Adhyaya 112
Gurutīrtha Māhātmya (within the Nahuṣa Episode): Celestial Song, Divine Splendor, and Reflective Doubt
ಭೂಮಿಖಂಡದ ತೀರ್ಥಕಥಾ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಗಾನ-ನೃತ್ಯದ ಪ್ರಸಂಗವು ಶಂಭುವಿನ ಪುತ್ರಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಷೋಭವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ; ಅವಳು ದೃಢ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ತಪಸ್ಸಿನ ಸಂಕಲ್ಪದೊಂದಿಗೆ ಎದ್ದು ನಿಂತಾಳೆ. ಆಗ ರಾಜಕುಮಾರನಂತೆ ಕಾಣುವ ಅತಿಶಯ ತೇಜಸ್ವಿ ಪುರುಷನ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ—ಸುಗಂಧ, ಪುಷ್ಪಮಾಲೆ, ಆಭರಣ, ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ—ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಗುರುತು ಕುರಿತು ಸಂಶಯಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ—ಇವನು ದೇವನಾ, ಗಂಧರ್ವನಾ, ನಾಗಪುತ್ರನಾ, ವಿದ್ಯಾಧರನಾ, ಅಥವಾ ಕ್ರೀಡಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಇಂದ್ರನೇನಾ? ಮುಂದಾಗಿ—ಶಿವನಾ, ಮನೋಭವನಾದ ಕಾಮನಾ, ಪುಲಸ್ತ್ಯನಾ, ಕುಬೇರನಾ—ಎಂಬ ಹಲವು ಊಹೆಗಳು ಮೂಡಿ, ಅಪೂರ್ವ ಸೌಂದರ್ಯವು ವಿವೇಕವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ‘ದಿವ್ಯ-ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ’ ಎಂಬ ಪುರಾಣೀಯ ಭಾವ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಾ ಚಿಂತನೆಗೆ ಒಳಗಿರುವಾಗ, ರಂಭಾ ಮತ್ತು ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸೌಂದರ್ಯಾಧಿಷ್ಠಾತೃಸ್ತ್ರೀ ಆಗಮಿಸಿ, ನಗುನಗುತ್ತಾ ಶಂಭುವಿನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಉಪಸಂಹಾರದಲ್ಲಿ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ವೇನಕಥೆ, ಗುರುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ, ಚ್ಯವನವೃತ್ತಾಂತ ಮತ್ತು ನಹುಷೋಪಾಖ್ಯಾನದೊಳಗೆ ಇರುವುದಾಗಿ ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ.
Shlokas
Verse 1
कुंजल उवाच । तदेव गानं च सुरांगनाभिर्गीतं समाकर्ण्य च गीतकैर्ध्रुवैः । समाकुला चापि बभूव तत्र सा शंभुपुत्री परिचिंतयाना
ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಸುರಾಂಗನಿಯರು ಹಾಡಿದ ಹಾಗೂ ಧ್ರುವಗೀತಗಳ ಸ್ಥಿರಸ್ವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಅದೇ ಗಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಲ್ಲಿ ಶಂಭುವಿನ ಪುತ್ರಿ ಚಿಂತನೆಗೆ ಲೀನಳಾಗಿ ಒಳಗಿಂದಲೇ ವ್ಯಾಕುಲಳಾದಳು।
Verse 2
आसनात्तूर्णमुत्थाय महोत्साहेन संयुता । तूर्णं गता वरारोहा तपोभावसमन्विता
ಅವಳು ಆಸನದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ಮಹೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ; ತಪೋಭಾವದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾದ ಆ ವರಾರೋಹೆ ಕೂಡಲೇ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು।
Verse 3
तं दृष्ट्वा देवसंकाशं दिव्यरूपसमप्रभम् । दिव्यगंधानुलिप्तांगं दिव्यमालाभिशोभितम्
ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ—ದೇವಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನು, ದಿವ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಸಮವಾದ ದಿವ್ಯಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳವನು; ದಿವ್ಯಸುಗಂಧದಿಂದ ಲೇಪಿತ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ದಿವ್ಯಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತನಾಗಿದ್ದನು।
Verse 4
दिव्यैराभरणैर्वस्त्रैः शोभितं नृपनंदनम् । दीप्तिमंतं यथा सूर्यं दिव्यलक्षणसंयुतम्
ದಿವ್ಯ ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ ಆ ನೃಪನಂದನನು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ದೀಪ್ತಿಮಾನನಾಗಿ, ದಿವ್ಯಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು।
Verse 5
किं वा देवो महाप्राज्ञो गंधर्वो वा भविष्यति । किं वा नागसुतः सोयं किंवा विद्याधरो भवेत्
ಇವನು ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ದೇವನಾಗುವನೋ, ಅಥವಾ ಗಂಧರ್ವನಾಗುವನೋ? ಇವನು ನಾಗಪುತ್ರನೋ, ಇಲ್ಲವೆ ವಿದ್ಯಾಧರನಾಗುವನೋ?
Verse 6
देवेषु नैव पश्यामि कुतो यक्षेषु जायते । अनया लीलया वीरः सहस्राक्षोपि जायते
ದೇವರಲ್ಲಿಯೂ ಇವನಂತವನನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ—ಯಕ್ಷರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ? ಈ ಲೀಲಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ವೀರನು ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನಾಗಿಯೂ ಆಗಬಲ್ಲನು.
Verse 7
शंभुरेष भवेत्किंवा किंवा चायं मनोभवः । किंवा पितुः सखा मे स्यात्पौलस्त्योऽयं धनाधिपः
ಇವನು ಶಂಭು (ಶಿವ)ನೋ, ಅಥವಾ ಮನೋಭವ (ಕಾಮ)ನೋ? ಇಲ್ಲವೆ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಪುಲಸ್ತ್ಯನೋ, ಅಥವಾ ಧನಾಧಿಪ ಕುಬೇರನೋ?
Verse 8
एवं समा चिंतयती च यावत्तावत्त्वरं रूपगुणाधिपा सा । समेत्य रंभासु महासखीभिरुवाच तां शंभुसुतां प्रहस्य
ಸಮಾ ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ರೂಪಗುಣಾಧಿಪತಿಯಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಳು. ರಂಭಾ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮಹಾಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಬಂದು, ಶಂಭುವಿನ ಪುತ್ರಿಗೆ ನಗುತ್ತಾ, ಸ್ಮಿತಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದಳು.
Verse 112
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने द्वादशाधिकशततमोऽध्यायः
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ—ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನ, ಗುರುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ, ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರ ಮತ್ತು ನಹುಷಾಖ್ಯಾನಗಳ ಒಳಗೆ—ನೂರ ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.