ದೈತ್ಯನು ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧ ಹೃದಯನಾಗಿ ವಿವೇಕವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.

Verse 21

आत्मनाशं न जानाति कालरूपां वरस्त्रियम् । तां दृष्ट्वा नवहेमाभां रूपद्रविणशालिनीम्

ಕಾಲರೂಪಿಣಿಯಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವನು ತನ್ನ ನಾಶವನ್ನು ಅರಿಯನು—ಹೊಸ ಬಂಗಾರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಳಾಗಿ, ರೂಪ‑ಧನಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ।

Verse 22

लुब्धो विहुंडः पापात्मा तामुवाच वरांगनाम् । कासि कस्य वरारोहे ममचित्तप्रमाथिनि

ಲೋಭಿ ಪಾಪಾತ್ಮನಾದ ವಿಹುಂಡನು ಆ ವರಾಂಗನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು—“ನೀನು ಯಾರು, ಓ ಸುಂದರಿಯೇ? ಯಾರವಳು, ಓ ವರಾರೋಹಿಣಿ, ನನ್ನ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಕಲಕುವವಳೇ?”

Verse 23

संगमं देहि मे भद्रे रक्षरक्ष वरानने । संगमात्तव देवेशि यद्यदिच्छसि सांप्रतम्

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನನಗೆ ಸಂಗಮವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು, ಹೇ ವರಾನನೇ. ಹೇ ದೇವೇಶೀ, ನಿನ್ನ ಸಂಗಮದಿಂದ ಈಗ ನೀನು ಏನೇನು ಬಯಸುವೆಯೋ ಅದು ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು.

Verse 24

तत्तद्दद्मि महाभागे दुर्लभं देवदानवैः । मायोवाच । मामेव भोक्तुमिच्छा चेद्दायं मे देहि दानव

ಓ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ದೇವ-ದಾನವರಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದುದನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆನು. ಮಾಯೆ ಹೇಳಿದಳು—ನನ್ನನ್ನೇ ಮಾತ್ರ ಭೋಗಿಸಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ಓ ದಾನವ, ನನ್ನ ದಾಯ (ಯೋಗ್ಯ ಪಾಲು) ನನಗೆ ಕೊಡು.

Verse 25

सप्तकोटिमितैश्चैव पुष्पैः पूजय शंकरम् । कामोदसंभवैर्दिव्यैः सौगंधैर्देवदुर्लभैः

ಏಳು ಕೋಟಿ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಮೋದದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ—ದೇವರಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದವುಗಳಿಂದ—ಆರಾಧಿಸು.

Verse 26

तेषां पुष्पकृतां मालां मम कंठे तु दानव । आरोपय महाभाग एतद्दायं प्रदेहि मे

ಓ ದಾನವನೇ! ಆ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮಾಲೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹಾಕು. ಓ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ಈ ದಾಯ (ಉಪಹಾರ/ಪಾಲು) ನನಗೆ ನೀಡು.

Verse 27

तदाहं सुप्रिया भार्या भविष्यामि न संशयः । विहुंड उवाच । एवं देवि करिष्यामि वरं दद्मि प्रयाचितम्

ಆಗ ನಾನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಪತ್ನಿಯಾಗುವೆನು. ವಿಹುಂಡನು ಹೇಳಿದನು—ಹಾಗೆಯೇ, ದೇವಿ; ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಬೇಡಿದ ವರವನ್ನು ನಾನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 28

वनानि यानि पुण्यानि दिव्यानि दितिजेश्वरः । बभ्राममन्मथाविष्टो न च पश्यति तं द्रुमम्

ದಾನವರ ಅಧಿಪತಿ ಪುಣ್ಯವೂ ದಿವ್ಯವೂ ಆದ ಅರಣ್ಯಗಳೆಲ್ಲೆಡೆ ಮನ್ಮಥಾವೇಶದಿಂದ ಅಲೆದಾಡಿದನು; ಆದರೂ ಆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

Verse 29

कामोदकाख्यं पप्रच्छ यत्रतत्र गतः स्वयम् । कामोदाख्यद्रुमो नास्ति वदंत्येवं महाजनाः

ಅವನು ತಾನೇ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹೋಗಿ ‘ಕಾಮೋದಕ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕುರಿತು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಆಗ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಕಾಮೋದ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮರವೇ ಇಲ್ಲ.”

Verse 30

पृच्छमानः स दुष्टात्मा कामबाणैः प्रपीडितः । पप्रच्छ भार्गवं गत्वा भक्त्या नमित कंधरः

ಆ ದುಷ್ಟಮನಸ್ಸಿನವನು ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾ, ಭಾರ್ಗವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 31

कामोदकं द्रुमं ब्रूहि कांतं पुष्पसमन्वितम् । शुक्र उवाच । कामोदः पादपो नास्ति योषिदेवास्ति दानव

ಅವನು ಹೇಳಿದನು— “ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ, ಮನೋಹರ ‘ಕಾಮೋದಕ’ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ತಿಳಿಸಿರಿ.” ಶುಕ್ರನು ನುಡಿದನು— “ಓ ದಾನವ! ‘ಕಾಮೋದ’ ಎಂಬ ಮರ ಇಲ್ಲ; ‘ಕಾಮೋದಾ’ ಎಂಬ ಅಪ್ಸರೆಯೇ ಇದೆ.”

Verse 32

यदा सा हसते चैव प्रसंगेन प्रहर्षिता । तद्धासाज्जज्ञिरे दैत्य सुगंधीनि वराण्यपि

ಅವಳು ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ನಗಿದಾಗ, ಓ ದೈತ್ಯಾ! ಆ ನಗುವಿನಿಂದಲೇ ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರಗಳೂ ಜನಿಸಿದವು.

Verse 33

सुमान्येतानि दिव्यानि कामोदाया न संशयः । हृद्यानि पीतपुष्पाणि सौरभेण युतानि च

ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಿವ್ಯ ಪುಷ್ಪಗಳು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಕಾಮೋದೆಯ ಪ್ರೇಮೋದ್ರೇಕಕಾರಿಗಳು. ಇವು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಯ, ಹಳದಿ ಪುಷ್ಪಗಳಿರುವವು, ಸುಗಂಧದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದವು.

Verse 34

तेनाप्येकेन पुष्पेण यः समर्चति शंकरम् । तस्येप्सितं महाकामं संपूरयति शंकरः

ಯಾರು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಪುಷ್ಪದಿಂದಲೂ ಶಂಕರನನ್ನು ಸಮರ್ಚಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಇಪ್ಸಿತ ಮಹಾಕಾಮನೆಯನ್ನು ಶಂಕರನು ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 35

अस्याश्च रोदनाद्दैत्य प्रभवंति न संशयः । तादृशान्येव पुष्पाणि लोहितानि महांति च

ಅವಳ ಅಳುವಿನಿಂದ ದೈತ್ಯರು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಅದೇ ವಿಧದ ಪುಷ್ಪಗಳೂ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ, ಕೆಂಪಾಗಿಯೂ ಮಹತ್ತಾಗಿಯೂ।

Verse 36

सौरभेण विना दैत्य तेषां स्पर्शं न कारयेत् । एवमाकर्णितं तेन वाक्यं शुक्रस्य भाषितम्

ಹೇ ದೈತ್ಯ, ಆ ಸೌರಭವಿಲ್ಲದೆ ಅವುಗಳ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಡ—ಶುಕ್ರನು ಹೇಳಿದ ಈ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು।

Verse 37

उवाच सा तु कुत्रास्ति कामोदा भृगुनंदन । शुक्र उवाच । गंगाद्वारे महापुण्ये महापातकनाशने

ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—‘ಭೃಗು ನಂದನ, ಕಾಮೋದಾ ಎಲ್ಲಿದೆ?’ ಶುಕ್ರನು ಹೇಳಿದನು—‘ಗಂಗಾದ್ವಾರದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವಾದುದು, ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಕವಾದುದು।’

Verse 38

कामोदाख्यं पुरं तत्र निर्मितं विश्वकर्मणा । कामोदपत्तने नारी दिव्यभोगैरलंकृता

ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ‘ಕಾಮೋದ’ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಕಾಮೋದ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ನಾರಿ ದಿವ್ಯ ಭೋಗವಿಲಾಸಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಳು।

Verse 39

तथा चाभरणैर्भाति सर्वदेवैः सुपूजिता । त्वया तत्रैव गंतव्यं पूजितव्या वराप्सराः

ಅವಳು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಸುಪೂಜಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಅಲ್ಲಿಗೇ ತಕ್ಷಣ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರಸರು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜ್ಯರು.

Verse 40

उपायेनापि पुण्येन तां प्रहासय दानव । एवमुक्त्वा तु योगींद्र सः शुक्रो दानवं प्रति

“ಹೇ ದಾನವ, ಪುಣ್ಯಮಯ ಉಪಾಯದಿಂದಲಾದರೂ ಅವಳನ್ನು ನಗಿಸು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಹೇ ಯೋಗೀಂದ್ರ, ಶುಕ್ರನು ದಾನವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 41

विरराम महातेजाः स्वकार्यायोद्यतोऽभवत्

ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ವೀರನು ಕ್ಷಣ ವಿರಮಿಸಿ, ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆಗೆ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ತೊಡಗಿದನು.